Verhalen voor de 4Fingers

Verhalen voor de 4Fingers

OF U ER ZELF BIJ WAS.

HomeBlog - 2Blog2 - MegamastosBTW paginaInsturen

DOPINGCONTROLE

ZestigerGeplaatst door My 4Fingers zo, oktober 15, 2017 10:44:38

DOPINGCONTROLE (als je wint, heb je vrienden…)

Inleiding

Het ging me al een paar weken écht voor de wind. Ik zat op mijn tweede jaar in Leuven, was vrij vlot geslaagd in mijn eerste jaar en behoorde dus niet meer tot de groentjes. Ik kende intussen de weg, had er vrienden en vriendinnen, had bewezen dat ik het allemaal aankon en dat was toch wel een geruststelling voor mezelf én voor mijn ouders; zij zaten me nu niet meer zo overbezorgd op de hielen. Er was thuis en bij mezelf stiekem toch wel een hele berg stress weggevallen.

Ook in mijn belangrijkste passie, volleybal, liep het de laatste tijd bijzonder lekker. Sinds ik me erbij had neergelegd dat mijn kleine gestalte een te grote handicap zou blijven om ooit een echte topper te worden, had ik paradoxaal genoeg veel meer plezier gevonden in het volleybal én begon ik beter te presteren. Eigenlijk verkeerde ik nu in bloedvorm en speelde ik een heel pak beter dan iemand twee jaar geleden had durven te voorspellen. Ik voelde me perfect in mijn sas in mijn rol als super-sub. Onze coach liet me in de reservewedstrijd op alle posities spelen, kwestie van én mijn fingerspitzengefühl als spelverdeler, én mijn receptie- en verdedigingswerk op peil te houden. Tijdens de hoofdwedstrijd van mijn team liet hij me zowat elke set even opdraven in het achterveld, voor mijn goede service en mijn betrouwbaarheid in receptie en verdediging, en soms ook weleens op de spelverdeling. Wat wil een (te kleine) jongvolwassene nog meer?

Op de momenten dat ik in de reservewedstrijd niet de spelverdeling deed, was ik dus automatisch ook aanvaller. Dat was nieuw voor mij, en reken maar dat ik me lustig uit kuurde, ondanks mijn gebrek aan lengte. Je kon er niet meer naast kijken; ik was dankzij mijn techniek, vista en grinta in feite een veelzijdige, tamelijk complete volleybalspeler geworden. Het bleef sowieso doodjammer van die ruim dertig centimeter (gestalte plus reikwijdte met mijn armen) die ik tekortkwam in het blok, maar dáár had ik dus een streep onder getrokken. Het was zoals het was, punt!

Kortom, ik leefde de laatste weken op een wolk, zat boordevol testosteron en energie. De levenslust droop eraf… Het was me niet ontgaan dat die vrolijk zelfverzekerde houding een interessant neveneffect had. Ik lag sinds korte tijd duidelijk veel beter in de markt, en genoot van de vriendelijke blikken en belangstelling van de meisjes, in Leuven en in de club.

Hoofdstuk 1 – De topwedstrijd

Wij hadden al vroeg in het seizoen een topmatch en daarnet, in de reservewedstrijd, had ik mezelf en de anderen alwéér verbaasd; man, man, prima wedstrijd was dat! Ik stond in alle bescheidenheid echt versteld van mezelf. Aces gescoord en verwarring gezaaid met mijn service; kwistig gedurfde pasjes uitgedeeld; mijn ploegmaten opgejut tot een hoger niveau; nauwelijks op een foutje te betrappen in receptie, verdediging én aanval. Ik had zelfs gescoord met mijn blok! Tja, als je eenmaal in de flow zit, valt echt álles mee. Na de reservewedstrijd kreeg ik een goedkeurend schouderklopje van de coach, met de instructie om even te rusten en me daarna goed opgewarmd klaar te houden tijdens de hoofdwedstrijd; hij kon me vandaag meer dan ooit gebruiken!

De eerste set ging kansloos verloren. In de tweede set ging het gelijk op. Ook nu moest ik, zoals bijna altijd, halfweg de set even onze aanvallende reus Carl vervangen in het achterveld; behoorlijk druk gezet met mijn service én een ace geslagen, foutloos in de receptie en een paar moeilijke ballen netjes verdedigd. Toen ik weer aan het net kwam, en uiteraard weer vervangen werd, hadden we een kleine voorsprong opgebouwd. Ik had duidelijk mijn bijdrage geleverd, mijn taak zat er weer op voor deze set, en ik ging met een zelfvoldane brede smile even op de bank rusten.

Bij zijn eerste actie aan het net kwam Carl verkeerd neer. Hij zakte door zijn enkel en schreeuwde het uit van de pijn. Het spel werd stilgelegd, spelers van beide ploegen troepten samen rond de ongelukkige die duidelijk niet meer verder kon. Op de bank kreeg ik het meteen warm én koud tegelijk; het reglement was duidelijk. Carl was al vervangen geweest, door mij, en dus móést ik en niemand anders hem nu vervangen voor de rest van deze set, ook al was ik niet bepaald de ideale speler om aan het net mee te draaien.

De coach gaf me wat instructies en ‘je kúnt het’ mee toen ik het terrein weer opstapte. Enkele spelers keken wat meewarig en moedeloos wegens deze plotse gestaltehandicap, anderen geloofden er nog in. Op de tribune was het muisstil. Het punt werd opnieuw gespeel en de spelverdeler van de tegenstander stuurde de bal uiteraard meedogenloos naar de aanvaller die recht tegenover mij stond. Die dacht allicht dat hij dé kans van z'n leven had tegen dit onderdeurtje en haalde blind uit. Intuïtief voelde ik dat hij zonder meer rechtdoor zou gaan, voor een moordende 'winner' laag over het net, binnen de driemeterlijn. Ik sprong met alles wat ik in mijn kuiten had en maakte mijn blokje zo agressief mogelijk. Tot ieders verbazing kreeg die kerel zijn bal via mijn blok droog op zijn voeten terug. Wel, wel, wel; een schoolvoorbeeld van een killblock! Gejuich aan onze kant van het terrein en op onze tribune. Ik had zopas hét punt van mijn stoutste dromen gescoord! De natte droom van élke volleybalspeler.

We stelden ons opnieuw op voor het volgende punt en mijn midden-blokker Jan fluisterde me toe dat de bal heel waarschijnlijk opnieuw naar dezelfde aanvaller zou gaan.

"Ik kom aansluiten," zei Jan, "dus geef me ruimte!" Hij kreeg gelijk, er kwam opnieuw een snelle bal naar dezelfde aanvaller, maar Jan had hierop gegokt en ik voelde dat ie op komst was. Ik liet de hoofdslagrichting voor hém en sloot zo hoog mogelijk – deze keer defensief – het 'straatje' langs de lijn af. Hij sloeg inderdaad in mijn blok, en deze keer zeilde mijn terug botsende bal met meer geluk dan iets anders diagonaal over alle tegenstanders heen om sarrend onbereikbaar helemaal aan de overkant in het hoekje van hun terreinhelft neer te komen. Ik werd gek, mijn ploegmaats werden gek, onze supporters werden gek; deze kleine jongen, 'onbruikbaar' aan het net, had zopas twee ballen gescoord, nota bene met zijn nietige blok, net alsof dat mijn dagelijkse job was.

Meteen time-out bij de tegenstander. Onze coach pepte ons verder op, voor zover dat nog nodig was, en waarschuwde ons dat het mij niet elke keer zou lukken, maar dat we erin moesten blijven geloven, hoe dan ook, dat dit hét psychologische moment in de wedstrijd was enz... Om een lang verhaal kort te maken; mijn team stoomde door op adrenaline, bij de tegenstander begon al snel het onderlinge gemor, en wij wonnen de set.

Ik was tevreden over mijn prestatie maar evenzeer verrast dat de coach ook de volgende set met mij wilde starten; er waren immers heus wel andere, grotere reservespelers om de plaats van Carl in te nemen. Maar hij was duidelijk.

"Jij start. In ieder geval. Je bent onze joker. Wat je aan het net tekortkomt, compenseer je dan maar met je service en in het achterveld. En als ze je aan het net écht consequent in de luren gaan leggen, haal ik je er weleens uit."

Om ook dit verhaal kort te maken (al kan ik hier werkelijk bladzijdenlang van genieten); wij wonnen de wedstrijd met 3-1. Ik werd niet vervangen, draaide prima mee, scoorde en liet mijn maten scoren, en werd slechts af en toe een beetje belachelijk gemaakt met mijn blokje.

Hoofdstuk 2 – Als je wint, heb je vrienden…

Het waren lichtjes uitzinnige taferelen na deze gewonnen topwedstrijd. Zelfs Carl, die nu toch wel dringend naar de spoed moest voor die enkel, probeerde mee te huppelen in onze rondedans. De coach van de tegenstander was sportief genoeg om me oprecht te feliciteren met mijn berenwedstrijd; de dame uit het clubbestuur die bij ons al eeuwen als official het wedstrijdblad beheert, vloog me om de hals en liet me pas los toen ik werd opgeëist door de meisjessupporters die het terrein bestormden. Ik kreeg hugs en knuffels en kussen van meisjes en dames van wie ik zelfs de naam niet kende. Dat was allemaal leuk, die meisjes die zowat tegen me aanreden, maar ik moest me toch even losrukken en me naar het toilet reppen, want tegen het einde van de laatste set was de druk op mijn blaas geleidelijk onprettig toegenomen. Dat kwam door de spanning natuurlijk. Terwijl ik gelukzalig mijn straal in de pisbak mikte – man, man, wat kan dat goed doen, zeker in zulke omstandigheden – kwam die ene speler van de tegenstander bij de volgende pisbak staan. Zag er niet zo happy uit. Hij grijnsde eens zuur naar mij. "Als ik bij die éérste bal mijn verstand gebruik, wordt het heel anders” zeurde hij.

"Dat denk ik ook” antwoordde ik, en om het mes nog eens goed in de wonde te draaien voegde ik er gewillig aan toe. "Daar ben ik zelfs héél zéker van." Zo, die had iets om over na te denken en zichzelf te vervloeken, straks in de bus naar huis.

Lekker leeg gepiest kwam ik onze kleedkamer binnengestapt.

