blog2 verhalen voor de 4Fingers

blog2 verhalen voor de 4Fingers

OF U ER ZELF BIJ WAS

HomeBlog - 2Blog2 - MegamastosBTW paginaInsturen

DE DUISTERE KANT VAN SOLLICITEREN 2

Kim.Geplaatst door My 4Fingers ma, mei 14, 2018 16:51:49

DE DUISTERE KANT VAN SOLLICITEREN 2 vervolg op ‘De duistere kant van het solliciteren’

“Ze zijn me gevolgd...” Lydia sprak de woorden nogal afwezig uit, alsof ze het zich zelf nog afvroeg.

“Wie?”

“Twee mannen uit de metro.” Lydia zuchtte terwijl ze opzij keek. De man achter het grote bureau fronste, niet zeker of er nu iets ergs gebeurd was of niet. Lydia herpakte zich, ging rechter zitten op haar stoel, trok haar rok recht en keek de man in de ogen. “Sorry, ik denk dat ik er klaar voor ben”.

“Zeker?” Lydia knikte.

Nu pas begon haar toekomstige werkgever echt te praten. Hij stelde zich voor, stelde het bedrijf voor, stelde de functie voor. Hij herhaalde alles wat in de vacature te lezen stond. Er was iets in het timbre van zijn stem wat Lydia beviel, een ondertoon die warm ronkte onder de woorden door. Ze hield van stemmen waar een gevoel in zat. Het was daarom geen mooie stem, maar wel een warme stem. Het soort stem dat je dicht bij je oor wil horen, net eronder, hoog in je nek. Lydia luisterde maar half naar de woorden, ze ging gewoon mee in de klanken. Waar hij het uiteindelijk had over hoe zij de klanten diende te ontvangen en hen de dossiers moest overhandigen, pikte ze weer in op de inhoud van wat hij zei. Het was cruciaal dat de klanten en zakenpartners op een heel positieve manier de offertes konden evalueren. Opeens was daar de eerste test.

“Stel dat een klant een zware vlucht heeft gehad, een lange rit hiernaartoe, bijzonder slecht gezind is en zonder omwegen het dossier wil inkijken. Hoe pak je dit aan?”

“Ik bezorg hem uiteraard onmiddellijk het dossier, die man wil zeker niet nog eens wachten.”

“Gewoon zomaar?”

“Nooit gewoon zomaar...” Lydia lachte even, alsof het de evidentie zelf was.

“Goed,” zei haar toekomstige werkgever “ik ben de klant, ik heb hier helemaal geen zin in, en ik wil nu het dossier zien.”

“Zit de klant achter uw bureau, of in de zetels daar?” De man stond op, een beetje geërgerd omdat ze hem te slim af was. Om het fair te spelen kwam hij vanachter zijn bureau en ging in een zetel zitten.

“Bij een klant of zakenpartner loop ik er ook niet zo formeel bij, beetje te stijf.” Lydia maakte het bovenste knoopje van haar paarse blouse los. Er was zo al een inkijk, maar ze hield niet van knoopjes gesloten tot boven. Ze stond op en wandelde rustig naar het grote bureau. Haar kont zag er sexy uit in die rok. Omdat ze voorover boog om het juiste dossier te zoeken werden haar ronde billen nog meer geaccentueerd.

“Ik breng u eerst uw dossier, mijnheer, u wil vast onmiddellijk beginnen na al die vervelende vertragingen onderweg hiernaartoe.” Haar fictieve klant knikte, hij was afgeleid door haar billen en wist even niet hoe geërgerd hij nog wou kijken. Lydia legde het dossier niet op het kleine tafeltje, en ze gaf het ook niet in handen van de klant. Ze ging naast de man zitten, schuin naar hem toe en een beetje voorover neigend. Hij kon het rode kant zien in haar blouse. Haar borsten werden bol samengeduwd van opzij, maar hij kon niet zien waar het decolleté eindigde, zo diep was de inkijk in haar uitdagend jarreteltopje. Ze had best grote borsten, of ze leken in ieder geval heel voluptueus in het uitdagende topje. Haar lichtbruine huid, de glooiingen gevangen in het rode kant, en dat onder die halfopen paarse blouse. Het was een adembenemend zicht. Plots besefte de man die klant moest spelen, dat zij gestopt was met praten. Hij keek op van haar borsten en zag hoe Lydia hem heel rustig aankeek. Het was een zwoele blik, met een heel lichte verleidelijke glimlach.

