blog2 verhalen voor de 4Fingers

blog2 verhalen voor de 4Fingers

OF U ER ZELF BIJ WAS

HomeBlog - 2Blog2 - MegamastosBTW paginaInsturen - Rubrieken

LUISTERBOMEN

Mikes.Geplaatst door My 4Fingers zo, februari 10, 2019 13:59


LUISTERBOMEN

‘In een land hier ver vandaan ligt een mysterieus bos. Het is een klein bos, met slechts 400 bomen die rigoureus zijn gekromd aan hun basis. Alle bomen zijn dezelfde kant op vervormd naar het noorden. Niemand weet waarom.

Hoe zijn zij aan deze vreemde vorm gekomen? Zou het buitenaardse betrokkenheid zijn? Hekserij wellicht? Heeft het gebied een uniek soort zwaartekracht of een alert energieveld waardoor de bomen misvormd zijn? Zou er in een zware sneeuwstorm te veel sneeuw op de nog jonge stammetjes zijn gevallen waarbij de wind er wellicht nog een schepje bovenop heeft gedaan om de bomen zo te buigen?

Het unieke pijnboombos, althans de 'kromme tak' van de familie, wordt omringd door bomen die volledig normaal groeien. Mogelijk zijn de gekromde bomen opzettelijk door mensenhanden vervormd. Gebogen hout is populair om boten of meubels van te maken. De activiteiten werden naar men zegt, onderbroken door de Tweede Wereldoorlog.

Zouden de nazi’s hier iets hebben uitgespookt? Tijdens de oorlog zijn er in dit bos in dit bos veel slachtoffers gevallen. Soldaten die het bos betraden zijn er nooit meer van teruggekeerd. De mare gaat dat ze vermorzeld zijn door de bomen en gedumpt in het nabij gelegen, moeilijk bereikbare turfmoeras. Hoe dat heeft kunnen gebeuren en wie de lichamen in het moeras heeft geworpen blijft een raadsel. Vanwege de natte natuur van deze omgeving is dit gebied nog nooit door de mens gekoloniseerd. Menselijke ooggetuigen zijn er niet, of zijn wellicht vergaan? Er blijven bizarre theorieën en complotten over dit wonderlijke bos bestaan. Wat zou het buitengewoon zijn als we met deze dennen eens konden sparren!

Het bos blijft een mysterie. Ook de reis ernaar toe is een interessant avontuur. Een route vol met hobbels en problemen. Mysteries zijn een belangrijk onderdeel van reizen, een vitaal bestanddeel van het avontuur, de drijfveer die ervoor zorgt dat we de wereld zien.’

***

Het grote mysterie voor Jax is zijn vriendin Fay. Hun innige relatie is nog steeds een fantastisch avontuur met hoge pieken en diepe dalen. De liefde voor elkaar blijkt intens sterk. Al is er wel een lange en vermoeiende reis voor nodig geweest om de noodzaak van adequaat met elkaar communiceren onder ogen te zien. Oorzaak en gevolg van de problemen bleek aanvankelijk niet te duiden. Bij het drinken van cappuccino weet je ook niet waar de melk ophoudt en de koffie begint.

‘Stil zijn’ was soms de enige manier van praten in hun samenzijn. Maar het wordt broeierig als er zich in deze stilte te veel vragen gaan nestelen. Jax heeft nog steeds regelmatig het gevoel eigenlijk uitgepraat te zijn, terwijl de wedervraag nog altijd ergens stroef in de lucht blijft hangen. Vanuit haar ooghoeken ziet Fay hem dan onmachtig heen en weer bewegen. Fay kijkt Jax nooit in de ogen aan. Ze is dan te vaak afgeleid. Met een schuin gehouden hoofd legt Jax haar de wedervraag als het ware in de mond: 'en jij dan?' Het is zo gegroeid. Jax zag geen andere oplossing voor het probleem, wetend dat stilte geen antwoord gaf op de moeilijkheden die zich steeds sterker aankondigden. Maar wat moest hij dan?

Naast ‘stilte’ heeft Jax in de kat nog een andere reddingsboei. De kat... ze bijt! Ze is bang…de kat! Het is bepaald geen kat om zonder handschoenen aan te pakken. Waarschijnlijk heeft ze een gebeurtenis meegemaakt die bepalend is geweest voor haar verdere gedrag. Fay noemt het een asielzoekers-kat. In het asiel werd aangegeven dat ze deze onberekenbare lieverd beter niet mee naar huis kon nemen, omdat ze beet…de kat. Jax begreep niet dat deze poes zo kattig kon doen en had zich allang bij het goedbedoelde advies van het asiel neergelegd. Maar Fay zou Fay niet zijn als ze juist deze poes mee naar huis nam. Ze voelde een ‘verbondenheid’ met haar. U begrijpt het al. Gaandeweg zat het kreng dus meer bij Jax op schoot dan bij Fay.

‘Sfeertje’ noemt ze haar. Ze is vaak weg, ons Sfeertje.

Jax besloot tegen beter weten in, dat hij maar eens meer tegengas zou gaan geven. Hij wilde zich niet meer onder laten sneeuwen en ging mee in de discussie. Het risico nemend dat het verzandde in een negatieve sfeer en eindeloze discussies waar hij diep ongelukkig van werd. Fay had de neiging om over alles controle te willen uitoefenen. Het laatste woord hebben was vast pandoer. Haar gedrag kwam op hem over als ongecontroleerde geldingsdrang. Fay overschreeuwde zich letterlijk en Jax kreeg hierdoor het verstikkende gevoel dat hij niet meer aan bod kwam en dat zijn mening niet van belang was. Jax ging aan zichzelf twijfelen. Hij hield zielsveel van haar, hij vond ze lief, respecteerde haar en zag hoe hard ze vocht om haar emoties op een rij te krijgen. Er was iets met Fay aan de hand, maar hij kon er zijn vingers niet achter krijgen.

Op het werk voldeed Fay voor haar gevoel nooit geheel aan de verwachtingen van de werkgever. Wachten of niets doen was moeilijk voor haar. Ze werkte hard. Was hard, vooral voor zichzelf. Ze weigerde slachtoffer te zijn. Fay’s ziekteverzuim was minimaal te noemen. Fay wilde er graag bij horen en voldoen aan wat ‘normaal’ wordt beschouwd. Maar toch zat ze vaak niet op haar plaats. Ze voelde zich nooit helemaal geaccepteerd. Eigenlijk had ze andere keuzes willen maken. Een andere richting in willen gaan met haar carrière en haar leven. Fay kon haar mondje roeren, daar lag het niet aan. Haar intelligentie behoedde haar voor pestgedrag op het werk. Het was ook niet zo dat ze met de nek werd aangekeken, maar optimaal was de sfeer op het werk nooit. Fay was gewoon anders, terwijl ze zo niet wilde zijn. Doodmoe werd ze van dit innerlijk conflict.

Haar probleem werd pas zeer laat opgemerkt. Optimaal aanpassen lukte Fay logischerwijze niet altijd en het onbegrip van haar omgeving was stuitend. Achteraf bekeken schortte het misschien aan kennis over haar diagnose. Ja… en aan interesse. Gewoon een schrijnend gebrek aan menselijke interesse in haar werkomgeving. Oppervlakkige collega’s en een sociaal onhandige manager die haar onvoldoende steunde. De wil en de energie om zich te verdiepen in de ander was simpelweg nauwelijks aanwezig op de werkvloer. Het irriteerde Jax. Waarom letten ze niet wat beter op elkaar. Het is toch niet zo moeilijk om even een kop koffie te drinken met een collega?

Jax probeerde van alles maar als Fay boos was doordat haar hoofd weer eens erg vol zat, dan was het juist beter om haar even alleen te laten zijn. De beste oplossing was later terugkomen en hopen op het moment waarop de wedervraag verdampt zou zijn. Jax zwijgzaamheid kreeg geleidelijk de overhand. Alles voor de liefde. Verborgen harmonie heeft zijn waarde! Gedwongen stil ging hij van ellende Sfeertje zoeken. Die de stemming allang had aangevoeld en natuurlijk alweer vertrokken was. Waar was Sfeertje nou? Even klef aan het poezele met de kat van de buren misschien? Ze zou zo wel weer terugkomen. Gaandeweg ga je je toch hechten aan zo'n beest.

Jax kwam op een punt dat de sfeer wat hem betreft überhaupt niet meer gered hoefde te worden en de relatie kwam tot een ontploffing. Het kon niet anders. Dat proces, die explosieve chemie, was volgens Jax nodig om echt tot de kern te komen. Botsen als enige uitweg om werkelijk met elkaar in gesprek te gaan. Fay is hierna professionele hulp gaan zoeken voor haar inconsistente gemoedstoestand en wat Jax al vermoedde, werd bewaarheid.

De juiste hulp krijgen bleek lastig. Er waren enorme wachtlijsten. Maar toch, na veel geduld en diverse onderzoeken was de gestelde diagnose duidelijk een opluchting voor Fay. Een diagnose is geen toverspreuk. Het bepaalt niet wie ze is, maar het zorgde wel voor meer begrip. De achterliggende oorzaken van haar gedrag werden helder nadat ze uitleg had gekregen over het resultaat van de onderzoekingen. Wat ze had, kreeg een naam. Het mysterie werd enigszins ontraadseld. Het geheel moest alleen nog een plaats krijgen en dan pas kon ze opnieuw op zoek naar zichzelf. Een gigantisch acceptatieproces volgde. Het werd een begin van een nieuwe reis waarvan het avontuur overigens allang was begonnen.

Fay mocht nu milder zijn naar anderen en vooral zachter voor zichzelf, want mijn hemel wat was ze streng voor zichzelf. Altijd die innerlijke strijd: ‘als anderen dit kunnen dan kan ik dat ook’. Door de vaststelling kon ze haar manier van denken en de daarop aangepaste uitingsvorm benoemen. Het bleek een enorme vooruitgang voor hun relatie. Jax bleek daarin een kanjer. Hij begreep als geen ander Fay’s angsten en haar hang naar controle. Juist op die momenten dat ze ondersteuning het meest nodig had probeerde hij er te zijn. In tegenstelling tot Sfeertje, die de kunst tot in de perfectie beheerste om hem dan juist te smeren. Om de haat-liefdeverhouding van Jax met de kat hiermee nog maar eens helder uiteen te zetten.

Jax had diep respect voor haar doorzettingsvermogen en vechtersmentaliteit. Voor Fay was het lastig om de gevoelens van een ander aan te voelen. Jax nam de moeite om het beter voor haar te verwoorden. Hij had op internet gelezen dat mensen die beter weten wat ze voelen, hun emoties adequater kunnen bijsturen. Bewust positieve gevoelens voor negatieve in de plaats zetten…of zoiets! Het maakte Fay rustiger en zelfverzekerder. De sfeer werd er in elk geval duidelijk beter op, vond ook Sfeertje…de kat.

Maar zou het genoeg zijn om de relatie te laten voortduren?

***

‘Men tast nog steeds in het duister over de werkelijke oorzaak van de gebogen stammen. De kromme bomen staan griezelig in de mist. Ze zijn relatief klein voor hun leeftijd. Eigenlijk zouden de verborgen bomen minstens 15 meter hoog moeten zijn, maar dat halen ze niet. Op een afstand lijkt het een normaal bos, maar wanneer je het betreedt verandert het in een duistere, spookachtige wereld. Bossen zijn meestal geheimzinnig vanwege wat tussen de bomen schuilt, maar hier zijn het de bomen zelf. En hun vriendjes.

Misschien is de Dennenkrombuigmot wel de aanleiding. Kenners spreken over de ‘Heterocera picea curvus noctua lucens’. Deze lichtgevende nachtvlinders kunnen een invloed hebben op de vorm van de bomen. Zij hebben de den als waardplant. Hun snotjes, een combinatie van speeksel en zijde, smeren ze af aan de takken van de bomen. Het zacht glimmend slijmerig materiaal wordt dan hard en lijkt op rupscocons die aan een waardboom worden vastgehecht. De motjes vormen middels bioluminescentie een blijvend lichtje in een stikdonkere nacht. Een soort ‘glow in the dark’. De zacht blauwe aura levert een buitengewoon sciencefiction-achtig verschijnsel op. Het zijn vriendjes op wie je altijd bouwen kan. Fijn om een lichtje in de buurt te hebben dat het altijd doet. Als het begint te schemeren worden zij actief. Nachtvlinders trillen vaak met hun vleugels om vóór het vliegen op te warmen. Het is een mooi gezicht als je hun lichtjes als het ware ziet op laden. Een adembenemend, sprankelend lichtspektakel.

Er is één vrouwelijke nachtvlinder bij, die fonkelt het fonkelst van allemaal. Dat is prinses Tintelding met haar twinkelring. Elke avond draagt ze met trots de twinkelring met lichtblauwe fonkeling. Het prachtige sieraad heeft ze van haar trouwe vriend markies Moerazinder gekregen. Om zijn liefde voor haar te uiten en uit respect voor haar uitzonderlijke moed om haar eigen angst en onzekerheid ter sprake te brengen en met hem te delen. Via die ring staan ze met elkaar in verbinding. Elke keer dat zij aan hem denkt dan fonkelt de ring dat het een lieve lust is. Ze houden zielsveel van elkaar maar helaas kunnen de adellijke nachtvlinders niet altijd bij elkaar zijn. Dat heeft zo zijn redenen. Laten we zeggen dat het een mengelmoes is van liefde voor elkaar, een hoge mate van trots, verschil in karakters, buitengewone omstandigheden, tijdgebrek en verplichtingen elders. Daarom leeft de zeer aantrekkelijke, atletisch gebouwde markies Moerazinder op enige afstand in een naburig bos.’

Fay trekt de lakens behaaglijk iets omhoog en glimlacht om de herkenbare beeldspraak.

‘Tijdens zwoele zomernachten bij warm weer en bij de juiste windrichting, geeft prinses Tintelding geursignaaltjes af om haar markies te lokken. Ze spreidt de vleugels iets uit elkaar om het uiteinde van het achterlijf te tonen. Een kleine glinsterende geurklier wordt daardoor naar buiten geperst. Uit deze geurklier ontsnapt een bepaalde geur. Signaalmoleculen die boodschappen overbrengen worden in de lucht gesproeid. Als de nietsvermoedende markies zo’n uitgezonden stofje opmerkt laat hij alles uit zijn handen vallen om nerveus en opgewonden prinses Tintelding op te zoeken en met haar te paren.’

Jax kiest zijn woorden zorgvuldig en gebruikt expres het woord ‘paren‘. Hij kruipt iets dichterbij en ruikt aan Fay’s haren. Proeft hoe ze ruikt. Hij herkent haar geur uit duizenden. Zou het moment van toelaten dan nu zijn gekomen? Soms wordt het Fay al snel te warm of begint haar arm zwaar te tintelen. Het is dan altijd even zoeken, draaien en voelen naar een evenwicht in positie. Voorzichtig, Fay gruwt van onverwachts tè intiem aanraken, legt Jax zijn hand neutraal op haar buik en gaat verder met zijn verhaal.

“Markies Moerazinder de nachtvlinder, heer van het turfmoeras, is uitgerust met één grote gevoelige antenne. Normaal zou een volwassen dennenkrombuigmot mannetje twee geveerde voelhoorns hebben. Maar onze markies was, na een heimelijk nachtelijk bezoek aan prinses Tintelding, met een enorme snelheid tegen een tak van zo’n gekromde pijnboom aangevlogen. Was het door jeugdige overmoed of was hij dronken van verliefdheid, wie zal het zeggen? In het turfmoeras hadden ze geen kromme bomen. Hij is daarbij één antenne verloren. Het heeft even geduurd, maar hij heeft geleerd goed met zijn handicap om te gaan.’

Fay fronst haar wenkbrauwen. Weer zo’n een subtiele hint?

‘Hij kan zelfs met die ene voelspriet één enkel molecuul van een feromoon kan detecteren dat prinses Tintelding afgeeft. De knapperd! Bij lage concentraties resulteert dat nog wel in een grillige zigzagvlucht in de richting van het lokkend stofje. Vooral bij grote afstand. Maar zijn vlucht wordt steeds stabieler als hij met zijn geveerde antenne steeds meer seks-lokstof opneemt. Dichter bijgekomen neemt de markies haar geur steeds beter waar en gaat hij recht op zijn doel af. De krachtige lichtblauwe fonkeling van de twinkelring helpt hem bij het navigeren in de nacht.’

Jax probeert naar Fay toe te draaien om haar te kussen, zijn hand glijdt behoedzaam verder naar onder. In gedachten verzonken ontvangt Fay zijn toenadering en kust vluchtig terug, maar zijn hand houdt ze tegen.

“Maar hoe kunnen die nachtvlinders nu die bomen hebben verbogen’, vraagt ze nadenkend.

Nee alsjeblieft, niet denken. Geen rationaliteit nu! Hoppa, alle magie weg. Jax had het kunnen weten. Haar kritisch intelligente vragen zouden vanzelf komen. Verdwaald in zijn eigen vertelling denkt hij koortsachtig na hoe hij de leemte in het verhaal kan dichten.

