Tinus Boot

MET WILLEKE VAN DE BILMET WILLEKE VAN DE BIL

Posted by My 4Fingers Tue, October 16, 2018 12:17:07

MET WILLEKE VAN DE BIL

Rutger

De leidinggevende van de agenten bleef ons maar prijzen. ‘We waren een voorbeeld.’ ‘We zouden in de krant moeten komen.’ ‘Tering,’ dacht ik, ‘dat nooit’.

“We moeten even praten,” zei ik, de man meevoerend bij zijn collega ‘s vandaan.

De hele ellende begon doordat ik verliefd werd. Verliefd op een kont. Dat ik ooit in mijn leven nog eens verliefd zou kunnen worden, dat had ik al uitgesloten. Echt verliefd bedoel ik dan, met alle bijverschijnselen. Niet gewoon geilend op een leuke vrouw, dat laatste zal wel nooit overgaan. Maar, verliefd! En dat allemaal door een paar fraaie billen, mijn hele wereld leek om de kont van Willeke te gaan draaien. De hele dag dacht ik aan haar billen, het verstoorde mijn werk en mijn vrouw begon wantrouwig te worden over mijn afwezige gedrag.

Een jaar terug had ik impulsief een daad gesteld door ontslag te nemen. Ik was de baan en nog meer de organisatie spuugzat. In de weken daarna, op zoek naar een nieuwe baan had ik voor het eerst in jaren tijd over. Ik sportte meer, werkte aan het huis en in de tuin en kroop zo af en toe achter de pc. Het gaf me ook de tijd had om na te denken over de dingen die ik nog nooit gedaan had. Geen zogenaamde ‘bucketlist’, daar was mijn lijstje veel te kort voor. De uurtjes achter de pc had ik deels besteed om porno te kijken. Ik had er nooit veel belangstelling voor gehad en al helemaal geen tijd. Het bleek naast onderhoudend ook educatief.

Mijn vrouw en ik hadden en hebben nog steeds een rijk en gevarieerd seksleven, maar wat ik zag was leerzaam. Het leerzame bestond er uit dat ik meer leerde over trio ’s, groepsseks en anale seks. Seks met meerderen vond ik interessant om naar te kijken, echter niets voor Suze en mij. Ik had helemaal geen zin om Suze te delen. Het idee alleen al dat iemand met zijn gore tengels aan haar zou zitten. Ik wist dat zo iets ook voor Suze onbespreekbaar was. Echter anale seks, ik had het altijd gezien als iets van homo ’s, gevangenen en kinky stellen. Ik merkte dat het me intrigeerde. Ik keek er steeds vaker naar en ik las er over.

Ik vond een nieuwe baan en vierde mijn vijftigste verjaardag met een dubbele wensenlijst. Een openbare met cadeautips en een private, het lijstje in mijn hoofd, met de dingen die ik nog wilde doen. Bovenaan het tweede lijstje stond anale seks. Anale seks zowel als gever als ontvanger. Niet dat ik in mijn kont geneukt wilde worden door een kerel. Dat nooit, maar een but plug of een dildo, had ik gelezen, masseert de prostaat en dat geeft genot.

Vijftig jaar en maagd, zo verwoordde ik het tegen Suze. Mijn pleidooi om met anale seks te gaan experimenteren was aan Suze niet besteed.

“Er is toch niets mis met hoe we het nu doen,” had ze gezegd. Om haar gelijk te bewijzen had ze me heerlijk gepijpt. Een nieuwe poging om er over te praten strandde op de zelfde argumenten, Suze bleef bij haar besluit.

Ik verzon een list en stelde een experiment met een but plug voor. De list werkte, maar uiteindelijk bleek het een Pyrrhus overwinning. We kochten online een setje but plug ’s in verschillende maten en een tube glijmiddel. Omdat het voorstel van mij kwam, vond Suze dat ik het eerst aan de beurt kwam. De avond nadat het pakketje bezorgd was gingen we aan de slag. We douchten samen en lekker opgewonden gingen we naar de slaapkamer. Suze koos de kleinste uit en hield die naast mijn pik voor de vergelijking. “We beginnen voorzichtig met een Inie Minie,” zei ze.

Ietwat teleurgesteld zag ik dat de doorsnee van het ding nog niet de helft van mijn opgezwollen eikel was. Ik wilde nog stoer doen en protesteren, maar omdat ik blij was dat Suze wilde experimenteren, hield ik me in. Suze klopte op mijn gezwollen pik en liet hem op en neer veren.

“Kom maar op met je gat.”

Nieuwsgierig hoe het zou voelen, boog ik me voorover.

“Gadver, wat een haar. Ik denk dat je geschoren moet worden.”

“Schiet nou maar op,” zei ik. Gevolgd door: “Auw, rustig aan. Doe er alsjeblieft wat meer glijspul op.”

Suze was even in de weer en ging voor een nieuwe poging.

“Tering au, au.”

“Je moet ontspannen.”

Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Het enige dat ontspande was mijn jongeheer. Bij de eerste poging had hij zijn kop al laten hangen. Bij de tweede poging trok hij zich in zichzelf terug. Het werd niets. Ook een herkansing een paar weken later mislukte. Volgens Suze, die samen met mij het onderwerp gegoogeld had, kwam het omdat ik niet genoeg ontspande. Ik was er klaar mee en vond de gedachte, dat ik de rest van mijn leven anaal maagd zou blijven, prima te verdragen. Ik begon er ook niet meer over. Dat ik geen Ienie Minie but plug kon verdragen zou zeker tegen me gebruikt worden als ik ooit nog voor zou stellen om mijn pik in haar kontgaatje te steken. Vreemd gaan, om mijn wens in vervulling te laten gaan? Het idee sluimerde, echter ik besloot het niet te doen. Het was de ontrouw en de moeite niet waard. Dan maar gewoon neuken.

‘De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens.’ Dat bleek waar en gelijker tijd niet waar. Het negeren van mijn besluit leverde problemen op, maar eerlijk is eerlijk, het gaf ook veel genot in de anale hemel. Het begon nota bene met een telefoontje van mijn oude moeder. Ze wist dat ik op woensdagen thuis werkte. Ze wilde naar een verjaardagsfeestje van een oude vriendin, maar juist die ochtend zou een nieuwe thuiszorg medewerker haar komen helpen.

“Wil jij bij mij komen zitten, ik kan zo’n nieuw mens toch niet alleen in mijn huis laten?”

Op de bewuste woensdag zwaaide ik mijn moeder uit. Ze stapte monter achter haar rollator naar het buurtbusje en werd door de chauffeur aan boord geholpen. Ik had nog maar net mijn laptop opgestart toen er werd aangebeld.

Een flinke vrouw, van ongeveer mijn lengte en sluik half lang blond haar. Begin veertig schatte ik haar. Geen uitgesproken knappe vrouw, wel vielen haar opvallende groene ogen me op. Ze stelde zich voor als Willeke Zalm. Ik liet haar voorgaan naar binnen. Ze droeg een strakke over haar billen spannende spijkerbroek. Wat een lekkere strakke ronde kont, dacht ik. Een provocerende kont! Te snel waren we al in de woonkamer waar ze zich omdraaide en me aankeek.

“Schepers, ik vond de naam al zo bekend. Toen je Rutger zei begon het te dagen. Je hebt bij mijn zus in de klas gezeten, bij Bettie.”

Bettie Zalm, het mooiste meisje van de klas. Veel te knap en ze wist het. Ze zag ons boerenpubers, niet eens staan. Het laatste wat ik over haar had gehoord, was dat ze modellenwerk was gaan doen. Ik bood Willeke koffie aan en vroeg beleefdheidshalve naar haar zus. Ze vertelde dat Bettie haar naam veranderd had in Bettine en in Frankrijk woonde. Ze ging reagerend op mijn nieuwsgierige vragen door over hoe het Bettie vergaan was. Terwijl ze praatte nam ik haar op. Ze had niet het knappe smoeltje en het figuur van haar zus. Slank, dat wel. Haar truitje verried een kleine boezem, maar god wat een lekkere kont. Ze was heel direct in haar conversatie, zo vroeg ze, of ik ook een van die sukkels was die op haar zus verliefd waren. Naar waarheid vertelde ik dat, ik haar zus herinnerde als een ijskonijn en dat het lastig is om op een ijskonijn verliefd te worden. Dat bracht een brede glimlach op jaar gezicht. Ze herhaalde de benaming ‘ijskonijn’, alsof ze het woord proefde. “Ja” zei ze na een paar seconden, “ik kan me voorstellen dat je dat vond.”

Willeke

Rutger Schepers! Toen hij de deur opende vond ik al dat hij iets bekends had. Ooit was hij een lokale bekendheid als voetballer in het eerste van CVV. In die tijd was hij populair bij de meisjes. Toen had hij lang blond haar, nu een kale kop en een snor. Wel een interessante kop.

Rutger

Willeke ging aan de slag en ik werkte aan de keukentafel. Als ze langs liep en ik vermoedde dat ze niet oplette keek ik naar haar billen. ‘Baby let your blue jeans talk’, wie zong dat ook alweer? Als een wervelwind ging ze door het huis en ik verbaasde me er over dat haar dat lukte met zo’n strakke broek. Al werkend hield ze het gesprek gaande en ik hmmde af en toe een reactie. Sprankelend, dacht ik. In mijn herinnering was haar mooie zus dat niet, die was eerder gesloten en humeurig. Ik bleef tot Ma terug was en gaf Willeke bij het afscheid een hand. Ik zei “dag,” Willeke zei “tot ziens”, waarbij ze me met die groene ogen aankeek.

Willeke

Leuke vent. Ik merkte dat hij, als hij dacht dat ik het niet merkte, steeds naar mijn kont loerde. Mijn dikke kont, zoals Nico het nu noemt. Vroeger noemde hij het mijn ‘lekkere kont’ en dat was liefkozend bedoeld. In die tijd had hij er ook meer belangstelling voor.

Doordat Rutger me zo in de gaten hield en vrijuit praatte, dorst ik hem te vragen of hij ook achter Bettie aangelopen had. Gelukkig niet, dat maakt hem geen afgelikt broodje van mijn zus. Ik heb hem maar niet verteld dat ik mijn zus al twee jaar niet meer gesproken heb. Toen ik in de gaten had dat hij steeds naar mijn billen staarde ben ik hem gaan plagen. Nog eens extra langs lopen en als ik dacht dat hij keek, voorover buigen bij het stofzuigen. Gemeen, maar het gaf me een goed gevoel dat er weer eens iemand op mijn kont geilde. Ik zag geen ring. Wel hingen er meerdere foto’s van hem samen met een rossige vrouw. Alle leuke mannen hebben een partner, dacht ik teleurgesteld. Daarbij even vergetend dat ik al ruim twintig jaar getrouwd was met Nico.

Rutger

In de weken die volgden dacht ik af en toe nog aan Willeke en dan vooral aan haar billen.

Ik had mijn moeder al lang toegezegd dat ik haar woonkamer zou opknappen en plande dat in. Ik ben zo’n type die af en toe met zijn handen moet werken om lekker in zijn vel te blijven zitten. Mijn moeder kennende, leek het me beter dat ze niet in de verflucht zou vertoeven. Ik regelde dat ze twee dagen bij mijn zus ging logeren.

“Zal ik Willeke dan afzeggen?” Vroeg ze.

Ik vond het niet nodig. “Dan kan ze juist de dingen doen waar ze anders niet aan toekomt.”

Ik schuurde en verfde en Willeke kwam langs en deed haar ding. Waar ik op hoopte kwam uit, ze droeg weer een strakke broek. Ze was zich kennelijk goed bewust van haar lekkere kont. In tegenstelling tot de vorige keer was de sprankeling er niet. Ze was stil en oogde vermoeid. Na een uurtje stelde ik voor om samen koffie te drinken. Ik zette koffie en ging op zoek naar de koekjesvoorraad van ma. De rollen waren omgekeerd, ik praatte en Willeke hmmde. Tot ik haar vroeg of er iets met haar aan de hand was, daarop brak de stroom los.

Ze had een arbeidsconflict met haar werkgever, de thuiszorgorganisatie. Zoals ze het aan mij uitlegde, had ik sterk de indruk dat ze gemangeld werd en dat haar werkgever onredelijk handelde. Al pratende kwam het idee bij me op om haar te helpen. Ik stelde het voor en ze ging er direct op in. Omdat ik meer informatie nodig had ging ze snel naar huis om haar arbeidsovereenkomst en de correspondentie met haar werkgever op te halen. Ondertussen ging ik verder met schilderen. Na een kwartier was ze terug en met een tweede kop koffie namen we de papieren door. Mijn vermoeden leek te kloppen. Ik ging het verder uitzoeken en ‘s avonds een oude studiegenoot bellen die gespecialiseerd is in arbeidsrecht.

“Zal ik, als mijn vermoeden klopt, een brief voor je opstellen aan je werkgever?” Stelde ik voor. Ik heb rechten gestudeerd en dan onderteken ik met mijn titel. Brieven die ondertekend zijn door een jurist worden meestal serieuzer genomen.”

Ik was na mijn afstuderen een totaal andere richting ingeslagen, maar zo kwam mijn bul nog eens van pas. Plus dat een beetje rellen en stennis maken af en toe gewoon leuk is.

Die avond belde ik met mijn vroegere studiegenoot en ik stelde de brief op. Willeke had me haar emailadres en mobiele nummer gegeven. Ik stuurde haar het concept voor de brief en binnen een uur reageerde ze. Ze vond het geweldig en of ik de brief zo wilde versturen. Het duurde drie weken voordat ze een reactie kreeg.

Op een avond belde Willeke. Ze klonk blij. De gemiste twee periodieken werden alsnog met terugwerkende kracht uitbetaald en ze hoefde niet, zoals werkgever eerst geëist had, in een plaats op vijfentwintig kilometer afstand te gaan werken. Ze had een verrassing voor me, of ze die kon komen brengen. Uiteraard kon dat. Suze was niet thuis en ik hoopte dat ze iets straks zou dragen, zodat ik haar fraaie kont weer kon bewonderen. Een kwartier later stond ze voor de deur. Geen strakke broek maar een zomerjurk. Dankzij de zomerjurk had ik nu zicht op een paar welgevormde benen. Ze hield met beide handen een doos vast. Ik liet haar binnen. Ze had een taart voor me gebakken. Ik nam de doos aan en zette hem op tafel om hem te openen.

In de doos lag een heel bijzondere taart Een taart in de vorm van een paar gewelfde billen. Romige witte billen. Ik stak een vinger in de doos en veegde voorzichtig over een van de billen.

“Even proeven.” De taart bleek afgesmeerd met witte chocola. Ik keek Willeke vragend aan.

“Je hebt ze billenkoek gegeven en dat bracht me op het idee.” Ze lachte er bij. “Je lijkt me nogal een billenman. Ik had best in de gaten dat je steeds naar mijn achterste keek.”

Ik voelde me niet echt betrapt en lachte mee.

“Je hebt een lekkere kont en ja ik kan het niet laten om er naar te kijken.”

Ik stak mijn hand uit om haar voor de taart te bedanken. Ze negeerde mijn hand, deed een stapje naar voren, boog zich naar me toe en kuste me op de lippen.

“Jij bedankt voor je hulp.”

Daar hadden we het bij moeten laten, maar het liep anders. Ze bleef vlak voor me staan en keek me twijfelend aan. Ze vraagt erom, dacht ik en ik kuste haar vol op de mond. Ze opende haar mond en even later stonden we vol overgave te kussen. Ik greep mijn kans en pakte haar billen vast. Gelukkig geen broek, dacht ik, mijn vingers door de dunne stof van haar jurk en slipje in haar vlees drukkend. Voordat ik er echt van kon gaan genieten hoorde ik een auto de oprit oprijden. Tering! Ik had er niet bij nagedacht, maar gelukkig stonden we uit het zicht.

“Mijn vrouw,” zei ik Willeke loslatend.

Ik stelde de dames aan elkaar voor en vertelde Suze de reden van Willeke ’s komst. Suze sprak haar bewondering uit voor de taart. Met jaren van ervaring in onze relatie, zag ik aan haar blik en de manier waarop ze het zei, dat ze het maar een vreemd cadeau vond.

Willeke vertrok, na een kopje koffie met een stukje taart afgeslagen te hebben. Ik had Suze nog niet verteld over mijn hulpactie en praatte haar bij.

“Je blijft een padvinder,” zei ze. “Interessante vrouw, pas je op?”

“Natuurlijk,” zei ik, met de grootst mogelijke onschuld in mijn stem. “je kent me toch.”

Willeke

Hartstikke fout natuurlijk. En toch, waar ik stiekem op hoopte gebeurde. Na twintig jaar huwelijk, vrijen met een andere man. Ik voelde me niet schuldig. Als er een schuld hier aan had, dan was het Nico. De laatste twee jaar, werd ik als ik hem aanhaalde, steeds vaker afgewezen. Ik wilde Rutger uitlokken zonder daarbij zelf het initiatief te nemen. Ik kon dan altijd nog ‘stop’ zeggen, althans zo had ik het me zelf voorgehouden. Opgegeild en met een nat slipje reed ik naar huis. Gelukkig was Nico die avond darten en kon ik mezelf verwennen. Ik verbeeldde me dat Rutger met zijn kale kop tussen mijn benen lag. Zou het kriebelen, die snor?

Rutger

Had ik gewetensnood? Ja een beetje wel. Zo veel dat ik niet direct de volgende dag Willeke belde. Pas ‘s avonds in bed nam ik een besluit, als ze morgen niet belt dan bel ik.

De volgende morgen werd ik tijdens een bespreking gebeld. Ik voelde mijn telefoon trillen en onder de tafel keek ik op het scherm. Het was Willeke. Ik hield het vijf minuten vol, voordat ik om een schorsing vroeg voor een bezoek aan het toilet. Ik zag een jongere collega grinniken. Dat wordt straks na de bespreking weer geleuter over een oudemannenkwaal. Ik bedacht alvast een gevatte reactie. In plaats van naar het toilet te gaan zocht ik een rustig plekje. Willeke nam meteen op.

“Hoi Rutger, blij dat je terug belt.”

Schijnheilig en hopend dat ze ging zeggen wat ik vermoedde, zei ik: “Wat kan ik voor je doen?”

Ze wond er geen doekjes om. “Afmaken waar je aan begonnen bent. Ik wil met je afspreken.”

Dat wilde ik ook, echter het plannen vergde nogal wat overleg. Ze wilde niet bij haar thuis afspreken en bij mij thuis leek me geen goed idee. In de horeca leek ons beide niets. Ergens met de auto opperde ik maar niet. Ik voelde me te volwassen voor “Paradise by the dashboard light”- achtige toestanden. Het werd de volgende middag in het appartement van mijn moeder. Ik wist dat ze dan de hele middag naar haar quiltclub was. Ik had nog wat langer weg moeten blijven uit de bespreking. Ik zag de aanwezigen naar me kijken en dacht, verdomme klootzak je hebt een rooie kop.

Die avond speelde ik vals, bij het vrijen met Suze, dacht ik aan de billen van Willeke. Suze stemde er mee in dat ik haar van achteren neukte. Ze was alleen wat verbaasd dat ik het licht weer aan deed om haar billen te kunnen zien. Voor de vergelijking.

‘s Middags spijbelde ik een paar uur. Ik was vroeg en wachtte op Willeke. Er viel weinig voor te bereiden. Het was een zonnige dag en Ma had de screenen voor de ramen al laten zakken. Haar bed was taboe. Ze zou het vast merken als het anders was opgemaakt en de tweezitsbank was te klein voor een liggend nummertje. Het werd improviseren. Willeke belde aan en ik liet haar snel binnen. De deur achter haar sluitend hing ze al om mijn nek.

“Ik heb zin in je.”

“En ik in jou,” zei ik, mijn lippen op de hare drukkend en met mijn armen om haar heen haar kont vastpakkend. Vrijend belandden we in de woonkamer. Ze droeg die keer weer een strakke broek en gefocust als ik was op haar billen, begon ik met haar broek. Haar borsten sloeg ik over. Het kussen onderbrekend bukte ik me om haar broek los te maken en omlaag te stropen. Ze werkte mee door haar schoenen uit te schoppen. Bevrijd van haar broek draaide ik haar om. Met haar rug naar me toe trok ik haar slipje omlaag. Twee prachtige stevige billen onthullend. Binnen de aftekening van haar badpak roomblank en strak, zonder puisjes en putjes. Ik ging op mijn knieën zitten en drukte een kus op iedere bil. Ik hoorde Willeke lachend, “Rutger de billenman,” zeggen.

Ze draaide zich om waardoor ik op ooghoogte kwam met haar poes. Een keurig verzorgde poes met een kort getrimd driehoekje blonde haartjes. Een ‘niks mis mee poes’. Overigens ben ik geen kuttenman, voor mij lijken de meeste kutten op elkaar. Het zijn juist de borsten en vooral de billen die het verschil maken. Omdat het van me verwacht werd, verkende ik met mijn vingers haar spleetje. Haar kont liet ik niet los, met mijn andere hand bleef ik een van haar billen vasthouden. Haar spleet was zompig, klaar voor de daad constateerde ik. Ze bleek een flinke kittelaar te hebben, geen verschrompeld erwtje maar een Kittelaar met een hoofdletter K. Met mijn wijsvinger draaide ik er cirkeltjes omheen, wat haar deed zuchten en haar onderlichaam deed kronkelen.

Terwijl ik haar vingerde trok ze zelf haar truitje uit en ze haakte haar bh los.

Ze trok me overeind. Oh ja, haar borsten, dacht ik, mijn gedachten losmakend van haar billen. Ze bleek, zoals ik al vermoedde, kleine borsten te hebben. De potloodtest kwamen ze niet meer door, ze hingen wat. Waar haar borsten toegaven aan de zwaartekracht leken haar tepels zich er tegen te verzetten Haar tepels prikten wat omhoog. Ik vond dat zo’n geil gezicht dat ik ze een voor tussen mijn lippen nam. Terwijl ik op haar tepels sabbelde maakte ze mijn broek los en ze stroopte hem haastig samen met mijn onderbroek omlaag. Met twee handen pakte ze mijn pik vast om er zachtjes aan te sjorren. Ik werkte me verder uit mijn kleren en daar stonden we in mijn moeders woonkamer. Willeke in evakostuum en ik als potloodventer. Mijn potlood had er duidelijk zin in, geen enkel blijk van eenkennigheid. De massage door Willeke ’s handen maakte dat ik al wat vocht verloor. Tot op dat moment hoopte ik op een standje met Willeke voorover met haar geile kont naar me toe. Of dat nu liggend op de vloerbedekking, geknield op de vloer of over de bank gebogen zou gebeuren, maakte me niet uit, als ik maar tegen die billen aan mocht rijden. Willeke nam het initiatief... en hoe!

“Ik wil met je vrijen,” zei ze, me met een ernstig gezicht aankijkend. Ik voelde een "maar" komen. Ze schudde met haar hoofd. “Je mag niet in mijn vagina!”

He? Dacht ik.

Ze legde het niet uit en ik drong niet aan.

“Je mag me wel vingeren en je mag als je wil ook in mijn kontje. Wil je dat?” Alsof je aan de paus vraagt of hij rooms is. Ik vertelde, dat ik het graag wilde en bekende dat ik anaal nog knaap was. Ze keek me met een twijfelende blik aan, alsof ze me niet geloofde.

“Voor mij is het al een tijdje geleden, we doen het heel rustig. Heb je aan een condoom gedacht?”

Dat had ik, ik had ze speciaal voor de gelegenheid aangeschaft. Ik haalde er een uit mijn broekzak en Willeke stond er op om het condoom om mijn pik te doen. Ze deed het zodanig dat ik dacht, stop maar, anders kom ik veel te vroeg.

“We hebben een handdoek nodig,” zei ze en ze liep naar de badkamer van mijn moeder om er een uit de kast te halen. De handdoek werd op de bank uitgespreid.

“Ga maar zitten,” zei ze op de handdoek wijzend. Benieuwd naar haar verdere aanpak ging ik zitten. Ze pakte haar handtas van tafel om er een tube glijmiddel uit te halen. Ze smeerde het condoom er rijkelijk mee in.

“Zal ik?” Vroeg ik, de tube van haar overnemend. Ze draaide haar rug naar me toe en bukte me zo de gelegenheid gevend een flinke klodder rond haar kontgaatje te smeren.

“Ik ga nu langzaam op je zitten en jij moet hem richten.”

Ze spreidde haar benen en bukte verder voorover. Ik keek in de spleet tussen die lekkere ronde billen. Ik zag haar kale pruim en daar boven het lonkende sterretje. Klein gaatje, dacht ik nog, mijn eikel op het roosje richtend.

Langzaam liet ze zich zakken tot ze contact had. Mijn eikel in het gezalfde condoom drukte tegen haar gaatje. Nu gaat het gebeuren, eindelijk, dacht ik. Ik voelde weerstand en wilde ongeduldig omhoog komen om toe te stoten, toen ze zich iets meer liet zakken. Het voelde alsof mijn eikel zich een weg moest banen, hij werd ingedrukt en toen was ik binnen. Ze bewoog even heel voorzichtig een paar keer op en neer. Laat hem er nu niet uitfloepen, dacht ik. Heel langzaam liet ze zich verder zakken en ik vulde haar gat. Het voelde anders dan in een warme soppende kut. Het was strakker en het was geil. Ze zakte door tot ze bij me op schoot zat. Ze bleef even stil zitten om mijn handen te pakken en die om haar heen in haar kruis te leggen.

“Ik ga nu bewegen en dan moet jij me vingeren.”

Ze bereed me heel voorzichtig, terwijl ik met twee vingers van mijn ene hand in haar kut zat en met de wijsvinger van mijn andere hand haar kittelaar streelde. Ze sopte. Niet alleen mijn vingers werden nat, ik voelde druppels over mijn handen lopen. Ze kreunde zachtjes. Het was overduidelijk dat ze genoot. Ik stond op springen, gelukkig bewoog ze zo rustig dat ik het kon volhouden. Met nog steeds drie vingers in haar druipende kut en in mijn andere hand een tiet kwam ze klaar. Ze bleef naschokken en op mijn pik zitten. Na haar wat rust gegund te hebben vroeg ik haar om weer te gaan bewegen. Ze had een beter idee, ze bood aan om op haar knieën te gaan zitten. Een Godsgeschenk.

Samen overeind komen en vervolgens met mijn pik in haar naar de vloer gaan lukte bijna. Pas toen ze naar de handdoek reikte om die op de vloer te leggen, floepte ik er uit. Ik kreeg er iets moois voor terug. Ze knielde op de vloer, met haar hoofd op haar armen en haar fraaie gat schuin omhoog naar me toe. Wat een gezicht. Haar anus stond nog gastvrij open. Ik ging op mijn knieën achter haar zitten, boog me over haar heen en richtte opnieuw.

“Niet valsspelen,” zei ze. “Wel in het goede gaatje stoppen.”

Alsof ik andere gedachten had. De tweede keer gleed mijn pik bijna zonder weerstand soepel naar binnen. Ik dacht alleen nog aan mezelf, stoten en klaarkomen. Willeke zorgde ook voor zich zelf door met haar vingers haar kut te verwennen. Ik hoorde soppende ‘plop’ geluiden, waren het haar vingers in haar kut of mijn pik in haar anus? Ik rook een bijzonder parfum, niet vies maar geil. Haar gat en haar poes en mijn lekkende pik droeg er ook aan bij. Ik doe niet aan kreunen, echter die keer kreunde ik van het zalige gevoel van verlichting. Voor het eerst kwam ik klaar in een vrouw de ’r gat. Mijn anale ‘ontknaping’!

Ze liet zich op de vloer zakken en ik ging met mijn pik nog in haar mee omlaag. Steunend op mijn knieën en ellebogen bleef ik haar kontje gevuld houden. Ik wilde er nog niet uit. Haar strakke gaatje hielp mee om het bloed niet te snel uit mijn pik te laten terugstromen. Heel langzaam kromp mijn pik en ik voelde hoe mijn stompje naar buiten gewerkt werd. Naast elkaar op moeders vloer liggend keken we elkaar aan. Ik wilde ‘dank je wel zeggen’. Ik begon met “dank,” en ze vulde aan met “je wel. Het was heerlijk.” Twee zielen, een gedachte?

We kletsten nog wat voor we overeind kwamen. Ik leerde dat ze met haar man af en toe anale seks had gehad en dat hij het niet meer wilde. Hij vond het teveel gedoe en stinken. Ze miste het. Door met mij anale seks te bedrijven had ze minder het gevoel haar man te bedriegen. Het is maar wat je geloven Willeke, dacht ik, met Suze even in mijn gedachten.

“Met een piemel in mijn kont en vingers die mijn kittelaar strelen kom ik veel intenser klaar... En nat”. Voegde ze er aan toe.

“Ja, dat heb ik gemerkt,” zei ik grinnikend, de natte plek in de handdoek onder mijn heup voelend.

“Was het voor jou echt de eerste keer?"

“Ja,” zei ik, “en voor herhaling vatbaar.”

We kleedden ons aan. Willeke wilde de gebruikte handdoek thuis wassen om hem daarna weer stiekem in de kas te leggen. Ze was net bezig de handdoek in haar tas te proppen, toen er een busje voor de deur stopte. Ik gluurde door een spleetje onder het screen.

“Verdorie mijn moeder.”

Willeke verstopte zich in de berging en ik opende de voordeur voor ma. Verrast keek ze me aan.

“Jij hier?”

Jokken tegen je moeder, ik deed het. Ik vertelde dat ik onverwacht eerder klaar was met een klusje en toen op het idee was gekomen om haar op te zoeken.

“Ik ben er nog maar net.”

Misschien was het verbeelding, maar ik dacht mijn moeder in de woonkamer te zien snuffelen en even een vies gezicht trekken. Om haar af te leiden liet ik haar op mijn telefoon een filmpje zien dat mijn vrouw van een recent familiefeestje had gemaakt. Het geluid vol aan en na een verontschuldiging aan Ma, liet ik haar met het filmpje alleen, om naar de wc te gaan. Ik sloot de gangdeur achter me en Willeke keek al om het hoekje van de berging. Ik opende zachtjes de voordeur. Willeke nam de tijd om een kus op mijn lippen te drukken en ‘tot ziens’ te fluisteren.

Ik hoefde maar een paar dagen te wachten. Willeke belde, ze had een list verzonnen. Op een van haar werkadressen zou de bewoner met de Zonnebloem op reis gaan. Hij had gevraagd of Willeke toch haar huishoudelijk werk wilde doen en vol vertrouwen een sleutel aan haar gegeven. Twee dagen later was het zo ver. Ik nam een paar uur vrij en reed naar het adres. Het bleek een aanleunwoning bij een verzorgingstehuis. Ik parkeerde voorzichtigheidshalve maar om de hoek. Appartement 19. ‘H.J. Aarsman’ stond er op het naamplaatje, ik schoot in de lach en belde aan. De centrale voordeur zoemde open. Een hal door, de trap op, een gang door en de deur ging open voor ik kon aanbellen. Een kus en “ssst zachtjes doen, deze appartementen zijn nogal gehorig.”

Dit keer dorst ze het aan om het bed te gebruiken. Ze had het beddengoed afgehaald en een grote handdoek op de matras gelegd. De luxaflex had ze gesloten. Na het inleidende gekus en wat vozen kleedden we elkaar uit. Op mijn verzoek ging Willeke op haar buik op bed liggen. Op haar bovenbenen zittend masseerde ik haar billen terwijl ik mijn pik in haar bilspleet heen en weer schoof. Ze zuchtte zachtjes. Ik eindigde de massage met een vette kus op iedere bil.

“Draai je eens om?” Vroeg ik haar. Ze draaide en keek me aan.

“Niet in mijn kutje,” zei ze.

“Nee,” zei ik. “Alleen met mijn vingers, of mag mijn tong ook?”

Ze knikte en dat maakte dat dat ik een lange kus op haar schaamlippen drukte. Haar bekken kwam begerig omhoog. Ik verbrak de kus en stelde de vraag, waar ik het antwoord al op wist. “Wil je dat ik verder ga?”