“Zullen we samen het dossier inkijken, mijnheer?” Ze reikte hem de map aan in zijn rechterhand. Maar zij zat links van hem, dus ze boog zich nog verder tegen hem aan. Haar borsten streelden langs zijn borstkas. Haar knie ging een beetje over zijn dij, de split van haar rok toonde de jarretelkousen. Ze keerde niet direct terug. Lydia zuchtte zo zacht en verleidelijk terwijl ze haar mond heel dicht bij de zijne bracht.

“Mag ik een voorstel doen mijnheer?” De woorden waren zo dicht bij zijn mond gefluisterd dat de woorden hem kusten. Hij knikte en nog in die kleine beweging kuste Lydia hem vol op zijn mond. Ze liet haar tong langs zijn onderlip glijden en zoog zich heel vluchtig en vochtig vast aan de bovenlip. Haar been schoof nu volledig over zijn schoot en ze kwam schrijlings op hem zitten. Haar boezem vol en zacht tegen hem aangedrukt. Ze kwam hoger tegen hem aan, gleed haar vingers door zijn haar en likte hem net onder zijn oor. Lydia nam zijn hand en duwde die op haar borst. Ze streelde en kneedde haar borsten door met haar eigen hand zijn hand te sturen. Op hetzelfde ritme zoog ze aan zijn oorlel, met kleine zuigbewegingen waarbij ze telkens met het puntje van haar tong achter zijn oor bleef hangen. Ze volgde die golvende beweging met heel haar lichaam. Haar blouse hing open van haar schouders, haar halfnaakte borsten gleed ze langs zijn mond tegen zijn gezicht.

Met zachte hand betastte ze dan pas zijn onhoudbare erectie. Ze greep door zijn broek heen zijn stijve penis vast.

“Mag ik klanten neuken?”

Klanten? De man was plots weer de werkgever, zijn rol was nog altijd die van klant. Zij was nog altijd op sollicitatiegesprek. Hij stond op, hij ontsnapte. Er was afstand nodig. Haastig stapte de opgehitste man naar het bureau en daar bleef hij staan. Lydia ging naar de stoel alsof de oefening gewoon ten einde was, maar haar blouse liet ze van haar schouders hangen. Toen ze ging zitten duwde ze haar linkerhand in haar rok tussen haar benen. Ze kneedde zacht haar verlangende kut, ze streelde. Ze liet zelfs haar vingertoppen tussen haar natte lippen glijden. De man probeerde niet te kijken, maar hoe kon hij anders dan? Het was onmogelijk niet te kijken.

“Sorry, het is de schuld van die twee mannen in de metro.”

“De schuld van die twee mannen? Degene die je gevolgd zijn?” Lydia knikte, zuchtte ter bevestiging, streelde haar kut met een nog steviger greep onder haar rok.

“Wat is er gebeurd? Hebben ze jou lastig gevallen?”

“Geneukt.”

“Ze hebben jou geneukt?”

“Ik wou dat ze me hadden geneukt.” Hij keek haar verward aan, maar zijn blik werd vooral getrokken door wat haar schaamteloze hand onder haar rok aan het doen was.

“Wees gerust, ze hebben me wel degelijk geneukt, en hard ook. Beide. Maar, niet zoals ik het wou.”

“Niet zoals je wou?” Lydia stond op en trok haar rok omhoog. Nu pas zag hij dat ze geen slipje droeg. Ze kwam tot vlak voor hem staan en ging toen op haar knieën zitten.

“Hier in de straat hebben ze me in die grote etalage geduwd, die met die insprong.” Hij knikte, hij kende die winkel, het deed er weinig toe.

“Daar zijn ze voor me komen staan, zoals u nu, en ik ben op mijn knieën gaan zitten zoals ik nu.” Hij keek van boven op haar neer, halfnaakt, uitdagend, en ongelofelijk geil.