‘Het voorstadium van de vlinder is de rups. De jeugd hoeft alleen maar te eten, groeien en volwassen worden. Vooral op jonge boompjes kunnen de larven aardig tekeergaan. De vraatsporen en uitwerpselen zijn vaak goed te vinden op de gebogen stam. Misschien dat ze het prettiger vinden om de zuidkant van de boom te nemen. Lekker eten in de warme zon. Ze vieren het licht en drinken het zonlicht op. Waarschijnlijk kunnen de boompjes niet goed tegen dat gekietel, ze maken daarom een langdurige ontwijkbeweging en zo groeit de boom aan één zijde langer door. Vandaar de vorm.’

‘Komt dat zonlicht dan door in dat bos?’

‘Vast wel.’

‘En die rupsen van de nachtvlinders… eten toch vooral loof?’

‘Ja bijdehandje’, zucht Jax, ‘maar deze Heterocera piceacurvus noctua lucens rupsen lusten alleen de schors van de zuidkant van kromme pijnbomen’. Kennelijk moet hij nog even door!

Fay voelt en hoort de irritatie in zijn te nauwkeurig uitgesproken antwoord. O jee, ze bijt op haar lip, deed ze het weer?

Ja, ze deed het weer!

***

‘Sfeertje’, riep Jax bestraffend toen hij bij binnenkomst de kat plukken wol uit Fay’s Merino schapensloffen zag klauwen. Vliegensvlug maakte Sfeertje zich uit de pootjes. Jax hoorde dat Fay in de slaapkamer bezig was, wilde haar begroeten en liep de trap op. Ter verwerking van haar eigen problematiek had ze de ragebol agressief door de oksel van het plafond gesleurd. Jax zag de krassen op het stucwerk. Fay was bezig met het verschonen van het bed en met een aanvankelijk lichte aarzeling hielp hij haar het dekbed glad te trekken. Bloemetjes? O jee, werd het weer zo’n avond?

Ze waren nooit een stel geweest dat elkaars zinnen afmaakte. Geleidelijk aan zijn ze vermoeide partners geworden, die door de lange reis opgehouden waren met naar elkaar te luisteren. Fay zat aan haar vaste plek aan de tafel. Jax slikte toen ze hem het voorstel deed en keek naar haar gezicht. Het besef drong door dat hij weer eens verstrikt was geraakt in een totaal verkeerde inschatting van haar gemoedstoestand. Hij had juist het idee dat het de laatste tijd al veel beter ging samen. Jax voelde zijn woorden al van zijn hersens naar zijn stembanden afdalen om een sarcastische opmerking te plaatsen, maar hield zich in. Fay zou het niet begrijpen. Dit was een wedstrijd die niet gewonnen kon worden. Hij stelde gelaten de wedervraag: 'En jij dan?'

Alleen zijn is soms lastig. Maar samen zijn is vaak nog moeilijker. Laten we eerlijk zijn. Soms is het wat het is en is er verder niets aan te doen. Dan moet je kunnen accepteren, loslaten en kijken hoe dat je er samen het beste van kunt maken. Daarom hebben ze samen besloten dat het best voor iedereen was dat Jax zijn koffers zou pakken. Niet voorgoed. Noem het een latrelatie. Ze zouden wel zien wat de toekomst hen zou brengen. Fay en Jax hielden van elkaar. Maar op de één of andere manier konden ze niet met maar ook niet zonder elkaar. Er was moed voor nodig om een ander pad te kiezen dan ze zich aanvankelijk hadden voorgesteld. Jax hield de sleutel van haar woning. Zodat bij hartstochtelijke behoefte aan lust, genegenheid en liefde, hij ook diep in de nacht bij haar kon schuilen.

Spannend vond Fay het. Toen ze voor de eerste keer in haar slaap stiekem een naakte man tegen zich aan voelde vleien en ze heerlijk van achter bij haar borsten werd vastgepakt. Om dan sluimerend, verschrikt tot het besef te komen dat ze wel eens door een totaal wildvreemde van achter genomen zou kunnen gaan worden. Het vertrouwen in Jax was volledig. Dat wel. Ze herkende ze zijn geur, zijn manier van voorzichtig toenadering zoeken en zijn ademhaling. Maar in het halve droommoment was ze er nooit helemaal zeker van. Wie zegt dat het Jax was die daar midden in de nacht intiem tegen haar aan schurkte?

Altijd even zoeken naar de juiste positie. Het moest passen. Hij lepeltje-lepeltje tegen haar rug. Zij, zoekend met haar billen uitnodigend naar achter om met haar bilnaad zoveel mogelijk contact te maken met zijn welwillende pik. Hij, met gretige grip haar bovenliggende borst vastnemend. Wijsvinger en duim strategisch vrijgehouden, mocht er strakjes onverhoopt gebruik gemaakt moeten worden van extra triggerpoints, zijnde haar tepels. Als Fay éénmaal geestelijk de acceptatie had bereikt en voor het minnekozen open stond, kon het snel gaan. Vrijen is klaarblijkelijk een mindset. Ze hoefde zich alleen maar op het juiste ogenblik in zichzelf te keren en te concentreren. Tintelend van ingehouden verwachting was de vochtigheidsgraad in haar onderbuik in no time jaloersmakend hoog. Op zo’n moment zat Jax soms al in haar voordat ze zich om kon draaien. Ze ontving zijn in tempo opstuwende stoten met snel toenemende gretigheid.

Maar soms wanneer Fay meer tijd nodig heeft, als ze niet in de stemming is, of als dag niet gegaan is zoals ze zich had voorgenomen, dan wil ze altijd onder haar bloemetjes dekbed slapen. Voor Jax een teken dat hij haar met omzichtigheid moet benaderen. Jax doet dan meer zijn best om met begrip en geduld naar haar problemen te luisteren. Hoe langer hij naar haar luistert hoe meer hij hoort hoe zij zichzelf antwoord geeft. En soms…soms bij voldoende inspiratie, vertelt hij haar een verhaal. Een verhaal om de kat bij de melk te zetten. Een verhaal om langzaam en met rustige stem haar mindset te verleiden.

En dit…dit is zo’n avond!

***

‘Weet je wat ik denk?’, fluistert Jax in haar oor. Fay haalt haar schouders op en draait haar hoofd verwachtingsvol naar hem toe.

‘Ik heb het sterke vermoeden dat het ‘luisterbomen’ zijn. Laag bij de grond maken de boomstammen een abrupte kromming naar beneden, om vervolgens in een sterke boog weer omhoog te groeien. Je kunt dus best op het begin van de stam gaan zitten. Als je tegen ze praat, neigen ze naar je toe om een goede luisterhouding aan te nemen. Ze buigen zich over je heen. De boom ontfermt zich zo ook fysiek over de spreker en biedt als het ware een beetje troost. Het verhaal gaat dat er bomen bij zijn die er ruim vóór de tweede wereldoorlog al stonden. Die bomen moeten toch heel wat gevoelige verhalen hebben aangehoord. Het zullen niet voor niets ‘pijnbomen’ zijn? Aangezien ze in de loop der jaren al vele malen in vertrouwen zijn genomen, zijn ze waarschijnlijk zo gegroeid.

Als de nacht dreigt te vallen, begeleiden de Dennenkrombuigmotten op bevel van de luister van het luisterbomenbos, prinses Tintelding, alle menselijk aanwezige personen in het bos vriendelijk maar beslist naar de bosgrens. Zwevend tussen begrip en ongeduld blijven ze om hun hoofd vlinderen; of de plakkers nu toch eindelijk ook daadwerkelijk willen vertrekken! En als dan alles tot rust is gekomen, dan komen de bomen tot leven. Heel geleidelijk zoeken de luisterbomen elkaars warmte op om troost en liefde te vinden.’

Jax vleit zich voorzichtig dichter tegen Fay aan. Fay antwoordt door genoeglijk met haar rug naar hem toe te schuiven.

‘Door hun specifieke vorm gaan ze dan ‘lepeltje-lepeltje’ tegen elkaar aan staan. De vrouwelijke bomen met hun prachtige curve en de mannelijke bomen met hun krachtig gekrulde vorm. Elke boom zoekt dan zijn/haar eigen partner. En weet je? Sommigen passen perfect en vloeien in elkaar alsof het één boom is. En als het dan een beetje wil, dan hebben ze een hele fijne nacht samen. Met misschien volgend jaar wel een krom babyboompje erbij in het bos. Of als het er veel zijn dat jaar, een ‘babyboom’!’

Grinnikend glimlachend duwt Fay haar billen naar achter.

‘Oeps, wat voel ik nu?’ Ze steekt haar hand tussen hun in en neemt zijn erectie in haar hand.

Ferme grip. ‘Het klopt’

‘Ja, hij klopt al een tijdje’, antwoordt Jax droog

Lachend: ‘volgens mij ben jij uit hetzelfde hout gesneden. Tenminste als ik de mate van kromming zo voel, dan heb ik nu de juiste luisterboom gevonden’.

Ach ja, het duurt even, maar dan heb je ook wat!

Sfeertje springt op het bloemetjesdekbed, nestelt zich aan het voeteneind en spint intens. Het snorrend geluid is een teken van welbevinden. Jax reageert met een volstrekt begrijpelijke en legitieme reactie. Hij strekt rap zijn been onder de lakens om Sfeertje met een minder subtiele voetbeweging rigoureus van het bed af te tikken. Opzouten! Geen pottenkijkers nu. Je gaat als kat toch niet op hetzelfde bed liggen spinnen terwijl hier zij hier hartstochtelijk aan het 'bomen' zijn!

Zijn we hier getuige van de geboorte van een nieuwe betekenis van het werkwoord 'bomen'? ‘Bomen’ in de ervaring van een zeer prettige, stille manier van communiceren. Zonder woorden, knuffelend bomen! Heel bijzonder.

Om het extra feestelijk te maken kan je ‘bomen’ ook luister bijzetten door er ‘luisterbomen’ van te maken. Dat is luisteren met een enorm knuffelgehalte. Erg speciaal!

En zij boomden in deze erotisch onrustige nacht, nog diep en gelukkig.

***

's Morgens, in het sluimerende moment tussen slapen en wakker worden, gaat de wekker af en wordt met een ferme tik afgezet. Een doezelmoment van acht minuten. Een gelukzalig moment van wakker worden doordringt Jax lijf als hij beseft dat Fay naast hem ligt. Hij strekt zijn benen en rekt zich uit. Een herkenbaar kreuntje naast hem, een woelend draaimoment in bed en die voelende, zoekende hand van Fay. Strelend en gericht op zijn onderbuik. Haar ochtendritueel; ‘s morgens moet Fay altijd weten hoe Jax vriend erbij ligt,...of staat. Bij de laatste ‘status’, is er immer haar gelukzalige glimlach. Een vriendelijk kneepje in zijn pik als afscheid is dan het begin van de dag. Hup, eruit jongen, douchen!

Maar vandaag niet. Fay komt lepeltje-lepeltje tegen zijn rug aan liggen en streelt over Jax buik. Neemt zijn licht gekromde erectie ter hand en komt bedachtzaam zacht fluisterend met haar prangende vraag:

‘Is ze knap… prinses Tintelding?’

© Mikes

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal



  • Reacties(1)//blog2.4fingers.be/#post288

KONIJNTJE deel 2

Mikes.Geplaatst door My 4Fingers do, september 13, 2018 15:06

KONIJNTJE deel 2
Wat vooraf ging

Enkele weken later kwam Rock Jeanette tegen in een totaal andere setting. Dit keer in zijn territorium. Rock zag haar bij een voetbalwedstrijd in het vak voor VIP-supporters. Opvallend gekleed in een paarse jurk met overslaglook met daarover een colbert. Zijn club speelde een thuiswedstrijd en in de eerste helft was er impulsief in zijn hoofd een gevaarlijk en gewaagd plan ontstaan. Niets tegen Quinte zeggen. Die zou het hem gegarandeerd afraden.

Rock bleek nog niet klaar te zijn met deze, in zijn ogen, verwende en verwaande vrouw. Als ze dacht iedereen voor haar karretje te kunnen spannen had ze het mis. Voor zijn gevoel diende er nog iets rechtgezet te worden. Hij voelde zich te trots om als nietszeggend lustobject te worden behandeld. Nee, zijn zeik maakte ze niet lauw. Te vaak had Rock de afgelopen weken onder het witgoed spijt gehad van zijn lethargisch en slaafs handelen destijds. Zijn arme lakens hadden het bij zijn wraakfantasieën zwaar te verduren gehad en zeker niet droog kunnen houden.

Het stond 2-0 en de pauze naderde. Staande tussen zijn maten op de tribune voelde Rock zich al snel overmoedig. Zeker bij het euforisch verloop van de wedstrijd. Rock was snel overprikkeld, van nature verlegen of een beetje geïntimideerd in drukke menigtes of tijdens het uitgaan. Hij blufte zichzelf er dan vaak doorheen. Bravoure was zijn troef en zijn gedrag kon dan wel eens doorslaan. ‘Ontremd’ was misschien het goede woord. Opgejaagd door zijn rusteloze gedachtes overkwam hem een fenomenale lust tot actie en werd hij voortgedreven door een soort woedende energie. Het leven moet gevierd!

Rock was met Quinte op de motor naar het stadion gekomen en had zijn leren outfit aan. Normaal een geaccepteerde kledij in het supporter vak, maar het stond echter ordinair in de VIP locatie waar hij ze van plan was te ontmoeten. In de zaal met de skyboxen werden veel zaken gedaan door de sponsoren van de club en hun genodigden. Hardwerkende mensen dat wel. Ambitieus ook, op een plek die zelf ook ambities had en veel van hen eiste. Rock zag het allemaal iets anders. Als hij er goed over nadacht kon hij het wel relativeren maar daar had hij geen behoefte aan. Nuancering kost energie en moet zinvol zijn om te blijven doen. In zijn ogen was het een groep poenerige personen. De mannen stonden netjes in het pak, kusten hun bier en deden te nadrukkelijk voorkomen geïnteresseerd te zijn in hun gesprekspartner. Terwijl hun vrouwen met netwerkogen en overdreven alerte mimiek, driftig rondkeken of ze iemand herkenden die iets voor hen kon betekenen. Wat haatte Rock deze ruimte. Vriend en collega hooligan Quinte gaf al aan dat het er te zeer riekt rook naar ‘fundamentele attributiefouten’. Waar hij dat nou weer vandaan had gehaald? Zeker een boekje gelezen. Maar hij had gelijk. In Rock’s eigen woorden was het er onecht en behoorlijk egocentrisch. Ach, iedereen heeft recht op zijn eigen problemen.

Door de vrouwen werd Rock bekeken, beoordeeld en direct arrogant uitgekotst. Een oppervlakkige beoordeling op uiterlijk. Klaar binnen een milliseconde. Hij voelde het gebeuren maar het deerde hem niet. Zelfverzekerd ging Rock recht op zijn doel af. Het lukte om oogcontact met Jeannette te krijgen en hij bespeurde bij haar een lichte schrikreactie. Een beveiligingsbeambte zette een stoppende hand op zijn borst. Rock keek hem aan en plukte de hand weg. Bij een ontmoeting met de macht kreeg Rock altijd een ondermijnende twinkeling in de ogen.

ID? Geen idee!

Rijbewijs? Niet bij.

Hij was toch met de motor waarom anders die kledij, dan mag je toch verwachten dat je je rijbewijs bij hebt, hield de beveiliger vol. Rock probeerde de wijze man duidelijk te maken dat hij een bekende had gezien die hij graag alleen maar even zou willen spreken. De ‘slimste mens’ bleef echter irritant voor hem staan. Niet echt snugger van hem! Uiteindelijk vroeg Rock dreigend of hij nu eindelijk wilde opsodemieteren. Je kunt je werk ook té serieus nemen.

Tussen de massa zag hij mevrouw Jeannette een geruststellende hand op de revers van haar man leggen. Armando, gegoten in zijn Armani kostuum. Rock grinnikte toen hij ‘Pietertje’ zag, zijn maat Quinte had eens gevat opgemerkt, dat tijdens het gieten iemand toch echt wel vergeten was ‘stop’ te zeggen. Jeanette kwam meanderend op Rock toe lopen en bezwoer de commotie met de denigrerende vraag.

“Ben jij niet dat mannetje dat bij ons geprobeerd heeft de voortuin te reorganiseren?”

Rock voelde een stuwing opkomen. Een vlam ontsprong in zijn hoofd. Mannetje? Bovendien…, is weken professioneel hard werken ‘proberen’? Het bloed werd onder de nagels vandaan gezogen. Mocht hij al enige twijfel hebben dan was deze nu volledig weggevaagd. Het linke mengsel van adrenaline en hormonen die bij Rock opspeelden, was niet meer te temmen. Hij ging de wheely maken het spel meespelen.

“Kan ik je even privé spreken, het is nogal van belang?’ Vroeg Rock, haar nieuwsgierigheid tartend”.

Jeanette was even van haar stuk gebracht. Snel zocht ze oogcontact met Armando die hun scherp in de gaten hield. Ze stelde haar man met een kleine hoofdknik en een knipoog gerust. Gelukkig continueerde hij zijn ongetwijfeld zeer interessante conversatie met zijn zakenrelaties.

“Vertel, ik luister”.