Dat wilde ze en dat maakte dat ik haar befte tot ik merkte dat ze tegen een orgasme aan zat. Denkend aan de vorige keer en hoe nat ze toen klaarkwam vingerde ik haar naar een orgasme. Haar eerdere ‘sssst…’, was ze vergeten.

Gelukkig werd mijn pik niet vergeten. Na het ritueel met het condoom en het glijspul vroeg ze me op bed te gaan zitten. Ze kwam op mijn bovenbenen zitten met haar benen om me heen. Terwijl ik met mijn handen schuin achter me op het bed wat achterover leunde nam ze mijn pik in haar hand. Ze stuurde en schoof naar voren. Ik voelde de nu vertrouwde weerstand, ze drukte haar bekken nog wat meer naar me toe en ja opening... Mijn eikel kwam voorbij haar sluitspier. Vanaf dat ze op schoot kwam zitten had ik alleen nog maar naar beneden gekeken naar haar kruis en mijn pik.

“Kijk me eens aan?” Vroeg ze.

Terwijl we oogcontact hielden begon ze over mijn pik heen en weer te schuiven. Onze wijsvingers ontmoetten elkaar in haar kut. Zo werkten we elkaar naar een gezamenlijk orgasme. Ze gilde en spoot. Ik voelde hoe mijn kruis nat werd van haar vocht. Ik zag haar gezicht vertrekken en ik kwam. Diep in haar gat spoot ik mijn lading in het condoom. We sloegen onze armen om elkaar heen en hielden elkaar vast tot de storm van de extase in haar was uitgeraasd.

Ze kuste me en zei “het was heerlijk.”

Ik kuste haar terug en zei, “dank je wel.”

Ik meende het, ik vond deze nieuwe intimiteit een geschenk. Op de een of andere manier voelde het alsof het aanbieden van haar kontgaatje intiemer was dan gewoon neuken.

Voorzichtig schoof ze van me weg en ik deed het condoom af. Ze zag me rondkijken.

“Geef maar hier, ik moet straks toch het vuilnis wegbrengen.” We gebruikten de droge punten van haar badhanddoek om elkaar in het badkamertje schoon te poetsen.

Willeke was eerder aangekleed dan ik. Ik talmde omdat ik zo lang mogelijk van haar blote gat wilde genieten. Voordat ze haar slip omhoog kon trekken pakte ik nog een keer haar billen vast. Ik voelde mijn pik reageren en Willeke merkte het ook.

“Geen toegift, kom je moet opschieten. Jammer he? Vooruit, kleed je aan, over een half uur moet ik op een ander adres zijn.” Terwijl ze met haar schoenen in de weer was klonk er een bel. Willeke liep naar het schermpje van de camera bij de voordeur.

Willeke

Nieuwsgierig keek ik wie er voor de deur stond. Een jonge vrouw. Ik drukte op de spreekknop.

“Hallo.”

“Mevrouw Aarsman,” klonk het met een vreemd accent. “Ik ben van de Zorgcentrale, schikt het als ik u wat vragen kom stellen.”

“Er is geen mevrouw Aarsman,” zei ik. “Er is alleen een mijnheer Aarsman en die is niet thuis.”

“Oh,” klonk het teleurgesteld en ze stapte achteruit buiten het zicht van de camera.

Ik draaide me om naar Rutger, die op een been balancerend zijn broek stond aan te trekken.

“Wat gek,” zei ik. “Een vragenlijst, van de organisatie waar ik voor werk. Dat hadden ze wel eens mogen zeggen.” Ik was op dat moment nog niet wantrouwig, meer verbaasd en nieuwsgierig. Ik bleef naar het schermpje kijken en Rutger kwam achter me staan en keek mee. We zagen hoe de vrouw weer in beeld kwam en op een andere belknop drukte. Even later zagen we haar naar binnen gaan. Ze werd gevolgd door een man. Mijn verbazing sloeg om in een gevoel van ongerustheid. Het is dat Rutger me afleidde, anders was ik de gang op gegaan om te kijken.

“Niet ons probleem,” zei hij gekscherend. “Hoe lang hebben we nog?” Hij begon me te knuffelen en te rommelen aan de broek die ik net had vastgemaakt.

“Volgende keer,” zei ik lachend en ik maakte me los. Ik pakte mijn tas en maande Rutger tot spoed om op te schieten en zijn schoenen aan te trekken. In het appartement naast ons had ik een deur horen sluiten en ik hoorde stemmen gevolgd door geschreeuw.

“Laat me los. Vuilak! Help!”

Rutger

Willeke en ik rende de voordeur uit, de gang op. Er kwam een man uit het buurappartement. Hij zag ons, stopte even en begon te rennen. Met zijn hoofd als een stormram omlaag wilde hij langs ons heen naar de trap. In een reflex deed ik of ik opzij ging en stak toen mijn been uit. In mijn voetbalcarrière had het een rode kaart opgeleverd. Het werd ook rood, bloedrood. Hij klapte voorover en schaafde zijn hoofd langs de wand. Ik dook op hem en draaide zijn arm op zijn rug. Net dat ik op hem zat, kwam een jonge vrouw, achterna gezeten door een krasse oude dame het appartement uitrennen. Ze duwde een verbouwereerde Willeke opzij.

“Hou haar tegen,” riep ik. Willeke rende achter haar aan de trap af. Ik bleef op de rug van de boef zitten met zijn arm in een klem. De oude dame kwam naast me staan en ze begon me uitbundig te complimenteren. Ik onderbrak haar en vroeg haar de politie te bellen. Ze had de alarmknop al ingedrukt vertelde ze.

Even later gebeurde er van alles tegelijk: De boef begon te protesteren, hij draaide zijn hoofd en ik zag toen pas zijn bebloede kop. Uit naburige appartementen kwamen oudjes te voorschijn en er kwamen twee in zorgkleding gestoken dames uit het naastgelegen verzorgingstehuis. Er werd van alles door elkaar geroepen en de boef probeerde zich te bevrijden. Ik draaide zijn arm wat verder, tot hij begon te kermen. Dat ontlokte een oudere heer de opmerking, “u mag hem geen pijn doen hoor.” Juist wel, dacht ik, en zette wat meer kracht op zijn arm om hem stil te laten liggen.

Een van de zorgmedewerksters vertelde dat de politie gealarmeerd was en er aan kwam. Willeke kwam terug. Ze schudde haar hoofd en zei, “ze ging er vandoor op een zwarte scooter. Ik kon het nummer niet lezen.”

Kort daarop kwam er een tweetal agenten, een man en een vrouw. Iedereen in de gang begon door elkaar heen te praten en de agente sommeerde mij op barse toon om van de boef zijn rug af te gaan. Barst nou, dacht ik. Ik ga hem niet weg laten lopen.

“Nemen jullie hem dan over?”

“We willen eerst weten wat er aan de hand is. Laat hem los mijnheer.”

“ Nee,” zei ik. Gelukkig luisterden ze toen naar het verhaal van de overvallen oude dame en nam de agent de ‘zorg’ voor de boef over. De agente die zijn bloedende schaafwond had gezien begon me de les te lezen over buitensporig geweld.

“Pleur op,” zei ik, “kunnen jullie geen superieur bellen met meer gezond verstand?”

Er bleek al een leidinggevende onderweg en die kwam vijf minuten later. Een oudere man, hij kwam en overzag de situatie. Het was druk geworden in de voorheen zo stille gang, Het was de belevenis van het jaar voor de oudjes. Ze bleven maar komen, als strontvliegen op een mestvaalt.

De boef werd afgevoerd. Mevrouw Aarsman bleef, of de omstanders het nu wel of niet wilden horen, vertellen dat de appartementen gelukkig zo gehorig waren. Ze kon alles horen wat er naast haar gebeurde, vertelde ze met een blik naar Willeke. Willeke liet zich gelukkig niet kennen.

“Zo kon ik horen dat u om hulp riep, he mevrouw?”

Willeke en ik werden door de oudere politieman geprezen. ‘Helden,’ noemde hij ons. Ik zag hem met een bedenkelijk gezicht naar mijn nog steeds schoen loze voeten kijken.

“Op sokken,” vulde ik aan.

“Ja,” zei hij,” een voorbeeld. Ik ga zo jullie persoonsgegevens opnemen. Misschien komen jullie wel in de krant.”

Dat was het moment, waarop ik zei, “we moeten even praten.” en hem meevroeg bij de snaterende meute vandaan.

“Ik was hier niet vanmiddag.” begon ik uit te leggen.

Tinus Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.



TOEVALTOEVAL

Posted by My 4Fingers Thu, October 04, 2018 16:25:49

TOEVAL

Tinus

Toeval bestaat. Het mooiste toeval is, wat in het Engels "serendipity" wordt genoemd. Het vinden van iets onverwachts en bruikbaars, terwijl je op zoek bent naar iets totaal anders. En dat was wat Sanne en mij die morgen overkwam. Geen goddelijke voorzienigheid, zoals mijn schoonzuster overal in ziet. Ook geen predestinatie waar een vervelende collega vaak over zeurt. Gewoon stom toeval.

Hoe we elkaar kenden, leek op die tv reclame van een uitzendbureau. De buren die lang getrouwd waren en een feestje gaven. Mijn vrouw en ik die eigenlijk op vakantie hadden willen zijn en onverwacht toch naar het feestje konden. Een oude vriend van de buurman, ene Piet, die gescheiden was en zijn nieuwe vriendin meebracht. Ik die niet van polonaises houd en de vriendin die even niet mee deed. Ik stond met een glas in de hand aan de kant en raakte in gesprek met een vrouw die zich uit de kluwen bevrijd had.

Veertiger schatte ik haar, een dikke 10 jaar jonger dan ik. Niet groot, met tamelijk brede heupen en zo op het oog kleine borsten. Geen droomfiguur. Wel een leuke verschijning met donker krullend haar en pretoogjes. Boven de harde muziek uit probeerden we een gesprek te voeren over hoe we op het feest terecht waren gekomen.

Sanne

Voor hij weer stram op zijn fiets stapte om naar huis te gaan, noemde Tinus het een gelukkig toeval. Dat was het ook, alleen dat klinkt zo rationeel. Ik las eens iets over de chaos theorie: Over de bewegingen van een vlinder en het mogelijke gevolg. Stel nu dat het begon met een vlinder. Een mooie fel gekleurde vlinder op een van de eilanden van de Azoren. Een vlinder die van bloem naar bloem fladderde. De wervelingen die dat veroorzaakte bracht de warme opstijgende lucht in beweging. Dat groeide uit tot het hogedruk gebied dat naar Ierland trok en dagen later bij ons een toevoer van warme zuidelijke wind veroorzaakte. Hoe het ook zij, met dank aan het hogedruk gebied was het ongekend mooi weer voor half september. Dat maakte dat ik besloot mijn thuiswerk op te schorten en eerst een rondje op de racefiets te gaan maken.

Tinus

Het beloofde een geweldige dag te worden en de afgelopen zomer had ik veel te weinig op mijn fiets gezeten. Ik nam een dag vrij om er op uit te gaan. Gewoon lekker veel kilometers maken. Veel fietsers zoeken de bossen op, maar ik, die in een bosrijke omgeving woon, kies vaak voor de rivierdijken. De weidsheid van het landschap, het uitzicht en ook de wind. Stoempen met tegenwind en genieten van de snelheid met de wind in de rug.

Op de dijk tussen Amerongen en Wijk bij Duurstede zag ik voor me een fietser. Een racefiets, mooi een mikpunt en ik zette aan. Dichterbij komend zag ik stevige billen en smalle schouders. Een vrouw, weinig uitdaging, dacht ik teleurgesteld. Hoewel het mens trapte stevig door.

Sanne

Ik voelde dat er iemand achter me reed. Een man, dacht ik, een vrouw zou gegroet hebben. En zo voorspelbaar hoe het verder zou gaan. Een paar tellen achter me blijven plakken, dan hard aanzetten en opschepperig er vandoor. Er op en er over, noemen ze dat. Laat maar gaan. En ja hoor, precies zoals ik verwachtte. Op het moment dat hij naast me kwam keek ik opzij. Niet zo jong meer, verrek ik kende hem. Het was die vent waar ik op die stomme bruiloft mee gepraat had.

Tinus

Ik had even achter haar gehangen. Het blijft een mooi schouwspel om naar te kijken, vrouwenbillen in een koersbroek en pompende dijen. Ze had een kont om achter te schuilen. Maar nu niet, dacht ik, een tandje bijschakelend. Ik was haar al voorbij toen ik hoorde roepen.

“He, ik ken jou!”

Ik remde en keek naar haar gezicht. Ik zag donkere krullen onder de helm uitkomen en er daagde wat.

“Van de bruiloft in juli.”

Ik had hallo kunnen zeggen en vervolgens weer aan kunnen zetten. Meestal als ik me voorgenomen heb om veel kilometers te maken, dan laat ik me niet afleiden. Die keer wel, ik besloot sociaal te zijn en ging voor een praatje naast haar rijden.

“Leuk om je zo weer te zien,” zei ze.

“Die bruiloft was toch van je buren?”

Ik knikte.

“Dan heb je er al een flinke rit opzitten.”

“En jij?” vroeg ik.

“Rondje Rhenen. Ik ben bijna weer thuis, ik woon in Wijk bij Duurstede.”

Op de bruiloft had ik door de harde muziek haar maar gedeeltelijk verstaan en daarom vroeg ik hoe ze op het feestje terecht was gekomen.

“Met mijn ex.”

“He?” zei ik haar verbaasd aankijkend, het was tenslotte nog maar een paar weken geleden.

Ze lachte. “Kortste relatie ooit. Drie maanden.”

Sanne

Aan zijn blik zag ik dat hij nieuwsgierig was en door wilde vragen. Mooi niet, besloot ik. Dat van die kortste relatie ooit, had ik er uitgeflapt. Eigenlijk schaamde ik me dat ik er ooit aan begonnen was. Wat een sukkel, alles bleek vals aan die man. Zijn verhalen, zijn geweldige baan, zijn... Ik kon er gelukkig weer om lachen, zelfs zijn pik. De helft van de tijd was het een dienstweigeraar. En dan mij meenemen naar een feestje van een oude dienstmaat.

Ik was er eigenlijk al klaar mee voordat we naar dat feestje in Oosterbeek gingen. Het is dat ik al eerder ja had gezegd. Door de manier waar hij me daar voorstelde, werd het me helemaal duidelijk. Hij wilde pronken met zijn jongere vriendin, de zak. Het enige dat hij goed kon was lullen. Met zijn mond dan. Nee zelfs dat niet, terugdenkend aan die keer dat hij ...

Ik keek eens opzij en dacht, de buurman is ook niet meer zo piepjong. Hij heeft zich toen wel voorgesteld, maar hoe heette hij ook al weer? Hij leek me een eigenzinnig type. Ook al zoals hij op die bruiloft naar de feestende meute stond te kijken met een ‘aan mijn lijf geen polonaise’ blik. Een eigenheimer. Niet knap, wel aantrekkelijk, maar ja te oud en getrouwd, dus te bezet. Op mijn veertigste verjaardag had ik me, een aantal ervaringen rijker, voorgenomen alle "te’s" verder te vermijden. Behalve met die leugenachtige lul lukte me dat aardig.

Ik had even niet opgelet, hij vroeg iets.

“Sorry, ik hoorde je niet.”

“Ben je in je rondje Rhenen de Grebbeberg nog op geweest.”

“Ja natuurlijk,” antwoordde ik. Ik was benieuwd of hij nu zou gaan opscheppen, over hoe vaak hij dat achter elkaar deed. Hij knikte alleen maar en zei, “goed zo.”

Ik stak mijn hand omlaag om mijn bidon te pakken en opzij kijkend zag ik dat hij dat ook deed. Daarop ging het mis.

Tinus

Ik had geen spijt dat ik even naast haar was gaan fietsen. Best een leuk mens. Even rustig aan trappen en na Wijk er weer tegen aan. Vianen de brug over en dan met de wind in de rug aan de andere kant van de rivier terug

Ze pakte haar bidon en zonder er bij na te denken reikte ik naar de mijne. Even later lagen we op straat. Ze lag half op me. Ik hoorde haar kermen. Voorzichtig werkte ik me uit het fietsframe en onder haar uit. Ik krabbelde overeind en bekeek haar. Gelukkig geen zichtbare verwondingen, dus besloot ik haar voorzichtig overeind te helpen.

“Stomme klootzak,” zei ze en dat was ik met haar eens. Of ik nu wel of niet de val veroorzaakt had, wist ik niet. Ik was in ieder geval zo dichtbij geweest, dat ik mee tegen het asfalt ging en dat was mijn fout. Bovendien was het, met de fietsen op de weg liggend, niet het moment voor een discussie over de schuldvraag. Ik wilde eerst zeker zijn dat ze niets mankeerde. Ze klaagde over een pijnlijke knie en een pijnlijke arm. Op mijn verzoek boog ze haar ledematen en dat ging prima.

“Niets ernstigs gelukkig,” zei ik. “Waarschijnlijk morgen wel stijf en blauwe plekken.”

Ik wilde de fietsen oprapen, toen ik iets langs mijn been voelde druipen. Bloed! En niet zo’n beetje ook. Mijn knie geschaafd over het asfalt.

Zij had het ook in de gaten en zei, “je hebt ook je elleboog geschaafd en dat bloedt ook.”

Oh, dacht ik, dus daarom doet mijn elleboog zeer. Omdat mijn heup ook pijnlijk was, keek ik er naar en verdomme..., mijn broek lag open en nog een schaafwond op mijn heup ook.

Sanne

Ik schrok er van dat ik hem zo uitschold, zo ben ik helemaal niet. Het zal wel een schrikreactie op de val of door de pijn geweest zijn. Later twijfelde ik of hij wel de veroorzaker was. Toen hij zo zorgzaam was en zich eerst om mij bekommerde, schaamde ik me, en bij het zien van zijn verwondingen, schaamde ik me nog meer.

Hij vloekte en nog eens bij het zien van een afgebroken remhendel op zijn fiets.

Met verbazing keek ik hoe hij zijn helm afdeed en de bandera die hij onder zijn helm droeg in zijn broek propte.

“Zo dan rij ik in ieder geval niet in mijn blote kont naar huis.”

“He!” zei ik verbaasd. “Wil je zo naar huis fietsen?”

“Ja, waarom niet. Ik moet toch thuis komen.”

“En het bloed dan?” Vroeg ik op zijn been wijzend. Het langs zijn onderbeen druipende bloed kleurde de boord van zijn witte sok al rood.

“Oh, het zijn maar schaafwondjes. Dat droogt wel op.”

“Dat gebeurt niet,” zei ik stellig. “Je gaat met mij mee. Die wonden moeten verzorgd worden.”

Tinus

Een beetje bazig deed ze wel. Maar na even nadenken stemde ik in. Ondertussen was er ook een automobilist gestopt die vroeg of hij kon helpen. Hij wees ons op een gat in het asfalt. Het sierde haar dat ze kleurde toen ze, “oh, zo kwam het dus,” zei.

Achter haar aan reed ik het stukje naar haar woning. Het menselijk gedrag is voor mij een continue bron van verbazing, ook mijn eigen gedrag. De pijn in mijn elleboog en knie viel mee, maar mijn heup deed goed zeer. Toch betrapte ik me er op, dat ik naar de forse kont voor me staarde en dat mijn fantasie op hol sloeg. Lullo, let eens op, je bent al onderuit gegaan, corrigeerde ik mezelf.

Ze nam me mee naar een woning in het oude centrum. Geen achterom, mijn fiets werd in de gang gestald en ik werd op een keukenstoel gedirigeerd. Ze ging in de weer om materiaal te verzamelen en ik keek nieuwsgierig rond. Een echte ouderwetse keuken met een granito aanrecht en een eettafel. Het zag er uit als een goed gebruikte keuken. Ze kwam terug met een verbanddoos, handdoeken, een washandje en een afwasbakje.

“Ik ga eerst je wonden schoonmaken.”

Terwijl ze in de weer was met mijn knie en elleboog rook ik haar. Een mengsel van deodorant, vers zweet en nog iets wat ik niet kon benoemen. Al met al een lekker luchtje. Op haar hurken zittend waste ze voorzichtig mijn knie en ik keek omlaag naar haar verrichtingen. Althans dat wilde ik, maar ik keek zo ook in haar wat opengeritste fietsshirt. Niet dat er veel te zien was. Gebruinde huid, een moedervlekje en een stukje zwarte sport bh en dat was het. Het zette wel mijn gedachten in werking. Brede heupen en kleine tieten, welke film was het ook al weer waarin de hoofdpersoon tegen zijn maat zegt, "vrouwen met brede heupen en kleine tieten neuken het lekkerst"? Denkend aan seks voelde ik iets ontwaken in mijn kruis. Niet dat de haan kraaide, eerder een loom wakker worden. Mijn knie werd droog gedept en haar aandacht verplaatste zich naar mijn elleboog.

“Ik moet je iets bekennen,” zei ze. “Ik ben je naam vergeten.”

“Dan staan we quitte. Ik kon jouw naam op het feest niet goed verstaan. Anne?”

“Bijna goed, Sanne. En jij?

“Tinus.”

Terwijl ze mijn elleboog schoonmaakte kletsten we door over namen. Althans zij kletste, ik luisterde en mijn gedachten dwaalden weer af. Ik weet niet of het van de valpartij kwam, ik was tenslotte niet op mijn hoofd gevallen. Kijkend naar haar donkere krullen schoot me een fout grapje van lang geleden te binnen. Over een vrouw die in haar blootje de post uit de brievenbus wil halen. De postbode belt aan voor een pakje, krijgt geen gehoor en kijkt door de brievenbus. Hij ziet donker krulhaar en roept: “Krullenbol is je moeder thuis?” Zal Sanne haar krullenbol in takt gelaten hebben?

Ze onderbrak mijn stroom met diepgaande gedachten.

“Je elleboog valt mee nu het schoon is, er hoeft denk ik zo ook geen verband op.”

Mooi, dacht ik, knie laten inpakken en naar huis.

“Nu wil ik je heup nog schoonmaken.”

“Hoeft niet, is al goed zo,” protesteerde ik. Niet omdat ik preuts ben, maar om bij een vreemde vrouw in de keuken met mijn broek op mijn knieën te zitten, dat ging me te ver.

“Je hoeft je niet te schamen hoor. Ik werk in de zorg en zie zoveel bloot.”

Kletskoek, dacht ik. Ik schaam me nergens voor, maar ik vind het niet nodig

“Ik doe het gordijn wel dicht, de achterbuurvrouw hoeft niet mee te genieten. Ze trok een rolgordijn omlaag.

Het woord ‘genieten,’ zei ze met een lach om haar mond. Ik voelde me uitgedaagd en stond op om mijn broek omlaag te trekken.

“Doe maar helemaal uit, dat is veel makkelijker en die broek is toch kapot.” Helemaal uit was me een station te ver, maar ik stroopte wel mijn broek omlaag.

Sanne

Terwijl ik zijn knie en elleboog schoonmaakte was hij er met zijn gedachten duidelijk niet bij. Als mannen hmm, hummen, dan weet ik dat ze niet echt luisteren. Daarnaast had ik het gevoel dat hij me observeerde als ik niet keek. Ik vroeg me af, waar hij met zijn gedachten zat. Waarschijnlijk bij de valpartij dacht ik naïef. De wond op zijn heup leek me door de flarden van zijn broek heen erger dan de wond op zijn knie. Zo kon ik hem niet weg laten gaan. Gelukkig dacht ik er aan het rolgordijn te laten zakken. Mevrouw Janssen, mijn achterbuurvrouw, had er anders weer een mooi verhaal van kunnen maken.

Ik dacht niet aan seks en bekeek zijn onderlichaam terloops, met niet meer dan onschuldige belangstelling. Het werken in de zorg, daar was geen woord van gelogen. Echter door allerlei managementtaken, had ik de afgelopen tien jaar weinig blote billen meer gezien, laat staan gewassen. Hij bleek normaal geschapen en niet van het scheren. Ik had niet anders verwacht. Hij had ook geen haarloze benen, zoals sommige van die "would be" coureurs. Wel een kromme stelde ik vast en het ding vertoonde tekenen van leven. Ik besloot dat maar als een compliment op te vatten. Daarop schoot ik in lach. Hij keek me verbaasd aan. Misschien ging ik hem in verlegenheid brengen, maar ik besloot hem toch maar te vertellen wat ik zo lachwekkend vond.

“Ik moet even een spiegel pakken dan snap je het.”

Ik haalde de spiegel van het toilet en gaf die aan hem. Hij bekeek zichzelf in de spiegel en moest gelukkig ook lachen. Halfnaakt in een wielershirt op fietsschoenen, zijn broek op zijn enkels en een half harde piemel.

“Niet sexy?” Vroeg hij.

“Nee,” zei ik. “Je kan je beter helemaal uitkleden. Ik ga straks in de fietswinkel een nieuwe broek voor je kopen en een droog shirt kan je van mij lenen. Het lachen zorgde er voor dat zijn piemel weer slap werd. Wel zo normaal, als je gewond bent, dacht ik tevreden over mijn afleidingsmanoeuvre. Hij kleedde zich verder uit en ik liet hem staan om de wond op zijn heup te inspecteren. Het zag er gemeen uit, het kon best een tijdje duren voordat daar nieuw vel op zat. Voorzichtig depte ik met het washandje om de wond schoon te maken. In plaats dat hij blijk gaf van pijn zag ik vanuit een ooghoek dat zijn piemel weer groeide. Ik keek er naar en het leek of mijn blik het apparaat nog meer deed groeien. Dit leidt te veel af, dacht ik, hem vragend aankijkend.

“Sorry,” zei hij, “normaal gedraagt hij zich zo nooit.”

“Als jij dat geval nu eens opzij buigt, dan kan ik je wond verder schoonmaken. Zonder dat ding voor mijn gezicht.”

Hij pakte hem vast en boog hem opzij.

“Blijf zo even staan dan pak ik mijn leesbril en een pincet. Er zit denk ik nog vuil in de wond.”

In de woonkamer zoekend naar mijn leesbril, dacht ik aan de erecties in mijn leven. Dit was een fraai exemplaar. Niet super groot of super dik, gewoon een goeie stijve. Terwijl ik dat dacht voelde ik de vertrouwde lekkere tinteling in mijn kruis. Er fladderde een vlinder. Ik stopte mijn hand, die al op weg was om in mijn broek te voelen. Niet doen stomme muts, hij is getrouwd. Afhouden! Terug in de keuken bleek dat zijn erectie niet onder het wachten geleden had. Wel boog hij hem weer keurig weg, terwijl ik een stukje grind en stukjes los vel weg peuterde.

“Dit is niet eerlijk.”

“Wat niet?” Vroeg ik met een voorgevoel.

“Ik bloot en jij niet.”

“Oh,” zei ik. “Zo te zien heb jij geen blote vrouw nodig. Je fantasie werkt prima”.

“"Niet eerlijk, je klinkt net als Donald Trump, als hij het over handelsbarrières heeft.”

“Barrières, ja. Als jij nu je shirt uittrekt, dan heb je nog genoeg barrières over.” ‘Uit de kleren praten’. Dat overkomt jonge meiden geen vrouw van vierenveertig. En zeker niet als je, zoals ik, met je kont in een koersbroek zit en een met zweet doordrenkt fietsshirt draagt. Er kwam een valse gedachte in me op. Laat hem maar drooggeilen. Het idee dat ik een man nog gek kon maken stond me wel aan. Zeker na het mislukte avontuur met Bert. De opschepperige lul, die hem maar moeizaam en kortstondig overeind kreeg. Ik had me afgevraagd of het door mij kwam. Tinus met zijn erectie bewees in ieder geval dat ik nog begeerlijk was. Mijn shirt uit, dat kon geen kwaad.

Tinus

Ik loog niet toen ik zei dat mijn jongeheer zich normaal niet zo gedroeg. Helaas al lang niet meer. Wel toen ik een jaar of twintig was en bijna overal een harde plasser van kreeg. Wat me met Sanne overkwam kon ik niet verklaren. Ze was niet knap, ze had geen super figuur en toch vond ik haar erg aantrekkelijk. In mijn hoofd ontstonden fantasieën en in die fantasieën was een hoofdrol ingericht voor haar kont. Kijkend naar hoe ze mijn wonden schoonmaakte vroeg ik me af hoe die kleine borsten eruit zouden zien. Geen meloenen, ook geen peren, als halve kleine appels vermoedde ik. Het liefste wilde ik haar aanraken, maar ik twijfelde. Ze wees me niet nadrukkelijk af. Maar ze ging, behalve toen ze om me moest lachen, niet in op mijn naakte waarheid. Mijn zo duidelijke belangstelling voor haar. Ik vond dat mijn kinderachtige, ‘dit is niet eerlijk’ en het voorstel om haar shirt uit te trekken er nogal slap uitgekomen waren. Gebrek aan versier ervaring. Ik rekende nergens op... Toch gebeurde het. Ze trok haar shirt uit.

“Zo tevreden?” Vroeg ze terwijl mijn ogen haar lichaam verkenden. Zwarte sportbeha en een stevig lichaam. Een lichaam dat liet zien dat ze in vorm was. Ze raadde mijn gedachten.

“Iedere week een uur Pilatus en een uur cardiofitness.”

“Lekker lijf,” zei ik gemeend. Ze keek me onderzoekend aan en toen verraste ze me. Ze ging een stap verder, ze haakte haar bh los.

Geen halve appels, wel een paar fraaie kleine borsten. Ze bogen maar iets door en haar tepels wezen een beetje naar buiten. Eigenwijze en wonderlijke tepels. Echte puntjes, als mini vulkaantjes. Tepels die er om vroegen om gekust te worden.

Ik boog mijn hoofd langzaam naar haar borst. Sanne trok niet terug, ik interpreteerde dat als een impliciete toestemming om een tepel tussen mijn lippen te nemen.

Sanne

Ik stond daar in mijn bh en zag hoe hij met zijn ogen mijn lichaam verslond. Ik zag hem een hand op tillen om iets te ondernemen... en weer terug laten vallen. En ik, plat gezegd, ik stond te soppen. Lang leven een absorberende kunstzeem in een koersbroek.

‘De dood of de gladiolen’. Ik voelde dat het bij Tinus de gladiolen zouden worden. De gladiolen die ik al maanden miste. Hij pronkte met zijn erectie, ik wilde zien hoe hij op mijn blote borsten reageerde. Niet de mooiste en zeker niet de grootste borsten van de wereld. Er was een tijd dat ik me voor mijn vreemde tepels schaamde. Die schaamte verdween toen ik leerde dat mannen ze juist prachtig vinden.

Tinus dus ook. Hij nam direct een tepel in zijn mond. Ik beloonde dat door zijn harde kromme penis vast te pakken. Het ding had lang genoeg vrijuit voor mijn ogen heen en weer gezwaaid. Zijn eikel was vochtig en de vlinder in mijn onderbuik dreigde een verdronken vlinder te worden. Het geval liet zich recht buigen, dus het kon passen. Kon, neen moest. Ik wilde hem in me voelen, ik wilde gevuld worden. Zijn mond liet mijn tepel los. He, ik heb er nog een. Oh ja een kus. Zijn hand probeerde in mijn broek te komen. Het lukte niet, de koordjes werden los geknoopt en zijn hand gleed over mijn buik naar beneden. Geen aarzeling, heel voortvarend voelde ik een vinger penetreren en doel treffen. Ik vond het onhandig zo en wilde meer, dus trok ik mijn broek omlaag.

Tinus

Tot ze haar shirt uittrok was het alsof alle initiatief van mij moest komen. Om in wielertermen te blijven, ze ‘nam ze de kop over’. Een harige kut, daar hou ik van en gelukkig niet zo’n strak Barbie kutje maar een echte flamoes met naar buiten krullende schaamlippen. Een natte gulzige kut die mijn vingers leek op te slokken.

Sanne

Vaardige vingers en een mond zuigend en likkend aan mijn tepels. Daar had ik die morgen bij het wakker worden niet op durven hopen. Maar ik wilde meer, ik wilde zijn harde pik in me voelen. Ik wilde geneukt worden en dan echt. Niet zoals dat gedoe met Piet Pollepel, zoals ik hem in gedachten was gaan noemen. De pollepel die hij bij wijze van spreken nodig had om het half zachte ding naar binnen te proppen. Dit zou beter passen. Bijna had ik Tinus mee naar boven, naar mijn comfortabele bed, genomen. Met zijn nog niet afgedekte wonden, zou dat een grotere was opgeleverd hebben dan een enkel spermaspoortje. In plaats daarvan maakte ik me los en draaide ik mijn billen naar hem toe.