“Ik wou hen beiden pijpen, alle twee tegelijk alvorens ze me afwisselend gingen neuken.”

Hij slikte toen Lydia zijn broek open knoopte en zonder omwegen zijn gevangen erectie bevrijdde.

“Ze hebben me echter verder voorover geduwd tot ik op handen en knieën op de koude grond zat. Toen kwam de eerste voor me zitten, ook op zijn knieën.” Ze trok hem lager tot ze ook in dezelfde positie zaten.

“Die ben ik dan wel gulzig... beginnen pijpen...” Lydia sprak de woorden uit met onderbrekingen waarbij ze vochtig en geil aan zijn stijve lul begon te zuigen. Heel direct, hard van in het begin.

“De tweede zat achter mij en duwde zijn harde paal zomaar tegen mijn sterretje. De smeerlap ging me al direct in mijn kont pakken. Kijk, zo...” Ze likte aan haar vinger en bracht die naar achter tussen haar billen. Hij kon zo ver niet zien dus hij zag niet of ze haar vinger echt in haar kont stopte. Aangezien ze hem tussen de woorden door diep in haar mond bleef zuigen, wou hij niet stoppen om te kijken.

“Ik smeekte hem om me eerst in mijn kut te neuken, maar ik kon met moeite praten omdat die eerste zijn grote lul maar in mijn mond bleef rammen.” Lydia pijpte hem nu met overvloedig speeksel terwijl ze zijn eikel steeds door haar hand liet glijden als hij in en uit haar mond ging. Ze praatte minder en zoog langer en harder. Ondertussen bleef ze haar kontje vingeren, ze leek het harder te doen dan dat ze eigenlijk lekker vond. Dit maakte hem zo geil, haar volledige overgave aan haar eigen verhaal. Daar stopte ze weer.

“Weet je wat die geile smeerlappen dan deden? Ze gingen doodleuk wisselen van positie! Degene uit mijn kont kwam voor me zitten en ik mocht hem nu bloedgeil afzuigen.” Lydia haalde haar hand naar voor en begon aan haar middenvinger te likken en sabbelen, ze liet die hevig in en uit haar mond bewegen.

“De andere heeft me dan ook in mijn kont gepakt. Het was zo verdomd lekker anaal, maar ik ging er niet van klaarkomen deze keer. Daarvoor was mijn kut te geil, begrijp je?” De man knikte, al wist hij niet waarom. Hij wist niet wat hij het meeste wou: dat ze hem gulzig verder pijpte tot hij in haar mond zou exploderen, of dat hij zijn onhoudbaar stijve lul ook in haar kont zou rammen. Hij kon het niet laten te vragen.

“Hoe zijn ze dan klaargekomen?”

“Zij? En ik dan?” Lydia stond haastig recht en strompelde bijna naar de stoel. Kwaad ging ze zitten. Hij bestond niet meer, ze liet hem daar staan met zijn kloppende erectie. Ze zat achterover geleund en streelde met beide handen vurig haar kletsnatte poes. Bezeten wreef ze over haar klit en vingerde zich een weg naar haar gevoeligste plekjes binnenin. Kreunend kwam ze klaar alsof ze helemaal alleen was. Dan pas keek ze opnieuw naar hem, kwaad maar ook hongerig. De man stond daar nog tegen zijn groot bureau. Hij hield zijn stijve penis stevig vast, zonder zich echt af te trekken. Lydia keek hem recht in de ogen met een onverzadigbare wellustige blik.

“Zeg het.”

“Ik wil je neuken.” Ze vingerde haar kut nog steeds vol en diep en hij zag haar vingers glimmen.

“Zeg het...”

“Ik wil je in je kut neuken.”