“Niet hier”, siste Rock. Hij nam haar bij de hand, knikte geruststellend naar de beveiliger en trok haar tussen de mensenmenigte door. Zijn hart ging tekeer van opwinding. Bij de deur aangekomen keek hij nog even over zijn schouder. Pietertje had niets in de gaten. Afleidend babbelend leidde Rockrigoreus haar via de trap naar beneden de catacomben in.

Achter in de hal wist Rock een vergaderruimte die zeker op dit moment niet gebruikt zou worden. Gaandeweg werd Jeanette, ofschoon opgewonden nieuwsgierig, toch ongerust en begon tegen te sputteren. Ze verzwikte haar enkel doordat ze op haar hoge hakken zijn tempo van lopen nauwelijks bij kon houden. Het verhaal van zijn leven; altijd te impulsief en te bruut. Op de vraag wat hij van plan was, gaf Rock het eenvoudige ontwijkende antwoord.

“ik ben nog niet klaar”. Rock trok haar rigoureus voort tot in de vergaderkamer. Gooide de deur achter haar dicht en drukte haar met zijn gespierde lichaam klem tegen de deur. Hij kuste haar rigoureus vol op haar mond en hartstochtelijk begon hij haar borsten te kneden.

Haar reacties had Rock juist geschat. Na een kort moment van schrikherstel beantwoordde Jeanette geladen met een instinctieve geilheid zijn ruwe tongzoen en plaatste haar onderbeen in zijn knieholte. In deze omstrengeling trok ze zijn kruis krachtig tegen zich aan en greep, kraste en kneep in zijn gespierde rug onder zijn openstaande leren jack. Rock duwde zijn hoofd in haar nek, rook haar parfum, duizelde ervan en likte indringend haar nek. Ze kreunde. Kippenvel stond op haar huid. Rock grinnikte. Beet! Met zijn grote handen graaide hij naar haar volle billen en trok ze bruut uit elkaar. Hij trok de onderkant van haar jurk omhoog en greep met één hand van boven in haar slip. Veel tijd was er niet, het moest snel gebeuren.

Rock stak direct één vinger van achter tussen haar lippen. Mmm, lekker vochtig. Met zijn wijsvinger begon hij te trillen. Een herkenbaar kreunend geluid was haar directe antwoord. Hij besloot deze hand zijn positie te laten behouden en met zijn andere rukte hij in één beweging haar hemdje en bh naar beneden. Ze stuwde haar bekken naar voren en bood met een holle rug haar borsten aan. Ze trok zijn hoofd naar haar borst. Als logisch gevolg nam hij haar tepel tussen zijn lippen. Licht zout transpiratievocht maakte Rock zo mogelijk nog geiler. Zachtjes bijtend hoorde hij haar gejaagd hijgen. Hij voelde en hoorde haar hart enorm tekeer gaan. Zijn hand vond zijn weg naar onder om haar soppend kruis van voren en van achter volledig met zijn handen te omvatten. Met in elkaar gevouwen handen tilde Rock haar met kracht op. Jeannette was in alle staten, had een gigantisch geile blik in haar ogen en reed wild wiebelend haar klit tegen zijn gehoekte pols. Ze trok zijn T-shirt omhoog en rukte met enige moeite de gulp van de zwarte leren broek naar beneden. Zijn harde pik werd flink ter hand genomen en ze draaide haar gekromde vingers enkele malen stevig om zijn glanzende eikel.

“Pak me”, was haar dwingende vraag. Met omfloerst samengeknepen ogen keek Jeanette hem aan.

“Heb je een condoom bij je?”

Natuurlijk. Welke vent van zijn leeftijd heeft in het weekend geen condoom op zak. Hij draaide haar gezicht naar de deur en schopte dwingend met zijn voet tegen haar enkels zodat ze breeduit met haar benen gespreid voor hem stond. Jeanette slaakte een kreet van de pijn aan haar enkel. Rock beet met zijn tanden in de condoomverpakking en scheurde hem open. In een haastige, routinematige beweging werd het zacht, weeïg ruikend rubber de verpakking van zijn stijve.

Snel nu. Weg met die slip. Met de vingers gehaakt achter het elastiek op haar heupen scheurde hij het katoenen lapje kapot. Haar bekken trok hij heftig naar zich toe. Om niet voorover te vallen zocht Jeanette met haar platte handen steun tegen de deur. Rock stond achter haar en rook haar geile nat en moest zich beheersen om niet direct door te stoten. Ze gooide haar hoofd in haar nek en duwde haar volle billen naar achter om zijn rechtop staande keiharde pik op te zoeken. Rock plaatste zijn eikel dreigend tussen haar lippen maar weigerde door te drukken. Wat hem op een verontwaardigd gekreun kwam te staan.

Met zijn eeltige handen gleed Rock in een masserende beweging over haar rugspieren. Langzaam, vanaf haar bekkendriehoek tot aan haar nek. Hij volgde de lijnen van haar prachtige taille met zijn vingers. Ze werd hierbij gedwongen om verder voorover te bukken en haar billen kwamen op deze manier prachtig naar achter. Rock rook wederom haar geile vocht en genoot van het hunkerend uitgesproken ‘Schiet op’, van Jeanette. Hij duwde langzaam zijn bekken tegendraads naar voren. Jeanette kwam hem gierend over de volle lengte tegemoet. Zijn pik werd diep vastgezogen. Wat een heerlijk gevoel. Rock verhoogde het tempo als een locomotief die zichzelf langzaam op gang trekt. Om de sfeer te verhogen boog hij over haar rug om met één hand haar borst te kneden. Zijn vingers graaiden gretig over haar tiet en knepen in haar stijve tepel. Deze experimentele houding kon hij echter niet lang volhouden. De gestage frequentieverhoging van zijn stoten werd door Jeanette met verve jachtig beantwoord. ‘Wiebelen’ kon je het echt niet noemen. Rock ging rechtop staan om zich te concentreren op zijn locomotion. Haar licht gebogen benen trilden van de spanning.

“Kom maar konijntje doe maar… kom maar… doe maar… kom op konijntje, ah… bij de konijnen af!”

Het tempo was ziedend geworden en zijn bewegingen werden in zijn hersenen automatisch overgenomen door een primitief oer-niveau waardoor er geen weg meer terug was. Met beide handen op haar bekken trok hij Jeanette om zijn paal. Met open mond en zijn hoofd achterover hield Rock het niet meer en spoot zijn zaad met een diepe gedempte kreun, schokkerig in het elastische rubber. De spiertrekkingen van zijn lichaam werden in gebogen toestand over haar rug opgevangen en aan haar doorgegeven. Aan het trillen van haar lichaam en aan haar verbale reactie te horen was ze in dezelfde reflexmatige staat gekomen. Een intens orgasme was haar deel.

Snel trok Rock zich terug en begon aan het fatsoeneren van zijn kleding. Jeanette stond nog met gespreide benen en voorover, met haar handen tegen de deur na te hijgen. Rock raapte de overblijfselen van haar slipje snel van de grond en stak ze in één beweging zijn broekzak. Tempo nu, ze hoorden het publiek al joelen. De pauze leek voorbij.

Dan... Een hoop kabaal en schreeuwende stemmen. Het portier (is van auto) De deur van de kamer werd ruw open geduwd. Hevige paniek bij Jeannette. Ze gilde en kon ternauwernood de zwaai van de deur ontwijken. Haar man Armando kwam binnengestormd met een aantal suppoosten. Op de vraag wat dit te betekenen had was het beverige, snikkend, fakend en Calimero-achtig antwoord van mevrouw dat Rock haar hier zojuist aangerand zou hebben.

Had hij van haar anders kunnen verwachten?

Gevolg; ongepolijst gevloek en zeer beledigende opmerkingen van Armando aan het adres van Rock. Weer dat pedant wijzend vingertje van hem. Scheen mode te worden. Rock mocht ‘Pietertje’ eigenlijk van begin af aan al niet. Hij greep hem vast en probeerde Rock te stompen. Rock gaf nog aan dat hij deze reacties niet zo bijzonder kon waarderen, maar meneer Armando wilde niet luisteren. Integendeel. Zijn vriend Quinte die bezorgd naar Rock op zoek was gegaan, rende met een angstig voorgevoel op het geschreeuw en de commotie af. Hij zag het aantal personen en de ongelijke strijd en wilde het voor Rock opnemen. Maar hij werd non-verbaal direct met een frons en een kort hoofdschudden door Rock ingeseind; niet mee bemoeien. De hooghartige beledigingen aan het adres van Rock werden steeds erger en heviger. Totdat hij kleinerend met ‘Rokkie’ aangesproken werd. Niet echt pienter van Pietertje.

Tintelingen in Rock’s hoofd, een waas voor zijn ogen, een opwelling van adrenaline en kracht die zich in zijn lichaam samenbalde. Een ander oer-niveau werd zodanig in zijn hersenen geactiveerd dat onderdrukking van deze stimuli door zijn bovenliggende hersenniveaus onmogelijk meer plaats kon vinden. De keuze van zijn wapens overkwam Rock. Een linkse directe gevolgd door een gerichte rechtse hoek frontaal op zijn kin waren ruimschoots voldoende voor een volledige knock-out. Flauwe vent!

Gillend van schrik en paniek dook Jeannette huilend op haar Armani. Daarna een hoop geduw en getrek met een viertal suppoosten. Stelletje lafaards. Één op één durfden ze niet. Rock had ze echter niet teruggeslagen. Hij had geen problemen met deze gasten. Zij deden tenslotte waar ze voor betaald werden.

Toen Rock vermoeid werd afgevoerd twijfelde hij in een fractie van een seconde tussen het werpen van een zeer gemeende, minachtende blik of een totaal glashard negeren van haar aanwezigheid. Hij koos voor het harde glas. Rock was volledig klaar met haar. Kudwijf!

***

De klodder spuug is geleidelijk aan viskeus naar beneden gekomen en op de grond uiteen gespat. Doordat zijn mond van binnen enige niet egale stukjes vertoond zit bij de lichtgele klodder een beetje rood. In zijn hoofd zit een warboel van gedachten, gevoelens en losse eindjes. Rock heeft er vannacht in deze cel van wakker gelegen. Onder bepaalde omstandigheden en rekening houdend met de emotionele situatie kan iedereen gevaarlijk worden. Maar Rock is niet gevaarlijk. Hij komt alleen niet zo over. De realiteit is ook heel verwarrend.

Boosheid is zijn primaire reactie op verlies, al sinds zijn jeugd en dat is ook nu zijn belangrijkste gevoel op dit moment. Woedend is hij. Op zichzelf, op anderen en op de omgeving. De bevrijdende, ontembare razernij is voorbij. Daarvoor zit hij hier nu opgesloten. Wat op dit moment resteert, is boosheid maar van een ander, volwassener soort. Eerder een vruchtbare emotie. Woede als noodzakelijk voorportaal van verwerking. Gekanaliseerde woede die verandering afdwingt. Want dat er iets moet veranderen aan zijn eigen gedrag is Rock wel duidelijk. Verbetering begint met de erkenning dat er iets aan de hand is. Niet met smoesjes.

Rock trekt zich moeizaam omhoog en haalt een schlemielig katoenen stukje textiel uit zijn broekzak. Boos werpt hij het kleffe slipje van Jeanette op zijn vochtig product. Er wordt aan de deur gemorreld en deze gaat knarsend open. Men roept zijn naam.

“Rock,…”

“Geen Rokkie!” Geeft hij geïrriteerd als antwoord.

Rock wordt opgehaald en door twee personen begeleid naar een kamer met een tafel, een paar stoelen en een laptop. De vraag wordt gesteld of hij een verklaring wil afleggen.

Soms zijn er van die omstandigheden in het leven dat je je woorden zorgvuldig moet kiezen. Vaak is de situatie dusdanig dat het beter is om zo min mogelijk naar buiten te brengen. Meestal is het dan nog het meest tactvol om helemaal je mond te houden en vooral niets te laten blijken. In navolging van de consumentenbond neemt Rock de ‘beste keus’.

Bovendien, wat zou hij moeten zeggen? Dat het hem allemaal overkomen is? Dat hij in een baldadige bui in hun tuin met de slijptol de tralies strategisch door heeft geslepen, zodat de rotsen te zijner tijd naar eigen wens uit de steenkorf de vrijheid tegemoet kunnen rollen. De vrijheid tegemoet. Wie kan daar nu tegen zijn? Nee,… het is niet het moment. Laat ze het uitzoeken.

Rock wordt beschuldigd van allerlei zaken als openbare geweldpleging, aanranding, verkrachting en van het publiceren van belastende videobeelden op sociale media. Het eerste hoort hij stoïcijns aan, maar bij de laatste aanklacht is hij op zijn hoede. Direct daarna wordt hem indringend gevraagd of hij bekend is met, dan wel meer weet over het filmpje, dat sinds gisteravond viraal gaat op sociale media. Rock heeft werkelijk geen idee waar het over gaat. Hij krijgt te horen dat journalisten Jeanette hebben opgespoord. De beambten confronteren hem met de reportage inclusief de bewuste film zoals gepubliceerd door de lokale pers. Het scherm van de laptop wordt naar hem toe gedraaid.

What the fuck! Rock ziet tot zijn grote verbazing Jeanette naakt in haar woonkamer rondlopen. Hij wordt rood en is verbijsterd over deze nieuwe ontwikkeling. Zijn hoofd tolt, ademt snel en hij probeert koortsachtig na te denken. Wat is hier aan de hand? Met enige gêne kijkt hij nieuwsgierig naar de verontwaardigde verklaring van Jeanette op de video.

“Het rolgordijn is altijd dicht. En je verwacht dit toch niet. Ik ben in mijn eigen huis. Iedereen loopt zo wel eens door het huis, maar het is toch niet normaal dat mensen het dan gaan filmen en het op internet zetten? Een vriendin stuurde mij vanmorgen dit filmpje met de tekst; ben jij dit?” “Ik ben erg geschrokken. Ik heb direct Armando mijn man gebeld. We hebben geprobeerd het filmpje zoveel mogelijk van de sociale media af te krijgen, maar dat valt nog niet mee.”

De journalist gaat verder in zijn statement.

“We hebben navraag gedaan bij de directeur van het tuinbedrijf waarbij de persoon of personen werken die volgens betrokkene zeer waarschijnlijk het filmpje heeft gemaakt. Hij geeft aan de gang van zaken ten zeerste te betreuren. Dit filmpje is mij niet bekend en dat het op internet geplaatst wordt is betreurenswaardig. We zullen navraag doen onder onze werknemers van ons bedrijf, maar vooralsnog gaan we ervan uit dat de schuldige niet onder onze medewerkers te vinden zal zijn. Wij zullen mevrouw Jeanette een bos bloemen sturen. Hopelijk zal ze zich snel over het voorval heen kunnen zetten”.

Inmiddels schijnt de halve provincie haar in vol ornaat gezien te hebben. Via WhatsApp en Facebook gaan de beelden van een blote Jeanette rond. Ze was zich van geen kwaad bewust toen ze op die bewuste dag de douche uitstapte. Jeanette heeft aangifte gedaan en vindt dat de mensen die het filmpje online hebben gezet, gestraft moeten worden. Ze wil het voor de rechter te laten komen in verband met de schending van de privacy. Duidelijke zaak. De persoon in kwestie is goed nat.

Rock besluit niets te zeggen. Wat moet hij zeggen? Een vriend verlink je niet. Alles wat hij nu zegt kan tegen hem gebruikt worden.

© Mikes

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal







  • Reacties(2)//blog2.4fingers.be/#post181

KONIJNTJE deel 1

Mikes.Geplaatst door My 4Fingers ma, september 10, 2018 13:32

KONIJNTJE deel 1

Hij ligt op zijn rug op het enige bed in de kale kamer, handen onder zijn hoofd gevouwen. Een bonkende hoofdpijn heeft zich als partner opgedrongen. Fors schraapt hij zijn keel, haalt het slijm op en spuugt met kracht de flinke fluim tegen het plafond. Rock kijkt naar zijn creatie recht boven zijn hoofd. Het is een teken van onmacht, verzet, woede en frustratie.

Goed, hij is misschien in de fout gegaan. Men vindt dat hij zich onbehoorlijk gedragen heeft. Dat zou niet de eerste keer zijn. Maar vreemd genoeg toont hij geen spijt van wat er is gebeurd. Hij behoort niet tot het type dat weg loopt voor zijn verantwoordelijkheid. Maar, wat ging er nou allemaal mis?

Kermend gaat de ijzeren deur van het arrestantenlokaal open. Zijn naam wordt geroepen.

“Rock,…

“Geen Rokkie!”, Is zijn dreigend antwoord. Dit gaat nog wat worden!

***

Zijn werkgever had een project aangenomen om de voortuin van een rijke familie totaal te renoveren. Een tiental dagen was hij hier al bezig. Zijn maat Quinte was er al langer en had al veel voorbereidende werkzaamheden verricht. Het behelsde een complete aanpak van een voortuin van zo’n zeshonderd vierkante meter. Toe maar. Daar kon het totale grondgebied van zijn huurwoning, inclusief tuin, vier keer in. Rock wist niet dat er zulk een rijkdom in Nederland was en had in het begin zijn ogen uitgekeken. In wat voor een weelde wonen deze mensen? Wat een opsmuk. Nooit thuis en altijd werken. Een prachtpraal in huis en nimmer de tijd om er echt van te genieten. Lekker belangrijk ogen en aan de buitenwereld tonen dat je er toe doet. Hij zal hun wereld wel nooit begrijpen. Maar naar zijn bescheiden mening zit de grootte van een mens niet in zijn rijkdom.