"Ha, hier is ie” zei onze teammanager droog. "Jij moet meteen mee naar het EHBO-lokaal. De mannen van Volksgezondheid zijn er voor een dopingcontrole, en ze hebben jou uitgekozen." Ik hoorde het in Keulen donderen. Een dopingcontrole? Hier? Op ons niveau? Bij volley van tweede categorie? En dan uitgerekend deze reservespeler? Dit moest een grap zijn, dat kon niet anders. Ik keek naar de anderen. Iedereen had er lol in. Net dán kwam de voorzitter de kleedkamer binnen met een plateau vol bier. Gejuich. Normaal hield ik me bij zulke belevenissen rustig op de achtergrond, afwachtend of er ook een pintje voor mij bij was; deze keer geneerde ik me niet om meteen een pint weg te grissen. Geen halve minuut later kon de voorzitter weer ophoepelen met lege glazen, maar hij beloofde nog een tweede rondje, zó tevreden was ie. Die dopingcontrole was ik al vergeten.

Ik nam mijn tijd om te douchen en na te genieten van mijn match en kwam als een van de laatsten uit de kleedkamer, mijn lange krullende haren nog nat en slordig in de war, jas over m'n sporttas. De eerste die ik buiten de kleedkamer tegenkwam, was de vrouw van de voorzitter. Een sexy wijfje, een stuk jonger dan de voorzitter zélf. Tussen de oudere spelers werd al eens geïnsinueerd ‘dat zij er niet vies van was’, dat ze geregeld een jong blaadje lustte en dat de voorzitter dat zelfs wist maar het oogluikend toeliet. Dan werd eens gegrinnikt, en iets zei me dat een paar van mijn ploegmaten iets te verbergen hadden.

Ikzelf was allicht onbetekenend voor haar. Ze had nog nooit een woord tegen me gesproken, amper een goeiedag, kende tot vandaag vermoedelijk niet eens mijn naam, maar nu vloog ze me om de hals alsof ze me wilde versmachten. Ik liet het me welgevallen, ook toen ze me weer losliet en vanop kleine afstand met haar vingers als een kam door mijn lange haren begon te harken om ze wat in model te krijgen. Ik vond het heel bijzonder hoe ze met die ene hand mijn haar verzorgde en tegelijk met haar andere hand mijn schouder vasthield om me onbeweeglijk te houden. Ik voelde de duim van die hand door mijn hemd priemen en bewegen alsof ze me daar een puntmassage wilde geven. Het voelde prettig aan en ze rook heel lekker.

"Jij hebt gewéldig gespeeld” kirde ze vleiend. "Je was dé ster op het plein. Zonder jou hadden we vandaag zeker verloren!" En net toen ik begon te pruttelen dat de hele ploeg zich had geweerd, kuste ze me gewoon recht op de mond. Ze pakte me opnieuw stevig in haar armen, drukte me tegen zich aan, met haar onderbuik tegen mijn piemel die meteen prettige signalen stuurde en fluisterde. "Mijn kampioen!" en ze kuste me opnieuw op de mond. En wég was ze, de trap op naar de cafetaria, mij verbouwereerd achterlatend, met een begin van bronstige lust. Toen ze afdraaide om de trap te nemen, keek ze nog eens naar me om en ze tuitte haar lippen in een kus. ‘Als je wint, heb je vrienden’, galmde Henny Vrienten door mijn hoofd.

Hoofdstuk 3 – Touche

Ik wilde haar naar boven volgen, naar de cafetaria, maar werd onderschept door de teammanager.

"Ha, hier is ie” zei hij net zoals hij me een kwartier geleden had aangesproken. "Zeg, die mannen van de dopingcontrole zijn niet content hè. Je had daar allang moeten zijn!" Ik begon weer te lachen maar hij bleef voet bij stuk houden; het was écht! Uiteindelijk liep ik met hem mee, en ja, in het EHBO-lokaal zaten inderdaad twee ernstige kerels te wachten. Ik kon het nog altijd niet geloven maar ze legitimeerden zich, vroegen op hun beurt mijn identiteitskaart en gromden dat ik in principe recht van het terrein naar hén had moeten komen.

"Maar ik moest dringend piesen, vóór ik hiervan wist," protesteerde ik naar waarheid.

Enfin, ik moest dus een plasje maken voor de heren. Dat lukte natuurlijk niet, onmogelijk; vlak ervoor mijn blaas leeggemaakt en voor het overige was mijn hele lijf uitgedroogd van twee wedstrijden na elkaar. Na veel vijven en zessen kreeg ik toestemming om even naar mijn maats in de cafetaria te gaan en daar een en ander te drinken. Ze liepen voor alle zekerheid mee naar boven om zelf ook iets te drinken en mij allicht in het oog te houden.

Boven in de drukte begonnen de feestelijkheden opnieuw. Ik moest nog wat gelukwensen van supporters in ontvangst nemen, kreeg meteen een pint aangeboden en straalde allicht. (‘Als je wint, heb je vrienden, rijen dik’, zoemde door mijn hoofd.) Maar telkens opnieuw kruiste mijn blik die van de voorzittersvrouw die bij een groepje iets verderop stond. Zij zocht zelf telkens opnieuw oogcontact en keek me dan indringend aan. Ik keek niet weg. Ik voelde me geweldig en ik voelde me bronstig, en ik besloot haar spelletje mee te spelen en haar afwisselend te negeren en dan weer brutaal de confrontatie met haar blik aan te gaan. Probeerde een soort uitdagend spottende grijns op mijn gezicht te toveren, sperde mijn ogen en neusvleugels een ietsje groter, lette op mijn houding om er zo stoer mogelijk uit te zien.

In het gedrum van de drukte van te veel groepjes in een te kleine ruimte voelde ik opeens op mijn heup de zelfverzekerde hand van een dame die zich tussen de massa doorwrong, op weg naar een ander groepje. Ik voelde haar licht maar duidelijk bewust knijpen en zonder te kijken wist ik dat zij het was, en ik bleef halsstarrig staan tot ze hardop vroeg.

"Mag ik er even langs, asjeblieft…" en in mijn oor fluisterend aanvulde "lekkere jongen."

Nu ging ik wél opzij, terwijl ik me tegelijk naar haar toekeerde en hardop

"Natuurlijk!" antwoordde en er fluisterend, alleen voor haar oren, (on)dubbelzinnig "Voor jou álles" aan toevoegde.

Ze kneep nog even door, keek me nog even aan met een blik die ik vertaalde als ‘dat hoop ik’ en vervolgde haar weg.

Hoofdstuk 4 – Meer dan flirten…

Even later was het tijd om te vertrekken. Onze gewoonte was na onze thuismatchen en na het douchen beleefdheidshalve en voor de goede verstandhouding een kwartiertje te blijven hangen en consumeren in de cafetaria van de sporthal en dan te verhuizen naar ons supporterslokaal. Probleem; ik moest mijn plas nog maken, en ik had geen auto. "Schiet dan op, man, knijp het eruit” maakten mijn ploegmaats zich vrolijk, en "In één keer al uw zever uitspuwen, zouden ze daar ook iets mee kunnen aanvangen?" of "Laat je eens goed afrukken, dan komt het er wat dikker uit" en meer van die fraaie praat van opgefokte jongeren onder elkaar. Maar het probleem bleef gewoon bestaan; ik had niet het gevoel dat ik het eerste half uur ook maar een druppel zou kunnen piesen.

"Gaan jullie maar. Ik blijf wel even op hem wachten” klonk een damesstem zakelijk achter mijn rug. De vrouw van de voorzitter die zich opofferde voor de club, haha.

"Da's een goed idee, Yvonne” beaamde de voorzitter die er verder geen aandacht meer aan besteedde en de hele volleybalfamilie aanmaande om te verhuizen naar onze thuisbasis.

"Pas maar op dat zij hem er niet afbijt," fluisterde lange Jan me grinnikend in mijn oor, "want ze ziet eruit alsof ze honger heeft…" Ik meende ook een grijnzende blik van verstandhouding tussen mijn twee oudste ploegmaats te bespeuren en het leek me best om te doen alsof mijn neus bloedde.

Even later was zowat de hele volleybalfamilie verdwenen. Onze tegenstanders waren eerder al ontgoocheld afgedropen. De cafetaria was zo goed als leeggestroomd, behalve enkele supporters die niet meegingen naar het clublokaal en liever hier nog wat consumeerden, de mannen van de dopingcontrole, de aanhang van de zaalvoetballers die beneden in de sporthal bezig waren, voorzittersvrouw Yvonne en ik na. Zozo, die Yvonne… Volgens mijn ploegmaats waren haar intenties dus duidelijk. Ik keek nog heel even door het raam naar het zaalvoetbal, socialiseerde ook heel even met de supporters, stapte naar de dopingmannen met de melding dat ik nog altijd niet kon, offreerde hen een pintje om het wachten te verzachten en zocht daarna Yvonne op. Zij stond alleen aan een klein tafeltje wat opzij. Ik hoedde me ervoor om al te gretig over te komen, ook al omdat ik niet wist of de achtergebleven supporters haar reputatie kenden. Maar ik was intussen wel bronstig.

"Ik vind het heel bijzonder dat uitgerekend ú op me wacht," zei ik, "maar het kan nog even duren, vrees ik…"

"Da's niet erg, tenminste als je me niet voor niets laat wachten," waarschuwde ze me subtiel en dubbelzinnig. "Ik verdien wel een beloning, vind ik," ging ze voort. Ik flirtte. "Voor zo'n mooie dame doe je immers álles..."

Ze lachte me koket toe. "Charmeur!" En ze vervolgde. "Ik heb staan denken; toch opvallend hoe jij het laatste jaar veranderd bent; een hele kerel geworden!"

"Wie is hier nu de charmeur” haakte ik spottend in.

Ze begon me uit te vragen over mijn studies, volleybal, over mijn toekomst, of ik een liefje had. Elke kans die zich voordeed om mij even aan te raken of over mijn hand te strelen, greep ze. Ik haalde nog iets te drinken voor ons tweeën (ik was intussen overgeschakeld op water) en ging wat dichter naast haar in plaats van tegenover haar staan.

"Kan je zwijgen?" Vroeg ze plots. "Kan je een geheim bewaren?" Ze keek me indringend in de ogen. Ik knikte.

"Ja, dat kan ik” bevestigde ik formeel. "En dat dóé ik ook." Even later bestelde zij nog een extra glas voor mij, weer een excuus om mij even in mijn heup te knijpen…

Hoofdstuk 5 – Dat plasje

De dopingmannen kwamen me sommeren dat het nu toch wel tijd werd. Ik excuseerde me bij de voorzittersvrouw en dronk nog snel mijn glas leeg (alsof dat zou helpen) vooraleer met hen mee te stappen. Terwijl ik dronk, greep ze me even bij mijn arm, kwam nog wat dichter bij me en fluisterde schalks. "Ik hoef geen handje toe te steken bij het plassen, zeker?"