“Waar wacht je verdomme dan nog op!” Lydia duwde de stoel omver en ging op haar rug op het tapijt liggen, haar benen wijd open, haar vingers razend over en rond haar klit. Hij kwam voor haar zitten en duwde zijn gespannen dikke eikel tegen haar natte schaamlippen aan. Dan duwde hij hard door. En opnieuw. Helemaal en helemaal terug. Lydia kreunde het uit, luid en ongeremd. Hij neukte haar. Deze man, haar werkgever, haar baas. Hij neukte haar als een bezetene en zij schreeuwde het uit. Losgeslagen, bevrijd. Ze liet zich neuken door alle mannen van de wereld tegelijk. Haar orgasme was schokkend, explosief, gewelddadig en eindeloos. Hij besefte het nauwelijks wanneer ze hem van zich af duwde, hij gleed uit haar en ze trok hem bij zijn billen tot aan haar mond. Net voor ze zijn geweldige stijve lul naar binnen zoog, nog kletsnat van haar eigen kutvocht, keek ze naar hem en stamelde geil.

“In mijn mond. Ze zijn beide in mijn mond klaargekomen.”

Toen zoog ze hem naar binnen. Ze krullende met haar tong en kon hij het niet meer houden. Hij spoot zijn zaad in golven in haar keel terwijl ze bleef zuigen en pompen. Ze liet het van haar lippen druipen en ze slikte er van door. Het was alsof hij nooit ging stoppen met klaar te komen. Niemand weet hoe lang ze daar hebben gelegen, zij zelf nog in het minst. Toch kwam dat moment waarop kleren werden aangedaan en kleine onbenullige woorden werden uitgesproken. Hij gaf haar blouse aan, zij knoopte zijn hemd dicht en deed de laatste knoopjes terug open, bij hen beide.

“Straks ga ik mijn man verrassen. Ik heb deze lingerie voor hem aangetrokken”.

“Na alles vanavond heb je nog de energie om je man te verrassen?”

“Thuis ga ik in de zetel zitten en knoop ik mijn blouse open zodat hij mijn volle decolleté ziet. Mijn vingers glijden tussen mijn borsten, mijn tong likt langs mijn lippen. Dan kijk ik naar hem en zeg dat ze mij vandaag overal hebben genomen behalve tussen mijn borsten... Dan vraag ik hem om dichter te komen, nog dichter, terwijl ik hem over mijn dag vertel. De rest zal hij zelf doen, en ik moet enkel nog vertellen. Elk detail, alsof ik het allemaal verzonnen heb”.

Buiten was het pikdonker ondertussen. Hij hield de deur voor haar open en kuste haar nog.

“Je bent trouwens aangenomen.”

“Ik weet het. Ik wist het al heel de tijd.”

Lydia wandelde weg, ze ging op in de duisternis.

Kim

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.





  • Reacties(3)//blog2.4fingers.be/#post101

DE DUISTERE KANT VAN HET SOLLICITEREN

Kim.Geplaatst door My 4Fingers di, mei 08, 2018 12:21:58

DE DUISTERE KANT VAN HET SOLLICITEREN (deel 1)

Later zou Lydia zich vooral herinneren hoe de tram haar heen en weer schokte, rammelend over de rails. Ze zou er bij lachen, een beetje ondeugend zelfs, maar meer niet. Tenminste: wanneer ze het verhaal opnieuw vertelde om haar man te plezieren. De ommekeer in hun relatie, dat was het geweest. Hun redding. Over hoe Lydia eindelijk toch werk gevonden had na die lange donkere periode in hun relatie.

Haar man hoorde het haar zo graag vertellen. Die ene avond toen ze het donker hoofdstuk uit hun relatie afgesloten hadden. Hoe zij, zijn vrouwtje, het had afgesloten. Hoe ze werk vond, een hernieuwde start, hoe ze de energie vond om uit het donker herboren te worden. Heel meegaand, gedwee bijna, keek zij hem liefdevol aan wanneer hij het woord ‘donker’ uitsprak. Het was een pijnlijk woord in hun relatie, daarom dat hij het uitsprak in haar plaats. Hij kon het dragen. Hij wist dat zij het er moeilijk mee had, met dat donker hoofdstuk in hun verhaal. Het was alsof hij had besloten het te dragen in haar plaats, de ganse herinnering aan hun slechtste periode ooit.

Hij was haar man, hij kon dit aan.