Het is hard werken om als eenvoudige starter überhaupt zijn huurwoning te kunnen betalen. Laat staan dat hij een huisje kon kopen. Onmogelijk met de huidige krankzinnige huizenprijzen. Niet dat Rock jaloers was, maar sommige zaken leken in zijn ogen niet echt logisch. ‘Dan had je maar een vak moeten leren’, zei zijn vader. Makkelijk gezegd. Rock had geen plannen of verwachtingen en heeft ook nooit de noodzaak gevoeld iets te moeten bereiken. Hij was schrander genoeg, maar helaas zo dyslectisch als een deur, wat alleen maar erger werd als hij het gevoel had onrechtvaardig behandeld te worden. Rock kon bij wijze van spreken amper zijn naam schrijven. Ja, hij wist wel dat je ‘kut’ met een ‘t’ schreef, anders kreeg je ‘kud’. Maar kut hoefde je gelukkig niet te vervoegen. Hoewel een “kudde kutten” ook niet te versmaden was. Ha, hij was blij dat hij niet stotterde, anders kwam hij er helemaal niet meer uit.

Concentratie stoornissen en te impulsief, was meerdere malen de conclusie van de beoordelingsgesprekken op basisschool. Zijn fantasie liet hem regelmatig op de meest onmogelijke momenten alle kanten op stuiteren. Zijn moeder had nog ergens een jeugdtekening bewaard uit die tijd op school. In hanenpoten stond eronder geschreven. ‘in mijn hoofd is het zo druk, maak altijd dingen stuk’. Ze dachten dat hij dom en ongeïnteresseerd was. Zijn minachting tegenover autoriteiten is daar begonnen. “Het lijkt hem allemaal te overkomen”, zei een leraar ooit eens terecht tegen zijn vader. Veel later begreep Rock dat hij wel eens een vorm van ADHD zou kunnen hebben.

Maar zijn trots heeft men gelukkig nooit van hem af kunnen nemen. Als hovenier en stratenmaker is het glas bij hem altijd halfvol en er is niet veel nodig om ergens iets positiefs uit te halen. Dit positieve basisgevoel was er door zijn ouders met de paplepel in geslagen. Ze wilde hem beschermen door het juiste gereedschap in zijn rugzakje te stoppen; iemand die door frustratie moeite heeft met zijn eigenwaarde, verliest zichzelf en neemt sneller verkeerde beslissingen. Rock heeft een paar grote, gouden handen, is in het bezit van een forse dosis gezond verstand en voelde zich gelukkig. Hij wilde gewoon een goede tuinman zijn en hij zag wel waar hem dat zou brengen. Carrière maken was niet het doel. ‘Ieder milieu verdient respect en is bijzonder, zo lang je het bijzondere er maar van inziet’, was zijn motto. Zijn wijze en lieve moeder had hem bijgebracht dat het verschil tussen middelmaat en top in alle opzichten is veel minder groot is dan mensen denken.

Zijn baas was tevreden met zijn werkzaamheden. Rock werkte voor twee en als hij klaar was met het overwerk sloot hij de deur en scheurde op zijn motor naar huis. Even met vrienden een biertje pakken en naar huis om te slapen. En in het weekend was het feest. Met de boys naar het voetbal. Ze noemden hem een, aan adrenaline scheuten verslaafde hooligan. Ach, een kleintje maar. Het kan altijd erger. Iets kapot maken zonder reden, behoorde tot het verleden en met zinloos geweld moest je bij Rock niet aankomen. Hij had teveel gezien en meegemaakt. Nee, wat dat betreft was hij gewoon een liefhebber van het spelletje. Lekker vertrouwd met wat vrienden op stap, een beetje gezellig keten, meer niet. Eenvoud is troef. Heerlijk toch?

Het pad met stenen moest verplaatst en aangevuld worden met verschillende soorten sierbestrating. Op de erfafscheiding plaatste ze schanskorven. Het plaatsen was niet moeilijk, echter wel arbeidsintensief. De rotsen werden in grote werfzakken geleverd en moesten in het gegalvaniseerde gaaswerk worden gepositioneerd. Dat vroeg enige lichamelijke belasting, zeker in deze warmte. Rock was met ontbloot bovenlichaam stevig aan het transpireren. - Goedkoop maar toch duurzaam, zeer decoratief en anderzijds ook nog eens goed geluidsisolerend - geilde de brochure van zo’n steenkorf. Rock dacht hier duidelijk anders over. Belachelijk, wie verzint zoiets; ‘gevangen stenen’. Rotsen in een hekwerk! Rock had met ze te doen. Een gevangen dier wil ook ontsnappen. Dat zal vechten en alles doen om te overleven. Hij voelde verwantschap: ongedwongen rotsen horen niet in een gevangenis. Rock-‘n-roll… Jonge!

Rock riep Quinte om samen pauze te nemen op hun favoriete plekje, tegen de muur onder het keukenraam. Het was de enige plaats in de directe nabijheid waar de zon geen vrij spel had. De bouwkeet was te heet en een beetje schaduw kon geen kwaad. Rock nam als voorschot op de lunch een boterham en genoot dorstig van zijn pak melk. Quinte trok zijn werkhandschoenen uit, rook even aan zijn vingers en nam zijn broodtrommel uit zijn tas. Achter het venster van de woonkamer waren de gordijnen zo goed als gesloten.

Hij hoorde de zwarte Porsche van de vrouw des huizes van verre aan komen ronken. Een knappe, sensuele verschijning. Wat zeg ik? Een mokkel was het. Leeftijd naar schatting, achter in de dertig. Goed figuur, prachtige taille, mooie rondingen zowel op bekkenniveau als in haar hemdje. Mevrouw Jeannette parkeerde de auto juist achter zijn Ducati. Rock keek verliefd naar het statussymbool. Enige compensatie zijnerzijds was hierbij goed mogelijk. Het was het enige stuk van waarde dat hij bezat en voor deze motor had hij jaren moeten sparen. Rock hield van het, ronkend en dreigend grommend geluid dat hij maakte. En een trekkracht dat het beest heeft. Ha, daar viel de Porsche bij in het niet. Dat wil je niet geloven als je er nog nooit op gereden hebt.

Mevrouw Jeanette stapte in haar korte rokje op een seksueel zeer te waarderen wijze uit de bolide. Zou het rokjes-dag zijn vandaag? Het zou zomaar kunnen. Dan beende ze op haar hoge naaldhakken door het witte, zojuist aangestampte zand naar het woonhuis. Sommige vrouwen hebben het echt niet door. Je gaat daar toch niet lopen. Dat gedeelte van de grond lag nota bene klaar om geheel volgens tuinplan, bestraat te worden met oud Hollandse waaltjes. Rock stond op en gebaar met een brede zwaai van zijn arm, dat ze naast het witte zand moest gaan lopen. Nijdig schreeuwde ze welke route ze in hemelsnaam dan moest nemen. Toen ze dichtbij genoeg was om op een normaal decibelniveau een conversatie aan te gaan, gaf ze boos te kennen dat ze verwacht had dat haar tuin al verder klaar zou zijn. Ze keek pedant naar broodzakje van Rock en draaide haar hoofd demonstratief naar de bouwkeet. Gelukkig zei ze er verder niets over. Rock stond moeizaam op, nam zijn schop ter hand en corrigeerde de voetstappen in het zand.

“Ik doe mijn best mevrouw”, was zijn sociaal correcte antwoord en voordat hij verder kon gaan met het grondwerk nam zijn maat Quinte indringend zijn arm vast.

“Heb je straks even voor mij, ik moet je even spreken”. Rock knikte en vroeg zich af wat er nu zo urgent was. Wilde hij hem beschermen? Het klonk serieus.

Wat een onprettige mensen. Rock wist niet goed waarom, maar hij had iets tegen personen die onnodig arrogant tegen hem deden. Zijn instinctieve brein had een voorkeur voor goed/fout schema’s. Het contact met haar man Armando, verliep ook al zo moeizaam. Een vijftiger die het niet gelukt was om de pauzeknop van het leven in te drukken. Ter kennismaking gaf Rock hem vriendelijk en met een open gezicht een hand en stelde zich voor.

“Ah, Rocky?”

“Nee, gewoon Rock”, antwoordde hij gelaten. Hij beet op zijn lip. Keek weg en hield zich zichtbaar in, de confrontatie vermijdend. Dit deed hem altijd denken aan vroeger op de basisschool. Het pestgedrag waarmee men hem met ‘Rokkie’ over de emmer probeerde te krijgen. Wat op een gegeven moment ook aardig gelukt is trouwens. Altijd hetzelfde. Tussen ruineren en urineren zit tenslotte ook maar twee letters verschil. Rock zag het niet. Grote hilariteit in de klas. Het zal groep zeven of acht geweest zijn. Verwisseling van slechts twee letters kan een wereld van verschil in betekenis zijn, zo leerde hij. Dus vanaf toen verdedigde hij zijn naam: “Rock” en accepteerde niets anders meer, van niemand! Zijn vader is er nog voor op school moeten komen. Waarom ‘Rocky’ zo nodig twee onschuldige medeleerlingen een blauw oog moest slaan?

De eerste dag dat hij hier werkzaam was had haar man, ook al zo uit de hoogte tegen hem zitten zeiken over een kleinigheidje. Rock heeft hem vanaf het kennismakingsmoment uit wraak ‘Pietertje’ gedoopt. Bij een betere communicatie tussen zijn werkgever en hem was deze confrontatie totaal onnodig geweest. Het begon faliekant verkeerd. Ha, een beetje staan debatteren, precies vóór zijn overvolle kruiwagen met recht uit de ‘Ronde van Vlaanderen’ overgevlogen kasseien, die hij door het mulle zand naar zijn doel probeerde te laveren. Dacht meneer nou echt dat Rock opzij ging voor die turbulente stofwolk van woorden? Zijn irritant opgeheven vinger was hem bijna teveel geweest. Daar hadden ze bijna een ‘momentje’ samen. Het had niet veel gescheeld of Rock had van Pietertjes tong een tweede stropdas gemaakt.

En dan is er rust. Schaftijd! Wat een heerlijk woord; ‘schaft’. Het klinkt als een volle, zelf gesneden, bruine boterham met een zware snee belegen boerenkaas. Ze vond plaats op het favoriete strookje schaduw voor het huis. Rock was nieuwsgierig naar wat Quinte te vertellen had. In de dagen voordat Rock hier te werk gesteld werd was zijn maat hier al bezig, het zou kunnen zijn dat Rock nog niet alles had meegekregen. Quinte duwde het keukenraam van buiten dicht om mogelijke afluistervinkjes van binnenuit geen kans te geven mee te luisteren. Hij ging naast Rock zitten, rook diep inhalerend aan zijn vingers, nam een boterham en vertelde bedachtzaam fluisterend en gespannen om zich heen kijkend zijn verhaal.

***

Armando riep haar, maakte zich ongerust. Riep haar naam nogmaals en met de mobiel aan zijn oor haastte hij zich de trap op om te kijken of ze boven was. Jeanette stimuleerde zijn ongerustheid door niets te zeggen.

“Waar was je nou?” Zei ze, verleidelijk op het bed liggend. De lakens teruggeslagen.

“Ik was ehm,... even bezig. Kom je er, ehm,... even bij?” Ze kopieerde zijn stamelend gedrag en tikte uitnodigend met haar hand op het bed.

“Blijf liggen”, had hij met een geile blik aangegeven. Stopte zijn mobiel weg en rende weer naar onder. Snel zijn klus afmaken waar hij mee bezig was, voordat het niet meer kon. Hij spoedde zich naar zijn auto en botste tegen Quinte op die juist kwam vragen of hij evenals de dag ervoor, gebruik mocht maken van de stroom binnenshuis. Zonder verder na te denken, gaf Armando korzelig met een kort handgebaar aan dat hij zijn gang kon gaan. Hij zou de voordeur open laten staan.

Quinte stond in de keuken toen hij de vrouw de huizes hoorde roepen. Hij verstond haar niet maar het leek nogal urgent. Met zijn oren gespitst wilde hij antwoorden, maar hield zich in. Hij had weliswaar toestemming gekregen van de man de huizes, maar wist mevrouw Jeanette ook dat hij binnen mocht komen? Quinte besloot zijn mond te houden, laat maar zo, niet mee bemoeien. De communicatie tussen mevrouw en meneer liep niet zo lekker was hem de vorige dagen al duidelijk geworden. Hij deed van binnenuit de keukenraam open en trok de elektriciteitskabel door het raampje naar binnen om de stekker in het stopcontact te steken.

Mevrouw Jeanette riep wederom iets. Geen idee wat. Quinte twijfelde, besloot toch maar om zijn aanwezigheid te laten blijken en liep naar de gang. Onder aan de trap zette hij aan om met luide stem naar boven te roepen, maar hij aarzelde. Hoorde hij ze nu zingen? Het kletteren van water was nu ook hoorbaar. Hij liep een aantal treden de trap op, want als ze nu onder de douche stond kon ze hem van hieraf natuurlijk niet horen. Hij was volledig te goeder trouw en had geen kwaad in de zin maar halverwege de trap hield hij stil en bedacht zich. Dit was bespottelijk. Wat wilde hij nu? Even de douche binnen stappen om te zeggen dat hij van de elektriciteit gebruik wilde maken?

Maar toch, ...die zang, dat zachte neuriën, die prachtige beelden van Jeanette door het raam die hij enkele dagen geleden al op zijn mobiel opgenomen had. Quinte twijfelde. Langzaam besloot hij verder de trap op te lopen. De treden kraakten. De deur van de douche stond op een kier. Jeanette had hem misschien wel expres open gelaten. Quinte keek stiekem om de hoek. Hij zag haar staan onder de douche. De deuren van de douchecabine stonden een klein beetje open. Dit kon geen toeval zijn. Half ingezeept, nat en glimmend bewoog ze langzaam onder het warme water. Een lichte waterdamp hing als een wolk in de badkamer. Haar prachtige billen waren zichtbaar en Quinte had een schuin aanzicht op de geweldige aanzet van haar borsten. Hij stond even stil. Zijn hart ging tekeer. Hij slikte de stuwing in zijn keel weg en ademde diep. Hij wilde weg maar het beeld was te mooi, te verleidelijk. Een soort “freeze of mind” ontstond. Quinte slaagde er nauwelijks in om zijn ogen af te wenden. Wat een snoepwinkel. Hij rukte zijn ogen los en draaide zich snel om. Maar bij het verplaatsen van zijn lichaamsgewicht besloot een vloerplank van de gang van het klassieke pand plotseling een krakend geluid te gaan maken. De schrik sloeg hem om het hart. Jeanette keek om naar de open staande badkamerdeur en kon een besmuikte lach niet onderdrukken.

“Ik hoor je wel, hoor”. Ze wist niet beter dan dat haar man eindelijk teruggekomen was. De gedachte dat Armando zo meteen misschien wel achter haar kwam staan bezorgde haar een forse kriebel in haar tepels. Vurig hopend wachtte ze gespannen af. Automatisch zeepte ze met de ruwe spons haar lichaam nog eens extra in. De stimulans trok naar haar onderbuik. Ze bukte verleidelijk lichtjes voorover.

Quinte keek in de badkamer en zag haar in voorover gebukte stand staan terwijl ze met de schuimende spons langs haar mooie benen wreef. Als door een magneet aangetrokken sloop hij naar binnen. Lustgevoelens joegen door zijn lichaam. Zijn hoofdhuid tintelde. Geconcentreerd liep hij op de vrouw af. Trok de deurtjes van de douchecabine zacht iets verder open, stak zijn hand naar binnen en streelde haar nek. Jeanette sloot gelukzalig haar ogen, liet het water over d’r haar lopen en juist toen ze het hoofd wilde omdraaien werd ze ruw gecorrigeerd door twee handen die haar hoofd recht naar voren hielden. Niet achterom kijken, was de duidelijke boodschap. Even schrok ze. Jeanette kreeg een ‘hot flush’; een kleine transpiratieaanval gepaard met enig stressgevoel. Relativeerde dit weer. Fronste haar wenkbrauwen en schakelde dan snel over naar een toegankelijke ‘game modus’. Die Armando toch! De lieverd wilde er natuurlijk een spannend spelletje van maken.

Quinte aaide over haar rug, streelde over haar bekken, wreef over de aanzet van haar borsten en greep met volle, zacht knijpende handen in haar borsten. Hij duwde haar handen in haar nek en nam haar tepels tussen zijn taps naar voren trekkende vingers. Jeanette ademde diep in. Ze kreunde zacht. Ze wist niet dat zijn handen zo ruw en eeltig waren. Volgende keer handzalf voor hem meenemen van de supermarkt, nam ze zich in een flits voor. Met open mond ontving ze trillend en schokkend de prikkels die enorme signalen afgaven aan haar onderbuik die in een schokgolf onwillekeurig samen kneep. Ze voelde haar kut kletsnat worden. Weer wilde Jeanette zich omdraaien, ze wilde haar man vastnemen, in de douchecabine trekken, zijn stijve voelen. Hem in zich voelen. Ze was in alle staten. Maar de twee handen grepen haar schouders stevig vast en knepen hard en gemeen pijnlijk om te laten weten dat het hem menens was. Blijven staan! Hijgend bleef ze intens gespannen wachten op wat komen ging. Met het hoofd achterover en de ogen gesloten liet ze haar open mond vollopen met het warme water.