Ik verslikte me haast in mijn glas water, hoestte en flapte er onbezonnen uit. "Nee, maar daarna misschien wél!" Meteen daarna vroeg ik me af of dit niet al te vrijpostig was geweest. Haar geile blik verraadde echter dat zij net hetzelfde dacht.

Terwijl ik met de dopingcontrolekerels meeliep en al voorbarig begon te genieten van onbestemde avonturen met die duivelse Yvonne, voelde ik uiteraard een erectie opkomen. Ik moest mezelf dwingen om aan andere, minder prettige dingen te denken – lekke band met de fiets, en dan door en door nat en kil, rillend en klappertandend met de fiets aan de hand door koude, regen en wind naar huis worstelen, bijvoorbeeld – om opnieuw een klein pietje te hebben om te kunnen piesen. Het duurde uiteindelijk toch nog wel een minuut of tien vooraleer ik eindelijk het zo begeerde staaltje kon afleveren. En al die tijd mocht ik niet dagdromen over wat me straks wellicht te wachten stond.

Enige tijd later was het dan toch gebeurd. Ik wuifde de dopingcontroleurs uit en haastte me terug naar de cafetaria maar daar was geen geil voorzittersvrouwtje meer te bespeuren. In het hoekje dat we na de wedstrijd of training altijd inpalmden, lagen alleen nog mijn sporttas en jas. Het tafeltje waar ik een kwartiertje geleden nog met hooggespannen verwachtingen had staan keuvelen met de duidelijk hitsige voorzittersdame, was keurig afgeruimd. Ik wist niet goed wat doen, bestelde een pintje en ging door het venster wat naar het zaalvoetbal kijken maar keek voortdurend om. Waar was ze gebleven? Even naar het toilet? Maar dan duurde dat toch vrij lang. Had ze zich bedacht en was ze toch maar naar huis vertrokken? Leek me ook alweer onwaarschijnlijk.

Hoofdstuk zes – Gladiator

Eindelijk kwam ze toch weer opdagen, haar jas over haar vrij grote handtas. Ik vergaapte me aan haar jurk die haar prachtige vormen accentueerde, maar ik durfde te zweren dat ze andere panty's aanhad dan daarnet… Er zat nu een opvallende structuur in die me anders beslist eerder al had moeten opvallen.

Ze kwam bij me staan en fluisterde me toe; "Ik heb me wat opgefrist… Ik wil dat jij het even lekker vindt als ik…" Ik hapte naar adem en wist niet wat zeggen. "Ga je mee?" vroeg ze. Ik knikte sprakeloos opgewonden, liet de rest van mijn pintje staan, griste gauw mijn sporttas mee, zwaaide naar de kroegbaas en haastte me achter haar aan.

Ik mocht mijn sporttas en jas dumpen in de kofferbak van haar sportwagen. Ook zijzelf liet haar jas en tas in de kofferbak glijden. Toen ze achter het stuur ging zitten, viel me op dat haar jurk tijdens dat instappen vrij hoog was opgeklommen; ik keek even bewonderend rond in de schitterende Mercedes maar zag vooral haar licht gespreide benen en een minuscuul strookje bloot vlees tussen de rand van haar jurk en de rand van haar stay-ups. Ze startte, schakelde, reed weg en legde meteen haar vrije hand op mijn dij. Ik bromde/kreunde lichtjes goedkeurend.

"Heb je wat voor mij, kanjer?" Vroeg ze onomwonden.

"Zeker. Voel maar” antwoordde ik brutaal.

Ze greep me in mijn kruis, loste enkel om te schakelen en legde haar hand dan opnieuw tussen mijn benen. Ik ging gewillig wat verzitten om haar vlotter toegang te geven.

"Wil jij meteen naar het supporterslokaal of heb je wat tijd voor mij?"

"Supporterslokaal kan de boom in, ik wil jou” antwoordde ik nog wat brutaler terwijl ik nu ook mijn hand op haar dij legde.

"In het oude Rome waren adellijke dames gek van gladiatoren” zei ze.

"Dat heb je vandaag ook nog, bij boksers bijvoorbeeld” antwoordde ik. "In een van die Emmanuelle-films vechten ze tot bloedens toe; de winnaar mag met haar vrijen."

"Dat heb ik gezien, ja. Ik werd er helemaal opgewonden van. Ik wou er ook wel zo eentje."

"Ik heb wel niet tot bloedens toe voor je gevochten."

"Nee, maar je bent de lieveling van het publiek. Die wil ik. Dat is waar ik op kick." En ze kneep in mijn pik die intussen bijna op springen stond.

"Ik wil je kutje proeven” ging ik nu resoluut in de aanval.

Ik voelde haar sidderen, gleed met mijn hand hoger en voelde een klein stoppelveldje op haar onderbuik; ze had geen slipje aan!

"Ik weet zeker dat je graag hebt dat ik je daar lekker nat lik” ging ik voort, op een manier die veel meer macho klonk dan ik eigenlijk was.

Ik voelde dat ze helemaal in stemming aan het geraken was. Ze verplaatste haar hand uit mijn kruis naar mijn hand en stuurde deze verder tussen haar benen.

Hoofdstuk zeven – Parkingseks

"We zijn er zo," zuchtte ze. Ik lette even op; ze was op weg naar het natuurreservaat. Parkingseks op komst. Op de ruime parking zag ik in een hoek een auto staan, gedimde binnenverlichting. Ze reed tot de andere hoek, parkeerde achterwaarts, schakelde de motor uit en schoof haar zetel helemaal achterwaarts met de rugleuning achterover. Trok haar jurk verder omhoog en ging wijdbeens achteroverliggen met haar kutje naar mij gericht.

"Waar wacht je op,” fluisterde ze.

Ik genoot heel even van het haast onzichtbare moois in het maanlicht, zocht de bediening van mijn zetel en schoof die ook achteruit, draaide me zo goed en zo kwaad ik kon om op mijn knieën, langs de versnellingspook en ging met mijn tong op zoek naar haar kutje. Deed mijn stinkende best om haar te verwennen en kneedde tegelijk die heerlijke billetjes. Het duurde niet lang voor ze begon te kreunen en te steunen, lichtjes te schokken en te zuchten. Geen minuut later voelde en hoorde ik haar een eerste keer klaarkomen. Ik maakte me even los om haar te bekijken. Ze maakte van de gelegenheid gebruik om nog wat verder onderuit te zakken en haar benen omhoog te trekken, zodat ik in het schemerdonker nu ook haar hele kontje te zien kreeg.

"Nog” beval ze fluisterend.

Ik streelde met mijn vingers over en rond haar kutje, ook het plekje tussen kontgaatje en kutje, en voelde hoe ze daar gretig op reageerde. Dat gaf me de nodige moed om verder naar achter te glijden, rond haar kontgaatje. Ze schokte en kermde. Ik probeerde moeizaam mijn houding wat aan te passen om met mijn gezicht dieper te geraken, en probeerde nu resoluut haar bilspleet en de omgeving rond haar kontgaatje te likken. Ze kreunde hevig, maar ik verkrampte helemaal in die positie. Probeerde toch nog even vol te houden, raakte met het puntje van mijn tong zowaar heel even haar aars maar gaf het meteen op.

"Dat lukt zo niet” zuchtte ik hijgend.

"Wacht” antwoordde ze en ze draaide zich lenig om, wijdbeens op haar knieën om me zo haar kont toe te steken. Gretig ging ik opnieuw in de aanval. Ik likte opnieuw de billen van haar lekker fris ruikende kontje en voelde dat ze hier helemaal gek van werd. Ik voelde hoe ze snel weer naar een orgasme raasde en was nu zelf volledig van de wereld. Zonder ook maar een seconde na te denken bij wat ik nu eigenlijk aan het doen was, probeerde ik met mijn tong binnen te dringen in haar aars. Een gilletje bevestigde dat ze opnieuw klaarkwam en dat ze het bijzonder vond. Ze draaide opnieuw op haar rug. "Gekke jongen” lachte ze als om zichzelf goed te praten, en ik vond mijn gedrag inderdaad maar hoogst twijfelachtig en niet meteen voor herhaling vatbaar, maar ik wist verrekt goed dat ik een héél gevoelig plekje gevonden had. Terwijl ik met mijn ene hand mijn neus en mond even ‘schoonveegde’ ging ik met de vingers van de andere hand op zoek naar haar kutje dat intussen effectief een grotje geworden was. Eén, meteen twee vingers erin, zachtjes schuivend en wroetend terwijl ik haar aankeek. Ze tuitte haar lippen naar me. Moeizaam werkte ik me over haar heen terwijl ik haar bleef vingeren. Ik had niet verwacht dat ze me nu wilde kussen, nu ik pas haar dessous gelikt had, maar dat was fout; ze kwam me tegemoet en begon gretig te tongen terwijl ik mezelf wat ondersteunde met de ene arm en tegelijk haar kletsnatte kutje bleef vingeren. Hoe graag zou ik haar borstjes voelen, maar ik had helaas geen derde hand. Het was niet duidelijk of het door het vingeren kwam dan wel door het tongen, of door de combinatie, maar ze begon alweer te sidderen en te schokken. Heel even vreesde ik dat ze mijn tong zou stukbijten maar haar derde orgasme op vijf minuten tijd kwam er zonder schade.

Hoofdstuk acht – Finale

Ze duwde me wat van zich weg. Ik had zelf ook mijn bekomst van mijn gymnastische standjes en ging even in een tamelijk gewone houding zitten in mijn kuipzetel. Meteen voelde ik haar hand op mijn dij, zoekend naar mijn kruis, broeksriem en rits. Ik hielp haar mijn pik tevoorschijn te toveren. Ze bekeek me glimlachend toen ze hem zachtjes begon te rukken.

"Zal ik dan nu mijn lekkere kampioen eens verwennen?" Ze boog over me heen nog voor ik een antwoord kon verzinnen, en begon de eikel te likken. Met haar natte tong bewerkte ze het gaatje, het riempje en de hele eikel. Ze gleed langs de hele schacht op en af en slokte vervolgens het bovenste stuk in haar mond om te zuigen, te likken, te happen. Ik voelde haar tanden net niet pijnlijk over het riempje en de eikelrand glijden en ging snel in de richting van de zevende hemel.