Haar man wist eigenlijk niet wat donker was, besefte Lydia elke keer toen hij het woord uitsprak, hij had er geen benul van. Als een ondeugende jongen grapte hij soms over de wilde nacht na haar sollicitatie. Meestal zei hij iets over haar kleren, en soms iets over haar passie die nacht. Geen details, nooit expliciet, gewoon een grapje. En dan natuurlijk die stoere jongenslach, mannen onder elkaar ook al was er soms niemand anders bij. De mannen uit haar gedachten had haar eigen man er niet bij gewild, had hij al van hun bestaan geweten.

Het was inderdaad een wilde nacht geweest, maar het stuk bij haar man was er het minst wilde deel van. Het was het lichte stuk, het heldere, de rust die ze zichzelf gunde na haar tocht door de duisternis. Een duisternis waarvan haar man niet kon vermoeden hoe donker die echt was. Net daarom dat ze van hem hield: hij was zo licht.

De metro schokte dus die bewuste avond, bruusk af en toe, maar met die onderliggende cadans die nooit ophield. Haar onderlichaam schokte mee, ritmisch, aanhoudend, met af en toe de onverwachte stoten. Lydia hield haar benen krampachtig tegen elkaar, de rok die ze aanhad bleek toch te kort om te zitten. Vooral de split was net iets te hoog. In de spiegel thuis viel het nog mee, maar nu besefte ze dat ze niet voor een publieke metro gekleed was. Ze vroeg zich af of iemand de kant van haar kousen kon zien, of de rode elastieken van haar jarreteltopje? Ook voelde ze haar borsten bewegen onder haar blouse, veel te vrij naar haar zin. Ze had lingerie gekozen die heel diep ingesneden was, en daar had ze nu spijt van. Een strak keurslijf was beter geweest. Maar ze wou zo graag haar diepe decolleté aanbieden aan haar man, haar zachte borsten, het zoete dal ertussen. Later op de avond natuurlijk, als het gesprek goed was verlopen, als ze weer thuis was. Maar het was net zo dat ze wou thuis komen: verleidelijk, verlangend en hongerig. Geil.

Hoezeer Lydia ook uitkeek naar dat moment waarop ze zo uitdagend voor haar man zou staan, op dit moment in de metro voelde ze er zich allemaal heel ongemakkelijk bij. Ze had zichzelf te kijk gezet, als een hoer in haar vitrine. Die gedachte bleef hangen. De cadans duurde voort, de schokken bleven haar onderbuik beroeren.

Lydia probeerde zich te concentreren op het sollicitatiegesprek dat ging komen, maar haar verlangen verraadde haar. Ze had dit werk zo hard nodig. Vroeger had ze schulden gemaakt, enorm veel schulden. Meer dan haar man kon betalen. Meer dan haar man van afwist. Tot hij het enkele jaren geleden ontdekte. Ze had haar baas gepijpt toen ze om een voorschot vroeg. En net dat had haar man ontdekt. Sindsdien leefden ze naast elkaar. Haar echtgenoot raakte haar nooit meer aan, en zij stopte met werken.

Tot onlangs, toen haar man bij haar kwam en vertelde hoeveel hij nog van haar hield. Hij was de wanhoop nabij, jaren opgekropte pijn hadden eindelijk hun tol geëist. Hij kon het haar vergeven, maar zij moest wel zelf haar schulden helpen afbetalen. Hij weigerde nog steeds om haar aan te raken, tot ze hem kon bewijzen dat ze haar fouten wou rechtzetten.

Daarom hing er zoveel van dit gesprek af, en toch lukte het Lydia niet om aan iets anders dan seks te denken. Het woord ‘seks’ was te ruim, en vrijen te vaag. Te braaf vooral. Lydia dacht aan neuken. Haar lichaam dacht aan neuken. Aan geneukt worden, aan de cadans ervan, aan de onverwachte stoten, aan de schokken die het teweeg bracht. Ze deed niets, ook in gedachten deed zij zelf niets. Het werd gedaan, het werd haar aangedaan, en dan weer opnieuw. De volgende. Dieper dan de eerste, harder weer. Dan toch weer de eerste. Beide, maar ook anderen. Haar eigen man en alle andere mannen. Er was geen onderscheid meer.