Zijn handen gleden naar onder, naar haar ronde heupen en pronte billen. Jeanette nam de grote douchekop boven haar hoofd vast met beide handen en stak uitnodigend haar billen naar achter. Quinte duwde haar benen enigszins opzij, nam haar bekken met één hand vast en haalde met de andere hand diep van achter langs haar kletsnatte gleuf. Om dat dan weer te herhalen en het ritme en snelheid op zijn gevoel naar haar behoefte af te stemmen. Jeanette bewoog haar bekken op en neer, naar voor en dan trillend en schokkend naar achter waar ze naar vingers zocht die er wel raad mee wisten. Een gepassioneerd kreunen en zuchten vervulde de badkamer. Quinte duwde en trok zijn hand op gevoel door haar spleet, glijdend op haar overvloedige lichaamsgeil.

Wat moest Quinte moeite doen om niet ter plekke zijn broek uit te rukken. Zijn stijve tegen haar kont aan te drukken. Het niet uit te gillen van geilheid. Met één hand trok hij haar hoofd aan de natte haren naar achter. Duwde haar rug met de andere hand licht naar voor en streelde over haar billen rechtstreeks naar haar kut. Ze dreef. Het koste hem geen enkele moeite om binnen te komen. Met twee, drie vingers duwde hij met gemak in haar kut en stootte in en uit.

Zijn opwinding dreigde zijn beheersing te overstijgen en een laag geluid kwam als een niet te beheersen reflex uit zijn keel. Heel even was daar de nauwelijks waarneembare verstijving in de vloeiende bewegingen van Jeanette. Die ‘kreun’ herkende ze niet. Dat geluid zat niet in haar herinnering. De flits van realiteitsbesef drong gelukkig nog net op tijd door bij Quinte. Dit was absurd! Hij moest hier direct een einde aan maken. Zijn hart ging tekeer als een bezetene. Weg hier! Hij liet haar kruis met rust en eindigde zoals hij begonnen was. Hij nam haar hoofd recht naar voren stevig tussen zijn handen om Jeanette non verbaal te gebieden niet achterom te kijken. Sloot daarna rap de deurtjes van de douchecabine, draaide zich vliegensvlug om en maakte dat hij weg kwam. Halverwege de trap hoorde hij de deurtjes van de douchecabine opengaan.

Jeanette had verbaasd gekeken. Waarom nou stoppen? Het was zo lekker. Geen idee wat er allemaal gebeurde maar als hij nog even was doorgegaan was ze klaargekomen. Toen ze uit de douchecabine wilde stappen zag ze de vieze zandsmurrie op de tegelvloer. Met daartussen de voetstap van een werkschoen die ze niet kon plaatsen. Vreemd! En wat een kliederboel. Daar moest ze het straks wel even over hebben met haar man. Dat kon niet zo. Bij binnenkomst voortaan schoenen uit!

***

Rock had verbaasd en gespannen geluisterd naar het bizarre en wonderlijke verhaal van Quinte en keek hem ongelovig aan. Quinte genoot zichtbaar.

“Tja, het is toch echt waar”, probeerde hij zijn verhaal kracht bij te zetten en fantaseerde de geur van haar lichaamsvocht nog aan zijn vingers. Hij kon het niet laten om tijdens het werk af en toe zijn werkhandschoen uit te trekken en er even aan te ruiken. Lekker diep inhalerend werd hij er gelukzalig duizelig van.

Plotseling hoorden de mannen achter zich het gekreun en gehijg van een vrouw. Het zal toch niet? Er stond een bovenraampje open schuin naast de plaats waar ze voor het huis zaten en het geluid was vanuit deze positie goed hoorbaar. Normaal was het rolgordijn van de woonkamer altijd dicht en eigenlijk zou je deze geluiden toch niet ‘s middags met lunchtijd verwachten? Of had ze iets opgevangen van het gesprek met Quinte? Rock kon het niet laten om door de kier van de gordijnen naar binnen te kijken. Hij gaf zijn ogen een ogenblik om ze te laten wennen aan de donkere binnenzijde van de woonkamer. Half op zijn knieën gedraaid zag hij de prachtige vamp.

Voilà! Gekleed in een hemdje en hetzelfde korte rokje van deze morgen was ze zichzelf heerlijk aan het verwennen. Of dit nu met haar handen gebeurde of met wat ze daarin vast had kon Rock niet goed beoordelen. Met gespannen gezicht en halfgesloten ogen lag Jeannette achterover. De lange haren lagen gespreid op de leuning van de bank. De knieën waren wijd gebogen. De glanzende kleur van haar prachtige benen werd geaccentueerd door het haast erotische licht in de kamer. Haar borst zwoegde op en neer. Een zeer prikkelend schouwspel. Rock schatte met zijn timmermansoog de afstand hemelsbreed op een meter of drie. Het gekreun nam in volume toe. Rock kreeg het er Spaans benauwd van. Schielijk keek hij achterom of Quinte dit prachtige geluid ook kon horen. Bijna net zo mooi als het geluid van zijn Ducati. Hij zag Quinte hevig gebaren om daar bij het raam weg te gaan.

Maar Rock was niet van plan dit beeld los te laten. Had ze nu iets in haar handen? Toen hij weer naar binnen keek kwam ze plotseling met haar hoofd omhoog en met haar vol geopende ogen keek ze hem recht in zijn gezicht aan. Shit, betrapt! Rock hoorde een verschrikte gil en dook weg. Te laat!

Gedoken zittend bedacht hij hoe hij zich het beste uit deze lastige situatie kon redden. Quinte zag het gebeuren en kroop naar hem toe.

“Ik weet ervan jongen, het is niet de eerste keer. Ik heb het één en ander op mijn mobiel staan. Voor als ze moeilijk gaan doen, snap je”.

Nee, Rock begreep niets van wat Quinte zei. Op dit moment was hij daar totaal niet mee bezig en zocht hij naarstig naar een oplossing. Hij nam een voorbeeld aan Quinte; gewoon doen alsof er niets aan de hand was en eenvoudigweg doorwerken. Rock stond verstijfd op en ging weer aan de slag. Hij probeerde de opwinding in zijn broek te ondervangen door de 90 kg. zware trilplaat aan te zetten en luidkeels.

“Kom maar konijntje doe maar wiebele, wiebele”, van Aka the junkies te zingen.

Hij moest tenslotte iets!

Terwijl Rock enige tijd geconcentreerd bezig was. Zag hij haar op het balkon boven de woonkamer, met zwaaiende handen hem iets proberen duidelijk te maken. Rock deed zijn gehoorbeschermer af, zette de trilplaat uit en luisterde naar wat mevrouw Jeannette nu weer aan te merken had. Prachtig uitzicht trouwens. Haar machtig mooie benen onder dat rokje. Wat een rondingen. Zelfs haar schaduw in het zand was erotisch. Uit de hoogte zeurde ze iets over stof en het lawaai van de trilplaat en dat ze op deze wijze niet kon werken of zoiets. Werken? Als je elk greintje verveling verjaagt met een spelletje ‘Candy Crush’ dacht Rock met enige minachting. Hij schreeuwde terug naar de koningin op haar bordes of ze al koffie had gezet. Het was eruit voordat hij er erg in had. Even was het stil. Deze reactie had ze kennelijk niet verwacht.

“Goed, maar dan wel eerst de schoenen uit!”

Quinte voelde nattigheid en liep haastig op Rock af.

“Niet doen Rock, die vrouw spoort niet… linke soep jonge!”

Moet je net Rock hebben! Wat nou niet doen? Wat nou niet kunnen? Uitdagingen werden niet genegeerd. Mevrouw Jeanette liep naar beneden en opende de voordeur. Verheugd over de onverwachte overwinning gooide Rock grijnzend zijn werkhandschoenen aan de kant. Ha, hij zou wel eens gaan kijken of dat verhaal van Quinte hout sneed. Toen hij naar binnen wilde lopen hield ze hem tegen door wijdbeens voor hem te gaan staan.

“Eerst je voeten wassen.”

Voeten wassen? Hij deed aarzelend zijn werkschoenen uit in de immense hal met de geweldige vide. Hij nam tenminste aan dat dit de bedoeling was.

“Heb je me niet gehoord?” Hij keek haar niet begrijpend aan. Ik sta hier toch op mijn sokken? Zie je hem denken.

“Wat denk je nu met die stinksokken op mijn schone vloer? Je kunt je douchen in de badkamer.”

“Voor een kopje koffie?” Twijfelde Rock.

Gedecideerd wenkte ze hem, terwijl ze voor Rock uit de marmeren trap op liep. Een prachtig wiebelend gutturaal uitzicht was zijn deel. Wat een kont! Ach, wat maakte het ook uit. Rock was altijd wel in voor een avontuur. Vijf minuten kreeg Rock van haar om zichzelf te fatsoeneren. Gezien het stofrijke water dat in het afvoerputje stroomde had ze misschien wel gelijk ten aanzien van de verplichte douchebeurt. Bovendien is zo’n verfrissing best lekker na het werken in de brandende zon. Hij nam de badjas die ze klaar had gelegd en trok moeizaam zijn bezwete boxershort terug aan. Zonder was hem iets te naakt. De niet alledaagse situatie wond Rock op. Alleen zou de hooghartigheid van mevrouw iets minder mogen. Rock hoopte dat ze wel mee zou vallen als hij haar beter leerde kennen en besloot haar een kans te geven. Spannend.

Afgaand op de geur van vers gezette koffie liep Rock blootsvoets naar onder. De luxe inboedel van het huis was even wat minder interessant. Onder aangekomen lag ze met haar rug tegen de armleuning op hem te wachten in de bank. Met glimlachend gezicht en licht toegeknepen ogen heette ze hem welkom. Zijn koffie stond strategisch opgesteld op de salontafel achter een vreemd langwerpig ebbenhouten beeldje. Zij dronk thee. In zo’n zakje. Ze hield het label aan een touwtje elegant tussen duim en wijsvinger en liet het langzaam op en neer onderdompelen in het hete water. Thee moest goed en langzaam trekken, gaf ze te kennen. Al soppend keek ze hem verleidelijk met een schuin hoofd aan. Rock zag het subtiele van de polsbeweging niet. Thee in een papieren luier was niet zo zijn ding. Hij kwam voor de koffie. De kortste weg naar het zwart geurend water was door voor haar langs te lopen. Plots belemmerde ze zijn loop door haar blote voet halverwege zijn borst en wasbordje te leggen.

“Goed, jongeman, voordat jij je koffie verdiend hebt wil ik hem wel even zien.” Als non verbale, overbodige toelichting gingen haar ogen schielijk naar zijn kruis. Een tinteling schoot langs zijn wervelkolom, een warme gloed ontstond in zijn hoofd. Rock was beduusd. Dit kon helemaal niet, dit moest een droom zijn.

“Pardon? En Pie…, ehm, je man dan?”

Mevrouw Jeanette ging met haar zachte voetzool langzaam over zijn buik naar beneden. De badjas viel iets open en ze haakte haar hiel achter zijn ceintuur. Ze prevelde iets over zakenreis en een vrije relatie. Hij moest even slikken. Ze had haar kopje thee op de tafel gezet en ging met haar handen over de binnenzijde van haar dijbenen. Rock keek haar aan. Wat moest hij nou? Ze ging verder. Haar ogen werden nauw. Ze had haar mond licht geopend en haar vingers zaten al onder haar slipje.

“Wil je je aftrekken?”

Vreemd hoe menselijke dingen werken. Normaal altijd met het hart op de tong, immer haantje de voorste en nu stond hij met zijn mond vol tanden. Het ging hem allemaal iets te snel en ze bleef hem te afstandelijk. Rock kreeg geen hoogte van haar en besloot, tegen zijn natuur in, niet te reageren. Rock hoorde de waarschuwing van Quinte in zijn oren. “Die vrouw is niet stabiel. Ik wou dat ze dat was, maar dat is zij niet.”

Achter de badjas was echter het gevecht met het textiel begonnen. Rock had zijn vriend niet meer onder controle. Een forse bobbel tekende zich af. Jeanette ademde hoorbaar snel en ze drukte haar vingers steeds dieper in haar liesstreek. Ze kronkelde met haar bekken en tilde deze op naar haar klauwende vingers.

“Wat hebben we hier?” Van onder stuwde ze zijn stijve pik met haar tenen over de volle lengte naar boven. “Toe maar jongen, laat hem maar zien,” kreunde ze.

Het viel niet mee. De alarmbellen die bij Rock gingen rinkelen waren sterk. Hij was in tweestrijd. Wie weet hoelang ze deze fantasie al in haar hoofd had. Als initiatiefneemster had ze in geilheid een beduidende voorsprong. Bovendien had ze zichzelf kennelijk al behoorlijk opgewarmd. Hij zag hoe ze genoot maar Rock was nog niet zover.

“Mijn koffie wordt koud.” Was zijn onnozele poging tot ontsnapping. Rock nam een stap en reikte ver voorover naar zijn kopje. Met kop en schotel in de hand nam hij, gedwongen door haar voet, dezelfde positie in. Ze verhoogde de druk van haar voet onder de nu volledig opengevallen badjas. Zijn harde paal zat nu klem tussen haar eerste twee tenen. Ze gleed enkele malen met zijn boxershort als tussenstof naar boven tot de weerstand van de onderrand van zijn eikel haar voetexpeditie belemmerde. Het strakke katoen van zijn short bleef hierbij stroef aan zijn eikel plakken. Niet bepaald comfortabel voor Rock maar voor Jeanette was dit vanuit haar positie kennelijk een bijzonder erotiserend beeld getuige haar reacties. Ongegeneerd kronkelend met haar bekken kon ze haar ogen niet van zijn pik afhouden. Ze kneep met één hand in haar slipje en Rock zag haar andere hand felle grijpende bewegingen maken onder haar hemdje.

Ondertussen probeerde Rock zo stoïcijns en nonchalant mogelijk een slok van zijn koffie te nemen. Belachelijk natuurlijk. Maar kennelijk wond zijn schijnbaar ongeïnteresseerde pose haar geilheid alleen maar op. Het was koren op haar molen. Rock keek haar aan. Ze had haar slipje volledig aan de kant getrokken. Hevig opgewonden pookte ze geil in een hoge, hoorbare frequentie twee vingers in haar sappige kut. Ze kwam met haar rug los van de leuning. De subtiliteit van haar dwingende voet was verdwenen. Haar oogspieren verkrampten, haar mond hapte naar adem en ging steeds verder open.

“Toe dan, trek je af!” Schreeuwde Jeanette schor, terwijl ze Rock gloeiend geil aankeek.

Acteren lukte niet meer. De seksuele impulsen waren te sterk voor Rock en juist toen hij besloot om aan haar grillen toe te geven, zijn koffie trillend weg te zetten en de hand aan zichzelf te slaan, kwam ze half zittend, met een van opwinding verkrampt gezicht verder omhoog. Met grote ogen juist voor zijn grote pik vingerde zich als een bezetene door om met schokkende buikspieren zeer heftig klaar te komen en haar lichaam over te geven aan de reflexen van haar intens orgasme. Met een diepe zucht liet ze zich totaal ontspannen achterover in de bank vallen.

Door haar onverwachte uitbarsting kwam Rock geleidelijk bij zinnen. Enig voorvocht was hij kwijtgeraakt, maar hoe moeilijk het ook was, hij besloot het niet af te maken. De innerlijke alarmbel bleef afgaan. Misschien was het wel het te aanwezige egocentrisch gedrag van Jeanette. Zij bleek wel erg met zichzelf bezig. Haar eigen lust scheen koste wat kost bevredigd te moeten worden. Het voelde niet goed. Er was in elk geval teveel wantrouwen aanwezig om zich nu te laten gaan. In een flits kwam hem nu ook het besef van de situatie helder voor de geest. De allesoverheersende roes van avontuur, spanning en sensatie was plotsklaps verdwenen. Dombo! Rock voelde zich gebruikt. Hij zag nu in dat de consequenties voor hem gevaarlijk konden oplopen. Rock maakte zich bedachtzaam los van haar.

“Bedankt voor de koffie, ik moet maar eens aan het werk”, probeerde hij er zo luchtig mogelijk een draai aan te geven. Rock trok de badjas uit, liep naar de hal, deed zijn kleffe werkkleren weer aan en nadat Rock de bouwkeet even als toevluchtsoord had moeten misbruiken, ging hij weer aan de slag met de trilplaat.

“Kom maar konijntje doe maar wiebele, wiebele Kom op konijntje, doe je ding, doe je dans Het is je dag vandaag”.