Tinus

Voor mij is het toppunt van genot een naar me toegestoken blote vrouwenkont. En wat Sanne betreft, wat een kont! Lekker stevig met ronde billen. Gelukkig niet zo’n plat kontje, maar een paar billen waar broeken op blijven hangen. Ze ging wat wijdbeens staan en boog zich voorover. Ik bukte me en had ruim zicht op haar pruim. Eigenaardigheid van me, ik vind de vrouwelijke vagina het mooist van achteren bekeken. Het zal wel onzin zijn, maar ik ruik hun vrouwelijkheid dan ook beter. Voor mij werkt dat geweldig. Ik heb eens uitgezocht hoe dat zit. Onze neus is direct verbonden met het oudste deel van onze hersenen, het zogenaamde reptielenbrein. Het reptielenbrein is gericht op overleving en voortplanting. Ik koester dat wilde beest in mijn hoofd. Op dat moment dacht ik daar niet aan. Ik dacht helemaal niet, ik deed. Ik richtte, drukte en werd ontvangen. Hartelijk ontvangen, in haar warme vochtige pulserende schede. Ik neukte en Sanne neukte mee door terug te veren. Steeds weer er in en bijna er uit, met mijn buik tegen die volle kont kletsend en mijn kloten heen en weer slingerend. Mijn armen om haar heen, met mijn handen op haar borsten en haar vulkaantjes Etna en Vesuvius tussen duim en wijsvinger.

Sanne

Tinus bleek geen tedere voorzichtige minnaar. Dat had ik ook niet verwacht en het voelde goed. Kennelijk had ik dit nodig. Gewoon snoeihard geneukt worden. Zijn handen op mijn borsten knepen niet zachtzinnig in mijn tepels, toch deed het geen pijn. Ik voelde al snel een orgasme opkomen en moest steun zoeken tegen het aanrecht. Hij liet mijn borsten los en sloeg zijn armen om mijn buik om me zo te helpen overeind te blijven. Bijna was ik er en toen stopte hij.

Later er over nadenkend, leek het wel een ‘surplace’. Het stilstaan bij het baanwielrennen, het elkaar aftasten en dan een zinderende eindsprint. Toen hij stopte werd ik pissig.

“Doorgaan,” snauwde ik.

“Dan hou ik het niet meer.”

“Jawel doorgaan. Nog een paar harde stoten.”

De stoten kwamen en ze duwden me over het randje. Even was ik van de wereld. Hij hield me keurig overeind. Ik voelde hem niet spuiten, maar toen een minuut of wat later zijn pik uit me glibberde droop er wat sperma achteraan.

Tinus

In tijden had ik niet zo lekker heftig geneukt. Ik had maar van een ding spijt en dat was, dat het maar zo kort duurde. En dan Sanne, wat kwam die heftig klaar. Ze haalde een nieuw washandje voor me om mijn pik schoon te maken en ze bracht een badjas mee. Zelf ging ze douchen.

Sanne

De trap oplopend naar de badkamer rook ik mezelf. Ik rook naar zweet en seks. Ik streek over mijn schaamharen en voelde hoe ze plakten. Harsen, daar was ik nooit aan begonnen, er was wel een tijd geweest waarin ik alles afschoor. Nu knipte ik het alleen nog maar bij, veel gemakkelijker. Tinus leek het niet deren. Een cijfer, dacht ik onder de douche. Geen tien of een negen, daarvoor was staande te ongemakkelijk. Wel een geweldig orgasme, het beste sinds lange tijd. Een acht, besloot ik.

Tinus

Opgefrist en omgekleed kwam ze weer de keuken in met de mededeling dat ze speciaal verband ging kopen. Ze wees me hoe ik koffie kon zetten en verdween het stadje in. Ze bleef maar een kwartier weg en toonde bij terugkomst haar aankopen: Metaline gaas voor op de wonden en ‘kijk,’ zei ze. Ze had een fietsbroek met ‘Bike Totaal’ er op voor me gekocht. Ik vond het prima, zolang er maar geen naam van een bank op stond. Alhoewel, als ik ‘s winters mijn DSB muts opzet, lijkt iedereen al weer vergeten hoe Scheringa en zijn trawanten hele volksstammen naaiden. En zo kwamen, via een omweg mijn gedachten toch weer op naaien. Het was lekker en goed geweest en smaakte naar een vervolg.

Sanne

Bevredigd, gelaafd, verbonden en gevoed stapte hij weer op zijn fiets. Van zijn stijve verlost, toch stapte hij niet echt soepel op de fiets. Eerder wat stijfjes. Geen droog shirt van mij aan. Het zat te strak en ‘roze is niet helemaal mijn kleur’. Ik zwaaide hem na. We hadden niets afgesproken, toch wist ik zeker dat ik hem weer ging zien. De volgende dag was een zaterdag. Ik probeerde uit te slapen, maar om negen uur al werd er gebeld. De plaatselijke bloemist en toevallig een goede bekende, met een grote bos rozen. Grote grijns.

“Je hebt een bewonderaar. Er zit een kaartje bij.”

‘Dank je wel pleegzuster Sanne. Nog eens samen fietsen en dan langs routepunt 69?’ tinusboot@outlook.com.

Pas weer binnen en nog eens het kaartje lezend, drong het tot me door: Routepunt 69!

Ik stuurde hem een bericht.

"Op de knooppuntenkaart, zie ik meerdere nummers 69, welke bedoel je? In Nooitgedacht zijn we al geweest. Paal lijkt me wel aardig als bestemming. Stampersgat wil ik vermijden."

Tinus Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.



WRAAKWRAAK

Posted by My 4Fingers Thu, September 13, 2018 16:01:06

WRAAK

Visserslatijn

Het kwam door Jelle. Jelle was al weer veel langer vrijgezel dan ik en bleef maar doorzagen over zijn scharrels, of zoals hij het uitdrukte ‘willige’ dames. Vrouwen waarmee hij in contact kwam op dating sites.

“Moet je ook doen man”.

In het begin liet ik hem maar kletsen. Ik vond het prima zo. Baukje en ik waren na bijna vijfentwintig jaar uit elkaar gegaan. De chemie was weg, ons seksleven was ingedut en we waren zelfs geen maatjes meer. Ik weet niet eens meer wie het als eerste voorstelde, zo gezamenlijk was de wens om er een punt achter te zetten. Geen ruzie, geen verwijten. Gelukkig niet. En ondanks of juist door de ‘gemeenschap van goederen’ verliep de boedelscheiding heel soepel.

Het alleen zijn viel me niet zwaar. Het gaf me meer tijd voor mijn hobby ’s en om vaker te sporten. Ik had ook geen behoefte om op zoek te gaan naar een vervangster. Mooi niet, het was prima zo. Als de druk te hoog werd dan was er wel een filmpje op Internet. Afwisseling genoeg zo en zeker met een linker- en een rechterhand. Overigens was dat een voortzetting van de laatste jaren van het huwelijk.

Uit vissen.

Ik weet niet waarom Jelle bleef door zaniken over datingsites. Was het uit bezorgdheid over mijn welzijn of wilde hij opscheppen over zijn veroveringen? Ik vermoedde het laatste.

“Zal ik je helpen met tips voor je profiel?”

Dat was mijn eer te na en hij kwam daarmee ook veel te dicht op mijn huid. Het maakte wel dat ik op een regenachtige zaterdagmorgen mijn laptop openklapte. Jelle had in ieder geval gelijk dat er veel zoekende zielen waren. Overigens aanzienlijk meer mannen dan vrouwen. Ik zocht en vond een site met op het oog een ruim aanbod en gelukkig niet al te duur. Voor ik er geld in ging pompen wilde ik eerst wel eens weten of het werkte.

‘Uw privacy is gewaarborgd’. Ha, ha, dacht ik. Laat ik eerst maar eens de kat uit de boom kijken met een fantasie profiel.

Mijn buurman Karel is een ongelofelijke lul en daarom leende ik zijn voornaam. Gecombineerd met ‘de Boer’, een gemakkelijke veel voorkomende achternaam en ‘wat een boer niet kent, dat vreet hij niet’. Dat gold zeker voor mij.

Karel de Boer, met wel de juiste leeftijd. Ik zat al helemaal niet te wachten op jonge huppelkutjes. Als woonplaats koos ik Hengelo, de dichtstbijzijnde grote plaats. Ik betaalde en besloot de volgende dag na ontvangst van een verificatiecode verder te gaan.

Het werd dinsdagavond voor ik de volgende stap zette. Klikkend langs profielen van nooddruftige leeftijdsgenoten zag ik niet direct waar Jelle zo geïnspireerd door raakte. Lelijk, ver weg wonend, bla bla profiel, ik zag weinig interessants. Sleetse types en types, waarvan ik bij voorbaat al moe werd. Wat moest ik in vredesnaam met: ‘Filosofisch ingesteld’ of ‘brede culturele belangstelling’? Lange wandeltochten, yoga, veganistisch, antroposofisch, geloof in de Heer, met een hoofdletter, Alsjeblieft niet, dacht ik, almaar doorklikkend.

Ik was al een profiel verder toen het tot me door drong. De naam en ook het gezicht, het had iets bekends. Ik ging terug. Corrie, verrek, dacht ik, dat is ze, het kreng. Corrie van Zanten, uit mijn middelbare schooltijd. Zeventien was ik, bleu en waarschijnlijk ook een beetje een nerd. Ik deed aan worstelen en sleutelde dagenlang aan bromfietsen en de oude motor, waar ik officieel nog niet op mocht rijden. Ik hoorde op school bij geen enkel groepje en ik denk, met de wijsheid van nu, dat mijn schoolgenoten me maar een vreemde snuiter vonden. De vreemde snuiter had al lang een oogje op Corrie van Zanten. Niet eens het mooiste meisje van de klas, maar wel populair.

Ik zie het nog zo voor me hoe het gebeurde. Het was sportdag, Sport, naast wis- en natuurkunde de enige interessante activiteit op school. Ik deed iets wat ik leuk vond, sporten en de zon scheen. Waarschijnlijk gaf dat me de moed om haar te benaderen. Ik hield haar een tijdje in de gaten en toen ze even alleen stond, stapte ik op haar af.

“Wil je met me uitgaan?” Vroeg ik zenuwachtig. In mijn herinnering keek ze met een blik vol afgrijzen aan en begon ze te lachen. Antwoord gaf ze niet, ze keerde zich om en liep naar een groepje vriendinnen. Ik hoorde ze boven het geroezemoes op het sportveld uit.

“Wat moest hij nou?”

“Hi, hi, hij vroeg of ik met hem uit wilde. Nou mooi niet, met zo’n rare”.

“Wat een ongelofelijke eikel”. Gevolgd door hard gelach.

Het duurde meer dan een jaar, ik was van school af en studeerde in Enschede, voor ik weer een meisje durfde te benaderen. Ik had mijn afgang aardig weggestopt, maar haar beeld bracht het weer helemaal terug. Wat een takkenwijf.

Nieuwsgierig bestudeerde ik haar foto.

Een foto van een forse vrouw in een wijdvallende rode jurk op een Italiaans ogend plein. Ze was er niet knapper op geworden. Lelijk opgedroogd en nogal uitgedijd stelde ik tevreden vast. Ze werkte in het onderwijs, was gescheiden en in Zaltbommel blijven wonen.

Het aas.

Er ontstond een idee in mijn hoofd. Eerst koffie en even laten broeden.

Wraak!

Onder het genot van een kop koffie werkte ik in gedachten het idee uit. Als mijn alter ego Karel de Boer reageren op haar profiel. Een foto er bij dorst ik wel aan. Tijdens mijn schooltijd in Zaltbommel droeg ik een bril en had ik lang haar. Nu dertig jaar verder, met een kaal geschoren hoofd en lenzen, leek ik niet meer op de Bob van toen. Mijn gebroken neus en een bloemkooloor, aandenkens uit mijn sportverleden, hebben mijn uiterlijk ook veranderd. Stel dat ze hapte en het kwam tot een ontmoeting, dan was er weinig meer dat aan de jongen uit de Bommelerwaard herinnerde. Na mijn studie ben in Twente blijven wonen en dat is hoorbaar in mijn uitspraak van het Nederlands.

Over het hoe van de wraak maakte ik me nog geen zorgen. Eerst contact en dan ontstond er vanzelf een gelegenheid. Die avond viel ik in slaap denkend aan, hoe mooi het zou zijn als ik haar zo ver zou krijgen dat ze seks wilde. Haar dan helemaal opgeilen en op het laatste moment zeggen, dat ik haar onaantrekkelijk vond en opstappen. Of haar neuken en daarna niets meer van me laten horen, dan zou ze zich pas genaaid voelen. Ik besloot om er voor te gaan. De volgende dag poetste ik mijn profiel op en reageerde ik op het profiel van het kreng.

Er wordt aan het aas geknabbeld.

Een week ging voorbij zonder reactie. Jammer, dacht ik en toen ik er over nadacht vond ik het wel best. Eigenlijk wel kinderachtig een wraakpoging na zo veel tijd. Tot maandagavond, precies een week na mijn bericht. Bericht van Corrie. Ze schreef genoten te hebben van mijn bericht. Genoten? Dacht ik. Dat is niet de bedoeling, wacht maar af. Ze wilde graag meer over me weten. Tering, dacht ik, nog meer fantaseren. Ik verzon een carrière en hobby ‘s. Bijna had ik mijn motoren genoemd, maar daar was ik op school al mee bezig geweest, dus niet doen. Impulsief kwam ik op golf, dat werd het. Ik had het nog nooit gedaan en was het ook niet van plan. Nadat ik op de verzendknop drukte, twijfelde ik. Stel dat ze een golfster is, dan val ik mooi door de mand.

Het antwoord kwam en heel uitgebreid. Ze speelde tennis en bleek les te geven op een ROC in Den Bosch. Ze keek graag naar romantische films en was gek op kermisattracties. Mooi, dacht ik, dan kan ik je van een koude kermis thuis laten komen. Verder ging ze door over hoe belangrijk vertrouwen in een relatie was. Dus waarschijnlijk al een keer goed besodemieterd, was mijn conclusie.

We pingpongden wat berichten heen en weer. Ik bedwong de neiging om te hard van stapel te lopen en liet het initiatief om een ontmoeting voor te stellen aan haar over. Des te harder kan ik haar laten vallen, dacht ik met binnenpret. Van mailen kwam het tot bellen. Tijdens het eerste gesprek zei ze, “ik kan wel horen dat je uit Twente komt”. Goed zo dacht ik, dan heb ik het niet voor niets zo zwaar aangezet.

Na het telefoongesprek mailde ze dat ze genoten had van ons gesprek en ze vond dat ik een prettige stem had. Ze wilde me graag ontmoeten, of ik een voorstel had. Ik had er vooraf over nagedacht. Zeker niet in Zaltbommel, ik had er nog familie wonen en het moest iets anders wezen dan de geijkte afspraak in een horecagelegenheid. Ik nodigde haar uit voor een bezoek aan de dierentuin in Amersfoort. Ongeveer halverwege tussen mijn woonplaats en Zaltbommel. Ze verraste me door te bellen. Ze vond het een geweldig leuk idee. Een week later had ze herfstvakantie of ik dan kon. Ja, ik kon, ik had ook herfstvakantie, maar dat vertelde ik niet. In mijn profiel had ik alleen vermeld dat ik werktuigkunde gestudeerd had en niet dat ik naast mijn werk voor een ingenieursbureau twee dagen in de week les gaf op een hogeschool.

De dobber beweegt.

Het was een mooie zachte en zonnige herfstdag en bijna ging ik in de fout door op de motor naar Amersfoort te rijden. Vooral niet te vroeg komen had ik mezelf voorgenomen. Ik wachtte om de hoek en precies op het afgesproken tijdstip reed ik de parkeerplaats op. Ze stond al te wachten. Ik stak mijn hand op en parkeerde rustig de auto. Ze liep enthousiast naar mijn auto toe. Ja, zeker stevig, dacht ik. Maar niet dik, moest ik toegeven. Ik stapte uit en stak mijn hand uit. Ze negeerde mijn hand en trakteerde me op drie kussen op mijn wangen.

“Ik heb me hier al dagen op verheugd”.

Ja, ja, dacht ik en ik deed mijn best om net zo enthousiast te kijken.

Ik had bij me zelf het knopje ‘aardig en charmant zijn’ ingedrukt en ik deed mijn best. Het werkte, ze was vrolijk en enthousiast en dat was zo aanstekelijk dat ik naast haar wandelend ontdooide.

Ongemerkt probeerde ik, als het zo uitkwam, haar op te nemen. In haar gelaatstrekken was het meisje van vroeger nog herkenbaar, vooral als ze lachte. Ze droeg een spijkerbroek en een shirt met een jasje er over. Dat jasje ging al snel uit. Het meisje met de kleine puntige tietjes en het smalle kontje was getransformeerd in een veel forsere vrouw. De billen waren gedivergeerd naar directoire formaat en de kleine puntige borsten waren, vermoedde ik, grote rijpe peren geworden. Haar zware boezem deinde af en toe als ze bewoog.

Onwillekeurig vergeleek ik haar met Baukje mijn ex. Corrie bleek open en heel direct, dat laatste was Baukje zeker niet. Baukje was tenger en door haar fanatieke hardlopen afgetraind. Aan Corrie zaten veel meer kilo ‘s. Doordat we gelijk op, met een groepje pubers, door de schemering bij de nachtdieren liepen, begon ze over haar schooltijd en hoe fijn ze die had gevonden. Tering, dacht ik, daarom lopen we hier en mijn op de achtergrond rakende wraakgedachten kwamen weer terug. Buiten het aquarium keek ze naar mijn gezicht. Misschien was er, ondanks mijn poging neutraal te kijken, iets aan af te lezen. Het kan ook toeval geweest zijn, maar dat was het moment dat ze me een arm gaf.

“Kom dan gaan we naar de apen”. Stelde ze opgewekt voor.

Gearmd liep niet gemakkelijk en ik voelde me nogal opgelaten. Wat ik ook voelde was af en toe een borst tegen mijn arm. Door het gearmd slalommen tussen de andere bezoekers, was dat niet te vermijden. Gelukkig leek ze het ook te lastig te vinden, ze haakte zich weer los. Bij het voeren van de apen, stond er een grote groep voor ons. Corrie klaagde dat ze niets zag.

“Klim maar op mijn rug,” zei ik.

“He, meen je dat?”

Als antwoord zakte ik iets door mijn knieën en spreidde mijn armen. Ze deed het. Minstens vijfenzeventig kilo, dacht ik. Met haar borsten in mijn nek en mijn armen om een paar stevige dijen, negeerde ik het gelach van een stel kinderen.

“Kan je me houden?”

“Ja,” antwoordde ik. “Ken je het liedje van Boudewijn de Groot over tante Julia?” Ze reageerde door met haar bovenlichaam over mijn rug heen en weer te schuiven.

“Dank u Julia,” zei ik en ik liet haar zakken. De show was afgelopen. Al rondwandelend en kletsend merkte ik dat ik genoot, ondanks het doel van de afspraak. Komt door het mooie najaarsweer, dacht ik. Straks geniet ik nog meer als het moment komt, om haar als een baksteen te laten vallen. Likkend aan een ijsje gebruikte ze het verrekte g- woord.

“Gezellig he? Zo samen”.

Dat bracht me weer terug bij de les en het doel van mijn missie. Hoezo gezellig? Het is een wraakoefening, trut!

“Je hebt iets vertrouwds, iets bekends,” Oei, dat gaat verkeerd, dacht ik.

“A ‘j dr bunt, mojje dr ok wean”. Ze keek me vragend aan.

“Twents voor, dat als je iets wilt, je er je best voor moet doen. Ik wil dat dit een geslaagde dag wordt,” slijmde ik, zo de aandacht afleidend. Bij het afscheid op de parkeerplaats bleek dat mijn missie voor die dag geslaagd was. Ze drukte een snelle kus op mijn lippen en zei “tot ziens”. Tevreden reed ik naar huis. Die avond zocht ik een filmpje van een wat forsere vrouw met peervormige borsten. Niet mijn gewone genre, maar het had wel wat voor de afwisseling, dikke tieten en een forse kont. Er volgden dagen met meerdere berichten per dag en na een week een telefoontje. Wat een zegen, die nummerherkenning. Bijna had ik opgenomen met Bob. Ze had een idee.

“Ken je Den Bosch?”

“Nee, niet echt,” loog ik. “Niet meer dan van een enkel bezoek”.

Ze bleek pas met collega ‘s een uitgebreide stadswandeling met een gids gemaakt te hebben. Ze wilde het moois dat ze gezien had en wat ze geleerd had over de geschiedenis van de stad, met me delen.

“En daarna gezellig samen uit eten”.

Weer dat vermaledijde g-woord. Als ik gezelligheid wil dan ga ik na de training wel aan de bar zitten. Ik ging akkoord en op een zaterdagmorgen reed ik naar Den Bosch. Als ontmoetingsplaats had ze een parkeergarage in het centrum genoemd. Niet echt romantisch, maar dat zocht ik ook niet. Toen ik aan kwam rijden, stond ze voor de inrit al te wachten. Ze zwaaide enthousiast. Auto parkeren, twee trappen af en wat ik verwachtte kwam uit. Ik werd begroet met een kus op mijn lippen. Naar mijn gevoel iets langer en waar ze de vorige keer met haar hoofd naar me toe gebogen afstand gehouden had, voelde ik bij deze kus haar borsten drukken. Ik voelde ook hoe ik daarop reageerde. In gedachten sprak ik mijn jongeheer vermanend toe: Niet te enthousiast jij, ik weet nog niet of er alleen figuurlijk of ook echt genaaid gaat worden.

Ik veinsde dat alles nieuw voor me was en toonde enthousiasme bij alle met me gedeelde weetjes over de stad. Het werkte en bijna te goed. Samen gezeten achter een kop koffie met de obligate Bossche Bol, legde ze haar hand op mijn hand op tafel.

“Ik ben zo blij dat ik jou op heb leren kennen. Ik was mijn vertrouwen in mannen kwijt en wilde mijn profiel al verwijderen”.

Het overdonderde me en ik wist even niet hoe te reageren. Werd dit niet te heftig? In de Sint Jan zocht ze mijn hand en bleef die lang vasthouden.

“Weet je waar ik zin in heb?” vroeg ik haar in een rustig hoekje van de kerk. Ze draaide zich naar me toe en keek me verwachtingsvol aan. Ik deed wat ik al een paar uur wilde. Ik kuste haar en het werd een lange gedeelde kus.

“Oef,” zei ze toen ik haar losliet.

Even later volgde er nog een kus, nu al meer vertrouwd. Ze vlijde haar weelderige lichaam tegen me aan en dat voelde goed. Als reactie op mijn, voor haar voelbare stijve, schuurde ze met haar onderlichaam tegen het mijne. Geschuifel van voetstappen en gekuch deed ons de kus afbreken. Hand in hand liepen we de kerk uit. Bah, dacht ik, oudere echtparen hand in hand, had ik altijd net zo triest gevonden als van die stellen met identieke trainingspakken. Ik miste mijn boosheid en sprak me zelf vermanend toe. Kop er bij houden Bob, je bent een man met een missie.

Aan de haak

Corrie was stil toen we de stad weer inslenterden. Ze leek in gedachten. We kwamen op een kruispunt en ik keek haar vragend aan.

“Ehh, weet je? We kunnen ook naar mijn huis gaan, dan kook ik vanavond voor je”. Ja, ja, dacht ik, koken? Ik weet wat voor hoofdgerecht jij in gedachten heb.

“Prima idee,” antwoordde ik, met een grijns. Ze kneep in mijn hand en dat hield een belofte in. Na nog een hartstochtelijke kus in de parkeergarage reed ik achter haar aan naar Zaltbommel.

In mijn wraakplan was een van de opties, haar nu laten zitten. Corrie de afslag Zaltbommel laten nemen en zelf gas geven en doorrijden naar huis. Het profiel van Karel de Boer verwijderen om zo niet alleen uit de digitale wereld maar ook uit de hare te verdwijnen. Ik kon het niet. Ik zat met een bobbel in mijn broek achter het stuur en wilde met haar vrijen. De brug bij Zaltbommel torende in de verte boven de weg uit. Hoe was dat gedicht ook al weer?

"Ik ging naar Bommel om de brug te zien. Ik zag de nieuwe brug. Twee overzijden die elkaar vroeger schenen te vermijden, worden weer buren. " Corrie en ik zijn wij als die twee overzijden?

Gelukkig woonde ze in een andere wijk dan mijn familie. Ze nam me mee naar een appartement in een wooncomplex. We parkeerden voor de deur en ik liep achter haar aan het gebouw in naar haar voordeur. De deur was nog niet dicht gevallen of we stonden te vrijen. Mijn eigen hartstocht verraste me, maar meer nog de gretigheid van Corrie. Terwijl we kusten duwde ze haar lichaam tegen me aan en ze schuurde met haar buik tegen de bobbel van mijn erectie. Niet speels, zoals in Den Bosch maar dwingend, met haar handen klauwend in mijn billen. Ze trok me strak tegen haar aan, me zo geen ruimte latend om haar borsten te pakken. Dat maakte, dat ik ook haar billen vastpakte en ze kneedde. In gedachten verwenste ik de stugge stof van haar broek. Ik ging met mijn handen tussen ons in op zoek naar de sluiting van haar broek.

Ze verbrak de kus, “niet hier,” en ze nam me mee naar haar slaapkamer. Ze sloot de gordijnen en daarna kleedden we elkaar uit. Ik koesterde haar zware borsten in mijn handen en verwende haar tepels tussen mijn lippen. Zij streek met haar handen over mijn bovenlichaam en zei.

“Je bent zo hard. Je bent denk ik heel sterk”.

Als reactie zakte ik wat door mijn knieën en sloeg mijn armen om haar benen. Ik tilde haar op tot haar onderbuik voor mijn gezicht kwam en ik mijn neus in het kruis van haar slipje kon duwen. Ik rook haar opwinding. Voorzichtig zette ik haar weer neer om haar slipje omlaag te doen.

“Vind je me niet te dik?” Dik? Dacht ik, wat een weelde. Na al mijn verzinsels sprak ik de waarheid.

“Ik vind je geweldig!”

Borsten te groot voor mijn, toch niet al te kleine, handen. Bekroond met spenen om op te sabbelen. Een gewelfd, maar stevig buikje, vrouwelijke heupen en billen. Een vrouw met houvast. Houvast had zij gevonden door mijn jongeheer uit mijn onderbroek te bevrijden. Ze hield hem stevig vast en ook zonder dat ze haar hand bewoog voelde ik dat ik al vocht verloor. Ik probeerde door mijn knieën te zakken om haar van onderen te bewonderen. Doordat ze vast bleef houden lukte dat maar deels. Ze giechelde als een jonge meid toen ze begreep wat ik wilde en ze liet los. Ik ging op mijn hurken zitten. Gelukkig was ze niet geschoren. Wel licht behaart en met een lekkere sappige kut. Niet zo’n strak lippen loos pseudo mondje, gewoon een echte kut met flinke naar buiten krullende schaamlippen. Ik was nooit een kuttenkijker geweest, maar het afgelopen lamlendige jaar met porno websites had mijn blik verruimd. Ik weerstond de impuls om mijn neus nog eens in haar kruis te duwen. Ik kwam niet om te verwennen, maar om te naaien.

Benieuwd naar haar billen vroeg ik haar om te draaien. Ze aarzelde, “ik heb putjes”.

Ik gaf geen antwoord, maar pakte haar heupen vast, draaide en ze werkte mee. Twee roomwitte stevige billen. Heel anders dan de schonkige kont van Baukje. Impulsief drukte ik een kus op iedere bil. Ze draaide terug en trok me overeind.

“Nu ik”. Ze bukte. In de verwachting dat ze mijn gezwollen vriend in haar mond zou nemen duwde ik mijn bekken naar voren. Ze deed het niet. Wel pakte ze hem weer stevig vast en ze smeerde met haar vinger mijn gelekte vocht uit over mijn eikel. Ze hield hem vast en trok me zo mee naar haar bed. Het dekbed werd niet teruggeslagen. Ze ging op haar rug liggen en doordat ze me nog steeds vast hield kon ik alleen maar volgen. Ik knielde over haar heen met mijn pik boven haar borsten. Ze streelde zelf met mijn eikel over haar tepels en zuchtte diep. Ze liet me los en ik boog me voorover voor een kus. Ik hoopte op niet nog meer voorspel, ik stond op springen. In haar hand al klaarkomen was mijn eer te na. Had ik me die morgen onder de douche toch maar afgetrokken.

Ze verbrak de kus voor de verlossende woorden, “kom alsjeblieft in me”. Ik knielde tussen haar benen en ze liet het aan mij over om hem voorgaats te brengen. Ik drukte en schoof naar binnen. Ze zuchtte en ik dacht, goddomme, waarom heb ik al die maanden verspeeld met gekloot? Heel voorzichtig begon ik te bewegen. Niet om haar te sparen, daar was ik niet voor mee gegaan. Het tegendeel, ik stond op springen en wilde het genot zo lang mogelijk rekken.

Dat lukte maar even, mijn uitsteltrucs waren al snel uitgeput en niet opgewassen tegen de druk. Ik had me op dat moment ook gewoon kunnen laten gaan. Zaad lozen, afscheid nemen met een kutsmoes en uit haar leven verdwijnen. Missie voltooit. Ze genoot merkbaar en fluisterde aanmoedigingen en zei lieve dingen, zoals. “Ik wist dat je het lief en voorzichtig zou doen. Toe maar, nu mag het harder”. Het duveltje dat me gedreven had, liet me op dat cruciale moment in de steek. De vuile lafbek!

Ik trok me terug en vertelde haar dat ik op springen stond en dat ik haar eerst wilde laten genieten. Naast haar liggend en afwisselend kussend en sabbelend op haar tepels, vingerde ik haar. Ondertussen hield ze mijn pik als een trofee vast. Ze was zo verstandig om haar hand niet te veel te bewegen. Heel rustig gleed ze naar een orgasme. Toen ze zachtjes kreunend kwam liet ze mijn pik los en pakte ze mijn vingerende hand vast. Ze drukte om mijn hand op zijn plaats te houden en steunde, “zo houden, niet meer bewegen”.

Langzaam ebde haar schokjes weg. Ze keek me stralend aan en zei, “ pjoeiii, dat was heerlijk. Kom alsjeblieft in me. Laat je maar gaan”.

Het lukte me om het vol te houden tot ze weer kwam en toen viel er niets meer te stoppen. Met de armen om elkaar heen lagen we in de intimiteit van de afterseks met onze gezichten bij elkaar. Ze bedankte me op een heel ontwapende wijze.

“Dank je, je bent lieverd”.

Bij mij drong het besef door dat we nu niet direct veilig gevreeën hadden. Toen ik me daarvoor verontschuldigde zei ze dat het niet gaf, “het was goed zo”. Voor haar was het maanden geleden, vertelde ze. “En toen wel veilig”.

Ze keek me aan en ik zei “idem,” Mijn jaar celibaat en mijn avonturen met mijn linker- en rechterhand verzweeg ik maar. We douchten samen.

Ze kookte niet en we gingen ook niet uit eten. We kletsten over het leven en seks en we keken een film. Het eten lieten we thuis bezorgen.

“Veel intiemer zo,” zo noemde Corrie het. En daar was ik het mee eens.

Voor Corrie was het vanzelfsprekend dat ik bleef slapen. Toen we naar haar slaapkamer liepen vroeg ze tot mijn verrassing of ik een voorkeursstandje had.

“Van achteren op zijn hondjes,” zei ik naar waarheid. Haar blik leerde me dat het niet haar voorkeursstandje was.

We kleedden elkaar weer uit en knuffelden en vreeën. Toen ik bij haar naar binnen ging was het gewoon missionaris.