Lydia liet zichzelf meedeinen op de golven van haar verlangen. Eindeloos, terwijl de passagiers rondom haar kwamen en gingen. In haar duister gevoel liet ze ook haar zoete belagers komen en gaan, ononderbroken in een onherkenbare massa van mannen. Hier had ze zo een behoefte aan. Het was zo ontzettend lang geleden. Haar man had haar al die tijd niet aangeraakt, en nu mocht iedere man in de wereld haar hebben. Zolang ze haar maar ongevraagd durfden nemen: ze gaf geen toestemming, ze vroeg er niet om, maar ze hield hen ook niet tegen. Diep in gedachten liet ze zich door iedereen eindeloos neuken. Het werd donker rondom haar.

Zijn schaduw viel over haar gezicht, zo dicht stond hij bij Lydia. Eerst zag ze zijn kruis, zijn gezwollen lid dat zich in de stof aftekende. Toen pas besefte Lydia dat hij over haar gebogen stond. Wanneer ze een onhandige poging deed om toevallig omhoog te kijken, zag ze hoe hij ongegeneerd in haar blouse aan het staren was. Hij stopte niet toen Lydia hem heel direct aankeek. De paarse stof viel te ver open, van waar hij stond had ze die blouse even goed niet kunnen aan hebben. Ze had geen geiler setje kunnen aantrekken, zelfs naakt had ze haar borsten niet uitdagender kunnen aanbieden. Hij bleef kijken.

“Ga met ons mee.” De man zei het zo zelfzeker, zo zakelijk. Het sloeg Lydia in het gezicht dat hij ‘ons’ zei. Ze had de tweede man nog niet eens gezien. Hij zat naast haar, half op de bank. Zijn blik was op haar benen gericht. Hij raakte met een vinger even haar dij aan, net waar de brede band van de kous stopte. De directheid van deze kleine aanraking veroorzaakte een schokgolf in Lydia’s onderbuik. Het was zo brutaal, zo indringend, het was overweldigend maar ook gewelddadig. Die zachte korte beroering van een enkele vinger. Deze aanraking was bedreigend. Deze mannen waren bedreigend, ze waren gevaarlijk. Lydia werd bang. Ze was altijd al bang geweest voor het donker. Ze was vooral bang omdat het haar opwond. Lydia was bang voor haar eigen geilheid.

“Ik kan met niemand mee, ik moet naar een sollicitatiegesprek.”

Zoals ze het zei, besefte Lydia dat ze niet eens gezegd had dat ze niet wilde. Ze had gezegd dat ze niet kon. Als een verontschuldiging bijna.

“Een sollicitatie? Dus je hebt geld nodig. Wij hebben geld.”

“Ik ben geen hoer.” Lydia deed haar best om verontwaardigd te klinken. Maar ze had inderdaad geld nodig. Veel geld. En ze was geil, heel geil.

“We gaan je nemen. Hoer, slet, slachtoffer. Kies maar”.

Slachtoffer? Nog nooit was een woord zo angstaanjagend geweest.

De tweede man temperde, maar wel terwijl hij zijn hand tussen haar benen stak: “Slachtoffer niet. Daarvoor wordt ze hier te geil van.” Lydia besefte dat dit de simpele waarheid was: deze mannen maakten haar zo opgewonden dat ze uit vrije wil alles zou doen wat ze durfden vragen. Ze wou dit ontkennen, voor haarzelf, voor hen, maar toen besefte ze dat de tweede man het toch al voelde: terwijl hij zijn vingers tussen haar natte schaamlippen liet glijden. Ze had geen slipje aangetrokken die avond, ze was de schaamte voorbij. Ze liet begaan, uit verlangen of angst of beide.

Het was haar halte. Het sollicitatiegesprek werd opnieuw heel reëel. De roes trok weg, de wereld begon weer te bewegen rondom haar. Lydia stond op tussen beide mannen. Toch liet de eerste haar niet zomaar gaan. Zijn hand greep haar bil onder haar rok, zijn duim duwde tegen haar kontje aan.

“Ik meen het, we gaan je nemen.”

Lydia trok zijn hand los en stapte uit. De deuren gingen bijna dicht, ze voelde zich bevrijd maar tegelijkertijd was ze haar verlangen niet meester. Als alle mannen van de wereld haar mochten nemen, dan mochten deze twee haar het hardste neuken! Ze haatte de gedachte, ze haatte het verraad van haar eigen lichaam, ze haatte het om hen te moeten achterlaten.