© Mikes

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal



  • Reacties(1)//blog2.4fingers.be/#post178

FRONSJE 2

Mikes.Geplaatst door My 4Fingers wo, augustus 15, 2018 12:23

FRONSJE 2
In de ochtend dwaalt Loy door de straten, slentert door nauwe steegjes en bestijgt kuitenbijtende trappetjes. Deze stad moet periodes hebben gekend van ongekende religieuze botsingen, cultureel onbegrip en angst voor de ander. Hij verbaast zich over de smeltkroes van zigeunermuzikanten, jetset uit Istanbul, Joodse handelaars, Krimmige Russen, tweeverdieners uit Europa, filosofische babbelaars omzoomt door snelle hippe jonge mensen en ambachtslieden in hun kleine groezelige winkeltjes.

Als de ruwe aroma’s zwaarder worden en meer naar knoflook en specerijen begint te ruiken, komt Loy aan bij de markt. Een fors aantal tentdoeken doet dienst als zonneschermen en verbinden de kraampjes aan elkaar tussen de krakkemikkige vervallen huizen. Ooit meesterwerken. Een uniek decor voor een feest. Zijn brein opent zich voor de details en hij vergaart met plezier en bewondering de oogst van zijn zintuigen. Een geweldige manier om nieuwe schorsverbindingen in zijn hersenen te creëren. Mag eens tijd worden.

Hij besluit op geursafari te gaan. Loy struint een aantal kraampjes af en laat zich leiden door de geur van zongerijpte, sappig geurende… perziken? Ja, perziken zullen het worden. Met de handen vooruitgestoken betast hij twee perziken zoals je voorzichtig vrouwenborsten benadert. De huid voelt zacht aan. Het onderliggende vlees is soms krachtig en een andere keer weer iets elastischer van ondertoon. Een heerlijk gevoel.

“Nee meneer, niet overal in knijpen, geeft blauwe plekken, dit is nu al de zesde!” De marktkoopman staat heftig met zijn hand te gebaren. Ja, maar hoe moet hij dan weten of ze rijp genoeg zijn om nu te eten, vraagt Loy zich af en knijpt onverdroten in een ander slachtoffer. Een hoop onverstaanbare, vreemde woorden en nog fellere handgebaren van de andere kant van de kraam zijn het gevolg. Oprecht zuidelijk temperament.

Achter hem dringt een vrouw zich op en duwt irritant met haar boodschappentas tegen zijn been.

Loy besluit het er maar op te wagen en bestelt zijn perziken.

De man knikt begrijpend. “How much... kilo?”

Nou eh gewoon zes stuks, ehm,… “Six”

“Six kilo?”

“No, six perziks”

“Perziks?”, vraagt de marktkramer niet begrijpend. Deze? De marktkoopman wijst naar een kist met nectarines.

Nee, perziken. Niet de normale maar die perziken met de witte binnenkant. "No, I mean the white sissy of the perziks", probeert hij in zijn inventief, creatief Engels en wijst zijn gewenste perziken aan.

"Sissy?" Vraagt de koopman verbaast zijn woorden bedachtzaam herkauwend.

Zuchtend probeert Loy het vervelende gefrutsel met die tas achter hem te ontwijken.

“Yes, the sissy of the perziks with the white inside". En hij maakt snel met zijn handen een rond luchtgebaar van een soortement perzik en wijst naar de binnenkant ervan. Dan wijst Loy naar de koopman en naar de perziken met wit vruchtvlees die hij wil hebben.

Teveel informatie. De arme man kijkt Loy met steeds groter wordende ogen aan.

"Me white sissy?" vraagt hij verontwaardigt met een hand op zijn borst. Iets in Loy vertelt hem dat dit wel eens verkeerd kan gaan.

"No not you!" Loy maakt een wegwerpend gebaar. Laat die opmerking maar zitten. Door zijn knie snel te buigen en direct te strekken geeft hij die vervelende tas een enorme zwieper. De vrouw kijkt hem boos aan. Dit heeft ook geen zin. Hij besluit haar gelaten voor te laten en zet een stap naar achter. De marktkoopman denkt dat Loy de kraam gaat verlaten, is zichtbaar geïrriteerd en maakt een wegwerpgebaar naar Loy.

Maar Loy is niet van plan zich uit het veld te laten slaan. Hij zal die perziken verdomme hebben, koste wat kost. Als die tasmevrouw klaar is dringt hij zich terug naar voor. Hij weigert demonstratief zijn gedrag aan te passen en knijpt wederom opzettelijk te hard in een andere perzik terwijl hij de koopman baldadig aankijkt.

“This one,…six!”

“Do not touch sir!” Dreigend.

“I want six of this fucking kind of perziks!” Met stemverheffing. Het inmiddels broeierige sfeertje dreigt faliekant uit de hand te lopen. De koopman komt woest achter zijn kraampje vandaan en beent op hem toe. Internationaal haantjesgedrag, niets aan de hand,… Doen er wel meer! Een plotse vrouwenhand op zijn borst maand Loy tot rust. Ze komt sussend tussen de twee kemphanen in te staan. Het is Lucia! Het medicijn. Ze schijnt er te werken. Wat een prachtige exotische verschijning. Die rode woede in d’r haar en de jurk die haar vrouwelijke rondingen accentueert. Een vrouw in de prachtige vorm van een gitaar, inclusief relativerend fronsje op het voorhoofd. Ze is zich nauwelijks bewust van de enorme seksuele kracht die ze uitstraalt.

Lucia praat wat met de marktkoopman, neemt resoluut een bruine papieren zak ter hand, maakt haar keuze en overhandigt Loy de zak met perziken met een knipoog. Ze haalt haar wenkbrauw in het midden omhoog als een universele uitdrukking van sympathie. Loy betaalt, geeft nog een sportieve fooi en de vrede is getekend. Met een overheerlijke perzik in de hand loopt hij voorover gebogen, het sap druipend langs zijn kin, terug naar het drie sterren hotel. Onderweg wordt hij aangesproken door een kind langs de weg dat zijn hand ophoudt. Loy geeft hem een perzik. Vriendje?… ook een perzik. Nog meer vriendjes? … Afijn, hou de hele zak maar. Bedelen is waarachtiger dan bidden. In zijn optiek hou je dan tenminste niemand voor de gek.

Die avond hetzelfde ritueel. Wederom iets teveel wijn op het dakterras en een laatste espresso voordat hij zijn kamer op gaat zoeken. Dubbel sterk. Gewoontegetrouw bestelt hij twee kopjes en gedachteloos tuurt hij geconcentreerd in zijn eigen kopje. In de oppervlaktespiegeling ziet hij een door zichzelf opgeroepen beeld, die vervolgens achter het tweede kopje plaatsneemt. Langzaam volgt hij met zijn ogen de warm kringelende koffiedamp naar boven. Wanneer Loy opkijkt, is het beeld verdwenen, maar het lepeltje dat op het tweede schoteltje tegenover hem lag, ligt nu op de tafel! Straffe koffie.

Tijd om naar zijn kamer te gaan. Nog een beetje lezen op zijn balkon. Kijken naar Lucia. Verdronken in haar boek. Haar zoontje ligt inmiddels al op bed. Ze heeft een waterflesje in haar hand. Lucia kijkt naar de man tegenover haar, draait tergend langzaam de dop van het flesje en neemt een slok, iets te gulzig, een druppel loopt langs haar gezicht, via haar hals naar haar boezem. Haar wenkbrauwen bewegen subtiel. Loy heeft iets met lenige wenkbrauwen. Een cruciaal smeermiddel in de sociale omgang. Ze draait het dopje weer op de fles, met duim en wijsvinger gaat ze langzaam en subtiel naar onderen, langs de hals van het flesje. Ze krast met haar nagel aan de ribbels van de dop en gaat wederom langs de hals naar onderen met een sierlijke polsbeweging. Je zou zomaar het idee krijgen dat ze het flesje aan het aftrekken is. Loy krijgt het er warm van en probeert, dit keer gelukkig met succes, een hardnekkige hoestimpuls te negeren. De uitdaging om toenadering te zoeken wordt steeds groter, maar Loy beseft dat hij dan wel snel iets moet ondernemen. De tijd begint te korten. Ze rekt zich uit. Tijd om naar bed te gaan. Lekkere dromen en morgen nieuwe kansen.

***

Een man doet een worm aan zijn haak en werpt deze met een stuk lood de 70 meter hoge klif af. De zee is prachtig met zulk helder, licht- en donkerblauw water. Een geweldig zeeschap. Loy zit op een rots en maakt enkele vakantiekiekjes met zijn fotocamera. Eigenlijk zit hij te wachten tot Lucia langs komt. Dit is de weg naar haar favoriete plekje op het strand. Zijn informatiebron van het hotel wist te vertellen dat zondag een vrije dag voor Lucia is. Haar zoontje is deze dag altijd bij haar moeder. Volgens de ober gaat Lucia dan regelmatig naar deze mooie plek. Loy gokt erop dat hij haar vandaag hier zal ontmoeten. Hij kijkt door de zware telelens en ziet Wanis vermoeid strompelen door het duinzand. Wanis is een grote, donkere Afrikaan die zijn spulletjes; handdoeken, petjes, horloges, en andere prullaria probeert te slijten aan de mensen op het strand. Loy heeft hem een week geleden ontmoet. Het indringende gesprek heeft grote indruk op hem gemaakt.

***

Wanis werd bedreigd in zijn eigen land. Hij nam deel aan demonstraties voor vrijheid en tegen religieus fundamentalisme. Bijna altijd draaide dat uit op gevechten met de politie. Littekens zijn zichtbaar op zijn lichaam en ziel. Hij heeft met eigen ogen gezien hoe zijn oudste broer werd gedood en zag geen andere optie dan te vluchten uit zijn geboorteland. Wanis vertelde langzaam met regelmatige stiltes zijn verhaal over de levensgevaarlijke boottocht. Nadat de motor van de gammele boot het begaf heeft hij een week lang machteloos rondgedobberd met nauwelijks eten en drinken aan boord. Turend over de oneindige horizon van alleen water, telde hij wanhopig de minuten en uren. De dood had hij in de ogen gekeken toen er weer een lotgenoot van uitputting bezweek. Wanis verhaalde over de onbeschrijfelijke blijdschap die hij ervoer bij het zien van een vrachtschip. Zijn ogen lichtten op toen hij hierover sprak. Hij is één van de gelukkigen die zijn opgepikt uit zee door dappere zeelui die het als hun zeemansplicht beschouwden schipbreukelingen te helpen.

Wat was Wanis opgelucht toen hij weer vaste grond onder zijn voeten voelde. Nu zou alles beter worden. Het tegendeel was echter waar. Er volgden teleurstellende confrontaties met de vele instanties. Hij werd als illegaal behandeld en kreeg te maken met verlammende bureaucratie en discriminatie. Altijd dat nutteloze wachten. Hij voelde zich een gevangene in een vrij land. Het vinden van werk bleek een groot probleem. Door sommige bevolkingsgroepen werden hij en zijn lotgenoten zacht gezegd ‘vies’ aangekeken. Er werd nog net niet ‘Minder, Minder’ gescandeerd. Hij is uitgebuit door bazen en verpauperd door het leven op straat. Nergens helemaal gekend en altijd op de vlucht naar elders in de hoop ergens een nieuwe toekomst op te bouwen. Een soort rafelige gelaatsuitdrukking was tijdens het gesprek zichtbaar. Wanis oogde vermoeid. Hij voelt zich nog steeds opgejaagd en heeft regelmatig terugkerende nachtmerries. Ondanks alle ellende probeert Wanis zijn eigenwaarde te behouden. De strijd voor een menswaardig bestaan blijft de moeite waard is zijn conclusie. Hij heeft niet voor niets de genen van zijn moeder gekregen, verklaarde hij trots. Zij was binnen de familie degene die bij problemen altijd raad wist. Loy zag zijn ogen fonkelen. De stiltes werden gaandeweg langer. Al bijna drie jaar heeft hij geen contact meer met zijn familie. Over hun lot tast hij nog steeds in het duister. Zijn moeder was altijd optimistisch en opgeruimd, probeerde hij Loy te overtuigen met een lichte ruis op zijn stem. Wanis stond op en betrapte zich erop dat hij zijn emoties teveel had laten gaan. Hij wil geen medelijden. Het gesprek eindigde abrupt met een relativerende opmerking dat het hem nu goed gaat. De laatste tijd heeft hij hier zijn draai gevonden, zo probeerde hij zijn relaas met een laatste zin geforceerd lachend, positief af te sluiten.

***

Een koude rilling liep Loy tijdens het verhaal over zijn rug. Hij had gaandeweg het gesprek een enorme bewondering gekregen voor deze imposante krachtige man. Die ondanks dat zijn wonden nog verder moesten helen, ontembaar positief in het leven leek te staan. Voor Wanis was er überhaupt geen sociaal, economisch of psychisch vangnet aanwezig. Nog geen ‘uit-de-put-trek-tablet’ was beschikbaar. Hij ziet het schrille contrast met het karakter van het zorgsysteem in zijn geboorteland met al zijn patiëntenverenigingen. Het besef van de waanzinnig oneerlijke internationale verdeling van de rijkdom sijpelde dreunend bij hem binnen. Loy restte bescheiden stil zijn. Zouden er meer moeten doen! Uit medeleven en om zijn eigen gevoelens te compenseren, had hij nog snel drie onnodige petjes en twee zonnebrillen van Wanis gekocht.

Loy kijkt naar enkele rondcirkelende meeuwen en herkent in het golvend duinlandschap een rommelig opgemaakt bed. Zou hij de enige zijn die deze associatie heeft? De warmte zindert en de insecten zoemen. Hij kraakt zijn nek uit gewoonte en is zich plots weer bewust van zijn stekende schouder. Hij maakt zich zorgen. De kronkelende zwarte lijntjes vermenigvuldigen zich evenwijdig aan elkaar en het lijkt erop dat ze zich vooral de laatste dagen verder uitbreiden. Hij schopt in gedachten verzonken een steen over de rand van de klif. Ah, daar komt Lucia aan. Zijn hartslag slaat over. Ze loopt voor Loy langs, maar negeert hem volledig. Het is dus wel écht zo wat ze zeggen over rood haar en temperament!

Terwijl Lucia hem heupwiegend passeert, zie je Loy denken; ‘mijn hemel, waar is de rest van de rok? Wat een billen. Om rauw in te bijten’. Met lichte tred daalt ze de ruw uitgesneden trap van de rots af. Genietend van haar ranke schouderpartij volgt Loy haar op gepaste afstand met bonkend hart. Hij verbijt zijn hoogtevrees. Beneden aangekomen is er een enorm zandstrand. Het aantal aanwezige zonaanbidders is er gering. Kennelijk neemt niet iedereen de moeite om het klif af te lopen. De zilte zeelucht is verkoelend en het zuivere duinzand brandt en slokt de voeten op, maar van zo’n prachtig strand accepteer je dat gewoon. Heerlijk.

Ver uit de buurt van andere strandbezoekers rolt Lucia haar enorme badlaken uit tussen enkele verspreid liggende rotsblokken. Ze installeert haar spullen om dan roterend op te staan. Haar vingers plukken aan het transpirerend stukje hemd op haar buik. Vermoeid ploft Loy op een strategisch veilige afstand op het zand. Zijn fotoapparatuur weegt zwaar. Lucia loopt bevallig naar de zee en haakt subtiel langzaam haar vinger achter haar bikinibroekje, om het elastiek dan in een snelle beweging op haar welgevormde bil terug te laten springen. Ze heeft gelijk, het zag er ook overdreven pikant uit. Het broekje was iets te amicaal naar haar bilspleet toe gekropen. Daar moet je direct korte metten mee maken. Alleen gaat het op zo’n sensuele wijze dat het Loy aardig opwindt. Doet ze alsof of speelt ze een spel? Zou ze dan echt niet weten wat ze aanricht? Misschien is het ritme van de actie de oorzaak van de kriebels en de rilling in zijn lijf. Of is het haar vluchtige blik naar hem, toen ze direct na haar actie enigszins angstvallig omkeek. Loy duikt in zijn tijdschrift en doet voorkomen niets gezien te hebben.

Als Lucia bij de vloedlijn is om haar voeten en handen in het zeewater af te koelen, neemt Loy zijn fototoestel uit zijn fototas. Verdekt opgesteld onder zijn inmiddels uitgetrokken kleding, plaatst Loy de camera zo dat hij een goed beeld heeft van wat er schuin voor hem gebeurt. Als ze weer op haar badhanddoek heeft plaatsgenomen neemt ze haar boek ter hand. Loy maakt stiekem enkele foto’s en probeert de lens scherp te stellen om de titel van het boek te achterhalen. Regelmatig gaat Lucia verzitten. Haar hemdje verhult ternauwernood haar borsten. Ze legt haar lectuur neer en smeert haar benen in met zonnebrandcrème. Haar ogen blijven gefixeerd op het proza naast haar. Dan kijkt ze om zich heen. Ze lijkt op haar hoede. Waarschijnlijk bevat het boek nogal wat pikante passages, want Loy ziet haar handen iets te vaak over haar lichaam strelen. Onopvallend wrijft Lucia af en toe schielijk over haar bikinibroekje. Wippend op de ene en de andere bil trekt ze het broekje langzaam stukje bij beetje minimaal naar onderen. Mijn hemel wat is dat sexy. Loy wil ook zo’n boek.