“Ben je vergeten, dat je van achteren wilde?

“Nee hoor, maar straks pas”. Door mijn eerdere lozing kon ik het goed volhouden. Ik stootte en Corrie kwam me tegemoet. Heel rustig werkten we samen tot ze klaar kwam. Het licht dat ze had uitgedaan, had ik weer aangeknipt om haar tijdens het orgasme in de ogen te kijken. Pas daarna vroeg ik haar om te keren. Ze liet haar hoofd op de matras zakken en haar lekkere kont stak schuin omhoog naar me toe. Haar benen wat wijd en haar pruim glinsterend nat en uitnodigend. Ik kuste haar billen weer voordat ik over haar heen leunde. Met haar borsten in mijn handen drukte ik naar voren en voelde ik hoe mijn pik de weg terug vond. Haar eerdere orgasmen waren vrij geluidloos verlopen. Dit keer niet, ze krijste toen ik in haar borsten knijpend in haar spoot.

De volgende morgen douchten we weer samen. We ontbeten, Corrie in een ochtendjas en ik in mijn onderbroek.

“Huiselijk knus,” noemde ze het. Gevolgd door, “en zo kan ik je lijf bewonderen”. Dat bracht haar op mijn scheve neus en bloemkooloor. Ik vertelde haar de ware geschiedenis van deze aandenkens.

‘s Middags moest ik weer in Twente zijn en toch stelde ik het vertrek zo lang mogelijk uit. Het afscheid nemen werd een terugkeer naar haar slaapkamer. Na een paar stoten kreunde ze en het klonk niet als uit genot. Bezorgd keek ik haar aan. Haar gezicht was vertrokken.

“Wat is er lieverd,” vroeg ik.

“Het schrijnt, het doet zeer”.

Ik trok me voorzichtig terug en ging naast haar liggen.

“Gebrek aan oefening,” grapte ze, maar ik zag de teleurstelling op haar gezicht.

Daarna verraste ik me zelf. Ik die nooit een liefhebber van beffen was geweest. Ik schoof wat naar onderen op het bed en drukte mijn lippen op haar kut.

“Dat hoeft niet,” klonk het. De handen op mijn achterhoofd bewezen het tegendeel. Mijn tong vond haar kittelaar en ik hoorde haar spinnen als een poes. Na een minuut of zo protesteerde ze. Niet dat ze het niet verder wilde, “ik wil jou ook verwennen”.

Ze werkte zich onder me vandaan en vroeg me om op mijn rug te gaan liggen. Met Corrie boven likte ik verder en werd mijn pik in haar warme mond genomen. Hij voelde zich daar direct thuis, het duurde niet lang voor ik op barsten stond. Alsof we al jaren ervaring met elkaar hadden, zo voelde we elkaar aan. Corrie stopte steeds als de druk bij mij te hoog werd en keurig op het moment dat ik hoorde, voelde en proefde dat ze kwam, liet ik me gaan. Niet wetende of ze mijn zaadlozing in haar mond kon waarderen, probeerde ik nog mijn eikel tussen haar lippen vandaan te krijgen. Ze liet niet los en ik hield het niet meer.

De visser ligt in het water

In een prettige roes nagenietend, rij ik weg. Ik zie haar zwaaien in de spiegel. Het prettige gevoel duurt nog geen vijf minuten. Zaltbommel uit, de brug oprijdend, slaat de vertwijfeling toe. Ik heb bereikt wat ik wilde bereiken. Als ik nu uit haar leven verdwijn, dan heb ik mijn wraak dubbel en dwars. Maar verdomme, dat wil ik niet. Ik wil Corrie, maar hoe kom ik in godsnaam weg met mijn leugens?

Een ding weet ik zeker en dat is dat opbiechten haar enorm veel pijn zal doen en dat wil ik ook niet. Wat ben ik toch een godvergeten stomme klootzak.

Tinus Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.



Deel 1 JuliaBEDEVAART 1 Julia

Posted by My 4Fingers Sat, August 25, 2018 11:44:07

Deel 1 Julia

Met een klap gooit ze de deur achter me dicht als ik naar mijn fiets loop. Uitgezwaaid wordt er niet op deze vroege morgen.

Het begon zeker niet als een bedevaart en dat werd het ook nooit. Het begon met opgekropte frustratie en een stuwmeer aan opgespaarde verlofdagen. De kinderen waren de deur uit en met hun vertrek ook ons huwelijksgeluk. Het lukte Julia en mij niet om ons in te stellen op de nieuwe situatie. De irritaties namen wederzijds toe. De ergernis over en weer mondde uit in ruzies en waar vroeger een ruzie beëindigd kon worden met goedmaakseks, bleef dat steeds meer uit. Het lege nest syndroom. We herkenden het, we lazen er over en spraken er met elkaar over. We beloofden herhaaldelijk om geduldiger met elkaar te zijn. Helaas werkte het niet.

Het begon vaak met kleine dingen, zoals mijn kleding. Julia had zich er nooit zo mee bemoeid, tot het laatste jaar. Naar mijn werk. Als we uitgingen of gewoon bij de deur, het maakte niet uit. Alsmaar dat zinnetje.

“Kan je niet iets anders aantrekken?” Die had ik op nummer 1 staan van mijn top vijf van meest irritante commentaren. Overigens als ik er even over nadacht zou ik een top 20 kunnen vullen.

Ik merkte dat ik het huis ontvluchtte door langer te werken en vaker te gaan sporten. Julia klaagde dat ik haar in de steek liet en daar had ze gelijk in. Ik deed het uit zelfbescherming en dat kon ik niet uitleggen. Ondanks talrijke goede voornemens lukte het ons niet om ons gedrag te veranderen. Met nadruk ons, ik was minstens net zo schuldig aan het uit elkaar groeien. Samen afwassen was, vanaf het begin van ons samenwonen, een dagelijks overlegmoment geweest. Een moment dat we koesterden en om die reden is er ook nooit een afwasmachine gekomen. Het overleg was veranderd in zwijgen, we hadden elkaar weinig meer te vertellen. Met het afwaswater leek iedere avond een stukje verbondenheid weg te spoelen. Het leek of ons huwelijksgeluk door het gootsteenputje verdween.

“We moeten praten.”

Die zin daar was ik ook helemaal klaar mee. Wat zij praten noemde, was voor mij luisteren naar een lijst van alles waarin ik te kort schoot. Het ergste vond ik dat onze intimiteit weg was. Een ooit bloeiend seksleven was ingedut tot eens per twee weken en dan nog als ik aandrong. Julia klaagde over pijn bij het vrijen en ik wilde niet steeds aandringen. Als we dan toch seks hadden dan voelde ik me na de afloop klote in plaats van bevrijd. We hadden het al eens over een soort van time-out gehad. Toen mijn werkgever moeilijk begon te doen over het vele verlof dat ik nog te goed had, viel het kwartje. Op reis en alleen.

Het plan sluimerde een paar dagen en spookte door mijn hoofd. Ik dacht lang na over hoe ik het zou brengen. Die moeite had ik me, naar bleek, kunnen besparen. Ze was direct voor. Voor mij een bewijs, hoe ver we het laatste jaar uit elkaar gegroeid waren. Ik kon niet eens haar reacties meer goed inschatten. Julia wilde een paar weken naar haar zusje in Engeland en ze verwelkomde het idee van ieder voor zich.

Een fietsreis moest het worden. Niet, zoals ieder jaar met een groep vrienden, op de racefiets een paar dagen op pad. Nee, een lange tocht van weken. Dat vergde bagage. Mijn racefiets en mountainbike vielen daardoor af. Ik ging op zoek en op Marktplaats vond ik een randonneur met de juiste framemaat en uitrusting. Een fiets met veel versnellingen en veel tassen. Niet duur, zeker niet na wat onderhandelen.

"Pakezel," doopte ik het gevaarte.

Wat nog restte was een reisdoel of een traject. Het toeval hielp met een artikel in de krant over bedevaarten naar Santiago de Compostella. Dat werd mijn doel. Niet uit geloofsoverweging. Ik ben niet gelovig en heb niets met religies. Gewoon uit nieuwsgierigheid en om een doel te hebben. Drie weken wilde ik er over doen, even rondkijken in het oord en dan naar huis vliegen. De fiets ging ik in Spanje proberen te verkopen

De route, niet te moeilijk, ongeveer een rechte lijn op de kaart en verder zou ik onderweg wel zien. Na wat voorbereidende weken kwam de zaterdagmorgen van het vertrek. Ik had besloten niet langer op seks aan te dringen en Julia verraste me compleet. Ze wilde de avond voor het vertrek vrijen. Al snel merkte ik dat haar hele handelen er op gericht was om me zo snel mogelijk te bevredigen. Ik had de stellige indruk dat ze zo haar best deed om mij snel te laten komen dat ze zich zelf vergat en er niet van genoot. Spuiten, slapen en vertrekken, dat was mijn eer te na. Ik trok me uit haar terug, werkte me naar onderen en drukte mijn hoofd tussen haar benen. Het laatste jaar was er weinig van gekomen, maar vijfentwintig jaar ervaring is niet zomaar uitgewist. Mijn tong wist nog feilloos de weg naar haar genotsplekje en het werkte. Het was maanden terug dat ik haar zo hoorde klaarkomen. Ik trok mijn tong terug en kroop weer omhoog, mijn beurt. Mijn pik vond glijdend zijn weg in haar schoot en terwijl haar orgasme aanhield pompte ik mijn zaad in haar.

In onze vroeger zo vertrouwde lepeltje-lepeltje positie, met mijn arm om haar heen en mijn natte kleverige pik genesteld in haar bilspleet, vielen we in slaap. Was het altijd maar zo, was een van mijn laatste gedachten voor ik insliep.

Het was niet altijd zo. De volgende morgen ging ze zich bemoeien met wat ik mee moest nemen. De fietstassen waren al ingepakt en ik reageerde te kortaf, dat alles al lang klaar was en dat de tassen dicht zouden blijven.

Op weg

Het is nog koud op deze vroege morgen begin mei. Het afscheid en mijn reactie op Julia ‘s bemoeizucht hebben mijn humeur verpest. Vanuit Baarn fiets ik zuidwaarts, het lukt me niet om van de tocht te genieten. De fietst ook anders dan ik gewend ben. Zwaarder en langzamer. Oude reflexen, zoals achter een bromfiets stayeren, komen boven en het lukt niet. Afleren! Op de pont bij Wijk bij Duurstede klets ik met een ouder echtpaar op e-bikes en pel ik een eerste laagje kleding af Fietsend door de Betuwe verbetert gelukkig mijn humeur. Julia ‘s gezeur ligt veertig kilometer achter me. Er is nog wat resterende bloesem aan de fruitbomen en overal klinken vogel geluiden.

Vriend Willem, die weet dat ik een hekel heb aan geld uitgeven, heeft voor de eerste overnachting gezorgd. Ik mag slapen in het vakantiehuisje van zijn schoonouders in Baarle Nassau. De sleutel haal ik op bij de beheerder. De eerste avond en nacht alleen. Er is een televisie en die blijft uit. Rust, alleen met mijn gedachten. De e-reader en twee in een supermarkt gekochte biertjes volstaan.

Verbaast kijk ik rond bij het wakker worden. Geen Julia en een vreemde omgeving. Wel gewoontegetrouw om half zeven, blijkt uit een blik op mijn telefoon. Ik voel me uitgerust. Bij het ontbijt realiseer ik me dat ik, sinds we gingen samenwonen, nooit meer dan een week zonder Julia naast me heb geslapen.

Tinus Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.





Deel 2 ClaireBEDEVAART 2 Claire

Posted by My 4Fingers Sat, August 25, 2018 11:43:07

Deel 2 Claire

Voor zover ik de tweede dag een doel heb, is dat kilometers maken. Veel van de route door België is nog vertrouwd terrein en de nieuwe horizon in Frankrijk lokt. Vandaag zo ver mogelijk België door en dan ergens in de buurt van de Franse grens overnachten.

Het is een bewolkte dag en de buienradar voorspelt voor het eind van de middag een berg aan ellende. Trappen maar en voordat het gaat regenen een slaapplaats zoeken, met dat voornemen ga ik op weg.

Stedelijke omgeving zo veel mogelijk mijdend zoek ik mijn weg. De kasseienstroken doen op de randonneur nog net zo zeer als op de racefiets en de paar korte klimmetjes in de Vlaamse heuvels beloven weinig goeds voor de Pyreneeën. Wat een zware rotfiets!

In de buurt van Kortrijk zie ik een bord met Moeskroen. Waar ken ik dat ook al weer van? Langzaam begint het te dagen. Ooit was er een band met de naam "Pater Moeskroen". Roodkapje heette een van hun nummers. Ik peins over de tekst en het refrein schiet me te binnen. Moeskroen ligt vlak voor de Franse grens, het lijkt me een mooi einddoel voor vandaag. Er is daar vast wel een camping. Helaas lijkt Buienradar gelijk te krijgen. De lucht was al betrokken en wordt steeds grauwer. In een poging om voor de bui ergens binnen te zijn, neem ik impulsief een onverharde weg die me korter lijkt. Het blijkt een slechte ingeving. Het begint te regenen en dan niet gewoon een bui, maar een plensbui. Het pijpt regenstelen, grap ik in gedachten. Het water druipt langs de kraag van mijn regenpak naar binnen. Ik trap zo hard mogelijk door, zonder daarbij snel vooruit te komen. De regen heeft het onverharde pad veranderd in een modderpoel. Soepel fietsen is er niet meer bij, het is zwoegen geworden. Om de moed er in te houden zing ik het zojuist herinnerde refrein van Roodkapje:

"Roodkapje, Roodkapje, Roodkapje

Waar ga je heen?"

"Naar oma, naar oma, naar oma

Dat zeg ik net"

"Naar Spanje, naar Spanje, zo is het maar net!"

De plensbui gaat na een minuut of vijf over in een miezerig buitje. Het fietsen wordt er niet beter van. De harde regen hield me nog schoon, de tot borsthoogte opspattende modder bedekt nu langzaam maar zeker mijn fiets, de tassen en mijn kleren.

Camping zoeken en in de regen mijn tentje opzetten? Dat wordt niets. Aan de rand van Moeskroen stop ik bij een tankstation. Schuilend onder de luifel zoek ik tevergeefs op mijn telefoon. Alleen maar hotels en dure B&B ‘s. Binnen weten ze raad, "Chambres de Claire" en maar een paar straten verder.

Claire blijkt een kleine mollige veertiger in een broekpak. Niet moeders mooiste, maar op het oog een vriendelijk mens. Voordat ze bevestigend antwoord op mijn vraag of ze een kamer vrij heeft, kijkt ze eerst aarzelend naar mijn uitdossing en mijn fiets. Gelukkig spreekt ze Vlaams, zo kan ik het opfrissen van mijn roestige schoolfrans nog een dag uitstellen.

Madam Claire wijst me waar ik de fiets kan stallen en gaat me voor naar de kamer.

Ze loopt voor me uit de trap op en biedt me zo een goed zicht op haar aanzienlijke billen. Haar broek spant er om heen en bij het traplopen wiebelt de hele handel. Ik betrap me erop dat ik automatisch mijn stappen aanpas om zo op ooghoogte met haar kont te blijven. Nieuwsgierigheid, zeg ik tegen me zelf.

Na gedoucht en mijn bemodderde kleren gewassen en te drogen gehangen te hebben, loop ik de stad in op zoek naar een eettent. "When in Rome, do as the Romans do", Het wordt een bezoek aan een frietkot. Het smaakt prima en het is goedkoop.

Terug in huize Claire besluit ik de fiets schoon te maken. Aankloppend bij Claire blijkt die zich omgekleed te hebben. Het broekpak is verwisseld voor een jogging broek en een ruimvallend shirt. Ik doe mijn best om niet te nadrukkelijk staren, maar het is duidelijk dat haar borsten uit het tuig bevrijd zijn en vrij hangen. Rijpe vruchten, maar wel laag aan de boom. Claire gaat mee naar buiten om me de tuinslang te wijzen en kijkt toe bij het afspuiten. Ze biedt aan om een emmer met sop te halen. Uiteraard stem ik in met zo’n hulpvaardig aanbod en even later komt ze met een volle emmer, een borstel en wat oude lappen naar buiten. Terwijl ik van boven naar beneden de fiets en de tassen schrob, begint ze met een van de lappen het frame droog te wrijven. Ik kijk naar de lap in haar handen. Is dat geen...! Ja, het is een afgedankte damesonderbroek. Een flinke, een directoire. Praktisch mens, die Claire. Ze had Hollands kunnen zijn met haar zuinigheid. Er schieten me allerlei associaties op het thema damesonderbroek in gedachten, waaronder: Sommige mensen leven op grote voet en Claire leeft in een grote broek.

Op mijn hurken zittend om de wielen schoon te maken, valt er een schaduw over me heen. Ik kijk omhoog om te zien wat ze doet. Ze staat voorover gebogen te boenen en haar borsten hangen in het ruime shirt verticaal omlaag. Normaal niet zo impulsief, verras ik mezelf. Zonder er bij na te denken steek ik brutaalweg een hand uit om een tiet op te vangen. Zodanig dat de tepel van een van haar borsten op de palm van mijn hand komt te rusten. Claire poetst verder of er niets gebeurd is en door haar beweging gaat de tepel heen en weer over mijn hand. Als ik me realiseer wat ik doe, twijfel ik tussen mijn hand terugtrekken en me verontschuldigen of haar tiet vastpakken.

“Ik heb er twee,” klinkt het wat schor. Dat was me niet ontgaan en het leidt tot een bizarre situatie. Ik op mijn hurken in een Belgische achtertuin met op iedere handpalm een hangende tiet. Net als ik er in wil gaan knijpen, verlies ik mijn evenwicht en duikel ik achterover. Ze lacht me zachtjes uit en als ik overeind krabbel en oogcontact zoek, knikt ze.

“Kom, dan gaan we naar binnen,” zegt ze zacht”. “De buren,” voegt ze er op fluistertoon aan toe. Net Julia, die maakt zich ook altijd veel te druk over wat de buren kunnen horen, zien of vinden. Ze gaat me voor naar binnen.

“Even wachten,” commandeert ze en ze laat me staan terwijl ze een deur gemerkt met Privé in gaat.

Als ze even later terug komt wenkt ze me om haar te volgen. Het valt me op dat ze met een gesloten hand de ‘volg me’ beweging maakt. Ze fluistert opnieuw dat we stil moeten zijn. Ik knik, hoewel ik geen andere gasten gezien heb. Ook voor de buren? Weer loopt ik achter haar schommelende billen de trap op. Dit keer leg ik mijn hand op haar kont en knijp er in. Ze lijkt het te waarderen, want ze schut met haar gat. Wel zachte billen, duidelijk geen fietsster. Ze voert me naar mijn kamer. Slim, zo hoeft ze morgen alleen maar dit bed te verschonen.

Neuken noemen ze in Vlaanderen soms "poepen". Ik ben benieuwd of zij dat woord ook gaat gebruiken. Als het kan wel van achteren, lekker tegen die dikke kont aan rijden, maar niet in haar poeperd. Ik realiseer me dat zij, vanaf het moment dat ik mijn hand uitstak om een bungelende tiet op te vangen, de leiding heeft genomen. Nieuwsgierig, naar wat ze van plan is besluit ik mee te spelen en haar initiatief te volgen. Zodra ik de deur achter ons sluit opent ze haar hand, om te laten zien wat er in zit. Een condoom! Dat is wel heel lang geleden dat ik zo’n ding om mijn pik had. Ze laat het condoom op het bed vallen en trekt haar shirt uit. Grote hangers, bijna tot op haar navel en ze pronkt er mee. Niet de mooiste borsten van de wereld, maar misschien wel in de Moeskroen grote tieten top tien. Ze tilt ze uitnodigend op en ik buk me om met mijn lippen haar tepels te verwennen. Roze knoppen omgeven door grote tepelhoven. Ik sabbel er beurtelings op en voel ze tussen mijn lippen verharden. Terwijl ik me aan haar borsten wijd, maakt ze mijn broek los en probeert die samen met mijn onderbroek omlaag te stropen. Het lukt haar niet, de band van mijn onderbroek blijft achter mijn pik haken. Ik staak mijn gesabbel om haar te helpen. Ze knikt goedkeurend als mijn bevrijdde pik ‘acte de préséance’ geeft. Ze test de stevigheid door er met twee handen in te knijpen. Goedgekeurd, want ze kleedt zich snel verder uit. Dat uitkleden doet ze zelfverzekerd en zonder een spoor van gene. Ze blijkt trots op haar mollige lijf met de grote hangende memmen. Nieuwsgierig staar ik naar poes, die heeft een flinke vacht, een echte poezenvacht.

Ze heft haar mond op voor een kus en ik druk mijn lippen op de hare en voel hoe haar tong de mijne ontmoet. Ze smaakt naar pepermunt. Ik vermoed dat ze bij het sop halen snel haar tanden gepoetst heeft. Al kussend pakt ze mijn hand en brengt die naar haar kruis. Ik woel door haar schaamhaar op weg naar haar spleet. Vochtige haren en een natte spleet. Niet kierend, maar wijd open. Mijn vinger penetreert niet, hij wordt opgeslokt. Na vijfentwintig jaar met mijn vingers in een vreemde kut! Ze heeft een veel grotere kittelaar dan ik gewend ben, bijna een minipikkie. Ik streel dat minipikkie en als reactie wordt mijn dikke pik vastgepakt. Ze sjort er aan en niet al te zachtzinnig. Zo ruw ben ik het niet gewend.

Het vingeren is soppen geworden en ik stop drie vingers in haar spleet. Hoewel het rukken aan mijn pik af en toe pijnlijk is, laat ik haar begaan en ik wacht af. Wat zal ze verder willen en het voorkomt dat ik te snel ga spuiten. Ze kronkelt op mijn vingers en geconcentreerd op haar eigen genot gunt ze mijn pik wat rust. Gelukkig, dit was geen aftrekken maar er af trekken. Tot mijn verrassing bereikt ze door mijn vozen een orgasme. Bij Julia is vingeren altijd voorspel, tot ze aangeeft dat het genoeg is en tijd voor het echte werk. Claire blijkt een stille genieter. Geen gekrijs, geen gilletjes, alleen wat onderdrukt gekreun en schokken van haar onderlichaam. Zwaar op me leunend hijgt ze uit met mijn vingers nog in haar kut. Pas als haar orgasme is weggeëbd pakt ze mijn hand en trekt die uit haar kruis. Ze zoekt oogcontact en brengt dan mijn hand naar haar neus om er aan te ruiken.

“Nu jij,” zegt ze. Ik twijfel, maar wil geen spelbreker zijn, temeer omdat ik haar nu eindelijk wil naaien zoals het hoort, met mijn pik zo diep mogelijk in haar warme zompige flamoes. Ik doop mijn wijsvinger in haar kut en houd die onder mijn neus. Een mengsel van de vissershaven van IJmuiden en geiligheid. Ze knikt dat het zo goed is en beloont mijn volgzaamheid door het condoom te pakken. Oh, ik mag hem er zelf omdoen. Verdomme, mijn lul in rubber verpakt. Mijn prachtige gezwollen paarse eikel aan het zicht onttrokken en mijn lul bekroond met zo’n belachelijk tuutje.

Wat een gek mens! Ze opent haar mond en mijn eikel verdwijnt tussen haar lippen. Dat heb ik nog nooit gehad, gepijpt worden met een condoom. Gadver dat smaakt toch naar rubber. Haar tong cirkelt over het puntje, dat zou ik liever voelen als het mijn blanke sabel was. Helaas duurt het maar even. Net als ik overweeg haar hoofd vast te pakken om zo mijn pik verder in haar mond te drukken, trekt ze haar hoofd terug. Mijn pik steigert als hij uit haar mond veert.

Op haar verzoek ga ik op mijn rug liggen. Ze gaat op haar knieën over me heen zitten en het bed zakt vervaarlijk door. Zal het houden? Claire heeft er vertrouwen in of ervaring mee, ze werkt mijn pik bij haar naar binnen. Ik voel geen weerstand, ze glijdt er zo over heen. Strak en nauw is ze niet. Het maakt niet uit, ze berijdt me zodanig dat mijn pik goed aan zijn trekken komt. Eerst op haar knieën op en neer wippend en dan herschikt ze zich door op mijn bovenbenen te zitten en heen en weer te schuiven. Haar bungelende tieten hou ik vast. Ze schuift over de volle lengte heen en weer en ik voel hoe mijn kruis nat wordt van haar sappen.

Alles gaat woordeloos in een betrekkelijke stilte. Ze gilt niet, ze kreunt niet, alleen soppende geluiden en het bewegende bed vertellen van onze activiteit. Het bed volgt haar beweging en kraakt vervaarlijk. Tot ik ze vast pakte, was er nog het kletsende geluid van haar heen en weer zwiepende borsten. Ik zweef heerlijk op het randje als ze begint te hijgen en ik zie haar gezicht vertrekken. Haar onderlichaam begint te schokken. Ik knijp in haar borsten terwijl ze komt. Overeind komend sla ik mijn armen om haar heen tot haar ademhaling weer rustig is. Mijn beurt, ik laat haar los. Het blijkt twee zielen en een gedachte te zijn. Ze fluistert of ik van achteren wil en of ik weer haar borsten wil vasthouden. Een vraag van het soort, "hou je van bier?"

Claire knielt op de rand van het bed, Haar benen buitenboord, haar hoofd op de matras en haar volle kont naar me toe. Een putjeskont met puistjes, het maakt me niets uit. Ik zak door mijn knieën om haar pruim goed te bekijken, een rijpe vrucht omgeven door nat kleverig haar. Tussen haar benen staand richt ik mijn pik op haar lonkende spleet. Iets door mijn knieën en mijn pik glijd terug in de vochtige warmte van haar gastvrije kut. Zintuigen strelend neuken vind ik dit standje. Ik ruik onze seks, haar kut maakt "plop" geluiden en de wand van haar schede streelt, ondanks het condoom, mijn pik. Over haar heen gebogen met haar bungelende tieten in mijn handen begin ik te bewegen.

“Kom maar, menneke.”

Het worden grote lange halen, zo diep mogelijk in haar. Met gefluisterde aanwijzingen spoort ze me aan.

“Ja, toe. Ga door. Ja, jaaaaaaaaa.” Ze schokt.

Ik laat haar borsten los en pak haar heupen beet, vlees zat. Drie machtige stoten en dan, met haar achterste strak tegen me aangetrokken, kom ik. Voor het eerst sinds heel, heel lang, stroomt mijn zaad over een andere akker dan die van Julia. Nou ja, in het puntje van het condoom. Ze beweegt haar onderlichaam en wringt zo de laatste druppels uit me. Na de seks laat ze me, zonder veel te zeggen, alleen op mijn kamer. Alleen met mijn gedachten. Ik denk aan Julia en hoe goed we het hadden. Schuldig voel ik me niet, eerder verdrietig over wat verloren is gegaan.

De volgende morgen bij het ontbijt blijken er nog twee Polen in huis te zijn. Uit hun conversatie met Claire leid ik af dat ze al lang bij haar verblijven. Met een van de Polen is ze heel amicaal, het is een en al "chérie". Zou hij ook? De Polen vertrekken direct na het ontbijt. Na mijn laatste spullen gepakt te hebben, klop ik aan op de deur met Privé. Voor de deur staat een rollator. Ik hoor de stem van Claire en een mannenstem, niet de Pool. Claire komt naar buiten en neemt me mee naar de eetkamer.

Ze vraagt of alles naar wens was en waar ik me afvroeg hoe het met afrekenen zou gaan, lost Claire het op door me een keurige rekening te geven.

"Kamer met ontbijt € 49." Claire ziet me de rekening bekijken en zegt, “vrijen was service.” Ik voel dat ik rood wordt. Sukkel.

Voor ik vertrek geeft ze me een zakje mee met twee belegde broodjes voor onderweg.

“Ik heb er ei op gedaan, dat is goed voor je.”

Al trappend denk ik na over mijn overspel en met verbazing constateer ik dat ik me totaal niet schuldig voel. Niet zeuren, zeg ik tegen me zelf, lekker geneukt en je zaad geloosd. Per slot van rekening is er al twee dagen lang, sinds mijn vertrek, radiostilte tussen Julia en mij. Het eerste stuk net over de Franse grens is saai. Voor afleiding zorgt het in mijn hoofd afspelen van de film met Claire. Het werkt te goed. Een harde plasser fietst niet makkelijk. De mollige dame bleek een onverwachte verleidster. Er is toch een liedje over een Claire. Ik peins, het zit vooraan in mijn hoofd en toch kan ik er niet bij. Na ruim twee uur fietsen met Rijsel al achter me krijg ik trek. Ik stop op een landweg. Een stapel boomstammen lijkt me een geschikte fauteuil om even te rusten. Kauwend op een broodje ei zoek ik op mijn telefoon, ‘Claire songtekst’.

Ja natuurlijk, Gilbert O Sullivan.

Met het geluid vol aan zing ik mee

"Clair

The moment I met you, I swear.

I felt as if something, somewhere,

Had happened to me, which I couldn”t see.

And then, the moment I met you, again.

I knew in my heart that we were friends.

It had to be so, it couldn”t be no."

“Claire,

Het moment dat ik je zag en dacht,

wat een kont, wat een pracht.

Je zat op mijn pik en je reed,

waardoor ik heen en weer in je schede gleed.

We neukten elkaar en kwamen klaar…

Oh Clair. Clair...

Clair.”

Al zingend zwaai ik naar een passerende man op een tractor, hij kijkt verbaasd naar me. Je ziet hem denken, "buitenlander."

Tinus Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.



Deel 3 MandyBEDEVAART 3 Mandy

Posted by My 4Fingers Sat, August 25, 2018 11:41:26

Deel 3 Mandy

De derde dag op de fiets is de dag dat ik me verzoen met pakezel, mijn fiets. Of eigenlijk de dag, waarop ik accepteer dat dit het is, met deze fiets. De naam blijkt goed gekozen. Een fiets koppig als een ezel. Ik mis het wendbare en het lichte van mijn racefiets, ik mis de snelheid. 2300 Kilometer naar Santiago. Met ruim honderd per dag moest dat gemakkelijk kunnen, zo had ik vooraf bedacht. Op de derde dag geef ik toe dat, met de heuvels en de Pyreneeën in het verschiet, het wel eens langer dan drie weken kan duren. Het zij zo. In het Noord Franse landschap worden Pakezel en ik langzaam maar zeker een eenheid. De derde dag is ook de dag dat ik een eerste appje van Julia krijg.

"Waar ben je?" Het klinkt niet liefdevol of hartelijk, dus antwoord ik "onderweg".

Na Moeskroen trap ik vier dagen stevig door. Het fraaie lenteweer werkt mee. In het overwegend vlakke landschap lukt ruim honderd kilometers per dag nog goed. Echter de vooraf geschatte reisafstand blijkt tegen te vallen. Het mijden van steden en drukke wegen maakt dat de 2300 kilometer waar ik oorspronkelijk mee rekende er meer gaan worden. Het lukt me gelukkig wel om iedere avond een overnachtingsplek in mijn tentje te vinden. Zo blijft het goedkoop. Julia laat per app weten dat ze in Engeland bij haar zus is en dat ik de groeten moet hebben. Ik besluit het voor kennisgeving aan te nemen. En die groeten? Zus en ik waren nooit zo dik, overigens Julia en haar zus ook niet.

Laat in de middag van de zesde dag kom ik aan in Saumur, een plaatsje aan de Loire. Er is een camping en die is op wat campers en een smoezelige caravan na verlaten. Een van de campers heeft een Nederlands kenteken. Terwijl ik mijn tentje opzet komt er uit de caravan een vrouw aanlopen voor een praatje. Midden dertig schat ik haar, sigaret in de mond, mager en kort roodachtig haar in een onnatuurlijke teint. Ze is rijkelijk voorzien van metalen voorwerpen in haar gezicht. Ze blijkt Engels en ze lijkt zich nogal te vervelen. We kletsen wat, waarbij zij het gesprek gaande houdt. Ik vind het mooi hier en zij vind het ‘boring’. Ze is samen met haar ‘mate’ Chris in Frankrijk en Chris is even terug naar Engeland, “to do some business.” Ik kijk opzij en zie dat er bij de caravan geen auto staat. Met mijn tentje gebruik gereed, verontschuldig ik me om nog was te gaan eten in het stadje. Ze steekt een nieuwe peuk op en slentert weg, op zoek naar een nieuwe gesprekspartner?