"Yvonne…" waarschuwde ik met verkrampte buik- en bilspieren, "ik ga zo meteen klaarkomen als je zo doorgaat." Ze gaf geen krimp en zette haar werkzaamheden voort, nog gretiger leek het wel.

Ik werd er zowaar een beetje nerveus van; zo meteen spoot ik hier die hele Mercedes onder, en haar kleren, en haar gezicht…

"Yvonne…" kreunde ik opnieuw, maar ze ging gewoon voort. Ik probeerde uit alle macht me te beheersen, maar seconden later volgde grommend, schokkend de verlossende ontlading met een reeks naschokken. Al die tijd bleven de eerste vijf centimeters van mijn pik in haar mond, zonder ook maar iets te knoeien. Zodra ik uitgeschokt was en me gewonnen gaf, zoog ze krachtig het laatste druppeltje uit mijn eikel. Met gesloten gevulde mond kwam ze overeind. Ze lachte naar me en net toen ik verwachtte dat ze het portier zou openen om alles buiten uit te spuwen, zag ik haar uitdagend een slikbeweging maken. Ze opende haar mond, liet me zien dat ie zo goed als leeg was, op een paar restjes na, slikte nogmaals en kwam naar me toe. Ik kende na mijn ongehoorde belevenissen van de laatste paar minuten geen enkel taboe meer en ging er gretig op in. We tongden een hele tijd, en ik kreeg nu eindelijk de kans om haar borsten te voelen en te kneden. Even later maakte ze zich van me los.

Hoofdstuk negen – Frustratie of …

"Hèhè, dat was fijn” zei ze na een diepe zucht. Ze stapte snel even uit om haar kleren wat te herschikken, stapte even snel weer in, toverde een klein plasticflesje spa reine en een paar tissues uit een vak in haar portier, bevochtigde handig een tissue en veegde er zorgvuldig haar gezicht en haar lippen mee schoon terwijl ze in de achteruitkijkspiegel tuurde, bood mij ook een bevochtigde tissue aan waarmee ik eerst mijn gezicht en daarna mijn slappe pik een beetje opknapte. Ook ik stapte even uit om mijn pik op te bergen en mijn kleren te herschikken. Toen ik weer instapte, had ze een plastic zakje klaar om mijn tissue in op te bergen. Het leek allemaal routine, merkte ik enigszins gefrustreerd. Ze had ook haar zetel weer vooruitgeschoven. Nog voor ik goed en wel was ingestapt, had ze de auto al gestart. We waren amper een kwartier bezig geweest. Op naar het supporterslokaal…

Onderweg zat ik een beetje tussen twee gevoelens; dit was ongelofelijk opwindend en overrompelend geweest. Wilde parkingseks met de vrouw van de voorzitter. Zoiets had ik uiteraard nog nooit meegemaakt. Tegelijk ook het gevoel dat ik een nummertje was in een lange rij. Een bijna anoniem tussendoortje; pik nummer zoveel, snel vergeten, op naar de volgende...

"Ons geheim hè” onderbrak ze mijn gemijmer.

"Ik zwijg als een graf” beaamde ik.

"Jij kan natuurlijk gemakkelijk nog eens opnieuw hè” verraste ze me toen we al aardig in de buurt van het supporterslokaal kwamen. "Ik ook. Makkelijk. Ik heb nog lang niet genoeg van je” vervolgde ze. Ik trok ongetwijfeld grote ogen.

"Drink niet te veel, lieverd. Dan kunnen we straks aan de tweede set beginnen." Ik was sprakeloos. "Of wil je me niet meer, kampioen?"

"Méént u dat?" Ik merkte dat ik, nu we in de buurt van het supporterslokaal kwamen, automatisch weer naar de u-vorm was overgeschakeld. "Maar…"

"Wil je niet meer?" Vroeg ze guitig.

"Natuurlijk wel” besliste ik.

"Straks” zei ze geheimzinnig.

Hoofdstuk 10 – Supporterslokaal

We stapten uit en gingen zonder nog een woord te zeggen het café binnen. Dan pas realiseerde ik me dat mijn sporttas en mijn jas nog in haar auto lagen, maar dat kon me niet schelen. Ik nam gretig het meteen aangeboden pintje in ontvangst, nam een grote slok om alle vreemde smaken en eventuele geuren weg te spoelen, en zorgde er daarom ook voor dat er ‘per ongeluk’ ook een stevige schuimrand onder mijn neus bleef hangen die ik dan ‘onhandig’ uiteen wreef rond mijn mond. Ik moest bij mijn vrienden uiteraard nog uitgebreid verslag uitbrengen over mijn dopingplas en fantaseerde er nog een kwartier extra bij in het lange wachten op ‘het kunnen plassen’. Ik zag enerzijds hoe enkele spelers me geamuseerd observeerden, met een gezicht van ‘ik weet wel beter’ maar gaf geen krimp. En ik zag anderzijds ook hoe Yvonne een tamelijk intiem babbeltje sloeg met haar man, die zijn arm liefdevol om haar zijde geslagen had, met veel gefluister in het oor. Het leek wel alsof hij af en toe glimlachend eens naar mij keek.

De tijd verstreek. Ik amuseerde me met mijn vrienden en supporters, als vedette van de dag. Dronk een pintje maar vooral water, zoals de voorzittersvrouw me opgedragen had. Af en toe, of meer dan af en toe zocht ik met mijn ogen naar de dame met wie ik zopas een waanzinnig kwartiertje had beleefd. Af en toe kruisten onze ogen elkaar. Zonder dat anderen haar blikken konden interpreteren, zag ik aan haar dat ze nog iets van me verwachtte. Ik kon amper geloven dat ze nog een tweede ronde wilde, en ik begreep niet hoe ze dat ging organiseren. Maar ik had intussen wel begrepen dat ze van aanpakken wist. Op zeker moment dook de voorzitter naast me op. Hij feliciteerde me nog eens met mijn wedstrijd. En terwijl hij me een ietsje apart nam en zijn stem wat dempte, zei hij. "Yvonne was opgetogen over je prestaties!"

Ik probeerde niet van mijn barkruk te vallen van het verschieten. Wat bedoelde hij? Ik keek hem verrast aan, en zijn spottende maar absoluut niet grimmige glimlach maakte me duidelijk dat hij niet naar de wedstrijd verwees. Mijn blik flitste naar zijn echtgenote elders in het café. Haar lachje bevestigde wat ik vermoedde; die kerel wist al van ons onderonsje.

"Blijft tussen ons, hè” maande hij me aan. En hij vervolgde; "Yvonne en ik gaan zo meteen naar huis. Je kunt met ons mee, als je wil, dan breng ik je straks wel tot bij jou thuis. Maar eerst bij ons nog iets drinken en zo." Ik knikte stomverbaasd.

Hoofdstuk tien – Opnieuw op weg

Terwijl hij overal afscheid nam, maakte ik ook aanstalten om te vertrekken; "Ik kan met de voorzitter mee; ideaal, want ik ben kapot. Ik heb vandaag verdomme meer dan zes sets gespeeld hè” legde ik uit. (En dan had ik het niet eens aan mijn auto-activiteiten…)

We vertrokken samen. De voorzitter had te veel gedronken om zelf nog te rijden, liet zijn eigen wagen dus staan en kroop mee in de auto van zijn echtgenote. Ik wrong me dus achterin en ging achter haar zitten, terwijl hij zijn zetel royaal achteruitschoof.

We waren nauwelijks vertrokken toen hij zich naar mij keerde en zei.

"Pak haar borsten! Zij heeft dat graag." Ik was verrast en tegelijk ook niet; mijn avond werd steeds doller. Ik ging op het randje van de achter-zetel zitten, met de armen om haar rugleuning heen en geraakte zo nog net bij haar borsten. Begon ze lichtjes te kneden. Zag hoe hij zijn hand tussen haar dijen wrong. Ze kreunde. Ik hoopte maar dat ze de controle over haar wagen niet zou verliezen en was tevreden toen we bij hen de oprit van de poep-chique villa opreden.

Zestiger

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal.



De allereerste keer...

ZestigerGeplaatst door My 4Fingers zo, april 16, 2017 11:36:52

DIE ALLEREERSTE KEER…

Het nieuwe schooljaar – mijn laatste jaar middelbaar, ergens in het begin van de jaren 70 (goh, da's intussen zo'n 45 jaar geleden!) – was al enkele weken begonnen toen zich in onze klas nog een nieuwe leerling aandiende. Een 'Ollander' nota bene. En vermits ik tot dan de bank op de laatste rij helemaal voor mij alleen had, werd Harm mijn buur. Ik herinner me nog goed dat mijn eerste reflex was een beetje op te schuiven naar het kantje van de bank. Alsof hij een pestlijder was. In feite was het natuurlijk gewoon opschuiven omdat ik al heel die tijd zowat midden in de bank zat.

De knul verraste me meteen door spontaan zijn hand uit te steken en "hallo, ik ben Harm" te zeggen.

"Piet", antwoordde ik terwijl ik zijn hand greep. "Even wat plaats maken", stotterde ik heel overbodig om mijn opschuifbeweging te verklaren.

Harm profileerde zich de weken na zijn komst als een vreemde snuiter. Stug. Zei weinig, maar áls hij iets zei, was het raak. Ook tegenover onze leraars. Deed er geen strikjes rond, zei gewoon waar het op stond. Kon een hele les quasi ongeïnteresseerd afwezig-aanwezig zijn en dan opeens een vraag stellen of een opmerking formuleren die menig leraar van zijn stuk bracht. Was enorm gevat en kon logisch redeneren zodat er geen speld tussen te krijgen was. Nam niks zomaar voor waarheid aan. Koppig ook, als hij overtuigd was van zijn gelijk. En al te graag altijd weer het laatste woord willen hebben. Dat was natuurlijk een doorn in het oog van enkele ouderwetse leraren die geen tegenspraak duldden, en ook bij een hele reeks leerlingen die dit soort rebelsheid niet kenden. Sommigen waren al geïrriteerd als Harm nog maar zijn keel schraapte om iets te zeggen. Voor mij, tamme beleefde Belg, was het een revolutie, zo'n welbespraakte Hollander die af en toe voor opschudding zorgde met zijn vrijpostige commentaar op momenten dat wij al lang zwegen.

Als buurman in de klas had ik logischerwijze het meest contact met hem. Alleen al de uitleg over onze lessen en leraren, nota's uitlenen, hem wegwijs maken, who's who en die dingen. En hoewel hij een kei was in enkele vakken, zat hij met enkele andere vakken duidelijk achterop. Zijn Frans was uiteraard hopeloos… Kwam daarbij dat hij na school een heel eind in dezelfde richting als ik moest fietsen. Van het ene kwam het andere: al na enkele dagen fietsten we na school tot bij hem thuis, maakten we samen ons huiswerk en namen we ook samen de leerstof door als er een overhoring op til was. En daarna fietste ik voort tot bij mij thuis.