Daar heb je Wanis. Met een grote glimlach komt hij aanlopen met het professioneel sjokkerig tempo van een echte zandkoopman. “Hey mister”. Vermoeid als hij is van het lopen door het zand in deze hitte, is hij verheugd iemand te zien bij wie hij even uit kan rusten. Wanis gooit de zware tassen van zijn schouder en begint onverstoorbaar zijn spullen uit te stallen, de vriendelijk afwijzende reactie van Loy negerend. Er wordt een praatje gemaakt en Loy probeert hem te overtuigen dat hij dit keer geen interesse heeft in zijn koopwaar. Hij wijst naar de pet op zijn hoofd. Wanis toont een kartonnen bordje met ‘massage’ er op geschreven. Nou nee, ook niet echt een goed idee. De gunfactor van Wanis is echter enorm. Loy heeft moeite hem voor het hoofd te stoten. Dan krijgt hij een spontane ingeving en maakt Wanis duidelijk dat hij geen behoefte heeft aan een massage maar dat die mevrouw daar, er zeker ontvankelijk voor is. Loy wijst naar Lucia. Wanis grijnst en legt een rij prachtige witte tanden bloot. Zijn ogen glinsteren als hij zijn gage cash uitbetaald krijgt. Na een ‘high five’ raapt hij zijn zojuist getoonde handelswaar bij elkaar en torst deze naar Lucia.

Waarom gaat Loy er eigenlijk zelf niet op af? Wat heeft hij te verliezen? Is het faalangst? Schuldgevoel misschien? Waarschijnlijk begint het leven pas als hij uit zijn comfortzone wordt getrokken. Maar dan moet hij er wel klaar voor zijn. Mogelijk had hij zich nog onvoldoende losgemaakt. Met het klimmen der jaren wordt in de relatie, trouw of loyaliteit wellicht, een steeds grotere routine. Zijn hand gaat automatisch naar zijn schouder. Weer die irritante, brandende pijn. Die angel moet er toch een keer uit! De laatste keer dat hij voor de spiegel stond had het zwarte stippel- en lijnenpatroon wel iets weg van hoogtelijnen. Op topografische kaarten lopen hoogtelijnen kris kras over de kaart en verbinden punten van gelijke hoogte boven zeeniveau met elkaar. Vreemd!

Als de schaduw van Wanis zich tegen haar aan schurkt, gebaart Lucia enigszins geïrriteerd dat ze geen interesse heeft in zijn koopwaar. Maar Wanis laat zich niet wegsturen. Hij blijft correct en vriendelijk, laat zijn bordje zien en wijst naar de man achter hem. Loy steekt voorzichtig een hand omhoog en glimlacht goedkeurend.

Ach, wat een onhandig gestuntel met die massageolie. Meneer krijgt het dopje niet van het nieuwe flesje af. Kracht genoeg, maar coördinatie vraagt iets meer. Waarschijnlijk te zenuwachtig. Lucia biedt hem nog haar zonnebrand olie aan, maar nee, trotse Wanis wil per se zijn eigen massageolie gebruiken. Kracht zettend draait hij het flesje de nek om. De olie spat eruit, over haar dijen, billen en rug. Jawel, bikinibroekje onder. Duizend maal excuses, maar gelukkig kan Lucia er de humor wel van inzien. Half gedraaid bekijkt ze de schade op haar broekje. Ze fronst haar wenkbrauwen; als dat er nog maar uit gaat in de was. De gedachte op haar gezicht wordt geregistreerd door de fotocamera van Loy.

Lucia ligt op haar buik. De donkere man geknield naast haar. Wanis wrijft wat olie in zijn grote handen en begint met zachte grote bewegingen haar rug te masseren. Bewust of onbewust krijgt hij ruzie met haar bikinibandje. Lucia geeft goedkeuring aan de beleefde vraag van Wanis om de strik op haar rug los te mogen maken. Zijn lange strijkbewegingen komen nu beter uit de verf. Ze ontspant onder zijn handen. Om meer kracht te kunnen zetten op haar bovenrug schuift Wanis iets naar boven. De hand van Lucia zit hierbij in de weg. Bedachtzaam neemt Wanis haar hand en legt haar gestrekte arm voorzichtig tussen zijn knieën op het zand. Als Lucia deze rustig laat liggen is er niets aan de hand. Maar vrijwel onzichtbaar voor haar omgeving streelt ze stiekem met haar vingertoppen subtiel de binnenkant van zijn bovenbeen. Dit gaat een kant op die niet voorzien was. De hand heeft eigenzinnig de wijde beenopening van de gebloemde driekwart zwemboxer van Wanis gevonden. Wanis blijft onverdroten, ritmisch op en neer wiegen met af en toe een kleine verstoring wanneer de cremasterreflex te hardnekkig doorkomt. Loy is gespitst rechtop gaan zitten en voelt dat er iets staat te gebeuren. Zijn hartslag echoot door zijn borstkas.

Wanis neemt nog wat massageolie en wrikt een knie tussen haar licht gespreide benen om voor zichzelf een betere behandelpositie te creëren. Een niet te missen bolling is in zijn zwemboxer zichtbaar. Haar onderrug lonkt en is aan de beurt. Lucia strekt haar armen uit naar voren en grijpt in het zand voor haar. Haar ogen knijpen samen. Grimas op het gelaat. Ze maakt golvende bewegingen met haar lichaam. Hoofd stil. Haren naar één kant en haar billen lichtjes uitdagend omhoog. Ze lijkt de massageolie op haar rug als het ware te ontwijken. De ritmisch golvende beweging eindigt in een subtiele push naar achter met haar billen. Elke keer weer iets verder naar boven. Haar kruis plagend duwend tegen één van de machtige schuin omhoog staande dijbenen van de breedgeschouderde man achter haar. Anticiperend op zijn handen kruipt ze geleidelijk, dreigend met haar billen omhoog. Bij elke vloeiende beweging stukje bij beetje naar haar doel. Haar heuvel wil aarden. Lucia opent haar donkere ogen. Haar pupillen verwijden zich als ze met haar volle billen vluchtig contact maakt met zijn machtig omhoog staande paal. Ze bijt op haar onderlip. Kijkt naar achter en werpt Wanis een vluchtige lach toe.

De vingers van Wanis liggen gespreid op haar billen. Zijn duimen wijzen naar het midden en omcirkelen haar gevarendriehoek. Zijn concentratie is prachtig om te zien. Loy drukt snel op de ontspanknop van de camera. Ritmisch knedend doen zijn donkere, grote handen hun werk. Dan duwt Lucia wederom haar billen speels zachtjes tegen zijn geslacht en komt met haar bovenlichaam omhoog. De volle borsten in de zon. De tepels kijken Loy priemend aan. Lucia neemt de hand van Wanis, drukt ze op haar borst, leidt de hand. Zijn hand wordt haar hand. Omzichtig neemt Lucia de tijd om met moeite haar been verkrampt tussen zijn benen vandaan te halen. Zand heeft namelijk de neiging om werkelijk overal tussen te gaan zitten. Schielijk trekt ze aan de strik van haar bikinibroekje. In kruiphouding spreidt ze haar benen en duwt zich naar achter. Wanis zit nu tussen haar benen achter haar, nog steeds op zijn knieën. Haar billen zoeken hem op. De weg is vrij. Hij kijkt snel om zich heen, maakt het koord van zijn zwemboxer los, trekt de voorzijde van de boxer over zijn machtige pik en voelt de zachte binnenzijde van haar dijen over de buitenkant van zijn harige bovenbenen glijden.

Het past. Het klikt. Dit was van tevoren niet te voorspellen. Loy ziet wilde, gepassioneerde seks met een voor Lucia onbekende, imposante man in het bezit van een ondefinieerbare, keel snoerende aantrekkingskracht die haar het gevoel geeft dat ze onweerstaanbaar aantrekkelijk is. Kennelijk heeft ze gehunkerd naar deze aandacht, dit gevoel, die begeerte. Een golf van herkenning vloeit door Loy’s lijf. Lichtelijk jaloers, met enig ontzag en zeer nieuwsgierig naar de afloop legt hij het gebeuren vast op zijn fotocamera. Loy vermoedt dat haar hartstocht een gevolg is van een bij Lucia jaren opgekropte eenzaamheid die er nu plots uitgeperst wordt. Het waar en waarom doet er niet toe. Huidhonger heerst. Ze kan zich volledig laten gaan want ze ziet hem daarna toch nooit meer. Al valt dat laatste natuurlijk nog te bezien.

Ze omklemt zijn heupen met haar gespierde dijen. Haar billen zoeken ritmisch wippend zijn pik. Transpirerend beseft Wanis dat hij een tijgerin heeft wakker gemaakt. Een haast dierlijk oergevoel dringt zich bij hem op. Wanis staat op het punt een krachtig eigenzinnige invulling te geven aan het begrip ‘rugdekking’. Lucia herhaalt het ritueel. Naar achter duwende billen. Gestrekte armen. Hoofd stil. Dan plotseling kijkt Lucia de blanke man schuin voor haar, geil vanonder haar loshangende haren aan. Knijpt verleidelijk met haar ogen. Tuit haar lippen. Fronst de wenkbrauwen en duwt haar machtige achterwerk nu plots woest naar achter. Ze ziet de onrust bij Loy. Hij hoest en heeft zijn schouder vast. Haar ogen dwingen oogcontact af. Prangende, donkere ogen waar de lust vanaf spat. Lucia verlegt haar zwaartepunt naar achter en leunt zwaar op één gestrekte arm. Met haar vrije hand wijst ze naar Loy met een uitgestoken wijsvinger. Snel daarop maakt ze een cirkel met duim en wijsvinger om daarna met de pols ritmische, op en neer gaande bewegingen te maken. Obsceen uitnodigend gebaart ze hem zichzelf af te trekken.

Een schok van de ‘deja vu’ schiet door het lichaam van Loy. Hij denkt aan de reisbus en zijn ogen kijken even schielijk ontwijkend naar boven.

Lucia wrijft haar tong langs haar bovenlip. Elke keer als ze met haar heuvel contact maakt met de harde paal van Wanis flitsen haar wenkbrauwen subtiel iets omhoog. Haar ogen lichten op. Lucia blijft Loy aankijken terwijl ze de druk naar achter, ritmisch stotend opvoert. Haar bloed stroomt sneller. Het instinct neemt het over. Al zou ze willen, ze heeft geen verweer meer tegen de orkaan die zich aankondigt. “Bab al jana”; de deur naar het paradijs, opent zich… met een fronsje.

Loy pluist in een milliseconde zijn zelfbewustzijn na. Enig trots gevoel komt bij hem boven, hij is gewend zijn eigen seks te beheren. Maar de remming is van korte duur. De situatie is dan ook verdomd overweldigend. Liever inconsistent dan chronisch ontevreden. Hij negeert de immens brandende pijn aan zijn schouder en spiedt om zich heen, kijkt snel naar het wolkje boven hem om dan met volle hand en met een schokkende gretigheid in zijn zwembroek te grijpen.

Lucia druipt, overstroomt, schuimt, dijt uit. Ze kreunt en huivert van geile spanning. De ogen van Wanis zijn stijf dichtgeknepen, hij snuift en stoot diep en dieper in haar schoot. Heerlijk en afschuwelijk, pijn vloeit over in genot, haar lichaam duwt hem naar buiten en haalt hem weer binnen. Lucia zoekt de juiste houding om zoveel mogelijk genot in ontvangst te nemen. Wanis negeert de licht opkomende kramp rond zijn knieën en stopt niet. ‘Zero Tolerance’. Pijnkreetjes volgen zijn beukende ritme. Haar kut zuigt aan zijn pik. Steeds sneller. Wanis hijgt woest en dampt en zweet. Met een vertrokken grimas op zijn gezicht gooit hij zijn hoofd achterover. Ze lijkt verloren. Het liefst wil Wanis zijn zaad op haar billen spuiten. Maar Lucia wenst het genot nog even rekken. Ze duwt haar billen ver naar achter. Wanis schokt maar wenst zich nog niet over te geven en weigert haar opdringerige billen tegendruk te geven. Hij buigt zijn forse torso voorover en deint, zwaar leunend op haar rug, mee op haar ritme. Met zijn vrije hand gaat hij als een razende tekeer tussen haar schaamlippen. Wanis voelt dat hij over de grens is en heeft geen verweer meer. Een muur van golven overspoelt hem. Onontkoombaar. Met een uiterste, ultieme krachtsinspanning komt hij met zijn bovenlichaam overeind om krachtig stotend zijn geil uit zijn lichaam te spuiten. Vrijwel tegelijkertijd komt het explosief orgasme.

Loy laat zich zachtjes achterover vallen. In een totaal ontspannen roes sluit hij zijn ogen en geeft zich over aan het hemels loom gevoel dat zijn lichaam doorstroomt. Hij geniet van de zachte windvlaag over zijn lichaam. Met de voeten gespreid in het zand en het hoofd in de wolken kijkt hij zoekend naar boven. Zijn vrouw moet daar ergens zijn. Glimlachend steekt hij met gestrekte arm een duim omhoog. Hij weet zeker dat als zijn engel van boven dat wolkje zou meekijken, zij zeker ook heeft genoten van dit onverwacht erotisch schouwspel. Het is goed zo.

Die avond geniet Loy voor de laatste keer van de heerlijke wijn op het dakterras. Dan nog even naar zijn kamer op het balkon genieten van de lezende Lucia. Welk boek zou ze lezen? Even komt het idee op om zijn fotocamera erbij te halen en de foto’s na te kijken. Waarschijnlijk zitten er enkele spannende, pikante vakantiefoto’s tussen, om privacy redenen ‘not for public use’. Maar hij drukt de westerse gedachtegang weg. Dat is voor als hij thuis is. Het zou afbreuk doen aan de sfeer. Als ze zich uitrekt probeert hij contact met haar te maken door haar bewegingen te kopiëren. Een snelle wenkbrauwbeweging is door de culturen heen een teken van herkenning en openstelling voor sociaal contact. Het lukt. Contact! Bij wijze van dank voor de mooie tijd en als afscheid heft Loy glimlachend zijn hand op. Lucia ‘schijnt’ en zwaait lachend terug. Ah, de hoofdprijs; een stralende Lucia. Prachtige overwinning. Voor zo meteen lekker slapen.

***

De volgende dag maakt Loy zich op voor zijn vertrek naar het vliegveld. Zijn vakantie zit erop. Vorig jaar waren ze hier nog met zijn tweeën. Loy is zichzelf hier aardig tegengekomen, maar een prachtig dankbaar gevoel blijft over. Hij realiseert zich dat hij weer een stap heeft gemaakt. De angel is eruit. Hij voelt dat de turbulentie in zijn hoofd duidelijk verminderd is. De medische technologie had gecapituleerd en alle apparatuur was losgekoppeld. De worsteling met zijn wisselende emoties was nodig om het plotse overlijden van zijn vrouw op zijn eigen wijze en tempo te verwerken. Een hobbel die hij van zichzelf moest nemen. Acceptatie blijft een moeizaam proces.

Hij staat na het douchen voor de spiegel. Hij onderzoek in de spiegel zijn knalrode schouderpartij. Het lijkt echt wel een tattoo geworden! De grillige lijnen vormen duidelijk een persoonlijke vingerafdruk. Onder deze vingerafdruk trekken de lijntjes door en vormen sierlijke meanderende letters. De letters vormen een naam van een lieve engel. De naam van zijn onlangs overleden vrouw; Angel

Kom jongen, lekker naar huis. Loy zucht, pakt zijn koffer en fototas en kijkt in zijn hotelkamer nog eenmaal om of hij niets vergeten is. Als hij de voordeur opent ziet hij een bruine papieren zak in de deuropening staan. Hij opent verbaast de zak en de geur van perziken prikkelt zijn neus. Lucia! Een hoestprikkel komt spontaan op. Loy zoekt een mooie uit en neem een forse hap. Sap druipt van zijn kin. Heerlijk leven.

***

Terugvlucht: Loy zit in het vliegtuig. Het is rustig. Naast hem zit niemand. Aan de overkant van het gangpad zit een vrouw alleen. Trots recht hij zijn rug. Een tikkeltje zelfingenomen rolt hij zijn hemdsmouwen tot op de schouders op, wat een fraaie blik op zijn tattoo biedt.

Loy maakt oogcontact met zijn overbuurvrouw. Hij haalt zijn wenkbrauw in het midden omhoog. Vriendelijk knikt zij terug.

“Perzik?”

© Mikes

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal



  • Reacties(8)//blog2.4fingers.be/#post159

FRONSJE 1

Mikes.Geplaatst door My 4Fingers di, augustus 14, 2018 12:08

FRONSJE 1

Hij staat met zijn handen in zijn zakken op de oude vestingmuren van het kasteel en neemt het prachtige panorama in zich op. Zijn gevoel is dubbel. Waarom lijkt de lucht nu minder blauw dan bij zijn vorige bezoek? Ook de geur is minder kruidig dan hij zich herinnert en de armoede in de straten van de stad is hem de vorige keer niet zo opgevallen. Zijn hand gaat naar zijn pijnlijke schouder. Loy schopt doelloos tegen een steen die steviger in de grond verankerd zit dan hij had verwacht. Hij kraakt zijn nek, draait zich om en laat zijn stemmingswisselingen voor wat ze zijn. Kom jongen, naar beneden, lekker eten in het hotel.