Later die avond ga ik douchen. In een van de douchecabines hoor ik gerommel en gefluister.

“Nee Henk, straks, ... Niet hier, er is iemand.”

“Ze verstaan ons toch niet.” Gelach.

“Nee straks, in bed vind ik het veel lekkerder.”

Op de terugweg van de douches zie ik voor de Hollandse camper een stel van rond de zeventig zitten. Ze kijken naar me. Ik twijfel over een begroeting. Goedenavond of Bonsoir? Ik besluit tot het laatste. De Engelse staat voor de caravan te roken. Ik groet, ze begint een gesprek en al snel vraagt ze of ik iets wil drinken. Dat maakt dat ik even later, met een laf lauw biertje in mijn handen, in de caravan zit. Door wat kledingstukken te verschuiven heeft ze een plaatsje voor me vrij gemaakt. Ze stelt zich voor als “Mandy.” Zij en haar Chris zijn in Frankrijk op zoek naar werk en handel. Op mijn nieuwsgierige vraag, “wat voor handel?” krijg ik een vaag antwoord.

Onder het praten tel ik haar piercings, ik kom tot zes. Ze ziet me kijken en onderbreekt haar beklag over de Fransen met hun rare taal, om te vragen of er iets is. Ik vertel haar dat ik haar piercings aan het tellen was.

“Hoeveel denk je dat ik er heb?”

“Ik zie er zes.”

“Elf,” zegt ze. Vervolgend met, “de laatste twee zijn van een week terug.” “Wil je ze zien?” Niet echt mijn ding, maar nieuwsgierig zeg ik “ja”. Ze neemt me kritisch op.

“Alleen maar kijken, ja?”

“Uiteraard!”

Ze schopt haar slippers uit en maakt haar broek los. Broek omlaag, gevolgd door een zwart slipje en daar staat ze in haar blote gat. Ik zie een kale kut met in iedere grote schaamlip een ringetje.

“En?” Vraagt ze.

“Fraai,” lieg ik. En na even nadenken, “kan je daarmee fietsen?”

Ze keek me aan alsof ik compleet zot ben. Ze fietst zeker nooit. De situatie leidt er wel toe dat mijn jongeheer wakker is geworden en dan niet gewoon wakker maar klaarwakker. Ze is zeker niet mijn type, maar sinds Claire? Claire overkwam me, maar het heeft me wel wakker geschut. Neuken kan ook buiten de deur. Mandy verdient een koekje van eigen deeg. Ik maak mijn broek los en bevrijd mijn beknelde pik. De dagenlange massage van mijn scrotum door het fietszadel heeft duidelijk niet tot schade geleid. Als een vlaggenmastje, hij priemt fier schuin omhoog. Ze kijkt er naar.

“Alleen maar naar kijken,” zeg ik. En er een schepje boven op doend “solid as a rock, look!” Ik pak een van haar slippers van de vloer en hang die aan mijn pik. Hij buigt niet, ook niet als ik uit de opzij geschoven kledingstukken een vestje pak en dat er bij hang.

“Oh, shit,” zegt ze. “You”re a mean basterd.” Ja, denk ik en niet te oud om te leren.

Ze likt over haar lippen “Chris , won”t like it,”

“Nee,” zeg ik wetend dat ze zal zwichten, “maar jij wel.”

“Bugger all, Chris.” En daar ben ik het mee eens.

Na me van broek en onderbroek bevrijd te hebben til ik Mandy met haar magere kont op de tafel. Terwijl ik haar vinger, ontdoet ze zich van haar hemd en bh om zo nog drie piercings te onthullen. Doorboorde tepels op kleine schriele borsten en een navelpiercing. Dat laatste had ik wel verwacht, maar die tepel piercings? Ik kijk er even bevreemd naar en neem dan onderzoekend het vrije puntje van een gepiercete tepel in mijn mond. Het blijkt een lekker hard knopje. Ze tilt mijn hoofd op om te kussen. Ze ruikt naar sigaretten en haar tongpiercing kan me niet bekoren. Ik besluit mijn mond verder aan haar tepels te wijden. De intimiteit van kussen spaar ik maar voor andere gelegenheden. Voor Mandy blijkt het genoeg voorspel. Ze spreidt haar benen wat verder en pakt mijn stijve vast. De hoogte is goed, ze buigt mijn snikkel en plaatst het puntje van mijn eikel tussen haar geopende schaamlippen. Ik druk en glij naar binnen. Ze is nauw, het vergt wat extra druk om mijn pik helemaal in haar te krijgen. Daarna wordt het heerlijk. Als ik ooit eerder in zo’n strakke schede ben geweest, dan is dat heel lang geleden. Met mijn armen om haar heen hou ik haar magere kont vast, zo zorg ik er voor dat ze niet over het formica tafelblad glijdt. Geen afwisseling in fantasierijke standjes, gewoon zo neuken.

Mandy blijkt een krijser. Voor mij maakt het niet uit, ik ben morgenvroeg weer op pad, maar zij blijft hier op haar Chris wachten. Ik snoer haar toch maar de mond met mijn lippen op de hare. Dat ze weer wilt kussen vind ik maar niets. Het helpt wel om me af te leiden, zodat ik niet voortijdig kom. Ik neuk haar "ad fundum", tot op de bodem. Ik heb het idee dat ik in dat magere lijf haar grot helemaal vul en met mijn eikel tegen haar baarmoeder bons. Ze gilt dat ik niet in haar mag spuiten. Ik hou me er aan. Ik ram heftig door tot ze begint te schokken. Daarna trek ik met spijt mijn pik terug en duw twee vingers in haar kut. Vingerend hou ik haar orgasme gaande, terwijl ze me met haar hand op de vloer laat spuiten. De vloerbedekking oogde toch al niet fris.

Na Mandy verlaten te hebben loop ik terug naar het sanitair gebouwtje. De Nederlander zit met een borreltje voor zijn camper. Hij grijnst en knipoogt naar me. Pas in mijn slaapzak komt het besef dat ik zonder condoom geneukt heb, sukkel! Ik neem me voor om morgen condooms te kopen.

De bedevaart is een schedevaart geworden en het bevalt me prima. Lang leve de vrijheid. Misschien had ik wel vrijgezel moeten blijven. Voor ik ga slapen controleer ik mijn telefoon. Een app van Julia.

"Gaat het goed met je?"

Zal ze bezorgd zijn? Ik besluit tot een dwars antwoord. "Als god in Frankrijk."

Na net lekker mijn zaad geloosd te hebben, is dat nog de waarheid ook. In mijn slaapzak gerold krijg ik spijt en stuur ik een nieuw appje.

"Saumur aan de Loire, mooie omgeving hier. Fietsen gaat goed."

De volgende morgen word ik vroeg wakker. Het is stil op de camping. Wel staat er naast de caravan van Mandy een busje met een Engels kenteken. Chris? Tijdens het afbreken van mijn tentje en het inpakken zie ik niemand. Langs de caravan van Mandy rij ik de camping af, er beweegt een gordijntje en er verschijnt een hoofd achter de ruit. Ik kan niet zien of het Mandy is. Ik zwaai en het gordijntje gaat dicht.

Later die dag stop ik in een stadje om condooms te kopen. Je weet maar nooit

Tinus Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.



Deel 4 LouiseBEDEVAART 4 Louise

Posted by My 4Fingers Sat, August 25, 2018 11:40:19

Deel 4 Louise

Dagen later en kilometers verder. Bij het binnenrijden van een dorpje aan de voet van de Pyreneeën geeft de kilometerteller precies 1400 afgelegde kilometers aan. Mijn kont doet zeer. Het is nog maar net na de middag. Wat forse klimmetjes in de heuvels die morgen en het vooruitzicht van de bergen de volgende dag maken dat ik besluit om te stoppen. Ik vind dat mijn pijnlijke kont en ik een rustmiddag verdiend hebben.

Helaas toont Google Maps geen camping en navraag in de dorpswinkel leert dat er ook geen B&B of hotel is. Ik overweeg wildkamperen, maar na nachten op het dunne matrasje, verlang ik naar een echt bed. Aandringend met de vraag, of er in de omgeving een andere overnachtingsmogelijkheid is, komt er als antwoord, “le couvent.” Het wordt lacherig verteld en ik kan het niet helemaal volgen. Ik begrijp dat er buiten het dorp een soort van klooster is, met een groep vreemdelingen. Ze laten wel eens mensen overnachten. Er wordt nog aan toegevoegd dat het vreemde lui zijn, een soort van zwervers. Nou ja, denk ik, dat past. Per slot van rekening ben ik als namaak pelgrim ook een soort van zwerver.

De route is simpel. Het dorp uit en de derde weg rechts omhoog. Zo kom ik bij een oud landhuis met wat bijgebouwen en omgeven door tuinen en akkers. Op het land zie ik zowel mannen als vrouwen aan het werk. Ze kijken op als ik aan kom fietsen. Het valt me op dat de meeste mannen een baard hebben. Ik stop en een van de baardmannen komt naar me toe. Voor ik iets kan vragen zegt hij in het Frans, “welkom ik ben Rogier.”

Ik stel me voor en vraag of hij Engels spreekt. Dat blijkt gelukkig een beetje het geval. Hij spreekt het als een Engels sprekende Fransoos in een komische film. Ik bedwing een opkomende lach. Ik leg hem uit, dat ik in het dorp gehoord heb dat hier een mogelijkheid is om te overnachten. Gevolgd door de vragen of het kan en wat het kost. Hij glimlacht bij de laatste vraag en aarzelt even voordat hij antwoord.

Ze hebben wel eens gasten, vertelt hij. Maar dat zijn altijd gelijk gestemde geesten, die komen helpen met werkzaamheden. Hij vraagt of ik bereid ben om te werken voor mijn onderdak. Deels uit nieuwsgierigheid en deels uit zuinigheid, knik ik ja. Hij vraagt of ik bijzondere vaardigheden heb. Rondkijkend over het terrein, vertel ik dat ik van tuinieren weinig sjoege heb, maar bouwkundige van beroep ben en een handige klusser. Hierdoor ontstaat een match tussen vraag en aanbod. Er moet een oude schuur gerepareerd worden. Hij neemt me mee naar een bijgebouw en wijst me waar ik mijn fiets kan laten en waar ik later kan slapen. Daarna neemt hij me mee naar het hoofdgebouw op zoek naar zoals hij het noemt mijn ‘workmate’. In mijn gedachten wordt dat een van de baardmannen die ik buiten aan het werk zag. Tot mijn verrassing stelt hij me voor aan een vrouw. En wat voor een vrouw. Een grote donkere vrouw met kort kroeshaar. Ze is langer dan ik. Niet knap, maar wat een figuur. Ze straalt seks uit! Niet slank en niet dik, maar met grote bolle borsten, dan een taille en daaronder vrouwelijke heupen en billen. Zelfs de werkbroek die ze draagt kan niet verbergen dat ze een lekkere kont heeft. Ik denk er gelukkig bijtijds aan om mijn mond niet open te laten hangen.

Rogier stelt ons aan elkaar voor. Ze heet Louise. Ze komt van het Franse deel van Sint Maarten en spreekt naast Engels ook een beetje Nederlands. Rogier vertelt dat Louise mij gaat assisteren en dat zij weet wat er moet gebeuren en waar het gereedschap is.

“Ze is heel vaardig met haar handen en je kan met haar praten.”

Ik luister maar half naar zijn verhaal, ik ben afgeleid door de spontane gedachte, "met jou wil ik neuken". Een gedachte die ik niet vaak, bij een eerste kennismaking met een vrouw, krijg. De reis doet me goed, ik voel me een roofdier. Met Louise als tolk wordt duidelijk wat de bedoeling is. Ze hebben een houten schuur waar planken van vervangen moeten worden. Als ik al bedenkingen had tegen een middag werken dan zijn die nu, met Louise er bij, weg.

Louise toont me de klus en voorziet me van een overall en min of neer passende werkschoenen. Helaas trekt ze zelf ook een overall aan. Gelukkig zijn ze goed voorzien van professioneel gereedschap. Dat en het gezelschap van een praatgrage en goedlachse Louise maken dat ik geniet van de klus. Van Louise hoor ik dat ze een leefgemeenschap zijn van, zoals zij het noemt “vrije geesten.” Oh, denk ik, ik kan me er niet veel bij voorstellen. Als ze al werkend vraagt, waar ik naar onderweg ben, vertel ik over mijn reisdoel.

Ze zegt het me na, met verbazing in haar stem. “Santiago de Compostella? Ben je katholiek?” vraagt ze een vies gezicht trekkend.

“Nee,” antwoord ik naar waarheid.

Ze slaakt een zucht. “Religies wijzen wij hier af,” zegt ze nadrukkelijk. “Religies beperken je vorming.”

Ik vertel haar over een artikel dat ik gelezen heb, over de aanhangers van het vliegende spaghetti monster en dat ze als hoofddeksel een vergiet dragen. Het is grappig bedoeld. Louise lacht er niet om, ze kijkt me streng aan om nog eens te benadrukken dat alle religies fout zijn. Ik zie haar nadenken, voordat ze met een bezorgd gezicht vraagt of ik “misschien iets ernstigs mankeer?” He? denk ik en dan valt het kwartje. Ik vertel haar dat ik op reis wilde en een bestemming zocht en toen toevallig over Santiago las. Ze moet er om lachen.

We werkten eerst in de schaduw van de schuur en naarmate de middag vordert komen we meer in de zon en wordt het steeds warmer. Louise lost dat op door het bovenstuk van haar overall omlaag te doen. De mouwen gebruikt ze om de overall om haar middel vast te binden. Ik doe mijn best niet te veel naar haar grote bollen te staren. De knoopjes van haar blouse staan als ze beweegt onder spanning. De blouse heeft korte mouwen en als ze tijdens het werken haar armen optilt zie ik iets wat je niet vaak meer ziet bij vrouwen, okselbeharing. Niet zo’n beetje, maar een flinke bos. Dat doet me uiteraard afvragen hoe het er op haar onderbuik uitziet. Waarschijnlijk een flinke bos zwart kroeshaar. Ik wil het zien.

Met haar rug naar me toe houdt ze een plank, die ik vast ga schroeven, op zijn plaats. Ik wil langs haar heen reiken en zie zweetpareltjes boven het boordje van haar blouse in haar nek. Nieuwsgierig hoe ze ruikt, buig ik mijn hoofd en ik snuif. Teleurgesteld stel ik vast dat ze gewoon ruikt, ik had iets exotisch gehoopt.

“You are funny,” zegt ze. Heeft ze ogen achter in haar hoofd? “Hoe ruik ik?”

Ik lieg, “als een exotische bloem.”

Ze lacht me uit en zegt “leuk geprobeerd, maar ik ruik nu naar zweet, net als jij.” Het wordt etenstijd en ik ga mee aan tafel. Eten doen ze gezamenlijk. Rogier stelt me voor als timmerman gast. Zeventien volwassenen tel ik en zestien kinderen. De gemeenschap lijkt me een toevluchtsoord voor vreemde snoeshanen. Hoewel de mannen overwegend een baard dragen zie ik ook punkkapsels en geschoren hoofden. De kleding is een mengelmoes van confectie en huisvlijt.

Bij het eten wordt niet zoals ik verwacht wijn, maar cider geschonken. Een eigen product en het smaakt voortreffelijk. Tijdens het eten vertelt Louise over mijn reis naar Santiago en dat ik geen pelgrim ben maar nieuwsgierig. “Une bonne histoire,” noemt ze het.

Er wordt om gelachen en Rogier vraagt of ik over mijn reiservaringen wil vertellen. Ik kies voor een gekuiste versie en Louise vertaalt voor degenen die geen Engels verstaan. Mijn tafelbuurvrouw, een vrouw met konijnentanden, informeert of het niet eenzaam is zo alleen op reis. Voor ik kan antwoorden reageert Louise met een opmerking dat ik zo wel interessante mensen ontmoet.

“Of niet,” vraagt ze met een glimlach. Ik beaam het.

De klus is nog niet klaar. Ik schat nog een uur of twee werk te hebben en daarom ga ik, nog steeds geholpen, door Louise na het eten verder. In antwoord op mijn vragen over het gezelschap aan tafel vertelt Louise dat er in de gemeenschap vier echtparen wonen. “Hun keus,” zegt Louise. “Niemand is een anders bezit en in huwelijken is dat vaak anders.”

Gevolgd door, “vind je niet?” Ik ben het daar hardgrondig mee eens. “Vrije liefde?” vraag ik.

“Als je daar voor kiest,” zegt ze.

Ze vertelt, zonder naar mijn status te vragen, getrouwd geweest te zijn. Ze had het heel beklemmend gevonden. Al kletsend werken we stug door. Om een wat kromme plank aan te duwen terwijl ik de schroeven er in draai, komt ze dicht achter me staan en voel ik haar borsten tegen mijn rug drukken. Bijna een omgekeerde herhaling van mijn snuifpoging eerder die dag. Ik vermoed dat het opzet is, haar armen zijn lang genoeg. Ik doe extra lang over het schroeven en laat twee keer een schroef uit mijn handen vallen. Helaas, als ik me langzaam omdraai veert ze weg. Ik kijk naar haar gezicht, ze glimlacht. Is dat een belofte?

De laatste planken zitten op zijn plek, de klus geklaard. Ik steek mijn hand op voor een "high five". Zo van, dat hebben we goed gedaan. In plaats van tegen mijn hand te slaan, grijpt ze mijn hand en houdt hem secondenlang vast. Ze is sterk en dat vermoedde ik al doorhaar gespierde lichaam. “Ik bedank je hartelijk,” zegt ze heel vormelijk. Ze nodigt me uit om na gedoucht te hebben, een aperitief in het hoofdgebouw te komen drinken.

Het blijkt een dubbele verrassing. De eerste is Louise die zich heeft omgekleed. Vrouwen in een legging, ik heb het altijd geassocieerd met ordinair, maar Louise! Als een tweede huid omspant het haar benen en billen. Ze loopt naar me toe om te begroeten. Het lijkt of de legging haar soepele bewegingen accentueert. Ik zie haar beenspieren bewegen en ik zie hoe de stof haar venusheuvel laat uitkomen. Ik kom ogen te kort, want haar bovenlijf is nu gehuld in een strak hemdje met een V-hals. Mijn god, denk ik als heiden, wat een vrouw. Ze ziet me staren en er krult een lachje om haar mond. Achter me klinkt een “ahum”.

Het is Rogier die mijn aandacht vraagt voor de tweede verrassing, het aperitief. De trots van de leefgemeenschap. Het blijkt een uit cider gestookte soort Calvados. Het smaakt geweldig en Rogier is een gulle schenker. Een vervelend stemmetje in mijn hoofd zeurt over de bergen die ik morgen op de fiets over moet. Ik geef het stemmetje deels zijn zin en laat het bij drie glaasjes. Afscheid nemend van het gezelschap loopt Louise mee om, zoals ze zegt, “te zien of alles naar wens is.” Ze begeleid me naar het gastenverblijf en ik laat haar steeds voorgaan. Niet uit beleefdheid.

Ze kijkt hoe ik me installeer en vraagt plagerig of ik me niet zal vervelen. Ik toon mijn e-reader. Ze glimlacht en zegt “bon nuit.” Ik speel het spel mee en wens haar ook een goede nacht. Na me nog eens goed gedoucht te hebben, met extra aandacht voor mijn edele delen, duik ik in bed en wacht lezend af, met alleen het lampje van de e-reader aan. Anticiperend op wat komen gaat ben ik bloot in bed gaan liggen en steeds als ik aan Louise denk voel ik mijn pik reageren. Ik knijp er af en toe in. Nog even geduld, jouw beurt komt zo.

Ze laat me lang wachten. Ik betwijfelen of ik de signalen wel goed begrepen heb. Daar komt bij dat het fietsen en het harde werken me dreigen op te breken. Ik vecht tegen de slaap en verwens de drie borrels. Net als ik voor de vierde keer kijk hoe laat het is en constateer dat ik al een uur wacht, gaat de deur zonder kloppen open, Louise eindelijk.

“Chėrie,” noemt ze me op het bed toelopend. Ik knip het licht aan. Daar heb ik over nagedacht. Met deze vrouw geen gerommel in het donker. Ik wil haar bewonderen, in volle glorie, haar donkere huid en de ronde billen en dikke tieten. Ik heb nog nooit met een negerin gevreeën, ik wil haar zien. Rationeel weet ik, dat er geen verschil is, alleen een andere huidskleur. Maar een stemmetje in mijn hoofd zegt dat ik het moet onderzoeken.

Ze is op slippers en in een badjas. De slippers schopt ze uit en de badjas laat ze me aankijkend van haar schouders glijden. Mijn mond zakt bijna open. Wat een lijf! Haar borsten zijn twee, de zwaartekracht trotserende, halve bollen. Om de een of andere bizarre reden schiet een natuurkunde les van vroeger door mijn hoofd, over de ‘Maagdenburger halve bollen.’

“Draai je eens om?” Vraag ik om haar billen te bewonderen. Ze draait niet alleen om, ze komt met haar billen naar me toe gestoken naast het bed staan. Overeind komend pak ik ze vast. Bij Claire kon ik mijn vingers er in drukken. In deze bruine gespierde weelde lukt dat niet. Harde billen, de dwaze gedachte dat je er een hard gekookt ei op stuk kan slaan, komt in me op. Ze wiebelt even met haar kont en draait zich dan om. Op ooghoogte met haar poes komt mijn verwachting uit, een driehoekige mat van zwart kroezend haar siert haar onderbuik. Ik druk mijn neus er in. Ze giechelt en ik ruik... vrouw. Niet anders dan bij blanke vrouwen..., gewoon geil naar vrouw. Ze trekt het dekbed weg om zo mijn attente vriend onthullen.

“Gelukkig, je bent nog klaarwakker.”

Voordat ze bij me komt liggen haalt ze twee condooms uit een zak van een badjas.

“d Accord?” vraagt ze.

“Okay,” antwoord ik, waarop ze de condooms op het kastje naast het bed legt. Ze komt naast me liggen op de smalle eenpersoons matras. We kussen en ik voel haar dikke vlezige tong ver in mijn mond. In mijn beperkte ervaring ben ik altijd degene geweest die zijn tong in de ander zijn mond stak. Is dit de opmaat naar nieuwe sensaties? Ze smaakt voortreffelijk. Ik kus haar borsten en knabbel op haar harde tepels terwijl ze mijn pik vasthoud en kneed. Zachtjes duwt ze mijn mond weg van haar borsten. Ze buigt haar hoofd naar mijn pik en hopend op haar lippen om mijn eikel, druk ik mijn bekken omhoog. Helaas, ze is iets anders van plan. Ze inspecteert mijn pik heel nauwgezet van boven naar onder. Kennelijk tevreden mompelt ze iets dat ik niet versta en komt weer naast me liggen.

Met mijn vingers door haar kroezige haar ga ik naar haar spleet. Met mijn wijsvinger veeg ik tussen haar schaamlippen. Ik voel hoe ze haar benen wat spreidt en vat dat op als een uitnodiging om met een vinger in haar natte grot te gaan. Haar genotsplekje, ze zucht als ik het vind en legt haar hand op de mijne om mijn vinger daar te houden. Ik vinger haar terwijl ik haar kus. Weer die dikke geile tong en dat brengt me, ingegeven door haar eerdere inspectie, op een idee. Nog niet erin, ik heb geleerd dat geduld het genot kan verhogen en ik ben nieuwsgierig. Mijn eerste seks met een vrouw met donkere huidskleur. Ik wil van dichtbij zien waar ik mijn pik in ga stoppen. Ik strijk haar kroezige oerwoud opzij. Donkere vlezige schaamlippen worden zichtbaar. Niet van die rimpelige slappe flapjes, nee als echte vollen lippen. En aan de binnenkant zie ik haar vochtige donkerroze huid. Ik ruik haar nu nog beter, de lucht van een opgewonden vrouw.

Ze trekt me omhoog en reikt naar een van de condooms. Met haar tanden scheurt ze de verpakking open en ze rolt met een geconcentreerde blik het condoom over mijn pik. Ze kiest voor gemak en gaat op haar rug liggen.

“Kom, schiet op,” spoort ze me aan. Missionarisstand, niet super creatief maar wel lekker. Mijn pik glijdt, niet alleen moeiteloos naar binnen, hij lijkt wel opgeslokt te worden. Helaas kan ik zo niet goed zien hoe hij tussen haar schaamlippen heen en weer glijdt. Ik wil zien hoe mijn roze blanke lul in die donkere kut beweegt. Straks een ander standje proberen. Ze neukt geweldig. Ik stoot en Louise doet iets met haar bekken waardoor mijn pik gekneed wordt. Waar ik verwachtte mijn trukendoos open te moeten te trekken om haar eerder te laten komen, verrast ze me. Haar eerste orgasme komt snel. Is er ooit een studie verricht naar de geluiden die vrouwen naken als ze klaar komen? Louise is een stille met onderdrukt gegrom en diepe zuchten. Het bijna gebrek aan geluiden wordt meer dan gecompenseerd door heftig schokken van haar onderlichaam.

Ik weet hoe ik verder wil, van achteren op onze zij. Tegen haar billen aanbonzen met mijn hand op haar bolle borsten. Ze begrijpt me direct en werkt mee bij het op onze zij rollen. Ze tilt een been hoog op en tast tussen haar benen om mijn pik terug in haar warme gleuf te stoppen. Zonder hulp had mijn blinde vriend de weg ook wel teruggevonden, ze is zo nat dat ik al drukkend gewoon weer naar binnen geglibberd was. Of wilt ze er zeker van zijn dat ik in het goede gaatje ga?

Waar het op elkaar liggend lekker was, is het nu goddelijk. Ze heeft haar knieën wat opgetrokken en met mijn buik tegen haar billen stoot ik met lange grote halen. Ik voel mijn kloten slingeren en tegen haar aankletsen. Ze krijgt een nieuw orgasme en spoort me aan om ook te komen. Het valt ook niet meer te stoppen.

We blijven dicht tegen elkaar aan liggen tot we weer op adem zijn en mijn verslappende pik uit haar glibbert. Ik doe het condoom af. Louise kust me en zegt dat ze naar het toilet gaat. Nieuwsgierig naar het vervolg wacht ik af. Ze komt terug en tot mijn verrassing kruipt ze weer bij me in bed. Ze nestelt zich opnieuw met haar billen tegen me aan. Ik knip het licht uit en zo vallen we in slaap.

Gedesoriënteerd word ik wakker. Een kloppende ochtenderectie en warme billen. Het duurt even tot het indaalt waar ik ben en met wie. Het voelt ongelofelijk vertrouwd om zo wakker te worden. In de goede jaren met Julia vielen we vaak in lepeltjeshouding in slaap en dan werd ik wakker met mijn ochtenderectie verankerd in haar bilspleet. Louise slaapt nog. Voorzichtig kruip ik uit bed voor een gang naar de badkamer. Het duurt lang. Mijn apparaat is hard en laat zich niet naar de pot buigen. De gedachten aan gisteravond versoepelen het proces niet. Als het eindelijk gelukt is poets ik alvast maar mijn tanden, je weet maar nooit.

Terug op de slaapkamer zit Louise rechtop in bed. Ze schenkt me een stralende lach en een opgewekt goedemorgen. En wat voor een morgen, denk ik, naar haar bruine blote borsten starend. Soepel komt ze uit bed en met de mededeling, “eerst naar de badkamer,” loopt ze in Eva’s kostuum op me toe. Ze kust me en tikt tegen mijn geval, die na het plassen slap was en nu weer blijk geeft van toenemende belangstelling. “Jammer, net was hij harder.”

Ze was dus wakker en hield zich stil. Ik blijf naast het bed staan wachten tot ze terug komt. “Bon matin, chėrie,” zegt ze opnieuw, als ik mijn armen om haar heen sla. We kussen en ik proef dat ze mijn tandenborstel gebruikt heeft. Al kussend voel ik in haar kruis. Ze is nat en dat is niet van het plassen. We vozen staand naast het bed en dan vraagt ze me om op bed te gaan liggen.

“Mijn beurt, “ zegt ze, als ik lig. Ze stapt op het bed en komt ter hoogte van mijn hoofd wijdbeens over me heen staan. Ze biedt me een geweldig uitzicht op haar harige kruis. Langzaam laat ze zich zakken, tot in hurkhouding, met haar gat vlak boven mijn gezicht. Na de beurt van gisteravond heb ik geen enkel bezwaar. Ik til mijn hoofd op en duw mijn neus in haar schaamhaar. Het blijkt een plaagstootje, of ze bedenkt zich. Ze komt weer overeind en pakt het overgebleven condoom van het kastje. Met mij voorzien van condoom, herhaalt ze de gymnastiek van zonet, maar nu boven mijn pik.

Kijk mama, met losse handen, die rare gedachte schiet door me heen als het haar lukt om zich over mijn pik te laten zakken. Ze steekt haar handen naar me uit en met haar handen in de mijne begint ze me te berijden. In mijn ervaring de beweging waarbij mijn pik het best gemasseerd wordt. Ergens in de evolutie moet het fout gegaan zijn, anders hadden vrouwen wel sterkere beenspieren gekregen. Louise houdt het knap vol en ik help haar. Ik laat haar handen los en met mijn handen onder haar lekkere kont help ik haar bij haar bewegen. Zij geeft het ritme aan en in dat ritme dansen haar borsten. Ze hijgt en kreunt en net als ik denk, nu komt ze, laat ze zich op me zakken.

Teleurgesteld wil ik een ander standje voorstellen en dan doet ze iets wat me nog met geen vrouw is overkomen. Het lijkt wel magie en het is fantastisch. Bijna stilzittend, met mijn pik diep in haar, pulseert haar schede om mijn pik. Iedere puls is een knijpbeweging. Een knijpbeweging die mijn sappen doet stromen. Ik voel hoe de druk in me opbouwt en weet dat ik het niet kan stoppen. Ik geef me over aan het genot. Ik kom klaar. Ik hoor mezelf grommen en kijk naar haar gezicht dat grimast. Ze kijkt me aan. Haar mond hangt open en ze kreunt. Haar bekken schokt en zo perst ze me leeg.

Een uurtje later, na een stevig ontbijt en nagezwaaid door Louise fiets ik weg.

Met dank aan het logies en Louise met een licht gemoed en een lege zak. Wel is mijn fiets ruim een kilo zwaarder door het bedankcadeau van Rogier. Een literfles cider, voor mijn goede werken. Weigeren zou onbeleefd geweest zijn. Nog een kilo meer bergopwaarts. Al trappend ga ik in gedachten het gebeuren met Louise na. De seks was geweldig en staat zeker in de top vijf van mijn beste seks ooit. Het vreemde is dat ik me wat schuldig voel. Niet over de seks, maar over de intimiteit van het samen in slaap vallen en wakker worden.

Tinus Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.



Deel 5 MariaBEDEVAART 5 Maria

Posted by My 4Fingers Sat, August 25, 2018 11:38:35

Deel 5 Maria

De bergen over is zwaar en dat is een ‘understatement,’ Het is allejesus zwaar. De fiets, de bagage en misschien word ik te oud voor dit soort gekkigheid. Het is me op mijn racefiets in de Alpen nooit overkomen, maar nu loop ik stukjes. Er zijn stukken, zo steil, dat mijn hart zo te keer gaat dat het voelt alsof het uit mijn borstkast zal barsten. Lopen! Ik die vijf jaar terug boven op de Mont Ventoux een kwartier zat te wachten tot mijn vrienden boven waren. Tijdens een stop zie ik een appje van Julia. "Engeland nu wel gezien. Gaat het goed met je? Ik mis je wel!".

Ik antwoord met, "alles prima hier."

Later die dag heb ik daar spijt van. Onmiddellijk antwoorden terwijl ik vermoeid zat uit te hijgen, was stom geweest. Ik denk er over om nog een app te sturen, dat ik haar mis. Over de Julia van vroeger nadenkend voelt het zeker zo. Ik stuur geen bericht. Het is tenslotte door de vermoeidheid ingegeven sentiment. Te veel testosteron verstookt berg op?