's Morgens maakte ik een klein ommetje om hem thuis op te pikken. Zo maakte ik kennis met zijn moeder, mevrouw Dijkstra ("zeg maar Sonja, hoor" corrigeerde ze me telkens als ik "mevrouw" zei) en zijn jongere zus Jana. Een vader had ie niet meer. Die was blijkbaar vorig jaar verongelukt. Er waren wat onduidelijkheden rond dat ongeval. Zelf spraken de Dijkstra's er niet over, maar de geruchtenmolen in de omgeving had het over 'moord', 'afrekening', 'veel geld', 'gangsters', 'héél véél geld', 'afpersing', 'milieu'... En de weduwe was ginds in Nederland gewoon gek geworden met al die heisa rond het dossier, kon het daar niet meer uithouden en was daarom naar België 'gevlucht'.

Mijn ouders hadden het niet echt begrepen op mijn omgang met 'die vreemden' met die duistere achtergrond, maar beseften ook dat er concreet niks verkeerd aan was. Bovendien vonden ze het allicht toch wel interessant om hun zoon – mij dus – als een soort spion of insider bij de 'vijand' te hebben en zo eventueel dingetjes uit eerste hand te kunnen vernemen (en voort te vertellen). Ik vernam echter niet zo gek veel uit eerste hand, en ik was wel zo loyaal om mijn mond te houden over alles wat ik hoorde of zag. Ik hoorde trouwens niet veel, maar ik zag wel dat mevrouw Dijkstra ("zeg maar Sonja, hoor") naar mijn gevoel een heel erg knappe vrouw was. En charmant en innemend. Al vanaf de eerste keer dat Harm me mee naar binnen uitnodigde na school, behandelde ze me heel joviaal: de vrienden van mijn kinderen zijn ook mijn vrienden, net alsof ze me al heel haar leven kende, bijna als een adoptiekind. Ik was onder de indruk, betoverd door haar vlotte omgang, en moest alle moeite doen om haar niet openlijk te zitten aanstaren. Na drie ontmoetingen was ze mijn godin, en 's avonds in mijn bed fantaseerde ik voluit… Zij mocht me graag, dat was duidelijk. Ze vond het geweldig dat ik Harm wat opving en hielp. Na enkele weken vertelde mijn moeder me dat Harms moeder zélf zo vriendelijk was geweest om haar te bellen om mij te prijzen, om uit te leggen dat ze het gewéldig vond hoe ik haar zoon had opgevangen, dat ik helemaal geen last was bij haar thuis, en of mijn ma het goedvond als ik af en toe bleef mee-eten en zo.

Ik werd al snel de beste vriend van Harm, en ook vriend aan huis. Helaas vond mevrouw Dijkstra kort daarna een andere, geschiktere woning, een kast van een villa met alles erop en eraan, zwembad in de tuin, maar dan in de villawijk aan de andere kant van het stadje waar we samen schoolliepen. Hun verhuis vormde een serieuze domper op onze vriendschap: afgelopen met samen naar en van school fietsen… Die vriendschap hield echter desondanks stand: elke woensdagmiddag fietste ik tóch mee naar de nieuwe villa om samen een pak schoolwerk te doen. En bijna elk weekend reed ik ook weer helemaal tot ginds.

Die verhuis naar die kast van een huis maakte ook in de grote omgeving duidelijk dat mevrouw Dijkstra helemaal geen geldgebrek leed, om het zacht uit te drukken. Harm vertrouwde me toe dat zich sindsdien heel wat would-be aanbidders aandienden, maar hoewel zijn moeder ("zeg maar Sonja, hoor") geen vrouw was om alleen te blijven, lachte ze voorlopig alle belangstelling weg. Zo vertelde Harm me ook – maar dat mocht ik onder geen beding voortvertellen – dat 'de Giraf' (onze leraar Frans) zich op zekere avond in zijn beste pakkie, met een bosje bloemen voor de mamma en met een rooie kop ongevraagd had aangediend om Harms Frans wat bij te spijkeren. Mevrouw Dijkstra had die loser vriendelijk bedankt voor het aanbod maar toch maar snel de deur gewezen, en sindsdien namen de pesterijtjes van de Giraf tegenover Harm stelselmatig toe. De helft van de klas snapte er niks van waarom Harm het telkens weer moest ontgelden. Harm bleef er ijzig kalm onder. Stond er eigenlijk boven, wat de Giraf nog wat meer irriteerde. Ikzélf had me een keer van plaatsvervangende woede behoorlijk kwaad gemaakt in de klas, en was daarvoor door de Giraf 'beloond' met een flink pak strafwerk. Ik was daarop mijn beklag gaan maken bij de directeur (jaja, ik was door mijn omgang met Harm een stuk mondiger geworden!) en die had me uitgelegd dat hij niet tussenbeide wilde komen in die strafmaat, maar dat hij de zaak zou opvolgen. Tja.

Harm en ik hadden intussen een verbond gesloten dat we samen een extra inspanning zouden doen op Frans. Van nul herbeginnen, de handboeken vanaf het eerste jaar instuderen, woordjes en vervoegingen blokken, tot hij sterretjes zag. Hij moest en zou de Giraf te kakken zetten. Moeder Sonja zat erbij toen we onze plannen in een strak tijdsschema goten. Het zou ook van mij een inspanning vragen, en ze voelde zich een beetje schuldig – ik meende zelfs dat haar ogen een beetje vochtig werden – maar ik wuifde dat weg: misschien wilde ik volgend jaar wel Romaanse talen gaan studeren, dat zou mij ook van pas komen. Toen ik die avond naar huis vertrok, liep ze met een of ander voorwendsel mee naar buiten. Ze dankte me nog eens, trok me tegen haar aan, kuste me vluchtig op mijn voorhoofd terwijl ze me vastklemde alsof ze me nooit meer zou loslaten en zei me dat ik een lieve schat was.

Ik voelde hoe ik tegen haar borsten zat, ik rook haar heerlijke geur en ik kreeg ongewenst een erectie. Ik zag aan haar verraste oogopslag dat zij op haar beurt mijn stijve voelde drukken tegen haar bekken, en ik ging door de grond van schaamte, maar haar twinkelende ogen en haar lieve lachje stelden me enigszins gerust. Terwijl ze me met haar ene arm bleef vastklemmen – nog vaster tegen haar buik, zo leek het wel – streelde ze me met haar andere hand over mijn wang. En ik kreeg nog een piepklein kusje op de mond erbij.

"Lieve jongen", fluisterde ze, terwijl ze nadrukkelijk oogcontact zocht, en "Bedankt voor alles, en kom goed thuis, hoor!"

Ik was helemaal in de war. Wekenlang helemaal van de wereld. Werd 's morgens wakker en dacht aan mevrouw Dijkstra. Droomde overdag van mevrouw Dijkstra, masturbeerde op het toilet en onder de douche voor mevrouw Dijkstra en viel 's avonds uitgeput in slaap met mevrouw Dijkstra. Ik leed onder de toestand, was op mijn ongemak bij Harm – het was alsof ik verraad pleegde – en vermeed oogcontact als ik weer op bezoek kwam. En het werd nog erger… Toen ik de week erna op woensdagnamiddag bij de Dijkstra's zat, was het ongemerkt en onaangekondigd beginnen te sneeuwen, en op een mum van tijd lag er een enorm sneeuwtapijt… Ik slikte toch wel even toen ik dat zag: schemerduister, zo vroeg, en de wegen dicht gesneeuwd en ik moest daardoor nog een kleine 15 kilometer naar huis fietsen? Daar kon geen sprake van zijn, vond mevrouw Dijkstra. Zij vond dat ik maar moest blijven slapen: Harm en ik hadden ongeveer dezelfde maat, ik moest maar een pyjama van hem en morgenvroeg kleren van hem aantrekken. Zij belde zelf naar huis en regelde het met mijn moeder. Die stemde ermee in. En toen Harm en ik 's avonds op zijn kamer zaten te werken, bracht ze ons een kop warme chocolademelk. Ze zette er eerst eentje bij Harm, liep om de tafel heen, zette een kop bij mij. Bleef uit belangstelling over mijn schouder even kijken naar mijn nota's en legde daarbij haar hand quasi achteloos op mijn schouder. Ik rilde toen ze er zachtjes in kneep, en het leek alsof er een ijskoude zweetdruppel langs mijn ruggengraat in mijn bilspleet gleed.

's Avonds even douchen voor het slapengaan: ik wist van Harm dat hier amper gêne bestond: iedereen liep als ie iets nodig had bij iedereen de badkamer in en uit, om het even wie aan 't douchen was of in bad zat. Het was zelfs eens gebeurd, vroeger in Nederland, toen z'n pa nog leefde, dat ze met z'n allen in hun blootje samen in de badkamer waren nadat ze waren uitgeregend op wandeling. Ik had alle moeite gehad om mijn verbazing te verbergen toen dat eens ter sprake kwam, en terwijl ik onder de douche stond, was ik doodsbang dat zij ook bij mij zou binnenlopen. Al verlangde ik daar tegelijk naar…

Ik werd geïnstalleerd op de logeerkamer. Die lag helemaal aan de ene zijde van de lange nachthal, vlak naast de ‘master bedroom’ van moeder Dijkstra, terwijl de kamers van Harm en Jana helemaal aan de andere kant lagen. Ik lag in bed, durfde nauwelijks te ademen en te woelen. Ik durfde al helemaal niet te masturberen. En mijn erectie hield hardnekkig stand. Ik lag stil te luisteren of ik geluiden hoorde uit de kamer van mijn godin. Dacht aan haar borsten in een nachtjapon… Probeerde een hele tijd de drang om te gaan plassen te overwinnen maar moest uiteindelijk toch mijn bed uit. Op blote voeten met een kanjer van een erectie door de nachthal naar de badkamer. Sloot de deur in het slot en moest een ingewikkelde voorovergebogen én gehurkte houding aannemen om ondanks mijn fier rechtopstaande pik toch netjes in de pot te kunnen plassen. Wist niet goed of ik herrie zou maken door het Wc door te trekken of niet. Besloot het dan toch maar te doen. Waste mijn handen en wachtte vruchteloos tot mijn erectie zou verdwijnen. Quod non. Sloop dan maar weer de nachthal in en botste in het schemerduister op mevrouw Dijkstra in een kort, luchtig nachtponnetje. Ik vergaapte me aan haar benen. Zij zag allicht mijn erectie, fluisterde met een glimlach "slaap wel, jongen" en verdween op haar beurt in de badkamer.