Ze stapte door in het donker. Ze was bang. Bang dat ze haar toch zouden gevolgd zijn, bang dat ze haar niet zouden gevolgd zijn. Bij elke stap dacht ze aan wat ze met haar zouden doen. Hij wou haar kont, zoveel was duidelijk, en ze zou die ook aan hem geven. Op voorwaarde dat zij eerst kreeg wat ze het meeste wou: afwisselend geneukt worden in een roes van hun beide lijven. Hen pijpen zou ze achteraf wel doen, klaarkomen in haar mond. Zelfs na haar kont. Zolang ze maar eerst geneukt werd, zacht, hard, diep, snel, traag. Ze waren met twee, ze konden eindeloos doorgaan. De straten volgden elkaar snel op door haar driftige stappen, ze was er bijna. Nog even en ze was veilig, nog even en ze was weer verlaten en wanhopig. Ze konden nog, ze konden haar nog tegen houden en in een portaal duwen, of in die steeg daar, of tegen die zijmuur. Zoveel plaatsen waar ze haar ongestraft konden neuken. Lydia besefte toen nog niet hoe hard de realiteit haar fantasieën kon inhalen.

Later zou ze zich de deur herinneren als een baken van licht, als haar redding uit de duisternis. De deur van het kantoor van haar toekomstige werkgever. Ze had zich naar die voordeur gehaast, verward en bezweet. Hoe had ze dit kunnen laten gebeuren? Haar angst had zich vermengd met haar ongebreideld verlangen, ze besefte pas hoe gevaarlijk het was geweest toen het te laat was.

Ze moest door, ze moest naar het gesprek. Ze moest ontsnappen. Ze wou terug en toch moest ze verder. Alles was verwarrend, maar alles was ook zo opwindend geweest.

Het donker had haar verraden. Ze was haar eigen slachtoffer geworden, niet het hunne.

Aan die deur van licht probeerde Lydia zich staande te houden. Ze was nog bezig haar kleren te fatsoeneren toen haar toekomstige werkgever de deur open deed. Alles viel voor even stil. Deze man was anders en daardoor werden de andere mannen weer vager.

Zijn blik fascineerde haar: ze zag geen veroordeling maar ook geen verlangen. Ze zag een man, anders dan de andere mannen van de wereld, maar dan toch weer hetzelfde. Lydia probeerde haar eigen man te zien, de reden waarom ze hier nu bij die vreemde stond. Maar dit lukte niet, de man die ze zag, de werkgever, de geldschieter, de baas, deze man had iets donker. Zijn schaduw viel op de deur. Het licht was maar een afleidingsmanoeuvre geweest. Lydia stuntelde een beetje, ontdaan door de vloedgolf aan emoties.

Hij keek haar vragend aan maar vroeg niets. Haar toekomstige werkgever hield de deur voor haar open en wenkte haar naar binnen. Lydia volgde. In het ruime kantoor stond zijn groot bureau, een paar zetels opzij en een enkele stoel midden de kamer. Lydia ging zitten op de stoel. De man nam plaats achter het bureau, achterover geleund, afwachtend. Tot op vandaag weet ze niet waarom ze het gezegd heeft, maar haar eerste woorden van het sollicitatiegesprek waren.

“Ze zijn me gevolgd...”

Op dit punt stopt het verhaal.

Hier begint uw eigen versie, of die van u en uw partner. Hier start een rollenspel, of hier start een fantasie helemaal van u alleen. Dit gesprek, tussen de vrouw en haar toekomstige werkgever, kan u voeren zonder de minste remming, zonder de minste schroom. In gedachten of in een spel.

Ook ik heb mijn eigen versie, mijn eigen fantasie over hoe dit gesprek kan verlopen.

Wie mijn versie wil beleven, moet deel twee lezen. Het komt er heel binnenkort aan.

Kim

4Fingers verwelkomt met plezier een nieuwe auteur waar we allemaal veel geile pret aan zullen beleven. Welkom Kim!

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.



  • Reacties(1)//blog2.4fingers.be/#post98