Er is later die dag nog wel een lichtpuntje. Plassend langs de rand van de weg op een vlak stukje in de ...tigste haarspeld kijk ik naar mijn zakie. Misschien omdat de zon er op schijnt, of gewoon geluk. Ik zie tussen mijn donkerblonde sluike schaamhaar een dikke zwarte kroeshaar zitten. Voorzichtig vis ik de zwarte haar er uit. Die moet van Louise zijn. Ik ruik er aan, helaas... Als een kostbare schat, of om in de sfeer van de reis te blijven een relikwie, berg ik het souvenir voorzichtig in mijn portemonnee.

De Pyreneeën over kost me twee dagen en hoewel minder steil, houdt daarna het klimmen en dalen niet op. Dat is overigens niet mijn enige probleem. Het is begonnen met jeuk, jeuk in mijn kruis en mijn reet. ‘s Avonds, in mijn tentje, merk ik dat ik steeds vaker moet krabben. Overigens, ik hou er van om af en toe heerlijk aan mijn zak te krabben, echter deze jeuk is anders en krabben helpt niet. De volgende dag fietst het lastig met zo af en toe een hand in mijn broek. Dit is niet normaal. Ik stop bij een bosje en ga van de fiets af. Broek omlaag en inspectie. Ik ontdek kleine rode vlekjes tussen de schaamharen en kleine zwart bruine puntjes op de haren. Platjes?. Ik wil het googelen, verdomme geen bereik.

Een uur later, uitpuffend na een beklimming heb ik verbinding. Ja, het moeten platjes zijn. Ik lees het artikel op Wikipedia, hoe lang die beesten er over doen om zich te vermenigvuldigen en over bruine hoopjes in je haar. Ongeveer tien dagen, Dat sluit Louise uit. Mandy was geschoren, het is dus een souvenir van Claire. Heb ik ook nog een souvenir van Mandy tegoed? Ik maak me zorgen.

Een half uur later in de afdaling naar beneden suizend, blijven de zorgen over soa ’s door mijn hoofd spoken. Je kunt beter op de weg letten, vertel ik me zelf. Om de nare gedachten te verdrijven, besluit ik te gaan zingen. Het lied over Claire maar weer.

"Claire

Op je kut een grote bos

Nu ben ik de klos

Je schaamhaar vol vee

Je gaf ze me mee."

Nog op een uur of drie fietsen van Pamplona. Dit keer geen grote steden mijden, maar in Pamplona op zoek naar middelen. Een apotheek-achtige zaak is snel gevonden en het Engelse woord voor platjes komt na even nadenken boven drijven.

“Crabs,” zeg ik tegen een verkoopster. Ze kijkt me schaapachtig aan.

“Crabs,” zeg ik opnieuw, tussen mijn duim en wijsvinger iets heel kleins aangevend en op mijn kruis wijzend. Ze keek me aan of ik gestoord ben en schudt haar hoofd. Ik wijs nogmaals op mijn krijs en maak met mijn handen klauwtjes, tevergeefs. Wel kijkt ze me nu angstig aan en ze doet een stapje achteruit.

De cheffin komt erbij en ik herhaal mijn pantomime. Er komt een brede, begrijpende grijns op het gezicht van de cheffin en even later staan de twee in het Spaans te ratelen en pakt de verkoopster een flacon met een crème. Bij het afrekenen zie ik dat het kreng naar mijn in koersbroek gestoken onderlijf staart en moeite heeft om niet te lachen.

Ik vind een goedkoop hotelletje en smeer mijn schaamhaar, de haren op mijn kont, mijn bovenbenen en mijn buik rijkelijk in. Nogmaals googelend op platjes lees ik dat scheren aanbevolen wordt. Tering, hoe verklaar ik een kaal kruis als ik thuis kom? Irritatie bij het fietsen in de warmte en daarom afgeschoren, lijkt me de meest aanvaardbare smoes. Mijn schaamhaar er af, daar kan ik goed bij, maar mijn behaarde kont en mijn kloten? Ik heb weliswaar scheerzeep en mesjes bij me, maar dit vraagt om meer en grover geschut.

De stad in op zoek naar een winkel. Ik loop rond in een tippelwijk. Dat brengt me op een idee. Ik koop extra mesjes, een schaartje en huishoudhandschoenen en ga op zoek.

Zelf kan ik er niet goed bij en ik heb geen zin om me in mijn kont of mijn kloten te snijden en zeker niet met de kilometers die nog op het fietszadel doorgebracht moeten worden. Waar en hoe vind je iemand om je gat te scheren? Met een beeld voor ogen, waarin ik met mijn broek omlaag voorovergebogen in een drukke kapperszaak sta, loop ik glimlachend over straat. Op zoek naar een hoer. Het blijkt met hoeren net als met benzinepompen, als je ze niet nodig heb dan struikel je er over en andersom...

Ruim een uur en twee mislukte pogingen later, vind ik er een die, en voldoende Engels spreekt om me te begrijpen en die tegen betaling van twee uur van haar tijd, mee wil naar het hotel. De jongedame in kwestie, “je mag me Maria noemen,” is een opgewekt type. Ze heeft duidelijk schik in haar opdracht. Vrolijk pratend loopt ze met me naar het hotel. Met haar mond dicht, ziet ze er aardig uit. Haar borsten lijken echter te groot voor haar magere lichaam. Siliconen? In dat geval had ze het geld beter aan de tandarts kunnen besteden. Haar gebit ziet er niet uit en ze heeft een bijzonder onfrisse adem.

Wat ik al vreesde gebeurt, Maria wordt herkend als vakvrouw. Ik zie de receptionist naar ons kijken en voel dat ik ga blozen. Gelukkig, hij knipoogt.

Naakt sta ik in de douchebak en Maria voorzien van de huishoudhandschoenen gaat gezeten op een krukje aan de slag. Eerst met de schaar en dan smeert ze flinke klodders scheerschuim over mijn onderlichaam. Al scherend neuriet ze een liedje. Ze had altijd al kapster willen worden, vertelt ze. “Maar het betaalt zo slecht.”

Ik wil het niet, maar ondanks mijn angst voor de schaar en het scheermes is mijn pik toch gegroeid. Bij het knippen bleef hij nog keurig in zijn schulp gekropen, maar hij blijkt niet bestand tegen de wijze waarop ze hem vasthoudt om mijn scrotum te scheren Ze maakte er lachend in het Spaans een opmerking over die ze niet wil vertalen. Het ging over een “burro,” een ezel, dat begreep ik nog wel.

Ze wrijft met een handdoek de resten scheerschuim weg en in de spiegel kijk ik naar het resultaat. Wat een stom gezicht, zo’n kale buik en dan nog met een stijve ook.

“Je hebt nog tijd over,” zegt ze.

Tegen bijbetaling wil ze me met een “handjob” van mijn stijve afhelpen of me met een condoom pijpen. Ik bedank. In gedachten zie ik haar, met nog steeds de huishoudhandschoenen, aan mijn pik sjorren. Laten pijpen is verleidelijk, maar dat gebit!

Daar komt bij dat het platjes gedoe, met een dure hotel overnachting en Maria ’s honorarium, me al genoeg geld gekost heeft. Na het vertrek van Maria ruk ik me af, met Louise voor ogen. Ik hoop dat ik die lieve Louise niet besmet heb.

Die avond belt Julia. Ze is weer thuis en ze vindt het zonder mij stil in huis. “Hoe lang wil je nog wegblijven?”

Ik vertel dat ik nog ongeveer een week nodig heb. Er valt een ongemakkelijke stilte. Net als ik wil zeggen dat ik naar huis begin te verlangen, zegt ze met teleurstelling in haar stem dat ze gerekend had op drie weken.

“Kan je niet wat harder fietsen of een stukje afsnijden?”

Die avond in bed denk ik aan Julia. Hoorde ik een opening, terug naar de oude intimiteit of is de wens de vader van de gedachte? Zal ik vaker bellen en appen? Piekerend val ik in slaap.

Eindelijk Santiago in zicht. Nog een paar kilometer. Ik schakel terug, de laatste kilometers mogen lang duren. Niet zo als vroeger tijdens trainingsritjes met een sprintje naar ieder plaatsnaambord.

De laatste ruim 700 kilometer vergden zes dagen stevig doortrappen. De schaamluis is afdoende bestreden. Echter met het afscheren van mijn schaamhaar is mijn eerdere ‘geluk’ op de schedevaart met bereidwillige dames voorbij. Ik ben een soort van Samson geworden, zoals in het Bijbelverhaal. ‘s Avonds bij het douchen kijk ik steeds hoopvol omlaag. Gelukkig zijn er weer stoppeltjes zichtbaar.

Tinus Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.



Deel 6 JannyBEDEVAART 6 Janny

Posted by My 4Fingers Sat, August 25, 2018 11:36:42

Deel 6 Janny

Santiago binnen fietsend ben ik niet onder de indruk. Het ziet er nogal morsig uit. Ik twijfel over mijn eerdere voornemen om er een paar dagen te blijven. Misschien valt het in het centrum nog mee. Julia belt nu dagelijks en ik heb opgebiecht dat ik ook naar huis verlang. Het ging tenslotte om de reis en niet om de bestemming.

Maar eerst moet ik mijn fiets kwijt en de thuisreis regelen. Een camping buiten de stad lijkt me onpraktisch en ik vind dat ik ondanks de kosten een echt bed verdiend heb. Temeer omdat te lang doorrijden met een natte broek een blaar op mijn kont heeft veroorzaakt. De laatste twee dagen heb ik met een blarenpleister op mijn reet gereden. Een geluk bij een ongeluk, denk ik steeds als ik de pleister vervang voor een nieuwe. Met reetharen zou die operatie een stuk pijnlijker zijn.

Ik vind een hotel, weliswaar niet goedkoop, maar voor een paar dagen moet het kunnen. Derde etage met uitzicht op een plein. Ik sjouw mijn spullen naar de kamer om te douchen en de fietskleren te verwisselen voor een toeristen plunje. Hoewel al half tien, is het restaurant nog open. Spanjaarden eten laat. Het is druk in de eetzaal, alleen in een hoekje is nog een plekje vrij. Wachtend op mijn bestelling, kijk ik de eetzaal rond en luister naar het geroezemoes. Aan een lange tafel dicht bij de mijne zit een gemengd gezelschap van tien personen. Ze zien er Hollands uit en ik spits mijn oren. Mijn intuïtie blijkt te kloppen, ik vang flarden van hun gesprekken op. De ruim drie weken zonder landgenoten zijn me goed bevallen. Ik maak me niet bekend als landgenoot en luister naar wat ze te vertellen hebben. Uit, wat ik hoor, maak ik op dat het wandelaars zijn en dat ze acht dagen gewandeld hebben. Zij liever dan ik, wandelen gaat me te langzaam.

Terug op de kamer bel ik Julia en stel haar gerust met het bericht dat ik op mijn bestemming ben. Ik vertel haar dat ik hier hooguit twee dagen wil blijven en dat ik het laat afhangen van de beschikbare vluchten. Ze blaast een kus door de telefoon. De matras en de vermoeidheid hebben voor een lange en diepe nachtrust gezorgd. Ik word wakker van muziek buiten op het plein. Na het ontbijt fiets ik de stad in om Pakezel te verkopen. Nog één maal met mijn zere kont op het zadel. Ik twijfel nog, het is een trouwe metgezel geworden, is er geen manier om hem naar Holland te krijgen? Ach nee, met een racefiets een mountainbike en een stadsfiets heb ik genoeg fietsen. De eerste fietsenzaak, die ik probeer, heeft geen belangstelling, wel een tip. De tip blijkt een goede, een zaak buiten het centrum heeft zich gespecialiseerd in sportfietsen. Gelukkig kijken ze door de modder en andere viezigheid heen. Het kost wat tijd om te onderhandelen, maar we worden het eens voor een prijs, die maar tweehonderd euro lager is dan wat ik voor de fiets betaald heb. Ik neem nog een laatste foto van Pakezel. Hij heeft me trouw gediend. Volgens de teller hebben we samen 2689 km afgelegd.

Teruglopend naar het centrum maak ik de hoofdrekensom. De fiets heeft me ongeveer 7,5 eurocent per kilometer gekost. En doorrekenend 66,67 euro per wip.

Terug in het centrum boek ik op een reisbureau een vlucht naar huis voor over twee dagen. Eerder kan niet en het komt goed uit met wat ik Julia vertelde. Wat nog rest is een rugzak of een rolkoffertje voor mijn bagage. Lang leve de circulaire economie, ook Spanje blijkt kringloop winkels te kennen. Voor vijftien euro word ik eigenaar van een smerige en ranzig ruikende rugzak. Ik besluit hem terug in het hotel onder de douche te schrobben.

Na de rugzak naar het hotel gebracht te hebben staat niets me meer in de weg om de stad te gaan verkennen en het pelgrimsgebeuren te aanschouwen. Ik besluit met de kathedraal te beginnen. Uit een, in de kathedraal opgepikte folder, begrijp ik, dat voor pelgrims de staat van de ziel belangrijk is. Door het schuren van mijn broek over de blaar, ben ik echter meer bezig met de staat van mijn zitvlak. Ik stuur een selfie naar Julia en app "Overmorgen naar huis."

Ze antwoord bijna direct.

"Gelukkig! Hoe laat en zal ik ophalen?”

"Half elf ‘s avonds, zie nog wel. Heb een rugzak voor mijn bagage gekocht."

De kathedraal is mooi, met de bijbehorende roomse overdaad aan pracht en praal. Julia is van huis uit katholiek en steekt bij een bezoek aan een kerk vaak een kaarsje aan. Ik pak zonder te betalen een kaarsje en steek het aan. Zal het werken voor teruggevonden huwelijksgeluk? Ik besluit toch maar een euro in de gleuf te stoppen. Verder wandelen en cultuur snuiven of een pilsje in de schaduw? Ik hoef niet te kiezen, mijn benen zijn al op weg naar het dichtstbijzijnde terras.

Genietend van de eerste hap hopschuim, zie ik een vrouw op me af komen. Ik herken haar als een van de groep Hollanders uit het hotel. Slank, pezig en gespierde benen onder haar shorts. De bouw van een duurloopster. Gisteren in het gedimde licht van de eetzaal had ik haar begin dertig geschat. Nu dichterbij en bij daglicht zie ik dat er minstens tien jaar bij moet. Fraai exemplaar en goed opgedroogd, maar de lijntjes om haar mond en bij haar ogen verraden haar leeftijd. Ze kijkt bozig en begint in rap Spaans tegen me uit te varen. Ik kan het niet volgen en kijk haar dommig aan.

“Zie je wel, je bent Hollander,” zegt ze in mijn landstaal.

Ze blijkt de avond te voren gemerkt te hebben dat ik naar hun gesprekken luisterde en ze had zich afgevraagd of ik een landgenoot was.

“Kinderachtig dat je niet zei dat je ook uit Nederland komt.”

“Wil je wat drinken?” Vraag ik. Ik zie haar twijfelen, maar met een zuur gezicht zegt ze.

“eh, vooruit dan maar." Ze nipt van haar ijsthee en ze vertelt dat ze haar groep ontvlucht is. “Ik heb nu wel genoeg kerken gezien.”

Dat leidt tot mijn vraag over het hoe en waarom van hun wandeltocht. Ze aarzelt met antwoorden. Om het ijs te breken vertel ik hoe ik in Santiago terecht ben gekomen. De huwelijkse aanleiding vervang ik door ‘er even uit willen’. De schedevaart en de platjes laat ik ook maar weg. Ze lacht er niet om, ze kijkt me alleen maar wat meewarig aan. Ook mijn beschrijving van het leed van mijn blaar laat haar niet lachen. De enige reactie die ik krijg is een vies gezicht. Gelukkig staat ze er wel op om nog wat te drinken te bestellen, “op mijn kosten nu,” benadrukt ze. We stellen ons aan elkaar voor. Ze heet “Janny.”

Janny blijkt door een vriendin overgehaald te zijn, om mee te gaan op een achtdaagse voettocht over het laatste deel van de pelgrimsroute.

“Nee,” ze is niet katholiek.

Ze zat in een dip en haar vriendin An vond dat ze er uit moest.

“Ook omdat ik Spaans spreek.”

Terwijl ze praat neem ik haar op. Zeker niet onaantrekkelijker en een strak lijf. Jammer dat ze zo zuur blijft kijken. Komen daar die lijntjes om haar mond vandaan.

Ze heeft iets chique over zich. Luisterend naar haar, vraag ik me af waarom ik haar chique vind. Het is niet haar vrijetijdskleding. Het komt door haar stem en haar dictie. Ze spreekt heel bedachtzaam in een wat geaffecteerd Nederlands. Ze draagt geen trouwring. Misschien valt ze wel op vrouwen, ze heeft het opvallend vaak over haar vriendin An. Ze stopt met praten, “is er wat?”

“Nee, hoezo?”

“Je zit zo naar me te staren.”

“Ik vind het leuk om naar je te kijken, als je praat,” jok ik. Ik kan haar moeilijk vertellen waaraan ik dacht.

Ze bloost. “Ach, schiet op.”

Om van onderwerp te veranderen vraagt ze of ik op de dagen dat ik door Spanje fietste nog wat Spaans geleerd heb.

Ik knik bevestigend en zeg, “vamos, allegria.”

He, he, dat brengt zo waar een voorzichtige glimlach op haar gezicht. “Wat voor plezier heb je in gedachten?”

Oei, denk ik, beet? “We kunnen samen nog een bezienswaardigheid bezoeken of naar het hotel gaan op zoek naar plezier of voor ontspanning”.

Bezienswaardigheden had ze genoeg gezien. Ontspannen vindt ze een prima idee. “Maar,” zegt ze erbij, “ieder op zijn eigen kamer.”

Tijdens de wandeling terug naar het hotel ontdooit ze verder. Ze vertelt Spaans gestudeerd te hebben en eerst in het onderwijs gewerkt te hebben en dat ze nu zelfstandig vertaalster is.

“Ik was het onderwijs zat, maar ik geef nog wel Spaanse les aan groepjes volwassenen.”

Terwijl ze praat over haar werk, vraag ik me af waar ik mee bezig ben. Het contact met Julia is weer goed en er lonkt een herstart. Wil ik eigenlijk wel seks met deze vrouw? Ik besluit een poging te wagen. Ter bekroning van de schedevaart en benieuwd of ik het nog kan. “Een vrouw versieren”. Per slot van rekening groeien mijn stoppeltjes. In het hotel gaat ze in de lift mee naar boven. Zij en haar vriendin delen een kamer op de zelfde verdieping als ik. In de gang bedankt ze me voor het gezellige gesprek en ze neemt afscheid met een kusje op mijn wang.

Dat was het dan, leuk geprobeerd, denk ik op het bed ploffend. Ik voel geen spijt, misschien is het maar beter zo. Overmorgen ga ik terug naar huis en naar Julia.

De rugzak laat ik die maar gaan schoonmaken, dan kan het ding nog een dag drogen. Uitgekleed begin ik onder de douche aan het karwei. Het valt niet mee en ik ben er ruim een kwartier druk mee. Ik heb hem net te drogen gehangen als er op de deur wordt geklopt. Negeren of toch Janny? Met een om mijn middel geslagen handdoek open ik de deur. Janny! Ze heeft een kamerjas aan en is op slippers.

“Ik wilde me eerst even douchen,” zegt ze. “Ik ben blij dat jij ook gedoucht hebt.”

Verrast laat ik haar binnen en ik zie dat ze nadrukkelijk naar mijn handdoek kijkt. Ik sluit de deur en ze stapt met een ernstige blik in haar ogen naar me toe. Ik zie nu niets zuurs meer aan haar.

“Eens zien wat voor vlees er in de kuip zit.”

Ze maakt mijn handdoek los en onthult mijn vriend. Het gaat zo snel en plotseling dat hij het nog niet heeft kunnen volgen. Hij hangt nog. Het blijkt voor Janny geen belemmering. Ze pakt hem vast en in haar hand komt hij tot leven. Nou ja leven, tot volle wasdom. Ze knijpt er in.

“Hm…, stevige knaap.”

Daarna pakt ze mijn ballen vast, alsof ze die ook wilt keuren. Kennelijk valt de keuring goed uit, want ze vraagt of ik een condoom heb. Komen ze toch nog van pas. Nieuwsgierig kijk ik toe, hoe ze zelf de badjas uittrekt. Ze heeft een slank afgetraind lichaam. Kleine wat hangende borsten met donkerroze rozenknopjes en een platte getrimde onderbuik. Tot mijn verrassing zie ik dat ze een soort van Hitlersnorretje heeft laten staan.

"Zum Befehl," ik kan het nog net inhouden.

Ik steek mijn handen naar haar uit.

“Zo,” zegt ze, “ik moet je eerst nog wat vertellen.” Bah, denk ik, wat nu weer. Wat daarna volgt verrast me compleet. Met haar geaffecteerde deftige stem vraagt ze of ik schuttingwoorden wil gebruiken. Ik kijk haar verrast aan. Schuttingwoorden tijdens de seks? Julia wordt al kwaad als ik het over haar kut heb in plaats van haar poesje.

“Zoals kut en pik?” vraag ik.

“Nee sterker,” zegt ze met een serieus gezicht en me nadrukkelijk aankijkend. “Zoals, zal ik mijn dikke worst in je geile gleuf stoppen?”

Het lukt me maar net om mijn gezicht strak te houden en wie ben ik om een bereidwillige vrouw iets te weigeren? Ik die, zo vaak bekritiseerd word om mijn onverbloemd taalgebruik. En zij vraagt er om. Ik denk na en gek genoeg kost het me, nu het niet spontaan gebeurd, moeite om iets met schuttingwoorden te vinden dat ook nog origineel is.

“Wil je me kussen? En dan met je tong in mijn mond voordoen hoe mijn dikke snikkel zo in die natte gleuf van je moet stoten?”

Het is kennelijk een zin die geapprecieerd wordt, want ze drukt haar lippen op de mijne en haar tong dringt in mijn mond. Apart, denk ik als haar tong heen en weer in mijn mond gaat. Ik breek de kus af en vraag haar, “wil je dat ik je lekkere natte kut ga vingeren?” Ze knikt. Haar kut voelend valt het tegen. Ze is helemaal niet nat, ze is hartstikke droog. Ik zeg er maar niets van, ik wil neuken en droog als ze is, gaat dat niet.

“Zo,” zeg ik, “nu ga ik die kut van je zo verwennen dat het geil langs mijn vingers druipt.” Voorzichtig met een vinger beginnend, merk ik hoe ze zich langzaam maar zeker voor me opent. Na even vingeren voel ik dat ze vochtig wordt. Tweede vinger erbij en dieper er in.

“Goddorie Janny, wat heb je een lekkere neukgrot.”

Het werkt, haar kut is nu goed toegankelijk en ze is nat geworden. Nog geen soppen maar toch. Ze hangt aan me, met mijn pik in haar hand. Ze is zo geconcentreerd op mijn vozen, dat ze hem alleen maar stevig als een handsvat vasthoudt. Ze steunt, “doorgaan!” Ik smoor al vingerend haar aanmoediging met een kus. Ze lijkt me gereed voor de volgende actie.

“Zo, en nu wil ik die soppende kut van je van dichtbij zien.”

Ik kniel voor haar. Geen strak kutje maar een flamoes met grote uitstekende schaamlippen, als flaporen. Schaamflappen!

“Hm…,” lieg ik, “wat een lekkere strakke neukdoos.” Ze ruikt geil. “Je ruikt ongelofelijk geil, je ruikt als een vrouw die lekker geneukt wil worden.” Met mijn gezicht zo voor haar kut, voelt ze goed aan wat ze kan verwachten. Ze gaat wat meer wijdbeens staan en kantelt haar bekken naar me toe. Met mijn vingers spreid ik haar schaamlippen, haar clitoris wordt zichtbaar. Ik lik een paar maal over het zout smakende knopje. Ze legt haar handen op mijn hoofd om het op zijn plaats te houden. Jammer voor haar, maar ik heb een ander plan. Ze wilde toch grove taal horen. Ik maak me los en kom overeind om haar te kussen

“Zo smaakt jouw geiligheid.” Het werkt nog ook, Ze likt mijn mond af. “Als jij nu mijn dikke leuter in je pijpbekkie neem, dan ga ik je straks met mijn tong diep in die lekkere natte gleuf van je beffen.” Zo dat gaat goed, ze kijkt me stralend aan en knielt om mijn jongeheer diep in haar mond te nemen. Geen voorzichtige halfslachtige poging met alleen mijn eikel tussen haar lippen. Niets van dat, gewoon zo veel mogelijk pik in haar mond. Dus toch een pijpbekkie. Terwijl ze pijpt moedig ik haar aan. “Kom op Janny, doorgaan tot ik bijna kom. Daarna ga ik met mijn tong je kittelaar likken tot je het uitschreeuwt.”

Ze gaat door en ze pijpt goed. Eigenlijk te goed, te snel voel ik mijn zaad opborrelen. Ik heb veel meer voor ons in petto en duw zachtjes haar hoofd weg. Ze kijkt me vragend aan. “Het is heerlijk, als je nog even doorgaat dan spuit ik je mond vol en dat wil ik niet. Ik wil straks in je kut spuiten en dan samen met jou voor de spiegel kijken hoe mijn sperma uit je kut druipt. Wil je dat ik je van geiligheid druipende kut lik?”

“Schiet op, lik me klaar.”

Ik dirigeer haar op het bed met ‘haar geile kont’ op het randje en haar benen buitenboord. Tussen haar benen knielend duw ik ze ver uit elkaar. Ze is nu wel goed nat en haar genotsknopje puilt naar buiten

“Ja, ja, schiet op, lik mijn spleetje.”

Van een spleetje is geen sprake meer, wel van een gapende wijde opening. Ik ben ook niet van plan om met mijn tong diep in haar kut te gaan. Haar kittelaar likken moet volstaan. Met het puntje van mijn tong omcirkel ik haar kittelaar. Luisterend naar haar toenemend gekreun probeer ik in te schatten wanneer ze op het randje komt. Daar stop ik. Overeind komend leun ik over haar heen en veeg met een overdreven gebaar mijn mond af. Ik hou mijn vingers voor haar mond. Ze doet het!. Ze likt mijn vingers af en komt overeind om over mijn lippen te likken. Om haar op het randje te houden heb twee vingers in haar gestoken. Ze kust me en kreunt in mijn mond.

“Wil je dat ik je verder lik of wil je mijn pik nu in je geile doos voelen?”

“Likken! Lik me klaar.” Ik help haar om languit op bed te gaan liggen en kruip daarna boven op haar. Op mijn ellebogen leunend met mijn gezicht in haar natte kruis en mijn voeten op het hoofdeind. Zo hang ik boven haar en mijn pik wijst naar haar mond. Ik voel hoe haar lippen zich om mijn pik sluiten. Al likkend neuk ik haar in haar mond. Steeds als de druk te hoog wordt trek ik mijn pik terug om hem even later weer in haar geopende mond te steken. Ze kreunt met haar lippen om mijn pik en haar onderlichaam begint te bewegen. Haar benen gaan omhoog en mijn hoofd wordt bijna tussen haar dijen geplet. Ik kan haar zo niet meer horen, maar ik blijf likken tot ze mijn hoofd weer loslaat

“Oh, oh stop.”

“Wil je nu mijn pik in je kut hebben?” Ze knikt.

“Hoe wil je dat ik hem er in steek?”

“Zo,” zegt ze en ze trekt heel lenig haar benen op, tot in een hoek van negentig graden met haar romp. Ik kniel op het bed en trek haar benen tegen mijn borst. Ja, denk ik, zonder hulp van haar of mijn handen, naar binnen stotend, zo is het heerlijk. Diep er in en strak. Het voelt als in een warm bad stappen na een lange dag buiten in de kou. Even denk ik aan Julia en hoe we vroeger dit standje ook deden.

“Kom op neuk me klaar.”

Julia verdwijnt uit mijn gedachten en ik neuk Janny zonder enige reserve. Ik hou me niet in. Ik pak haar zo hard en diep als ik kan. Bonken, rammen, stoten op weg naar verlichting. Janny jammert zachtjes en ik grom als de ontlading komt. Als we op adem gekomen, rustig nagenietend naast elkaar liggen, veegt ze met een vinger over de stoppels op mijn onderbuik.

“Je mag je wel weer eens scheren.”

Dat nooit meer, denk ik zonder op haar opmerking te reageren. Daarop maak ik een fout. Nog in de ban van onze seks zeg ik, “dit was godvergeten lekker. Janny, mens wat heb jij een lekkere kut en je krijgt een tien voor pijpen.” Ze draait haar hoofd naar me toe, de zure blik is weer terug. Met een bestraffend toontje zegt ze.

“Die taal kan je nu wel voor je houden, het was goed zo.”

De spiegel en het druipende sperma aanschouwen lijkt ze vergeten en ik herinner er haar niet aan. Rond haar mond zie ik grote rode vlekken. Ik hoop dat het geen kneuzingen zijn en dat het wegtrekt voordat haar vriendin terugkomt. Voordat ze haar badjas aantrekt en weg gaat, gebruikt ze mijn handdoek om haar kruis en benen af te vegen.

Pas na Janny ’s vertrek komt de realisatie dat het condoom, waar ze om gevraagd had, niet gebruikt is.

Die avond gaat Janny met haar groep, als afsluiting van hun reis, in de stad uit eten. En ik? Ik lees een boek. Nog een keer zie ik haar, uit de verte. De volgende morgen als ik wakker wordt van geluiden buiten op straat. Ik kijk uit het raam omlaag en zie Janny en haar reisgenoten in een busje stappen. Ze kijkt niet omhoog.

Ik heb nog een dag in Santiago. Tijdens het ontbijt appt Julia. "Mis je en verlang naar je."

Zo, denk ik en ik app terug, "Nog één nachtje slapen."

Ik slenter die dag langs de bezienswaardigheden, zonder veel te zien. Op een plein tegen de muren van een museum hangen spandoeken, met in drie talen de uitnodiging om het "Cultuurfeest" te bezoeken. Er tegenover is een ijssalon. Ik kies voor een ijsje. Ik heb het niet naar mijn zin. Later die dag in de schaduw op een terras denk ik na over het hoe verder. In ieder geval naar huis en naar Julia. Vijfentwintig jaar schut je niet zomaar, als een paar waterdruppels, van je af. Wat zal ik doen? Kiezen voor eerlijkheid en alles opbiechten. Ik zie het al voor me, de huilbuien en later de verwijten. De laatste contacten zijn hoopvol. Ik kies er voor om Julia onwetendheid te laten. Ik ga er aan werken om samen de draad van ons leven weer op te pikken en zo te ontdekken waar de draad ons heen leidt.

Het is tijd om naar huis te gaan.

Tinus Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.



HITSIGE KADEHITSIGE KADE

Posted by My 4Fingers Fri, August 17, 2018 11:53:39

HITSIGE KADE

Hoe ik er in stonk.

“Je laat je gebruiken”, zei mijn vrouw Truut. Daar had ze gelijk in. Echter mijn uitleg dat ik dat niet erg vond, wilde ze niet begrijpen. Logisch, want ik kon haar niet het hele verhaal vertellen.

Het begon op een avond begin oktober. Ik had net een afspraak gemaakt om onze boot de volgende week uit het water te laten hijsen. Veilig op het droge voor de winter. Patrick belde. Patrick is een vage kennis van de jachthaven. Hij handelt in tweedehands boten. Zo af en toe maken we een praatje en soms drink ik een biertje met hem. Patrick is een kei in praatje pot, met twee hoofdonderwerpen, boten en vrouwen. Of ik hem wilde helpen.

“Ik zit in nood man. Ik heb direct aan jou gedacht en de havenmeester om je nummer gevraagd.”

“Oh”, dacht ik.

Hij bracht het leuk, “jij bent een man die ik met boten vertrouw.”

“Voor jou leuk, samen met het vrouwtje een reisje in het najaar.” Nou nee, dacht ik, daar trapt Truut niet in.