Ik bleef nog lang woelen, viel dan toch in slaap maar werd al heel vroeg wakker met opnieuw de aandrang om te gaan plassen. Dat moest toch wel van de spanning zijn… En opnieuw een erectie… Ik sloop weer naar de badkamer, zélfde gedoe om met een harde leuter in de pot te mikken, en besloot daarna niet meer naar bed terug te keren, maar beneden in de keuken wat te lezen. Niet veel later verscheen ook mevrouw Dijkstra in de keuken. Ze droeg een kamerjas en ze had gelukkig de moeite gedaan om hem goed zedig dicht te sjorren. Zij zette alvast koffie en bracht me een mok. Toen ze voorover boog met haar koffiepot, kreeg ik desondanks een prachtige inkijk in al dat moois: mooie volle borsten, bruingebrand. Het duizelde en ik ging wat verzitten om mijn volgende instant erectie onder de tafel te verbergen. Zij merkte mijn ongemak, haalde even wat dieper adem en zei zacht.

"Je hoeft je niet te schamen, jongen. Dit is een heel gewone reflex, en gezond ook. Alles komt goed."

De winter ging z'n gewone gangetje. Tussen Harm en mij klikte het steeds beter: we werden als het ware bloedsbroeders. Ik bleef betoverd smachten naar mevrouw Dijkstra die me niet bepaald aanmoedigde maar me evenmin afweerde. Alles liep gesmeerd, behalve de relatie tussen Harm en de school en vooral tussen Harm en de Giraf. Het feit dat Harms Frans onmiskenbaar met rasse schreden vooruitging – zelf stak ik dankzij al dat oefenen met Frans intussen met kop en schouders boven de rest uit, terwijl Harm tot de besten van de rest behoorde – leek de Giraf te irriteren. Het bleef maar opmerkingen en onzinnige straffen regenen. Harm accepteerde dat niet langer zomaar. Hij lachte de Giraf sarcastisch in zijn gezicht uit en liet niet na ook in andere lessen de leraars te verwijten dat niemand ingreep tegen die 'loser'. Hij kreeg stilaan problemen met het halve lerarenkorps en ook met het secretariaat en de directie want hij was op korte tijd verscheidene keren te laat op school aangekomen. Op zeker ogenblik in de lente was de toestand zodanig verziekt dat hij een formele waarschuwing had gekregen van de directie: als zijn gedrag niet beterde, zou een tuchtdossier opgesteld worden dat eventueel kon leiden tot uitsluiting.

Op een donderdagnamiddag barstte de bom. De Giraf deelde verbeterde tussentijdse overhoringen uit en had het gepresteerd om Harm een nul te geven op een vraag wegens 'onleesbaar' antwoord. Ronduit belachelijk, en deze keer reageerde Harm wél heftig, in het Frans nota bene. "Le plus grand con que j'ai rencontré de ma vie!" Voor de Giraf was dat uiteraard reden genoeg om hem een idioot pak weekendwerk aan te smeren. Harm sloeg woedend met de vlakke hand op zijn bank en voor ik het kon beletten, veerde hij recht om naar de Giraf toe te stormen. Gelukkig voor iedereen reageerden twee klasgenoten vooraan in de klas alert genoeg om hem de weg te versperren zodat hij geen stommiteiten kon doen. Hij was deze keer in staat geweest de Giraf tegen z'n stomme kop te kloppen, vreesde ik. Voor zover ie hem te pakken had gekregen tenminste, want die slappe held was als de weerlicht de klas uit gevlucht.

Even later stonden de directeur en de mensen van het secretariaat in de klas. De Giraf was natuurlijk gaan janken. In de klas kregen ze – eindelijk niet alleen van mij – te horen dat Harm weliswaar de intentie had om naar de leraar toe te lopen, maar dat deze dat misschien zélf wel had uitgelokt. En tot fysieke agressie zoals de Giraf had gemeld, was het (nog) niet gekomen.

Harm werd die namiddag evenwel naar huis gestuurd en was ook 's anderendaags niet welkom op school. Ik hoorde vrijdag wél van een klasgenoot dat ie aan de hoofdingang van de school mevrouw Dijkstra had zien arriveren. Die was allicht uitgenodigd voor een gesprek met de directie. In de namiddag moest ik zelf ook bij de directeur komen. Ik nam geen blad voor mijn mond, herinnerde hem eraan dat ik maanden geleden al mijn beklag was komen maken over het totaal unfaire gedrag van die leraar en flapte eruit dat ik wel wist hoe de vork aan de steel zat: hij kon het gewoon niet verkroppen dat Harm zijn Frans op niveau had gekregen zónder zijn bijlessen. De directeur vroeg scherp wat ik daarmee bedoelde. Ik aarzelde even, wist dat ik mijn mond eigenlijk al voorbijgepraat had, en gromde dat het niet aan mij was om dit uit te leggen, dat hij gewoon maar de huiswerken en proefwerken van Harm moest opvragen en zélf controleren hoe die erop vooruitgegaan waren… En of hij zelf ook van oordeel was dat Harms geschrift soms zo 'onleesbaar' was dat zijn antwoorden een nul verdienden... Ik kwam weer op dreef, was nauwelijks nog te stuiten en spuwde eruit dat Harm en ik daar sámen de hele winter hard aan gewerkt hadden, dat we de hulp van die 'pipo' daar niet voor nodig hadden, en dat die zijn eigen falen niet kleinzielig op hem moest afreageren. De directeur bekeek me secondenlang onderzoekend. Iets zei me dat hij verrekt goed wist waar ik op zinspeelde, en dat hij mij dat graag ook met zoveel woorden had horen bevestigen.

"Nu goed, ik had beloofd te zwijgen over die feiten", hakkelde ik dubbelzinnig, en ik hield verder mijn mond.

Toen ik zondags bij de Dijkstra's langskwam, zat Harm vlijtig en vrij goed gehumeurd strafwerk te schrijven. De directeur was zaterdag nog op bezoek geweest. Er was een deal gemaakt: Harm zou het opgegeven strafwerk afwerken, al gaf de directeur toe dat het buitensporig was. Hij had ook moeten beloven dat er vanaf maandag van zijn kant niets meer op zijn gedrag aan te merken zou zijn. Tijdig op school arriveren en volgzamer zijn in de klas, ook bij andere leerkrachten. De directeur van zijn kant had beloofd dat hij de leraar Frans formeel tot de orde zou roepen en dat het afgelopen moest zijn met provocaties en pesterijtjes. Herbeginnen met een schone lei, met andere woorden.

Maandagochtend dan. Vlak voor schooltijd stonden we met een groepje van de klas te gekscheren. Harm was ruim op tijd. Het was duidelijk dat een deel van de klas nu openlijk achter hem stond. Dat deed hem goed. Vlak voor het belsignaal zag ik hem opeens verstijven.

"Godver…" vloekte hij, en hij opende gejaagd zijn schooltas; rommelde erin. Hij keek op. "Ik heb mijn strafwerk niet mee", stotterde hij beteuterd. Hij keek me aan, bleek, met grote ogen. Vertwijfeling. Voor het eerst, zolang als ik hem kende, leek hij van zijn melk. Radeloos zelfs.

"Stom rund dat ik ben! Ik heb mijn strafwerk niet mee", herhaalde hij. "Ik moet…" De bel ging. Hij zat in de tang: geen strafwerk kunnen afgeven, betekende al meteen een streep door de afspraken. Terug naar huis rijden om het te halen, nu de les begon, betekende net hetzelfde…

"Meld je ziek, misselijk en ga naar huis", raadde klasgenoot Jan aan. Harm schudde van neen.

"Is je moeder thuis?" vroeg ik. "Frans is pas het derde uur. Kan je haar bellen vanop het secretariaat?" Harm schudde van neen.

"Ik moet nu meteen in de les zijn", hakkelde hij.

"Dan rij ik het bij jou thuis halen", besliste ik op een toon die geen tegenspraak duldde. "Geef me je huissleutel!"

"Je bent gek", wierp Jan op. "Dat kost je je kop, man!"

Ik negeerde Jan.

"Geef die sleutel! Nú!" snauwde ik Harm toe.

Harm twijfelde even, diepte toch zijn huissleutel op en terwijl hij 'm gaf, fluisterde hij "In mijn kamer op de hoek van mijn tafel. Weet je het zeker? Je hoeft dit niet te doen, hè…"

"Maak dat je in de les zit", antwoordde ik. "En zorg jij voor mijn schooltas!"

Ik holde naar de fietsenstalling, tegen de leerlingenstroom in. Zag de surveillant al vreemd opkijken. Hoorde Harm nog roepen van "Bedankt man!"

Ik vond snel mijn fiets en repte me naar de schoolpoort. Zag dat de surveillant al aanstalten maakte om eventuele laatkomers op te wachten en op de bon te slingeren, en hoe hij tegelijk mij in het oog had.

"Wat gaan we nu beleven?" riep hij me toe terwijl ik naar de poort fietste. Dat waren twee overtredingen tegelijk; fietsen op het schoolterrein en dan ook nog een 'ontsnapping'.

Hij leek me de weg te willen versperren. Ik reed naar hem toe, maakte op het laatste moment een bocht en nog eentje, en slalomde hem voorbij.

"Terugkomen! Nu!" commandeerde hij.

"Een kwestie van leven en dood", riep ik hem toe. "Ik leg het straks wel uit."

Ik hoorde hem nog iets roepen, maar het kon me niet schelen. Reed de straat op, hoek om en op weg. Begon aan een soort race tegen de klok naar de villawijk, maar besefte al snel dat het niet op een minuutje meer of minder aankwam en verplichtte mezelf om mijn snelheid tenminste een ietsje te drukken: ik had ruim tijd genoeg om vóór de Franse les terug op school te zijn, en of ik er een half uur over deed dan wel drie kwartier, dat maakte niet meer uit: er stond me een serieuze uitbrander en strafstudie te wachten, allicht een brief naar mijn ouders, misschien wel een uitsluiting van een paar dagen, maar dat kon me nu niet schelen.