Op het dakterras van het hotel is een eet en drinkgelegenheid en vanaf hier heeft Loy een magnifiek uitzicht op de pastelkleurige huizen die om de rotsen van het middeleeuwse stadje gedrapeerd liggen. Het hoogtepunt is het daar bovenuit torenende kasteel waar hij enkele uren geleden nog stond. Zittend aan een tafel langs de balustrade geniet hij van een fles lokale wijn. Uit gewoonte staan er twee glazen op de tafel. Herinneringen heeft hij deze avond niet uitgenodigd. Er met niemand over kunnen praten is ook zoiets. Loy wrijft over een pijnlijk stekend en zichtbaar rood plekje op de buitenkant van zijn bovenarm. Met kleine donkere spikkels lijkt er een lijntje te worden gevormd. Een aantal weken terug is hij er mee naar de huisarts gegaan.

"Stress. Geen punt van maken", had de dokter geconcludeerd. ‘Hij zou er niet dood van gaan’. Stress, alles is stress tegenwoordig. Maar wat het dan wel is? Hij baalt van het feit dat hij zich zo heeft laten afschepen.

Hij kijkt over de rand van het dakterras. Tegenover het hotel bevindt zich een lager flatgebouw met kleine balkons die in de avondzon fraai belicht worden. Hij neemt de tijd voor de details. Probeert ze te ontcijferen. Elk van hen heeft een verhaal. Loy glimlacht als hij de vrouw ziet zitten die hij vanuit zijn hotelkamer al enkele dagen gadeslaat. Het weelderige, rode kapsel staat haar buitengewoon aantrekkelijk. Rood haar is iets wat in deze omgeving niet vaak voorkomt. Waarschijnlijk is er ergens in de lijn der over-, over-, overgrootmoeders een moeder geweest, die niet hard genoeg heeft kunnen rennen. De Vikingen moeten haar uiteindelijk hebben ingehaald. Evolutionair gezien is er geen verschil of een kind nu geboren wordt uit een liefdevolle relatie of een verkrachting. De evolutie is amoreel, is Loy’s conclusie.

Navraag bij de ober van het hotel wijst uit dat Lucia gescheiden is. De bediende kent haar agressieve ex uit zijn jeugd. Gemakkelijk heeft ze het niet gehad. Met haar zoontje leeft ze nu een bescheiden bestaan in het kleine appartement. Een vrouw met een beschadigd verleden die de knopen in haar leven probeert te ontwarren. Zoveel is Loy duidelijk. De ober geeft voorzichtig aan dat ze nogal op zichzelf is. Met de knieën gebogen en haar blote voeten speels op het metalen hekwerk probeert Lucia met enige inspanning te lezen. Een geconcentreerd fronsje op haar voorhoofd is zichtbaar. Loy vraagt zich al dagen af wat de titel van het boek is. Maar hoe zeurbestendig het boek ook lijkt, haar aandacht wordt opgeëist door haar zoontje. Op dit moment een handenbindertje van de ergste soort.

Uit verveling knalt haar lieveling zijn driewieler tegen het hek van het balkon. Rijdt terug en in vertraagde herhaling wederom een bots. Dan een theatrale val, inclusief dito gil. Aandacht vragend kopieergedrag … Hij zal het van de televisie hebben. Het is de tijd van de tour de France. Hoppa, daar gaat weer zo’n wielrenner van een onbekend merk tegen de vlakte. Dit soort calamiteiten valt kennelijk onder de noemer ‘belangrijk wereldnieuws’ want ze worden als zodanig smeuïg internationaal uitgezonden. Kom mevrouw, naar bed met die koter.

Een bus met vermoeit ogende toeristen ontlaadt zich voor het hotel. Meewarig kijkt hij naar onder; ‘Je ‘sal mar’ in zo'n bus zitten!’ Sommigen dragen hoofddeksels die op een grimmig uitvloeisel van carnaval lijken. Waarschijnlijk medelanders. Gelaten hoort Loy een sfeer ondermijnende opmerking aan; ‘Tering wat is het hier heet’. De verkreukelde buschauffeur is uitgestapt om te helpen met het uitruimen van de bagage en tegelijkertijd een oogje in het zeil te houden om het snaaien van bijdehandse, aandoenlijke bengeltjes te voorkomen.

Ah, de wijn smaakt voortreffelijk. Loy werpt van bovenaf onwillekeurig nog een blik op Lucia en gaat onvast naar zijn kamer. Hij neemt nog even plaats op de krakende stoel achter een rond afgebladderd tafeltje op het balkon. Hij zoekt, “The Daily Terror” tussen de stapel tijdschriften en neemt hem vluchtig door. Loy mijmert nog even door over de tijd dat hij met zijn vrouw met de bus reisde en plukt een voorval uit zijn herinnering. De herinnering; ofschoon niet uitgenodigd, ongevraagd toch welkom. Emoties houden zich nooit aan strikte begin- of eindpunten.

***

Loy zat met zijn vrouw in de autobus op reis naar de vakantiebestemming. De reis duurde lang. De lage prijs van de ´last minute deal´ had hun over de streep getrokken. De bus was niet helemaal volgeboekt. Ze zaten naast elkaar achter in de bus. Toevallig de laatste stoelenrij, naast het gangpad en hiernaast twee zetels compleet vrij. Zijn vrouw was verzonken in haar boek en Loy keek gedachteloos uit het raam. Voelde zich geil. Vraag niet waarom. De nacht ervoor was hij toch meer dan voldoende aan zijn trekken gekomen. Misschien was hij daarom wel zo ontspannen dat hij nu zichzelf verloor in een dagdroom. Voordat hij er zich van bewust werd of er iets aan kon doen was hij opgewonden. Zijn hand zocht voorzichtig contact met haar zorgvuldig door scrubben zacht gemaakte bovenbeen. Ze ging verzitten en liet toe hoe hij zijn hand langzaam subtiel iets naar boven verplaatste. Totdat haar hand maande dat het ver genoeg was. Loy zuchtte, verveelde zich en trok zijn hand terug. Maar dat scheen toch ook niet helemaal de bedoeling te zijn. Verward keek hij haar aan. Ze ging tegen hem aan liggen en Loy sloeg zijn arm om haar schouder. Ze hield zijn hand vast en sabbelde op zijn vingers. Onverdroten las ze verder in haar boek. Haar blote voeten hingen losjes in het gangpad.

Maar Loy zat niet bepaald gemakkelijk, zijn arm begon te tintelen en hij moest een aantal keer gaan verzitten. Haar hoofd lag tegen zijn borst aan. Hij had genoeg van het gesabbel en gefrutsel aan zijn hand, legde ze op haar borst en kneep er zachtjes in. Ze legde haar boek neer, deed haar hoofd achterover en keek hem lachend aan. Ze liet zich met haar hoofd verder langs zijn borst naar onder glijden tot op zijn schoot. Haar ogen lichten op toen haar wang zijn opgewonden staat opmerkte en ze draaide haar mond gulzig en snel naar zijn kruis.

Loy veerde op en keek verschrikt over de stoelen en achterhoofden van de reizigers de bus in. Ze wreef haar gezicht tegen zijn kruis, ademde hoorbaar door haar mond, beet zachtjes in zijn broek en rook eraan. Ze trok haar knieën omhoog. Haar jurk viel ver over haar bovenbenen. Ze liet zijn hand over haar borst glijden en kneep over zijn hand in haar eigen tepel. Beide voelden hoe haar tepels harder werden, ze kreunde en wierp haar bekken omhoog. Loy keek alert naar voren. Ze genoot van haar geslaagde counter op Loy die hij zelf onbewust had ingeleid en over zichzelf had afgeroepen. Ze duwde haar gezicht wederom in zijn kruis. Met een natte tong en bewust overvloedig speeksel lekkend probeerde ze door zijn broek zijn eikel te traceren. Onrustig wipte hij ontwijkend op zijn stoel op en neer, totdat de mevrouw in de stoel ervoor, verontrust vragend achterom keek. Licht voorovergebogen, met beide handen het hoofd van zijn vrouw wanhopig onder controle houdend, knikte hij vriendelijk en geruststellend terug naar de statig grijzende buurvrouw. Hij probeerde nog wat smalltalk maar dat mislukte bij deze mevrouw faliekant. Loy had moeite de handen van zijn engel weg te houden die gretig zijn gulp probeerde te openen. Met een laatste rake beet, draaide ze zich veerkrachtig om, ging rechtop zitten, nam haar boek en vestje mee en ging rigoureus in de stoelen aan de andere kant van het gangpad liggen.

Loy was verbouwereerd door deze verrassende zet van haar. Bloedje geil was hij, maar nog niet klaar om zich hier ‘en plein public’ volledig te laten gaan. Kennelijk had ze dat begrepen en in haar snelwerkend brein een oplossing gevonden door in de stoelen ernaast te gaan zitten. Ze installeerde zich zodanig dat Loy volledig zicht had op haar blote benen. Ze ging met haar rug tegen het raam zitten, knieën licht opgetrokken, de positie van één heup met opzet supersexy gepositioneerd en nam nonchalant haar boek weer ter hand. Ze kon een vilein lachje niet onderdrukken en maakte hem monddood met een vinger. Ze strekte zich uit om over de stoelleuningen heen te kijken. Even poolshoogte nemen. Alles rustig. Dan kon er verder gespeeld worden. Hij zag de ondeugd in haar ogen. Wat was ze van plan?

Wie leidde wie? In het kleine theater der onderdanigheid, werden hier de rollen op een grappige manier uitgedeeld. Ze liet zich onderuit zakken en spreidde haar benen. Loy ging verzitten en draaide zich op alles voorbereid naar haar toe. Zijn verwarde oog gleed over haar heen. Met een ondeugend pruilmondje keek ze opzichtig naar zijn kruis, zag de vochtige plek op de plaats waar ze haar mondafdruk achtergelaten had. Ze wees ernaar, lachte besmuikt en maakte een aftrekgebaar in de lucht met haar licht geopende vuist. Ze vormde met haar mond geluidloos iets van, “kom nu, jij ook”. Met haar mobiele wenkbrauwen gaf ze als een seinvlag allerlei subtiele, geile signaaltjes.

Loy duwde zijn pijnlijk knellende pik door zijn broek heen in een prettiger positie, maar hij twijfelde. Hij bespeurde een vreemd verlangen om tot deze schande te worden aangespoord. Zij was volgzaam en bereid om hem tot het uiterste genot te laten komen. Hij was bloedgeil, het bloed was inmiddels aardig naar zijn hoofd gestegen en zijn ademhaling was snel en jachtig. Maar toch durfde hij de publieke ontbloting nog niet aan en keek schichtig de bus in.

Ze genoot van zijn onzekerheid en speelde vastberaden door. Ze wilde hem. Haar benen gingen verder uit elkaar. Haar jurk werd nog verder omhoog gehaald en hij zag haar hand vluchtig langs haar slipje wrijven. Het slipje werd ook even terloops opzij getrokken. Ze deed alsof ze onschuldig haar boek geconcentreerd aan het lezen was maar hield haar man strak in de gaten. Loy had zijn hand op zijn pik en kneep wat in zijn broek, maar maakte, tot ongenoegen van zijn vrouw, nog geen aanstalten om zich hier achter in de bus tussen het publiek te bevredigen.

Zijn lief probeerde hem met een obsceen uitnodigend handgebaar over te halen. Zij was in alle staten, trok nu haar slipje uit en speelde opzichtig met zichzelf. Haar ogen stonden troebel geil. Tikkeltje omfloerst met af en toe een felle twinkeling erin. Loy herkende haar opgewondenheid. Zijn hart bonkte in zijn keel en zijn mond werd gortdroog. Kennelijk vond ze dat er nog meer olie op het vuur geworpen moest worden. Baldadig wierp ze haar natte slipje in een propje naar hem toe. Ze sloot haar ogen en zakte nog verder onderuit. Met één hand vingerde ze en met de ander hand ging ze knijpend over haar borsten. Haar boek gleed op de grond. Af en toe keek ze hem tussen haar toegeknepen ogen aan. Haar bekken stootte ze omhoog bij elke schokgolf die in haar lichaam sensueel werd opgewekt. Met een verwrongen gezicht kneep ze haar benen tegen elkaar als een klemmende bankschroef, om zo met haar vingers het prachtig glibberende materiaal daaronder zo goed mogelijk te kunnen bewerken.

Met een dikke frons op het voorhoofd keek ze Loy vermanend aan. Waar hij bleef? Een fel hoofdknikje en een felle blik ondersteunden haar intieme wens. “Trek je af!” was haar duidelijke opdracht. Ze verhoogde de frequentie en druk van haar hand. Met open mond en het hoofd achterover kruiste ze haar benen, als wilde ze op deze manier nog meer tegendruk geven aan de enorme jeuk in haar kruis. Dan liet ze plots haar benen los, spreidde ze en gleed met haar vingers verder naar binnen. Toonde Loy met gespreide hand haar kletsnatte vingers en stak haar tong uit om te doen alsof ze haar vingers wilde aflikken. In een plotselinge paniekreactie wipte ze omhoog, snel terug zittend om schrikachtig controlerend de bus in te kijken toen een klotsend geluid net iets te hard doorkwam. Ze giechelde en vingerde zich met een nog hogere frequentie naar een onafwendbaar hoogtepunt.

Dat klotsende geluid was de druppel. Loy had dit ook gehoord en hield het niet meer. Onmenselijk om deze seksuele overgave van zijn vrouw te negeren. Zo dichtbij maar toch onbereikbaar.

Hij keek naar haar gezicht. Een gezicht in de branding. Het kwam in golven. Bij elke golf opende ze haar mond om seksuele spanning in haar lichaam op te vangen. Hij had nog snel een laatste keer in de bus gekeken en zijn broek los gerukt. Gebiologeerd had hij in trance naar het prachtige expressieve gezicht van zijn engel gekeken en zichzelf hartstochtelijk afgetrokken. Hij zag haar komen op de golven op een open, eerlijk en volledig eigen manier, haar bekken in een stuip, trillende benen, zich omhoog drukkend. Loy zat gekromd voorover. Hij kon het niet meer droog houden en verschuilend achter de rugleuning was hij schokkend en ingehouden kreunend, klaargekomen.

Hij zag zijn vrouw gelukzalig op adem komen. Haar benen ontspanden zich. Ze fatsoeneerde haar kleding en gaf hem een veelbetekenende knipoog. Ze trok haar wenkbrauwen vragend omhoog; ‘en jij?’ Scheen ze te vragen.

Loy zei niets en reikte haar een schone tissue om zichzelf proper te maken en één nat als bewijs van eigen kunnen. De laatste had ze niet verwacht. Ze trok even een vies gezicht bij het aannemen van de natte tissue, lachte hardop, rook er even aan en gaf hem een liefdevolle kushand.

De ontdekking van het op deze wijze willen delen van haar intimiteit was voor Loy een grote verrassing. Zijn vrouw als uitdagende vamp en als onberekenbare femme fatale op zoek naar ongerept genot. Hoeveel intimiteit was er nog te ontdekken? Het voorval maakte hem sindsdien bescheiden. Een fantastische herinnering waarmee zij voor altijd zijn respect en bewondering afgedwongen had.

***

Loy kijkt vanuit zijn balkon naar de overkant en ziet Lucia vermoeid gapen boven haar boek. Ze legt haar hoofd in haar nek en sluit haar ogen. Wat zou hij graag kennis met haar willen maken. Nee, dit is te zacht uitgedrukt. Loy fantaseert. Geil en opgewonden geraakt door zijn herinnering. Zou het mogen? Hij wrijft over zijn opspelende schouder.

Het liefst wil hij de woest aantrekkelijke Lucia van achter verrassen door stevig haar borsten vast te pakken en zachtjes in haar oor te blazen. Om dan met zijn natte tong vluchtig rond te cirkelen over de contouren van haar hals en te eindigen met een pittige beet in haar nekspieren. Kippenvel gegarandeerd.

Lucia rekt zich uit met gestrekte armen. Waarna de armen onder spierspanning worden gebogen en haar handen via haar borsten naar haar schoot worden gebracht. Een prachtig gracieuze beweging. Haast sereen. Hij kent inmiddels haar ritueel. Meestal het teken dat het niet lang duurt voordat ze haar bed op gaat zoeken.

Loy probeert wanhopig een opkomende hoestprikkel weg te slikken om geen storende factor te zijn in het decor. Helaas kan hij zijn bronstige bronchiën niet meer onder controle houden. Het komt met kuchjes, dan een hevige rochel die aanzwelt tot orkaansterkte om vervolgens bulderend afscheid te nemen van enig longvocht. “Terror” vliegt door de lucht. De onbetaalde stoel laat zich ook niet onbetuigd en kreunt en piept solidair mee. Al met al geen sterk voorbeeld van een eerste kennismaking. Verbaast en meewarig kijkt Lucia naar haar overbuurman. Als de bui over is kijkt Loy haar met betraande ogen, happend naar lucht aan. Met enige aarzeling gooit hij er een verkrampte glimlach tegenaan en steekt zijn hand op. Ze negeert hem. Niets aan de hand. Morgen nieuwe kansen.

Mikes
Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal

  • Reacties(2)//blog2.4fingers.be/#post158