“Ik betaal je voor je tijd, hoor,” en hij noemde een bedrag, dat ik maar niet aan Truut vertelde. Dan had ze me helemaal uitgelachen. Hij was zoals hij het noemde, ‘door zijn rug gegaan en kon niet meer op of neer. Zelfs niet voor weetje wel, laat staan om te varen.’

Hij had een boot gekocht in Nieuwpoort in België en hij had er ook al een potentiele koper voor.

“Een ouwe Nicholson 38, een boot die jij heel mooi vind. Daar wil je graag mee varen.”

Daar had hij gelijk in.

“Leuk tochie voor je.”

Herfstvakantie tijd. Rustig op het werk en de lange termijn weersvoorspelling was gunstig. Daar kwam bij dat ik met een probleem worstelde, waar ik rustig over na wilde denken. Ik zei, “ja, mits het een betrouwbaar schip is en ik geen gereedschapskist hoef mee te sjouwen.”

“Puntgave boot en ik heb een keuringsrapport.”

“Ja,” spotte ik, “zeker van een oud omaatje geweest, die er alleen op zondag mee naar de kerk voer.”

Patrick, die ooit in de autohandel had gezeten, kon er niet om lachen. “Vertrouw me maar, die boot is in perfecte staat.”

Ik trapte erin. Na nog drie dagen werken vertrok ik naar Nieuwpoort. Zes uur reizen met het openbaar vervoer. Met mijn laptop werkte ik zo goed en kwaad als het ging in de trein. Patrick had geregeld dat de oude eigenaar me oppikte en naar de haven bracht. Het bleek een prettige oude baas, die met pijn in zijn hart afscheid van zijn boot nam. De boot was, vertelde hij, vernoemd naar zijn vrouw Christine. Zijn Christien was een jaar terug overleden en nu had hij geen ‘goesting’ meer om te varen.

“Zij heeft hem gedoopt, mijnheer, nu ruim veertig jaar geleden. Met echte champagne.” Hij hoopte dat de nieuwe eigenaren de naam zouden handhaven.

“Denkt u dat ze dat zullen doen?”

Hij had de boot altijd goed onderhouden vertelde hij. Uiterlijk klopte dat. Voor een boot uit 1969 zag het er allemaal geweldig uit, tot ik de motorruimte opende. Een antieke Faryman diesel en nog een bonk roest ook.

“Prima karretje, mijnheer. Start hem maar.”

Amechtig puffend, lukte dat na heel wat omwentelingen van de startmotor. Tering, dacht ik, nee toch, slechte compressie. Ik kreeg een visioen van naderende ellende tijdens de reis. Het kreng rookte ook nogal. Met opgetrokken wenkbrauwen keek ik de oude baas aan.

“De monteur heeft gezegd dat het roken niet erg is, dat hoort bij deze motoren.”

Oh, dacht ik.

“Uw vriend Patrick vond het ook OK.”

De lul, dacht ik.

Ik wilde me niet laten kennen en eerlijk gezegd zag ik er ook tegen op om weer helemaal met de trein terug te gaan. Er bleek gelukkig een gereedschapskistje met het hoognodige en wat reserve onderdelen aan boord. Toch maar mee gaan varen, besloot ik, het is per slot van rekening een zeilboot. Het weerbericht voor de volgende dag was gunstig, zuid west drie tot vier.

Onderweg

Na een rustige eerste nacht aan boord word ik wakker van het ingestelde alarm. Zes uur, vroeg op want vanaf half zeven loopt de stroom op zee mee. Slechts een keer werd mijn nachtrust onderbroken als gevolg van de ‘s avonds genoten Belgische biertjes. Een snel ontbijt en een half uur later vaar ik met een rookwolkje achter me aan de monding van de IJzer uit. Tussen de staketsels van de pieren gaan de zeilen omhoog en de motor, rust en onderweg. Bij het hijsen van de zeilen komt de tweede tegenvaller, de stuurautomaat werkt niet. Hardop vervloek ik Patrick. Gelukkig blijkt de boot met het kits tuig prima te trimmen en kan ik af en toe het roer loslaten.

Het is fris, met een graad of acht, maar verder prima zeilweer. Dik aangekleed en met een muts over mijn oren geniet ik van het zeilen. Ik stuur gelijk maar een flink eind uit de kust. Zo fraai is de Belgische kust niet, met zijn aaneenschakeling van hoogbouw. Plus dat ik straks met een ruime boog om de ver in zee stekende havendam van Zeebrugge heen wil. Zonder de zorgen over de motor, een perfecte dag. Overigens is de motor van later zorg, mijn eerste aandacht verdient de stuurautomaat. Het lukt me, om met wat gesleutelde stuurautomaat aan de praat te krijgen. Het blijkt een kapotte zekering, die ik vervang door een stukje koperdraad. Een opluchting om niet constant te hoeven opletten. Het roer loslaten om snel een boterham klaar te maken of te pissen is nog te doen, maar poepen doe ik graag op mijn gemak. Uren later Zeebrugge voorbij zie ik in de verte de kust van Walcheren.

Zeeland ‘s zomers, de lucht van de vers geoogste uien op de akkers en de zilte lucht boven droogvallende schorren. Denkend aan zilte lucht denk ik aan... kut. Freudiaans? En zo kom ik toch op het weggestopte probleem.

Jannie onze nieuwe afdelingsassistente. Ik heb haar aangenomen en haar proeftijd loopt af. Haar inzet is goed en op haar werk valt niets aan te merken. Ook de klanten zijn enthousiast over haar. Er is maar een probleem en dat zijn zij en ik samen. Vanaf het begin broeide er iets tussen ons. Het begon met wat toespelingen van haar kant en ik sukkel ging er op in. Tegen beter weten in. Ze stelde ook al snel allerlei persoonlijke vragen. Achteraf stom, maar ik voelde me gevleid met haar aandacht en vertelde haar veel te veel, onder andere over mijn huwelijk. Als het nu maar bij woorden was gebleven.

Twee weken terug ben ik in de fout gegaan en hebben we gezoend en gevoosd. Het was lekker en ik heb spijt. Zo dubbel als maar kan. Dat zo’n jonge vrouw in me geïnteresseerd is streelde mijn ego behoorlijk. Maar aan de andere kant voel ik me nu de spreekwoordelijke oude bok met het jonge blaadje. Vijftien jaar jonger is ze. Gescheiden, en eigenlijk is ze alles wat Truut niet is of doet. Ze draagt uitdagende kleding; vertelt schuine grappen en ze heeft een geweldig strak figuur met forse borsten en kleine ronde harde billen. Toen haar interesse steeds duidelijker werd had ik er al over nagedacht en een besluit genomen. Levensgevaarlijk en afhouden. Niet verliefd, het is alleen maar geiligheid was mijn conclusie.

Tot die middag. Het was al na werktijd en bijna alle collega ’s waren naar huis. Ik liep het magazijn in om een monster te pakken dat ik de volgende dag aan een klant wilde tonen.

“He Bert, loop je me achterna?” Ik schrok, omdat ik niemand in het magazijn verwachtte.

Lachend kwam ze van achter een stelling te voorschijn. Even wist ik me geen houding te geven en dat maakte dat ik er een slap antwoord uitflapte.

“Een vrouw als jij loop ik graag achterna.”

Wat volgde was de vraag, “wat ik zo interessant aan haar vond,”

Ik, lul die ik ben, begon over haar billen. Nog geen minuut later stonden we, verscholen tussen twee stellingen, te kussen en kneedde ik met mijn handen die opgehemelde billen. Kussend proefde ik dat ze rookte, maar haar dikke tieten tegen mijn borst deden me de rooksmaak vergeten. Ze waren als magneten die aan mijn handen trokken. Terwijl ze met haar onderbuik tegen mijn erectie schuurde, liet ik haar billen los, maakte ruimte en pakte haar borsten vast. Wat een stevige joekels, dacht ik.

“Lekkere tieten, he. Daar heeft mijn ex nog voor betaald”.

Oh shit, dacht ik. Ik kon er niet te lang over nadenken, want ze had door mijn broek heen mijn pik vast gepakt. We maakten elkaars broek los met wat gehannes van kruisende armen. Ze bleek een string te dragen en even dacht ik aan Truut, die zo iets nooit aan zou trekken.

“Het lijkt me zo naar zitten,” zei ze soms als ze vrouwen in een string zag.

Mijn onderbroek werd omlaag getrokken en ze begon mijn pik te kneden. Ik beantwoordde dat door de stof van de string opzij te trekken en met mijn vingers haar poes te verkennen. Een kale kut, dat had ik bij haar wel verwacht en... een ringetje. Mijn vingers speelden er mee.

“Geil he? Die heb ik direct na mijn scheiding laten zetten. Mijn ex was er steeds op tegen.”

Voor ik kon reageren ging de deur open.

"Hallo is hier nog iemand? Ik ga afsluiten.” Shit, dacht ik, de bewaker op zijn sluitronde.

“Ik ben er nog.” Riep ik van achter de stelling, “Bert van der Zwet van Verkoop. Ik moet even iets opzoeken. Over twee minuten ben ik klaar en kunt u afsluiten”.

Die avond kreeg ik spijt. Wat moest ik in vredesnaam met zo’n jong ding? Eigenlijk nog een huppelkut die naar rook ruikt en valse tieten heeft. Ik had mijn eigen wet overtreden, de wet van Bert. "Nooit vreemdgaan in het dorp, op het werk of binnen de vereniging. Sukkel!

De dagen daarna, tot mijn vertrek, was ik gelukkig veel buiten de deur. Als ik op kantoor was zorgde ik er voor dat we nooit samen waren. Ze keek me af en toe wel vreemd aan. Met haar inzet op het werk verdient ze een vast contract, daar wil ik niet aan tornen. Maar verdorie, ik wil geen relatie met haar. Dat moet toch uit te leggen zijn. Ik besluit om eerlijke te zijn. Zodra ik terug ben met haar in gesprek. Geen seks, wel een baan.

Vanaf Cadzand krijg ik de stroom tegen en de wind neemt af. Breskens wordt mijn bestemming van vandaag. Dat komt me eigenlijk wel goed uit. Mijn oorspronkelijke idee was Vlissingen door de sluis en dan verder binnendoor naar Dordrecht. Echter tussen de Westerschelde en Dordrecht liggen vijf sluizen plus het Kanaal door Walcheren en dat is heel veel op de onbetrouwbare motor varen. Het alternatief, om de volgende dag over zee verder te gaan en bij Stellendam het Haringvliet op te gaan, lijkt me nu aantrekkelijker. Dan heb ik maar twee hindernissen, de sluis bij Stellendam en de Haringvlietbrug. De windvoorspelling voor morgen is gunstig voor zo’n tocht, met een Zuidwesten wind kracht drie tot vier.

Gelukkig start het kreng voor Breskens weer. Met een moeizaam puffende en rokende motor vaar ik de haven in. Appje naar Truut dat ik met wat mazzel morgenavond thuis kan zijn. Tegen beter weten in wandel ik ‘s avonds Breskens in op zoek naar gezelligheid. Die vind ik niet in het café waar ik een biertje drink. Een vaste kliek dialect pratende stamgasten negeert me volkomen. Verder zijn er nog twee vrouwen, ze lijken niet direct oud maar zien er wel versleten uit. De vreemde eend in de bijt houdt het bij een biertje en duikt vroeg in zijn kooi.

Het is koud bij het vertrek uit Breskens. Het weerbericht belooft voor wat betreft de temperatuur vandaag weinig goeds. Dik aangekleed steek ik de Scheldemonding over naar het Oostgat, de vaargeul langs Zoutelande en Westkapelle. Ik kan het niet laten, ter hoogte van Zoutelande blèr ik het lied. Niet omdat ik van Blöf hou, meer om warm te worden.

Ter hoogte van Domburg trekt de wind aan. Meer wind dan voorspelt. Even schrik ik. Met meer dan windkracht vier uit Westelijke richting is het Slijkgat, de geul vanaf zee naar Stellendam, slecht te doen. Dan maar de Oosterschelde op en deels binnen door? Het marifoon weerbericht van post Ouddorp stelt me gerust. "Wind West vier tot vijf, in de middag afnemend naar windkracht drie, krimpend naar Zuidwest."

Doorgaan dus. Er schiet me een spreuk te binnen die ik ooit van de havenmeester op Terschelling hoorde. "Krimpende wind en uitgaande vrouwen zijn niet te vertrouwen." Ik vertrouw er maar op dat de spreuk vandaag niet klopt.

Ik prijs de stuurautomaat, zodat ik af en toe even de kajuit in kan. Uit de wind en opwarmen. De pakjes soep, waarvan Truut, ondanks mijn protest, vond dat ik ze mee moest nemen, komen goed van pas. De vuurtoren op de kop van Goeree bij Ouddorp is in zicht. Hoewel het al jaren terug gebeurd is, kan ik de vuurtoren nog steeds niet zien, zonder dat de herinnering boven komt.

Ruim dertig jaar geleden op een zomerse namiddag. Als student werkte ik die zomer als taxichauffeur voor oom Bert. Ik moest een vrouw ophalen in een bungalowpark dicht bij de vuurtoren. Ze stond al boos kijkend met een grote koffer bij de ingang te wachten. Een kleine mollige vrouw. Dat ze knap was zag ik pas later, bij de eerste indruk viel alleen haar boosheid op. Nee, ze wilde niet naar het dorp of naar Rotterdam. Ze wilde naar Neuss in Duitsland. Ze wilde naar huis en zoals ze er aan toevoegde, “weg van het varken.” Echtelijke ruzie begreep ik. Ik reed haar eerst naar de dichtstbijzijnde telefooncel om oom Bert te bellen. Die was akkoord met de lange rit.

Het eerste deel van de reis keek ze alleen maar boos en ‘ze wilde geen gesprek.’ Gevolgd door ‘keine Anschluss’. Alsof ik dat in gedachten had, ze liep volgens mij al tegen de veertig. Later, we waren Arnhem al voorbij, hoorde ik haar zachtjes snikken. Ik keek in de spiegel, zag haar huilen en wist me met de situatie geen raad. Troosten maar hoe? Ik bood aan om bij een Raststätte te stoppen en iets te drinken te halen.

“Nee doorrijden.”

Het had kennelijk wel het ijs gebroken of ze wilde gewoon praten, want ze droogde haar tranen en begon te vertellen. Over haar huwelijk en over Ludwig het varken. Af en toe in de spiegel kijkend, probeerde ik haar verhaal te volgen. Ik zag, toen ze niet meer zo kwaad keek, dat ze best een aantrekkelijk gezicht had. Ik hmmde zo af en toe maar een reactie, zonder te begrijpen wat nu het probleem met Ludwig was, behalve dat hij oud en gemeen was. Of het kwam, omdat we de Duitse grens gepasseerd waren weet ik niet, maar ze klaarde steeds meer op. Ze begon lachend een verhaal te vertellen over een vriendin die gescheiden was, “misschien moet ik dat voorbeeld maar volgen?”

Waar ik tot dan toe steeds u en mevrouw had gezegd stond ze er op dat ik haar Ute ging noemen. Vanaf de afslag Neuss wees ze de weg naar een villawijk. Oude, gemene Ludwig bleek in goede doen. Ik hielp haar door de koffer naar binnen te sjouwen, waarop zij er op stond om koffie te maken. “Om je wakker te houden op de terugreis.”

Gezeten op een kruk aan een eetbar keek ik toe hoe ze koffie zette en voor zichzelf een groot glas met iets alcoholisch inschonk. Ze zette de koffie voor me neer en liep om de bar heen naar me toe. Met mij op de kruk en zij staand waren onze hoofden bijna op gelijke hoogte. Ze boog haar hoofd naar me toe en kuste me vluchtig op mijn lippen.

“Dank je wel, dat je zo aardig voor me bent.”

Verrast keek ik haar aan.

“Beviel je dat? Ja he?”

En weer kuste ze me en langer die keer. Zo lang, dat ik reageerde en mijn lippen opende en het een echte tongzoen werd. Al kussend trok ze me van de kruk. Ik moest flink voorover buigen om mijn mond op de hare te houden. Ik voelde haar borsten tegen me aan. Ze zag me omlaag kijken en drukte wat harder tegen me aan. Een overdaad aan weelderig vlees. Al mijn vriendinnen, tot dan, hadden geen grote borsten. Ik twijfelde nog een beetje, getrouwd en veel ouder. Of ze mijn twijfel in mijn ogen zag of voelde, ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat ik door haar volgende actie verloren was.

“Pak ze maar vast,” zei ze. Daar stond ik in een Duitse keuken, met mijn handen op de borsten van een mollige dame. Borsten, te groot voor mijn handen. Ik kneedde ze door de stof van haar zomerjurk en bh heen. Ik wilde meer en begon haar zomerjurk omhoog te sjorren.

“Voorzichtig,” zei ze, het overnemend om de jurk over haar hoofd heen uit te trekken. Haar ondergoed bestond uit een blauw geruite bikinislip en bh. Ze haakte de bh los. Grote borsten met kleine roze tepels. Ze tilde haar borsten op en bood ze aan om gekust te worden. Dat deed ik, maar daarna wilde ik die grote blote borsten in mijn handen voelen. Weelderig en zacht. Ik stak mijn handen uit naar haar slipje, maar ze stapte opzij.

Ze wilde mijn ‘Schwanz’ zien, zei ze.

Verbaasd keek ik haar aan, dat woord had ik op school niet geleerd.

“Deiner Penis.”

Ja, zo verlegen was ik nu ook weer niet. Ik stroopte mijn broek en onderbroek samen omlaag. Ze vond het een “schoner Schwanz.” Hoewel ik geen verstand van pikken had, was ik het daar wel mee eens. In de verwachting dat er geneukt zou worden schopte ik mijn schoenen uit en kleedde me verder uit. Opnieuw tastte ik naar haar slip en weer weerde ze me af. Er ging niet geneukt worden legde ze uit, maar ze ging me wel verwennen en ik mocht haar strelen. Ik werd argwanend, straks trekt ze me af en dan zegt ze dat daarmee de taxirit betaald is. Nou, mooi niet. Zo veel verdien ik in een week niet. Weggaan?

Tussen denken en doen is een groot verschil en zeker als je eenentwintig ben en met een erectie voor een bijna naakte vrouw staat. Ik liet het gebeuren. Ze begon mijn pik te strelen en wilde dat ik haar borsten kuste. Mijn hand op haar slipje in haar kruis werd toegestaan. Gek mens, dacht ik, het kruis van haar slipje was nat. Ze had er dus zin in. Terwijl ik al bijna kwam stopte ik toch een hand in haar broekje. Ze protesteerde niet. Ook niet toen ik haar vingerde. Ze hijgde en kronkelde op mijn vingers. Ik had wel door willen gaan, maar ze bleef maar zachtjes trekken. Ik hield het niet meer en spoot deels op haar hand en een flinke klodder landde op haar bovenbeen. Ik was klaar en wilde ophouden met vingeren. Ze voelde dat ik wilde stoppen en legde haar hand op de mijne en vroeg me om door te gaan. Dat deed ik en ze trok zelf haar slipje omlaag om me meer ruimte te geven. Een echte blondine zag ik. Op een tepel sabbelend vingerde ik haar klaar.

Dat was het dan, dacht ik en ik vroeg me af hoe je afscheid neemt van een vrouw waar je net mee heb staan vozen. Een vrouw met je sperma nog op haar hand en die je nooit meer terugziet. Ute had andere gedachten. Ze keek naar het spermaspoor op haar bovenbeen en nodigde me uit om mee te gaan douchen. Ik liep achter haar aan en bewonderde haar billen met kuiltjes. Toen was ik al een billenman. Van achteren met haar vrijen, dacht ik, dat zou geweldig zijn. Een grote luxe badkamer. Het hokje dat wij thuis hadden paste er wel zes keer in. Ze wilde de lieve jongen inzepen en dat mocht ik ook bij haar doen. Ik vond het geweldig, ik herinner me nog de sopgeluiden bij het inzepen van haar borsten en kont. Ook het elkaar afdrogen staat nog steeds helder op mijn netvlies, vooral door de aandacht die ze aan mijn al lang weer stijve pik schonk.

Ze nam me mee naar de slaapkamer om zoals zij het noemde verder te “kuschelen.”

Het echtelijk bed van Ute en Ludwig bleek een lits-jumeaux. Ik vroeg me nog af op wiens helft we lagen.

Ze legde me haar spelregels uit. Ik mocht haar weer strelen en vingeren en met mijn pik tegen haar borsten en haar "Muschi" aankomen, maar ik mocht er niet in. “Omdat ze getrouwd was.” Nooit van een Muschi gehoord, maar ik snapte het. Geschifte bedoeling, verder vrijen zonder te neuken! Maar ik was geil en nieuwsgierig waar het toe zou leiden. Zou ze me willen pijpen? Ik hoopte het, maar haar beffen, dat nooit. Op die leeftijd vond ik het maar niets om een vrouw met mijn tong te bevredigen.

Het werd strelen en vingeren, ieder op zijn zij met de gezichten naar elkaar toe. Tot ze mijn pik vastpakte en met mijn eikel over haar spleetje begon te wrijven.

“Niet drukken,” zei ze. Prima dacht ik, als ik maar klaar kom. Het beviel haar goed want haar mond hing half open en ze begon zachtjes te kreunen. Het beviel zo goed dat ze op haar rug ging liggen en mij vroeg om tussen haar benen te knielen. Ze spreidde haar benen en ze pakte mijn pik stevig vast. Ze gebruikte mijn pik om met mijn eikel haar kittelaar te strelen. Later als ik dit bij andere vrouwen deed, om zelf niet te snel te komen, dan noemde ik het in gedachten ‘standje Ute.’

Zo streelde ze zichzelf met het puntje van mijn eikel naar een hoogtepunt en net toen ik dacht, en ik dan? Zei ze iets gedeeltelijk onverstaanbaar over “Scheiss Egoist Ludwig”, gevolgd door “duw maar door.” Dat deed ik, voor ze zich kon bedenken. Ik ramde door en het enige wat ze naast gezucht en gesteun nog uitte was, “niet in me spuiten.” Ze kwam klaar en ik, ik trok me netjes terug voor een ontlading op haar mollige buikje.

Kort daarop werd ik de deur uitgewerkt. Terwijl ik me aankleedde trok ze een badjas aan. Ik begon me al aankledend weer zorgen te maken over de betaling. Zou ik er om moeten vragen?

Ze loste het perfect op door haar portemonnee te pakken. Ze betaalde me met... vijftig gulden fooi. Ik keek haar verbijsterd aan.

“Omdat je zo’n lieve jongen bent.”

En ik, zak die ik toen was, nam de fooi aan en daar schaam ik me nog steeds voor. Een paar weken later die zomer leerde ik Truut kennen. Door een taxirit vanaf de disco naar een camping. Truut is drie jaar ouder dan ik. Komt het door Ute dat ik voor ervaring en mollig koos? Oom Bert vond dat ik lang over de rit gedaan had en zat te vissen. Hij vermoedde denk ik wat. Niet dat het hem veel uitgemaakt had. Oom Bert was zo’n beetje het zwarte schaap in de familie. Hij was gescheiden en waar de hele familie trouw ter kerke ging, liet oom Bert er maar af en toe zijn gezicht zien. “Goed voor de klandizie op het eiland,” noemde hij het.

Al mijmerend over vroegere vriendinnen en scharrels ben ik al zo ver gevorderd dat ik de betonning kan volgen het Slijkgat in. De zeilen bijstellen en opletten. Buiten de geul is het hier ondiep en het is eb aan het worden. Er staat gelukkig wind genoeg om tegen de ebstroom in te komen. Twee zeehonden kopjes vlak voor de boot. Een grote en een kleinere, moeder met jong. Ze duiken weg. Een oud puberaal grapje schiet me te binnen.

"Wat is het geilste dier? Een zeehond. Die naait tegen de klippen op."

Klopt niet, weet ik. Zeehonden paren onderwater en na een minuut raggen komt het mannetje uitgeput klaar. Aan naspel doen ze niet, zodra het mannetje bijgekomen is, gaat hij op zoek naar een nieuwe prooi. Lijkt me wel iets voor Patrick zo’n zeehondenbestaan.

Bij de sluis naar het Haringvliet heb ik geluk. De deur staat open en de sluiswachter lijkt te wachten. Gelukkig start de motor dit keer vlot en met de inmiddels vertrouwde rookwolk achter de boot race ik naar de sluis.

Er liggen twee viskotters in de sluis. De Goederede 28, Klazina Johanna en de Goederede 16, Deo Volente. Ik maak vast aan de wil van god. Tijdens het schutten maak ik een praatje met de mannen aan dek en al pratend krijg ik een idee. Het lukt, voor een paar euro ben ik drie scholletjes rijker. Voor straks, of als het me lukt Dordrecht te halen, voor thuis.

Na de sluis, de zeilen omhoog en de motor uit. Vijf en een halve knoop loopt de boot en ik sla aan het rekenen. Als de wind zo aanhoudt dan haal ik de laatste opening van de Haringvlietbrug en kan ik vanavond in Dordrecht zijn. Ter hoogte van het pontje naar het eiland Tiengemeten kakt de wind in. Vier knopen loopt de boot nog maar en even later drie knopen. Ik meet nog eens op de kaart en reken. Zo ga ik het niet redden, de motor moet aan. Moeizaam komt het kreng op gang. Gelukkig hij loopt. Nu verder gewoon maar aan laten tot in Dordrecht.

Ik ben Tiengemeten bijna voorbij als er in eens iets begint te piepen. Nee toch!

Een rood lampje op het bedieningspaneel van de motor ‘high temperature’. Ik vloek en kijk naar de uitlaat. Ik zie alleen maar rook en geen koelwater. Ik zet de motor uit. De brugopening ga ik niet meer halen. Wat nu, voor anker gaan en proberen de motor te repareren, of naar een haven? Iets verder ligt een haventje, Hitsertse kade. Jaren terug ben ik er wel eens geweest. Ik besluit voor de haven, dan kan ik altijd nog, als het mij niet lukt, Patrick bellen om een monteur te regelen.

Gelukkig is de kade van het jachthaventje vrij, zo moet het lukken zonder motor. Ik hang alle stootkussens uit en strijk de zeilen op de fok na. Op de fok vaar ik tussen twee strekdammen de haven in. Fok wegrollen en zachtjes glijdt de boot op het laatste beetje snelheid naar de kade. Landvast om een bolder, schrap zetten en ik lig stil. Ik kan het nog. Op deze najaar avond is de haven van god en iedereen verlaten.

Ik kies om de scholletjes nog maar niet te bakken en me eerst aan de motor te wijden. Het koelwaterfilter blijkt schoon, is de pomp de oorzaak? In het gereedschapskistje dat aan boord is, heb ik een reserve waaiertje voor de pomp gezien, dus sleutelen maar. Ik vervloek de wijze waarop de motor is ingebouwd. Grote boot en om de motor nergens ruimte. Verdomme nog Amerikaanse boutmaten ook. De oorzaak van de koelwaterellende blijkt inderdaad de pomp. Het rubberen waaiertje is totaal versleten. Een kwartier later draait de motor weer en komt er een keurig straaltje koelwater uit de uitlaat. In een bui van overmoed, vieze handen heb toch al, besluit ik de motor verder na te kijken. Voordat ik me in een bergruimte kan wringen, om bij het brandstoffilter te komen, zie ik een motorjacht de haven binnenvaren. Niemand aan dek en een vrouw aan het roer. Ik stap de kade op om te helpen met afmeren.

Ze vaart keurig op de kade af en als de boot bijna stil ligt gooit ze me een landvast toe. Ik leg de landvast om een bolder en rem de boot af. Terwijl ik met de landvast in mijn hand wacht om het vrije eind terug te geven, stuurt ze de boeg van de boot met de boegschroef naar de kade. Bonk, klinkt het.

“Sukkel” roept ze.

Oh, zeker als dank voor het helpen. Zoek het maar uit, denk ik en ik laat de landvast uit mijn handen op de kade vallen. Als ik terug aan boord stap hoor ik haar ‘mijnheer’ roepen. Ik negeer haar.

Verder met mijn motorinspectie. Shit, het kijkglas van het dieselfilter is voor een derde gevuld met water en de diesel oogt als smurrie. Ik tap het filter af en omdat ik er niet goed bij kan zitten even later mijn handen onder de dieselsmurrie. Vervuilde brandstof, zal dat de oorzaak zijn van het slecht starten en het roken? Ik besluit het fijn filter op de motor ook te inspecteren. Zelfde verhaal. Patrick maar bellen dat hij morgen een monteur regelt met lege jerrycans voor de vervuilde brandstof en een jerrycan met schone diesel. Plus, als Patrick voldoende herstelt is, een lift voor mij naar huis.

Ik stink een uur in de wind naar dieselolie en besluit om te gaan douchen en schone kleren aan te trekken. Het havengebouw zit op slot en de buitendeur van het sanitair heeft een codeslot. Ik probeer tevergeefs wat makkelijke cijfercombinaties.

Op de waterslang op de kade blijkt nog druk te staan. Dan maar een koude douche op de kade. Het is inmiddels donker en er is, behalve de vrouw op de boot achter me, niemand. Ik zie haar niet. Ik kleed me aan boord uit en stap met een handdoek en shampoo de kade op. Nog steeds niemand te zien. Kraan open, tering wat koud en douchen maar.

Terwijl ik de zeep uit mijn ogen spuit hoor ik achter me, “uhum. De code van het slot is 8765.”

Verrast draai ik me om. Het is hare chagrijnigheid. Ze bekijkt me van top tot teen en zegt dan. “Je kan denk ik nog wel een warme douche gebruiken.”

Ik sluit de kraan af en met de handdoek omgeslagen loop ik rillend naar het gebouw. Achter me hoor ik.

“Dank je wel he? Dat sukkel was overigens niet voor jou, maar tegen me zelf.”

“Ja bedankt,” roep ik over mijn schouder.

De code werkt en net zo belangrijk, er is nog warm water. Onder de weldadige warme straal denk ik na over de buurvrouw. Ongeveer mijn leeftijd, schat ik. Rond koppie en half lang donkerblond haar met krullen. Op het oog, nogal mager met weinig tiet.

Als ik tien minuten later aangekleed aan het bakken van mijn scholletjes wil beginnen wordt er tegen de boot geklopt. He, wat nu?

Het blijkt de buurvrouw. Ze heeft koffie gezet en vraag of ik een kop warme koffie wil. Ik moet nog eten en twijfel even. Aan de andere kant. Ze heeft me geholpen met de code en ze kijkt nu vriendelijk. Koffie bij haar aan boord. Met een neut.

We kletsen over boten. De boot blijkt van haar en een vriendin te zijn. Ze is op weg naar de winterstalling in Hellevoetsluis. Janny heet ze en ze biedt aan om nog eens in te schenken. De koffie smaakt goed, maar ik herinner me mijn scholletjes.

“Dan bakken we ze toch samen,” stelt ze voor.

Dat samen, blijkt even later, dat zij bakt en ik kijk hoe handig ze dat doet. Ze had al gegeten, maar zoals ze zegt, “een visje gaat er altijd wel in.”

Op haar vraag of ik al gegeten heb, antwoord ik dat ik daar nog niet aan toegekomen ben. Ze blijkt ook nog vers brood te hebben.

Terwijl ze bezig is bel ik Patrick over mijn reilen en zeilen. Ik vertel wat er nodig is benadruk dat hij een monteur mee moet meebrengen.

“Ja, ja,” zegt hij en hij belooft de volgende morgen te komen. Ik ben benieuwd.

Even later zitten we tegenover elkaar, zij met een scholletje en ik met de andere twee, uitgespreid over een paar boterhammen. Janny heeft een kacheltje aan gedaan en het wordt behaaglijk warm in de kajuit. Ik voel me met een volle maag, na de lange dag op het water, wat slaperig worden. De twee neutjes werken sterker dan de cafeïne in de koffie. Hoewel gezellig, denk ik aan opstappen en mijn kooi opzoeken.

“Warm he?” zegt ze. “Zal ik je nog eens inschenken.”

Ik aarzel.

“Wacht even, dan trek ik eerst mijn trui uit.”