Sneller dan ooit arriveerde ik bij de Dijkstra's. Gewoontegetrouw fietste ik achterom naar de achterdeur. Even aarzelde ik: gezien de omstandigheden was het misschien beter aan te bellen aan de voordeur? Maar ach, ik was hier kind aan huis… De achterdeur was gesloten. Ik klopte even op de deur en op het keukenvenster, vroeg me af of ik toch moest gaan aanbellen, maar wie weet was mevrouw Dijkstra er toch niet… Diepte de sleutel op, ontgrendelde de deur, liep naar binnen. Riep "joehoe" terwijl ik voorbij het washok liep. Daar stond de wasmachine een alles overstemmend lawaai te maken tijdens het droogzwieren. Liep verder de woonplaats in. Leeg. Ik riep nogmaals. Ging naar de hal, de trap op. Ik hoorde boven in de badkamer het water van de douche stromen. "Mevrouw Dijkstra!" riep ik de trap op, maar ik besefte dat ze dat niet zou horen als ze onder de douche stond. Ik kwam boven op de overloop, wilde eerst maar meteen naar Harms kamer lopen, maar wist het toch niet zo goed: ik kon hier niet zomaar rondlopen, zonder haar in te lichten, vond ik. Als ze dan wél iets hoorde, zou ze ongelofelijk schrikken… De deur van de badkamer stond halfopen. Ik bleef buiten in de nachthal maar klopte op de deur terwijl ik "Mevrouw Dijkstra! Hallo!" riep. En nog eens. Plots hoorde ik een gilletje terwijl het water stopte…

"Ik ben het, Piet!" riep ik braafjes vanuit het halletje naar de badkamer binnen. "Piet?" antwoordde ze, "Maar… Wat…"

"Niets aan de hand hoor", probeerde ik geruststellend door de deuropening te roepen.

Opeens stond ze vlak voor me: kletsnat, naakt met een grote badhanddoek voor haar romp, grote schrikogen.

"Het spijt me", hakkelde ik geschrokken. "Ik wilde u niet doen schrikken. Maar…"

"Wat is er met Harm?" vroeg ze bang.

"Niets. Harm is OK. Alleen… Hij was z'n strafwerk vergeten en hij zat dus helemaal in de tang. Ik kom het even ophalen."

"Maar…"

"Ik weet waar het ligt", zei ik. "Ik heb zijn sleutel en ben meteen weer weg."

Ik liep zonder haar antwoord af te wachten naar Harms kamer. Vluchtte weg van die blote schouders, dat sexy natte haar, die handdoek die dat moordlijf frivool afschermde. Had het gevoel dat ik naar adem moest happen. Vond het pakketje inderdaad op de hoek van de tafel. Keek even rond of ik een mapje of zo vond om het in op te bergen, ook wel om niet onmiddellijk weer de confrontatie aan te gaan met mijn naakte godin.

Ze was me echter achternagelopen en stond meteen weer naast me, terwijl ze haar sponsen badjas dicht sjorde. Druipend en met natte voeten liet ze overal sporen achter.

"Ik zoek nog iets om het in op te bergen…"

Zij keek mee, liep rond de tafel, bukte zich om een lade open te trekken. Ik keek tegen haar borsten aan onder de natte haren. En slikte.

"Misschien bij Jana", zei ze en liep me voorbij naar de andere kamer.

Ik sjokte maar achter haar aan. Bij Jana vond ze meteen een plastic mapje. Ze kwam ermee naar me toe, en merkte blijkbaar niet dat haar badjas intussen helemaal open gegleden was. Ik zag een heel stuk van haar borsten, haar buik, haar natte schaamhaar en ik keek geschrokken zedig omlaag naar de vloer.

"Die Harm toch", zuchtte ze terwijl ze me het mapje gaf. "Hij zou het helemaal verknallen. Gelukkig heeft ie jou… "

Ze sjorde haar badjas weer vluchtig dicht. Droogde haar handen aan haar badjas. Stond nadenkend naar me te kijken.

Ik stond daar bedremmeld met Harms strafwerk. "Nou, dan rij ik maar weer terug…"

"Lieve jongen toch", zei ze. "Ik ben zo ongelofelijk blij dat Harm op jou gebotst is, vorig jaar. Jij bent het beste wat hem is overkomen de laatste jaren. Ik ben jou zó dankbaar…"

Ze spreidde haar armen als om me een hug te geven. De badjas gleed prompt opnieuw open en ze deed geen moeite om dat te beletten.

Ik keek naar haar borsten, naar haar bosje nat schaamhaar. Slikte. Keek haar bang aan… Ze keek vriendelijk terug en legde haar vinger samenzweerderig op haar mond. "Ons geheimpje…"

"Mevrouw Dijkstra…"

"Sonja" corrigeerde ze. Ze greep mijn vrije hand en legde die op haar borst. Mijn hart klopte in mijn keel, ik voelde me haast misselijk worden van de spanning. Ze stuurde mijn hand naar haar onderbuik, op het natte bosje haar en kwam nog dichter bij me staan.

"Jij hebt geen meisje, hè?" fluisterde ze. "Wacht nog even, lieverd, wil je? Als je binnenkort 18 bent, heb ik een geschenk voor je…"

Ze kuste me teder op de mond. Ik sidderde.

"Ga nu maar weer gauw naar school, jongen. Bedankt voor alles!"

Ze liep nog met me mee de trap af en voor ik de deur uitging, pakte ze me opnieuw vast voor een hug en een kus.

"Kan je zolang nog wachten? Tot je verjaardag?" vroeg ze plagerig. Ik knikte bedremmeld. Sprakeloos.

"Ik zorg hiervoor", stotterde ik, terwijl ik met het mapje zwaaide.

"Voorzichtig onderweg", fluisterde ze.

Onderweg was ik inderdaad helemaal van de wereld. Ik fietste op automatische piloot naar school. Zag voortdurend de bijna naakte mevrouw Dijkstra voor me. Mijn hart bonkte in mijn keel; mijn verjaardagsgeschenk….

Ik had verwacht dat de schoolpoort gesloten zou zijn, zodat ik via de ingang bij het secretariaat moest passeren, maar ze stond nog open. Dat viel alvast mee. Plaatste mijn fiets in de stalling en besloot eerst naar de klas te gaan. Klopte op de deur, ging naar binnen met het mapje triomfantelijk omhooggestoken, en kreeg zowaar applaus en juichkreten van mijn klasgenoten. Verontschuldigde me bij de leraar, die blijkbaar al op de hoogte was en me glimlachend een opgeheven duim toestuurde. Gaf het mapje aan Harm die duidelijk opgelucht was en zich hoofdschuddend afvroeg hoe hij mij ooit kon 'terugbetalen'. Ik vroeg aan de leraar of ik me even mocht gaan melden op het secretariaat. Dat mocht, en hij fronste zijn wenkbrauwen.

"Daar zal je geen applaus krijgen, makker", waarschuwde hij.

"Dat moet dan maar", zuchtte ik schouderophalend. Harm vroeg en kreeg toestemming om me te vergezellen naar het secretariaat, om mijn verhaal te bevestigen en te ondersteunen.

Op het secretariaat viel de reactie echter perfect mee. Zij kenden natuurlijk de afspraken in het 'dossier Harm' en de surveillant had meteen van een andere klasgenoot gehoord wat er precies aan de hand was. Hoewel mijn gedrag tegen alle regels was – dat mocht ik niet vergeten! – was er waardering voor de manier waarop ik in de bres gesprongen was voor een medeleerling en op die manier een nuttige bijdrage geleverd had.

Ik bleef de hele dag nog held van de dag, kreeg in de loop van de week met de post een kaartje 'voor de tofste kameraad' toegestuurd van het complete gezin Dijkstra – Harm, Jana én mevrouw Dijkstra – en zat meer dan ooit vooral met mevrouw Dijkstra in mijn hoofd. Ik werd stilaan gek van verlangen en van onduidelijke verwachtingen, en telde af naar mijn 18e verjaardag.

Thuis werd nooit veel spektakel gemaakt rond verjaardagen; een feestelijke taart op zondagnamiddag en dat was het. Dat was de traditie. Voor een 18e mocht het ietsje meer zijn, en werden mijn peter en meter en de grootouders uitgenodigd op de koffie en de taart. Maar toen ik de woensdagnamiddag erna gewoontegetrouw met Harm mee fietste, hingen er zowaar ballonnen en slingers aan de achterdeur, in de keuken, de woonkamer en 'mijn' logeerkamer. Moeder Dijkstra had stiekem met mijn ouders geregeld dat ik die avond mocht blijven logeren. Ik kreeg dikke kussen en knuffels van moeder Dijkstra en Jana, en een warme hug van Harm. En twee elpees, als ik het me goed herinner. En zij fluisterde me op een onbewaakt moment met z'n twee toe dat háár cadeau nog niet ingepakt was… Dat ik nog even geduld moest hebben… Wat ze bedoelde met 'even' wist ik niet, en 's nachts op mijn logeerkamer hoopte ik dat zij mij zou komen opzoeken, maar er gebeurde helaas niets. De volgende dagen nam mijn teleurstelling en frustratie geleidelijk toe. Had ze me iets voorgelogen? Krabbelde ze terug? Tja…

Enkele weken later braken de eerste warme dagen aan als voorbode voor een mooie zomer. Bij de Dijkstra's stond in het weekend de grote schoonmaak van het zwembad en het bijbehorende terras op het programma. En hoewel mijn ouders me duidelijk maakten dat er ook bij ons thuis enkele lentekarweitjes lagen te wachten, muisde ik er op zaterdagochtend vanonder om bij de Dijkstra's te helpen.

Jana had haar vriendin Els uitgenodigd, een meisje dat ik vaag kende, en met z'n vieren maakten we behoorlijk veel plezier bij het schrobben, eerst van de terrasjes en de boord rondom het zwembad, daarna van de wanden aan de binnenzijde. Blootsvoets in het bodempje vuil water, shorts en een shirt aan. En blijkbaar was iedereen erop voorzien dat het wel een natte bedoening kon worden; iedereen had zwempak, bikini of zwembroek aan onder zijn of haar kleren, behalve ik natuurlijk. Ik vloekte dat ik niet zo vooruitziend was geweest, en dat ik gewoon een onderbroek aanhad onder mijn shorts. En geen reservekleren, ook al niet. Nu goed. Desnoods: Harm had kleren genoeg, ik zou wel zien…

Mevrouw Dijkstra kregen we die ochtend niet meteen te zien, maar plots dook ze op om ons uit te nodigen voor een drankje en een lekkere koek op het terras bij de veranda, in het zonnetje. Ik keek mijn ogen uit; zij droeg ook een korte jeansbroek – 'hotpants' zoals dat toen heette – en een soort herenhemd dat diep open geknoopt was en een gulle blik op haar borsten gunde, en waarvan de panden vlak onder haar boezem gewoon in een knoop gelegd waren, zodat ook haar buik bloot was. Goh, wat zag ze er sexy uit! Onder het hemd droeg ze een bikinitopje. Dat zag ik toen ze even later vlak voor mijn neus nadrukkelijk voorover boog om me nog wat bij te schenken. Ze nam de tijd, zodat ik mijn ogen de kost kon geven, en ving mijn ogen daarna in een samenzweerderig oogcontact.

Voor Jana's vriendin Els was het intussen tijd geworden om naar de tennisclub te trekken en haar interclubwedstrijden af te werken. Jana, die vond dat ze genoeg gewerkt had, vertrok mee om te supporteren. Ze werden vrolijk uitgejouwd maar we tilden er niet echt aan; nog even het laatste vuile water laten weglopen, de vloer en het onderste stukje van de wanden schrobben en dan nog wat naspoelen en alles was klaar om het zwembad te laten vollopen…

Harm en ik waren net weer aan de slag gegaan toen Jana hijgend kwam teruggefietst; op de tennisclub hadden ze haar gevraagd of Harm meteen kon komen.

"Maar ik hoef pas in de namiddag", wierp Harm verbaasd op.

"Ja, maar het twééde team heeft een man tekort", legde Jana uit.

"Het twééde? Wow…"

Ik zag hem aarzelen met begerige ogen. Het tweede team betekende een hele promotie voor hem. Een buitenkansje, zeg maar, om met de betere spelers mee te doen. Maar tegelijk was hier nog een beetje werk… Ik zag Jana beteuterd kijken; zij zag de bui al hangen, dat zij in plaats van Harm moest schrobben, maar ik maakte een wegwerpgebaar.

"Ga maar", zei ik. "Allebei. Ik werk dit wel in mijn eentje af. Is geen probleem."

"Meen je dat? Weet je dat zeker?"

"Natuurlijk. Dóén, joh! Maak dat je wég bent!"

Hij wipte het zwembad uit, holde naar het huis om z'n spullen te halen, ik hoorde 'm in de verte tegen z'n moeder juichen van "ik mag met het tweede mee". Even later kwam ie weer naar buiten gehold en maakte hij op z'n fiets een ommetje door de tuin tot bij mij.

"You're the best, man!" riep ie.

"Zorg ervoor dat je iets wint", riep ik 'm na. "Of er zwaait wat!"

En zo stond ik in mijn eentje de vloer van het zwembad van mijn vriend te schrobben. Het was nu toch wel ver gekomen, bespotte ik mezelf. Ik was verdomme het knechtje van die Hollanders, haha. Maar ja, als er straks water in het bad was, en op temperatuur, dan zou ik hier een hele zomer lang een hoop plonsplezier terugkrijgen.

Ik bleef echter niet lang alleen. Mevrouw Dijkstra vond het niet kunnen dat ik dit alléén moest doen en ze kwam me helpen. We schrobden ijverig voort, zowat schuin rug aan rug, in stilte, maar op zeker moment botsten we even tegen elkaar, kont tegen kont. Zij sloeg een gilletje omdat ze op haar blote voeten op de gladde tegelvloer wat weggleed en dreigde te vallen, en in een reflex klauwde ik wild naar haar om haar te 'redden'. Maar daardoor geraakte ik zélf uit evenwicht. En zo kwam het dat we, terwijl we elkaar bij de armen vasthadden, allebei onderuitgingen en pardoes in dat bodempje koude vuile water terechtkwamen. Ik keek haar beteuterd aan. "Sorry!" zei ik.

"Dat deed je met opzet!", schold ze lachend.

"Echt niet", verweerde ik me. "Ik gleed uit toen ik u overeind wilde houden."

Ik kroop snel recht en bood haar een hand om haar overeind te trekken. Ze kwam mijn hand tegemoet, maar net toen ik me schrap wilde zetten om te trekken, was ze me voor en met een snok trok ze me weer onderuit. Ik dreigde pardoes bovenop haar te vallen, maakte daarom een soort duik en rolde half over haar heen, nu helemaal languit in het water…

Ze had er een heidens plezier in en voor ik het wist, kuste ze me zomaar op mijn mond. Ze bekeek me even, wat ernstiger, en bood me dan haar lippen aan. Ik kwam haar tegemoet, we kusten elkaar op de mond, ze greep me vaster tegen zich aan en ik voelde sidderend hoe ze mijn onderlip tussen haar lippen nam, hoe mijn lip gestreeld werd door haar tong, daarna hetzelfde met mijn bovenlip, ow wat een heerlijk gevoel, en dat werd nog waanzinniger toen ik haar tong voelde binnendringen en contact zoeken met mijn eigen tong…

Liggend in het water verstrengelden onze armen en benen in elkaar terwijl onze tongen voorzichtig hun paringsdans uitvoerden. Ik voelde haar dij tegen mijn kruis. Ze drukte stevig op mijn reeds harde piemel. Ze week wat achteruit, bekeek me ernstig.

"Zullen we eerst dit even afwerken?" Het was niet echt een vraag; ze kroop snel recht en begon driftig voort te schrobben. Ik deed mee, opende de afvoer alvast en greep de tuinslang om nog eens na te spoelen. Zij had intussen haar natte hemd en broek uitgetrokken en stond in bikini. Ik trok mijn natte T-shirt over mijn hoofd en stond daar in mijn natte shorts.

"Geen zwembroek?" grinnikte ze. "En geen andere kleren?" Ik schudde beteuterd het hoofd.

"Ach, dat lossen we meteen wel op."

Ze stond ongeduldig toe te kijken hoe het water te traag wegliep.

"Laat de slang hogerop maar liggen", zei ze. "Dan spoelt het zo goed als helemaal schoon. De rest kan straks wel. Kom!"

Ik klom gehoorzaam achter haar aan het zwembad uit. Ze griste onze kleren mee, trippelde blootsvoets naar het huis, en ik rende beduusd, onzeker maar met hooggespannen verwachtingen achter haar aan, als een blij schoothondje.

Ze deed de achterdeur achter me op slot. "Wacht", commandeerde ze en ze haalde in het washok een oud badlaken. Dat spreidde ze op de vloer. Ik moest erop gaan staan en ze wreef mijn voeten en onderbenen even droog. "Anders wordt het hele huis een bende."

Ik moest met haar mee naar het washok. Ze had haar kleren en mijn T-shirt al in een wasmand gedropt en keek me vragend aan terwijl ze naar mijn shorts wees… Ik aarzelde verlegen, raapte mijn moed bijeen en trok dan toch maar mijn shorts uit… Stond in mijn doornatte slip te rillen, meer van opwinding dan van koude allicht. Zij had haar bikini nog aan, dan mocht ik toch ook mijn 'zwembroek' aanhouden? Ze dacht ongetwijfeld hetzelfde. Ze greep me bij de hand, wilde me meetrekken, bedacht zich, trok me tegen haar aan en kuste me opnieuw. Ze nam haar tijd voor een lange, lieve maar alweer wat gretigere tongzoen.

"Kom eerst maar even mee douchen", fluisterde ze.

We stapten snel door het huis naar de hal, de trap op, naar de badkamer. Ze draaide de douchekraan open en draaide zich naar mij om. Keek me ernstig aan. Ik keek naar mijn mooie godin in bikini… Zij ging met haar handen achter haar rug, haakte het haakje open. Hield haar ene hand op het topje terwijl ze met de andere de bandjes van haar schouders liet glijden. Ze glimlachte terwijl ze het topje traag helemaal wegnam en haar armen naast haar romp liet hangen. Ik keek naar haar borsten en smolt verder weg… Wat had ik graag zélf dat haakje losgemaakt, maar ja…

Ze stak haar duimen achter het bandje van haar broekje en duwde het naar beneden. Toen ze zich bukte om het over haar benen naar beneden te schuiven en uit te trekken keek ik opgewonden naar haar bungelende borsten… Ik werd nu helemaal wild, en toen ze seconden later weer rechtstond, de voeten iets uit elkaar, en ik tegen haar bosje schaamhaar aankeek, ontplofte ik haast. Ze keek naar mijn kruis en dan in mijn ogen. Ze knikte aanmoedigend, en ik aarzelde niet langer maar schoof mijn onderbroek uit. Stond nu zelf ook naakt voor haar, met mijn pik al wat in de aanslag.

We gingen samen onder de douche, zij waste me snel en had daarbij bijzondere aandacht voor mijn kont en genitaliën. Kraan dicht. Afdrogen. Zij ongeduldig met de haardroger in de weer; een moment waarbij alle erotische spanning wegebt, stelde ik toen al vast. Nog een geluk dat ik haar rug en billen kon blijven bewonderen en in de spiegel ook een glimp van haar deinende borsten bleef zien. Ik zag de twijfel groeien op haar gezicht en iets zei me dat ik méér moest doen dan schaapachtig afwachten. Ik legde mijn hand op haar heup. Streelde. Ging dichter bij haar staan, tegen haar rug. Trotseerde de hete wind van de haardroger. Omarmde haar langs achter. Voelde mijn pik tegen haar billen drukken. Zag haar glimlach weer groeien in de spiegel. Eindelijk kon de haardroger uit. Ze keerde zich om, sloeg haar armen om mijn nek en kuste me opnieuw…

"Kom", zei ze eenvoudig en ze nam me mee naar haar kamer. Naar haar bed.

We lagen naast elkaar. Mijn handen en vingers verkenden haar lichaam maar bleven voorzichtig, beleefd, bedeesd, bang, bescheiden, onervaren weg van de mooiste plekjes. Zij liet me doen terwijl ze mijn hals streelde. Minuten later pakte ze mijn hand beet en leidde die naar haar borst. Later naar haar kruis. Ze kuste me zacht maar innig.

Enkele jaren later had Rob De Nijs een monsterhit met exact hetzelfde als wat er het volgende uur met mij gebeurde: mevrouw Dijkstra – even later noemde ik haar voor het eerst effectief Sonja – leidde me, gidste me, toomde me in, leerde me oog te hebben voor háár genot, belette me zomaar wild en primitief te gaan stoten, leerde me alles of toch al heel wat…

En het werd zomer...

Ik was geen jongen meer, maar een mán!

Zestiger (aka Flinke Vijftiger)

Graag jouw waardering als reactie onder het verhaal.

Met plezier verwelkomen we deze nieuwe auteur waarvan we hopelijk nog vele mooie verhalen mogen lezen.

Liefs My