Ik kijk toe, hoe ze haar trui over haar hoofd trekt. Onder de trui heeft ze een strak rood thermo shirtje aan. Helly Hansen staat er op. Maar dat is niet het meest in het oog springende, dat zijn haar tepels die tegen de stof drukken. Geen bh, die heeft ze zo te zien niet nodig. Nauwelijks tieten maar wel grote tepels. Ik kijk en denk, hoe zal dat er zonder dat hemdje uitzien. Kennelijk staar ik te opvallend, want ze zegt.

“Klein maar fijn.”

Ik voel me betrapt en waar ik met het ouder worden steeds minder last van heb gebeurt. Ik voel dat ik bloos en mompel “sorry.”

Ze begint te lachen en op mijn linkerhand wijzend zegt ze, “je bent getrouwd he?” Zonder een antwoord af te wachten vraagt ze, “zullen we vrijen?”

We kussen en ze smaakt naar vis. Ze kust lekker en met veel meer tonginitiatief dan Truut. Al kussend trek ik haar shirtje omhoog, ik wil die kleine borsten zien en vasthouden. Het shirtje zit strak, ze verbreekt de kus en trekt het zelf verder uit. Ze is nog gebruind van de zomer en haar borsten zijn kleine witte kegels, gekroond met roze tepels. Niet van die kleine waarbij je met je lippen nauwelijks houvast krijgt, nee echte spenen. Ik, de man die vanaf zijn pubertijd op grote borsten is gevallen, vind haar kleine borsten ontzettend geil. Ik buk me om haar tepels een voor een te verwennen en om te voelen hoe ze verharden tussen mijn lippen. Al sabbelend komt het idee op om een heel tietje in mijn mond te nemen. Als ik haar daarna aankijk glimlacht ze naar me.

“Lekker?” Vraagt ze.

“Je hebt gelijk, klein en fijn.”

Ik bekijk ze nog eens. Ondanks haar leeftijd heeft de zwaartekracht er nog maar nauwelijks grip op. Nu valt me ook op dat, ondanks dat ze mager is, ze toch een gewelfd vrouwelijk buikje heeft. Ze vraagt of ik haar uit wil kleden, en of ik dat wil. Ik doe het op mijn gemak. Eerst kus ik haar nog, dan maak ik haar broek los. Ik laat me op mijn knieën zakken om haar broek verder uit te trekken. Ha, ze draagt een boxershort en nog een kleurrijke ook. Ze helpt me door een voor een haar voeten op te tillen. Nu het broekje, voordat ik het uittrek pak ik haar bij haar billen. Een lekker stevig kontje en ik duw mijn neus in haar kruis. Ik hoor haar zachtjes lachen en ze legt haar handen op mijn hoofd om mijn neus op zijn plek te houden. Ik ruik haar. Ze trekt me overeind.

“Nu ik”, zegt ze.

Ze helpt me uit mijn trui en uit mijn T-shirt en dan gaat ze met haar neus door mijn borsthaar.

“Lekker,” zegt ze om vervolgens mijn broek los te maken. Ze gaat op haar hurken zitten om mijn broek uit te stropen. In plaats van verder te gaan met mijn onderbroek, aait ze met een vingertopje over het puntje van mijn eikel dat boven de rand van mijn slip uitsteekt.

“Ik zie een nieuwsgierig ventje.”

Vooruit denk ik, mijn bekken naar voren duwend, haal hem er uit en pak hem vast. In plaats daarvan draait ze haar hoofd en bijt ze door de stof van mijn slip heen zachtjes in mijn pik.

“Au,” zeg ik, niet naar waarheid.

Ze laat los en trekt mijn slip omlaag. “Dat ziet er levendiger uit dan hiervoor op de kade,” zegt ze plagend.

Ze houdt hem even vast en houd hem voor haar gezicht. ‘Zal ze ...’ denk ik.

Nee, ze komt overeind en trekt haar boxer uit. Nieuwsgierig kijk ik toe. Ze is niet geschoren en maar licht behaard. “Genoeg gespeeld, zegt ze. “Je moet wel een condoom om.” Ze raapt haar broek op en haalt een condoom uit een van haar broekzakken. Oh, denk ik, slimme meid, goed voorbereid. Ze pakt me bij mijn stijve en leidt me zo naar een bed in het voorschip. Ze gaat zitten en scheurt met haar tanden de verpakking open en rolt het condoom over mijn pik.

“Ga jij maar liggen.”

“Amazone, zal ik haar waarschuwen dat ik dan meestal heel snel kom? Ik besluit te genieten en af te wachten. Voor ik ga liggen veeg ik met mijn wijsvinger nog even over poes. Ze is nat, meer voorspel is kennelijk niet nodig. Ik vlij me op het bed en ze komt op mijn bovenbenen zitten. Ze wipt omhoog, schuift wat naar voren en met haar hand stuurt ze hem zo naar binnen. Ik kijk met opgetild hoofd toe. Ze is niet van het halve werk, eerst alleen de eikel en dan langzaam verder. Het is direct, "bulls eye". Ze laat zich direct helemaal over mijn pik heen zakken. Ze zoekt oogcontact en zegt, “lekker he.”

Ik knik en denk, kom op, nu bewegen.

Ze berijdt me als een volbloed amazone. Er zit spierkracht in haar magere benen. Ze zucht, ze kreunt en ik sta op springen. Ik ben gestopt om naar haar te kijken, veel te geil. Om me af te leiden denk ik aan het gesleutel aan de motor. Dat helpt lang gelukkig. Ik hou het vol tot ze zich op me laat zakken.

“Jouw beurt en een paar goede harde stoten.”

Even kom ik de verleiding om haar met mijn handen onder haar billen op te tillen en zo op en neer over mijn pik te schuiven. Zo zwaar is ze niet, maar ik doe het niet in de wetenschap dat ik dan direct ga komen. Ik help haar om te gaan liggen en kniel tussen haar benen voor de gevraagde stoten. Goed en hard zijn ze, zo goed dat ze kermt, maar ze komt nog niet. Ik hou het niet meer, ik stop met stoten en ga over tot standje Ute. Met mijn eikel streel ik haar kittelaar. Eerst kijkt ze verbaasd en dan kreunt ze gevolgd door een gesmoorde gil.

“Ja, ja, ja… ha… ah… ja... nu er weer in.”

Dat doe ik maar al te graag, maar eerst til ik haar benen op en leg die op mijn schouders. Hard wilde ze, dat krijgt ze en diep er bij. Haar orgasme houdt aan en ik stop diep in haar en laat me door het samentrekken van haar schede leeg melken.

We liggen gezellig naast elkaar te keuvelen. Ze vertelt dat ze ooit getrouwd is geweest en daarna lang een relatie heeft gehad met een vriendin. De vriendin waarmee ze de boot deelt, begrijp ik uit haar verhaal.

“Nu we geen geliefden meer zijn, zijn we betere vrienden.”

Ze wilt geen relaties meer en met een lachje, “getrouwde mannen, zoals jij zijn veilig. Gewoon lekkere seks en geen verplichtingen, zoals dit.” De laatste twee woorden zegt ze met nadruk. Ik mag blijven slapen, of zoals zij het uitdrukt, “dan kan ik zien wanneer je weer puf hebt.”

Ik word wakker door een vreemd gevoel in mijn kruis. Het duurt even voordat tot me doordringt waar ik ben. Het is een hand die met mijn pik speelt. Janny, haar naam komt boven na even nadenken. Ik moet in slaap gevallen zijn.

“Oh, je bent nu helemaal wakker,” klinkt het. Dat klopt en nog letterlijk ook. Mijn pik is hard en dik en ik voel het kloppen van mijn bloed. Ik reik naar haar, maar ze rolt opzij en stapt uit de kooi.

“Wacht even, eerst een condoom.” Ik hoor haar rommelen in het donker en even later is ze terug en rolt ze een condoom om mijn pik. “Kom maar,” zegt ze en ze gaat wijdbeens liggen.

Geen voorspel, of heeft ze dat in haar eentje al gehad terwijl ik sliep. Ze is kleddernat en in het donker vindt mijn pik zonder begeleiding zijn weg. We neuken heel rustig en ze vraagt me om haar borsten weer te verwennen.

“Net zo, als gisteravond.” Bedoelt ze het tepel sabbelen of toen ik zo’n kleine borst in zijn geheel in mijn mond nam. Zachtjes doorstotend hap ik weer een hele borst op. Geen protest, wel een tevreden klinkende “hm… mm”, dus het is goed zo. Dankzij de eerdere lozing kan ik het nu langer volhouden. Ik geniet en dat doet Janny hoorbaar ook. Ze vraagt om nog wat harde stoten. Prima, die krijgt ze. Ze kermt en drukt haar bekken omhoog. Ik blijf stoten en ze blijft komen. Pas als ze vraagt om te stoppen hou ik me in.

“Als ik van achteren mag,” zeg ik me terugtrekkend en haar ruimte gevend. Ze geeft geen antwoord maar draait zich op haar zij, met haar billen naar me toe. Ik ga ook op mijn zij liggen. Ze tilt een been op, ik druk en glibber zo weer terug in haar. Nu ga ik voor mijn eigen plezier. Heerlijk zo van achteren. Janny heeft haar benen wat opgetrokken en laat horen dat ik niet alleen aan mijn eigen plezier werk. Bij iedere stoot voel ik haar kont tegen mijn onderbuik en mijn kloten slingeren tegen haar aan. Met mijn arm over haar heen hou ik een borst vast. Ik hou het niet meer en kreunend spuit ik. Janny gilt zachtjes en drukt haar billen naar achteren om me diep in haar te houden.

Als ik weer wakker wordt is het door gerommel in de kajuit en ik ruik koffie en broodjes. Ze heeft afbakbroodjes in een oventje gedaan. Gelukkig, want ik heb alleen nog maar oud brood aan boord. Hoe gedraag je je aan de ontbijttafel bij een vrouw die je nog geen twaalf uur kent en waarmee je heerlijk gevreeën heb? Ik heb er geen ervaring mee en voel me wat verlegen met de situatie. Janny lijkt minder verlegen en opent heel ongedwongen een gesprek. Het is ook Janny die over onze seks begint. “Evaluatiegesprek,” noemt ze het met een glimlach. Gevolgd door, “jij eerst.”

“Een negen,” zeg ik welgemeend.

Ze lacht, “zeg je dat omdat je het meent of uit beleefdheid?”

Voordat ik kan antwoorden, worden we gestoord door een busje dat met getoeter het parkeerterrein bij de kade oprijdt. Verrast kijken we op. Patrick en hij is nog vroeg ook. Met een mok koffie in mijn hand loop ik naar buiten. Ik zie geen toegezegde monteur. Wel zie ik dat de man, die nog geen week geleden, “niet op of neer” kon, soepel beweegt.

“Ha, lekker koffie,” zegt Patrick.

“Laten we maar beginnen,” zeg ik. “Des te eerder ben ik thuis Zijn beteuterde blik doet me goed.

Behalve de monteur, heeft hij mijn boodschappenlijstje uitgevoerd. We halen de volle en de lege jerrycans uit de auto, plus het meegebrachte gereedschap en een pompje. Janny is ook van boord gestapt en komt nieuwsgierig kijken. Ik zie hoe Patrick opfleurt met vrouwelijke aandacht.

“Ik ga vertrekken,” zegt ze.

“Ik help je wel even met de landvasten,” zeg ik, voordat Patrick kan reageren.

Hulp die overigens nergens voor nodig is, op zo’n rustige windstille morgen. Het geeft me de gelegenheid om zonder nieuwgierige oren gedag te zeggen.

Geen kus, wel een hand en “tot ziens op het water.” Voor ze aan boord stapt zegt Janny heel zachtjes, “oh ja, de evaluatie. De vis werd goed betaald,” He? Denk ik.

Ze is al aan boord. Ze start de motor. Ik haal haar landvasten van de bolders en leg ze in het gangboord. Ze zwaait en weg vaart ze. Ik kijk haar na en denk na over haar opmerking. Patrick, die gestopt is met sjouwen en naar me toe loopt, stoort me in mijn overpeinzing.

“Leuk vrouwtje! Hebben jullie geketst?"

“Neen, natuurlijk niet lullo, ik ben getrouwd.”

“Hm… mm,”

De drab uit de tank en de leidingen, verse diesel in de tank. Wat een tering-werk. Ik ben chagrijnig en reageer het op Patrick af. Hij komt, om me op te vrolijken, met een typisch Patrick verhaal.

“Weet je hoe ik het hier noem?” Hij wacht mijn reactie niet af. “Hitsige kade!”

Leuk, denk ik, zonder te antwoorden.

“De Hitsertse kade... Hitsige kade,” verduidelijkt Patrick.

“Oh,” zeg ik.

“Die naam heb ik verzonnen nadat ik hier een keer met een vrouwtje was. Heb ik je wel eens verteld over Anja?”

“Nee, maar geef me sleutel dertien eens aan.”

Twee uur later loopt de motor weer. Niet als een zonnetje, maar toch. In ieder geval heb ik voldoende vertrouwen in het kreng om me tussen de drukte van de beroepsvaart op het Hollands Diep en de Dordtse Kil te wagen. Patrick zijn aanbod, dat hij het laatste stukje gaat varen en ik met de auto naar Dordrecht rij, sla ik af. Ik wil nog even rustig nadenken over de afgelopen nacht.

Onderweg valt het kwartje. "De vis werd goed betaald."

Ja natuurlijk, een verbasterde versie van de gevleugelde uitspraak, "de vis wordt duur betaald." uit het toneelstuk ‘Op hoop van zegen’.

Viel de evaluatie positief uit of bedoelde ze dat de vis lekker was?

Tinus Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?



PAASBESTPAASBEST

Posted by My 4Fingers Mon, April 02, 2018 11:35:03

PAASBEST

Het besluit kwam op een ochtend alleen in bed. Bob de Vries had een thuiswerkdag en zijn vrouw was vertrokken voor een vroege dienst. Na haar vertrek had hij zich nog eens omgedraaid en hij was weer in slaap gevallen. Bij het wakker worden voelde hij een reuze erectie. Hij vroeg zich af of hij die nu vaker had omdat ze zelden meer vreeën. Zijn vroege ochtend erecties leken ook harder en groter de laatste tijd. Dat klopte niet wist hij. Met het ouder worden hoorde ze minder vaak voor te komen en minder groot te zijn.

Hij haalde zijn erectie tevoorschijn, keek er naar en sprak hem toe.

“Godsamme arme knul. Daar sta je dan, in volle pracht. Met je paarse gezwollen eikel en dikke schacht met pulserende aderen. In plaats van aanbeden wordt je versmaad. Je hoort in een warme vrouwenschoot te penetreren. Je dient een vrouw te behagen door met je dikke kop langs haar verwenplekje te glijden en diep in haar tegen haar baarmoeder te bonzen. Je verwacht fluweelzachte strelingen door een vaginawand en in plaats daarvan sta je hier eenzaam stijf te wezen. Je wilt geen eeltige knuist die je vel heen en weer stroopt.”

Hij had het er vaak met zijn vrouw over gehad.

“Ik hou nog zielsveel van je,” zei ze dan keer op keer, “maar ik heb er niet zo’n zin meer in.”

“We zijn net twee van die suffe panda’s, die één keer per jaar paren,” had hij gezegd.

“Ja, lieve beesten,” was haar reactie geweest.

“Maar zo’n panda mannetje is maar een keer per jaar geil en ik wordt bijna iedere ochtend met een stijve wakker.”

“Gewoon de druk van je volle blaas op je prostaat. Drink ‘s avonds wat minder.”

Denkend aan de ronde billen van een jonge vrouwelijke collega’s fantaseerde hij hoe ze er zonder broekje uit zou zien. Hij nam zijn erectie in de hand en deed wat hij de laatste maanden steeds vaker gedaan deed, hij begon te masturberen.

‘Nee, verdomme nee,’ dacht hij na een paar rukjes. ‘Dit is het niet, dan maar vreemd’.

"Alea iacta est". De teerling is geworpen. Hij had dat lang geleden op school geleerd en de zin spookte die dag door zijn hoofd. Twijfelend, dacht hij nog even, lul je kan nog terug. Je herhaalt die zin, om je zelf voor de gek te houden, het is geen onomkeerbaar besluit.

Het hielp niet. Hij wilde neuken en de week er na deed hij tevergeefs marktonderzoek. Vrouwen op het werk, vrouwen in de buurt, in de supermarkt. Met wie zou hij willen, zouden zij willen en hoe benader je ze? De tijd dat hij uitging om vrouwen te ontmoeten lag meer dan twintig jaar achter hem. Hij had wel eens gehoord van iemand die plompverloren op vrouwen afstapte met.

“Ik ben geil, wil je neuken?” Zonder een idee te hebben hoe wel, besloot hij dat die aanpak voor hem niet zou werken. Een zegening in vermomming, was een telefoontje dat hij een week later van zijn loopmaat Peter kreeg. Peter was al jaren Sinterklaas op de dorpsschool. Hij speelde geen Sinterklaas. Hij was het, wist Bob, die zich een keertje had laten ompraten om voor Zwarte Piet te spelen. Peter lag ziek in bed en hij had toegezegd die middag Paashaas te zijn.

“He?” vroeg Bob.

“Ja man, een idee van een van de leerkrachten. De paashaas is neutraal en niet aan een religie gebonden. Die onderwijzer was er helemaal lyrisch over. - Pasen dat symboliseert de lente en dat gaan we vieren -” zei hij. “Samen met de kinderen vieren we het feest van de vruchtbaarheid die de natuur doet ontwaken en vruchtbaar maakt.”

“En jij bent daar ingetrapt?”

“Nee joh, het is toch geweldig dat zo’n onderwijzer enthousiast is en openstaat voor vernieuwing.” Bob voelde hem aankomen.

“En nu ga je mij vragen om voor paashaas te spelen?”

“Ja, leuk he?”

Tering dacht Bob, hoe kom ik hier onderuit? Na veel aandringen en na verzekerd te zijn dat er niets speciaals van hem werd verwacht, zegde hij toe.

“Gewoon het pak aantrekken en met een mand "Fairtrade" chocolade-eitjes de klassen rond.”

“Neen! je hoeft niets te zeggen.”

Bob ging op de fiets naar de school. Het leek eindelijk voorjaar te worden. Het was na dagen van koud weer en regen droog en boven de tien graden. De zon liet zich af en toe tussen de wolken door zien en de warmte was dan voelbaar. Ik zou hier vrolijk van moeten worden, dacht Bob. Het vooruitzicht van een uur of wat paashaas spelen, boven op zijn frustratie over zijn seksleven, werkte niet mee.

Hij hoorde vogel geluiden. Allemaal geiligheid, de hele natuur neukt, behalve ik, dacht hij chagrijnig. Met Pasen zijn de gelovigen vol van het lijden van de zoon van God en ik? Ik lijd goddomme aan een volle zak.

Hij liep de school in op zoek naar de directeur. Sinds zijn optreden als Piet was er iets veranderd, er was een directrice en ze keek niet blij.

“Oh, u bent de man die...?”

“Nee, ik ben de vervanger, die er ingestonken is.” Hij stak zijn hand uit, “Bob.” Achter haar bureau vandaan komend gaf ze hem een hand.

“Katinka.”

Bob onderdrukte met moeite de neiging om het liedje over de kleine kokette Katinka op te rakelen. Hij begon wel te lachen en ze keek zo zuinig dat hij vermoedde dat ze door had waarom hij lachte.

“De echte paashaas voelt zich vandaag niet zo vruchtbaar, hij ligt met buikgriep op bed.”

De zuinige blik bleef, terwijl ze vertelde dat ze akkoord gegaan was met de paashaas, omdat het team er achter stond. Als nieuwe directeur wilde ze geen spelbreker zijn. Haar gezicht drukte uit dat ze het maar niets vond.

“Wat is er mis met de paashaas?” vroeg Bob.

“Met de paashaas niets, maar het geleuter er om heen.”

“Oh over vruchtbaarheid en zo?” Zei Bob met een grijns, ondertussen de directrice eens goed opnemend. Klein als de Katinka in het liedje. Ze was licht geteint en had half lang zwart haar. Indisch bloed? Vroeg Bob zich af. Koket? Wel aantrekkelijk, met een geil lijf, dacht Bob, ongegeneerd naar haar forse boezem starend. Denkend aan zijn besluit, vroeg hij zich af of er iets met haar te beginnen viel. Hij miste haar antwoord op zijn opmerking.

“Pardon,” zei hij, “Ik lette even niet op.”

“Volgens mij lette je heel goed op. Je bleef maar naar mijn boezem staren.”

Bob, voelde zich niet echt betrapt. Zijn besluit om vreemd te gaan maakte dat hij een "wat maal ik er om houding" had.

Het paashaaspak bleek in haar kantoor klaar te liggen. Bob bekeek het pak en dacht, als ik dat over mijn kleren aantrek dan smelt ik.

“Kan ik me hier omkleden?”

“Ga je gang,” zei ze en ze ging op haar bureaustoel zitten. Prima, dacht Bob, dan maar zo. Hij zag dat ze toekeek bij het uittrekken van zijn schoenen, overhemd en broek. Hij twijfelde even, hemd wel of niet uit. Uit besloot hij.

“Meer de vacht van een gorilla dan van een haas.” hoorde hij. Zonder te reageren trok hij het pak aan. Het bleek een rits aan de achterzijde te hebben, die de directrice bereidwillig dicht trok.

“Buk eens.”

Bob bukte en ze de trok de capuchon met de hazennoren over zijn hoofd en schikte die.

“Zo, nu nog de snorharen. Ga eens zitten.”

Na Bob helemaal paasbest opgetuigd te hebben deed ze een paar passen terug om hem te monsteren. Ze begon te lachen.

“Zo, dit moet dus een vruchtbare rakker verbeelden?”

“Het pak past wel in de huidige trend. Het is zo wijd dat het gender neutraal is. Je bent geen rammelaar en geen voedster maar een "Het haas".”

Dat kan van jou niet gezegd worden, dacht Bob, nogmaals naar haar dikke tieten starend. Bij haar hulp om in het pak te komen had hij haar achterste bewonderd. Een echte kont met stevige ronde billen. De zonde waard, dacht hij, ik ga er voor. In een slechte Elvis imitatie maakte hij wat schokkende heupbewegingen.

“Een echte vruchtbare rammelaar, kijk maar.”

“Nou nee,” zei ze. “Ik hoor niets. Kom maar mee dan halen we je mand en dan draag ik je over aan meester Jan Kees. Dit hele gedoe was zijn idee.”

Waar Bob hoopte op een snel rondje langs de klassen en dan klaar, viel dat zwaar tegen. Er bleek een stukje tuin omgespit en geharkt te zijn. Onder leiding van meester Jan Kees en met een toespraak van de meester, mocht de paashaas zaadjes in de grond stoppen. Volgens meester Jan Kees, “was het een van de dagen aan het begin van de wassende maan en daarom erg gunstig om bloemgewassen te zaaien. Na het ontkiemen van de zaadjes zouden de sapstromen... ,”

Bob liet gegeneerd de zaadjes in de vooraf geprepareerde zaaibedjes vallen. Hij was gestopt met luisteren, hij dacht aan zijn eigen haperende sapstroom en de borsten en billen van kleine stevige Katinka. Katinka was terug in haar kantoortje toen Jaap na gedane arbeid binnenliep. Ze keek hem glimlachend aan.

“En?”

“Alle eitjes zijn uitgedeeld en de zaadjes zijn geplant.”

“Beviel het?”

“Ehh, veel geleerd. Onder andere gehoord dat dit een gunstige periode is voor sapstromen, en nu vraag ik me af of dat ook voor mij geldt.”

Ze trok haar wenkbrauwen op. “Hoezo?”

“Sap moet vrijelijk kunnen stromen en volgens meester Jan Kees hebben we nu een gunstige maanstand.”

Met een geamuseerd gezicht informeerde ze naar zijn sap productie en of die ergens door gehinderd werd. Bob legde uit dat de productie en kwaliteit prima in orde waren, dat het echter schortte aan de afzetkant. Ze reageerde daar niet op maar bood aan om zijn rits open te maken zodat hij het pak kon uittrekken.

De warmte van het pak, haar nabijheid, zijn opgekropte behoefte aan seks, het gepraat over zijn sap en de borst die even langs zijn arm streek, het werkte. Zich uit het hazenpak bevrijdend voelde hij een stijve opkomen. De Bob van een week eerder zou snel het pak opgetrokken hebben om de erectie in zijn onderbroek te verbergen. De Bob, die een besluit had genomen dacht, prima een plaatje zegt meer dan duizend woorden. De stof van zijn boxershort werd flink uitgerekt en dat ontging Katinka niet.

“Pas maar op dat je geen sap verliest. Je kan je maar beter even omdraaien, je wilt toch niet de kinderen choqueren?” Ze reikte hem zijn broek aan en terwijl hij op een been balanceerde om zijn broek aan te trekken streek ze even met haar hand over de bobbel in zijn boxer.

“De haas lijkt me vruchtbaar.”

Met het idee dat ze dan dicht bij hem moest staan, vroeg Bob om hulp voor het verwijderen van de snorharen. Hij ging zitten en ze kwam voor hem staan met haar borsten bijna tegen hem aan. Hij leunde al iets naar voren toen de deur open ging.

Meester Jan Kees.

“Oh, je bent al omgekleed. Ik wil je nog bedanken. Heb je hulp nodig om de snor er af te krijgen? Wacht maar dan doe ik het wel.” Zonder op een antwoord te wachten boog hij zich, Katinka opzij duwend, naar Bob. Pulkend aan de snorharen begon hij een verhaal over de kinderen in zijn klas, die hij ook wel eens vergeleek met kleine eitjes, die hij mocht helpen uitbroeden. Lul, dacht Bob en langs de meester heen kijkend zag hij Katinka een braakgebaar maken. Ze toonde ook een heel vileine kant door Jan Kees in zijn verhaal te onderbreken met.

“Zeg Jan Kees, je gaat wel heel erg door over Pasen, maar weet je waarom het juist een Paashaas is die de vruchtbaarheid symboliseert?... Nee, dat dacht ik al. Omdat konijnen en hazen heel goed zijn in kezen. Die beesten lusten er wel pap van, Jan Kees!”

Jan Kees keek even gepijnigd. Helaas liet hij zich niet uit het veld slaan en ging hij verder met zijn verhaal. Dan maar weg besloot Bob. Katinka accepteerde zijn aanbod om zijn telefoonnummer te geven.

“Voor het geval ik nog eens iets voor ‘de school’ kan doen.”

“Leuke man, weet je wat hij tegen de kinderen in mijn klas zei?” hoorde Bob, Jan Kees bij het weglopen zeggen.

Op weg naar huis wist Bob dat ze zou bellen en denkend aan haar grote borsten hoopte hij dat het snel zou zijn. Omdat het lastig fietste, herschikte hij zijn pik in zijn broek.

Het telefoontje kwam nog sneller dan hij hoopte. Hij was nog niet thuis of hij hoorde zijn ringtone vanuit zijn broekzak. De altstem van Katinka.

“Spreek ik met de paashaas, de brenger van vruchtbaarheid? Hij kan nog iets voor de school doen.” Ze wilde het graag bij haar thuis bespreken of het over een half uur schikte? Het kwam Bob voortreffelijk uit. Halverwege de middag en zijn vrouw kwam niet voor zes uur thuis.

Na Jan Kees haar kantoortje uitgewerkt te hebben, had ze direct Bob gebeld. Het ijzer smeden als het heet is. Ze glimlachte bij die gedachte. Heet? Ze voelde zich geil en als ze hem nu belde en iets afsprak, kon ze niet meer terugkrabbelen. Het plan om vreemd te gaan sluimerde al maanden en bijna had ze het gedaan. Tijdens een tweedaagse cursus met overnachting in Noordwijk had ze ‘s avonds zitten borrelen aan de bar en was ze ingegaan op de versierpoging van een mede cursist. Ze waren al op weg van de bar naar de lift, toen ze zich bedacht en met een smoes afscheid nam.

Joost had haar een paar jaar terug besodemieterd, nota bene met iemand van het koor en dat had ze hem vergeven. In zijn schaarse vrije tijd, iedere week oefenen voor de Mattheus. Met passie, de klootzak. Wat ze hem niet vergaf, was dat hij nu weer in de fout ging. Hij ontkende het, maar de signalen waren duidelijk. De hele week in Den Haag en dan ook nog het weekend weg met stomme smoezen. De klootzak had geen belangstelling meer voor haar. Hij kon het krijgen.

De belangstelling van Bob was duidelijk in zijn onderbroek te zien geweest en hij schaamde zich er niet voor. Maar goed ook, dat die rare Jan Kees binnenkwam, anders had ze misschien domme dingen op school gedaan. Bellen en als hij hapte, snel naar huis en nog even douchen. Of zou ze zich belachelijk maken door te bellen?

Katinka bleek in een naburig dorp te wonen. In een rustige straat met vrijstaande woningen aan de rand van het dorp. Bob aarzelde, auto op de oprit zetten of op straat laten staan, misschien toch maar beter om de hoek parkeren. Waarschijnlijk was ze net als hij getrouwd. Verdorie, dacht hij, best ingewikkeld dat vreemdgaan.

De deur ging al open voordat hij kon aanbellen. Ze had zich omgekleed. Het mantelpak van de directrice was vervangen door een spijkerbroek en een shirt, dat haar borsten nog groter deed lijken.

“Kom er snel in.” Hij schoof langs haar heen naar binnen en ze sloot de deur. Bob greep zijn kans. Hij boog zijn hoofd en kuste haar. Zijn kus werd beantwoord en hij voelde haar tong tussen zijn lippen. Ze kuste lekker... ze kuste geil. Bob realiseerde zich dat hij in geen twintig jaar met een andere vrouw getongd had. Nou ja twintig jaar, de laatste jaren stelde het weinig meer voor.

Dat ging goed, dacht Katinka onder het kussen. Ze had in gedachten geworsteld met de aanpak. Als ik hem binnenlaat, hoe dan verder? Eerst iets te drinken aanbieden en moet ik dan afwachten of het initiatief nemen? Het woord "goedkoop" was in haar opgekomen. Goedkoop en slet. Ja, zo zou haar moeder het genoemd hebben. Toch was het dat niet. Ze voelde zich verwaarloosd en de erectie van Bob, plus het geklets over vruchtbaarheid hadden haar geil gemaakt. Al langer speelde ze met het idee van wraak nemen. En haar moeder, ach die was altijd snel geweest met veroordelende grote woorden. Later was ze er achter gekomen dat haar moeder minder heilig was dan ze zich voordeed.

Ze voelde hoe hij zijn onderlichaam tegen haar aandrukte en met zijn handen haar billen vastpakte. Haar ‘dikke kont’ zoals Joost het noemde. Bob leek haar dikke kont wel te waarderen, ze voelde zijn vingers door de stof van haar spijkerbroek in haar vlees. Had ze wat anders moeten aantrekken? Naar boven, dacht ze, hier in de hal zijn we als silhouetten zichtbaar door het figuurglas van de deur.

Ze ging hem voor naar boven. Bob had zo goed zicht had op haar achterste. Haar broek spande om haar billen en hij fantaseerde, wat hij zo met die lekkere kont zou mogen doen. Dat ze seks zouden hebben was duidelijk, maar waar, had hij zich afgevraagd. Op een bank in de kamer, logeerbed of het echtelijk bed? Tot zijn verrassing nam ze hem mee naar de echtelijke slaapkamer. Voordat ze zich omdraaide voor een nieuwe kus zag hij een trouwfoto hangen. Een foto met een jongere Katinka en een lange man. Hij had iets bekends, maar hij kon het niet plaatsen. Jammer dan, voor die kerel dat ik zijn vrouw ga naaien.

Kussend verkende ze, zover de kleding dat toeliet, elkaars lichaam. Katinka verraste zichzelf door het initiatief te nemen. Ze brak de kus af en maakte zich los. Ze ging zich voor hem uitkleden. Ze trok haar shirt uit, een groot formaat zwarte bh onthullend. Daarna maakte ze haar broek los en trok die uit. In haar slipje en bh keek ze hem aan.

“Nu jij,” zei ze.

Bob aarzelde even met uitkleden. Hij genoot van de aanblik van Katinka met haar grote borsten, flinke heupen en daartussen een smalle taille. Als een zandloper met bolle glazen. Hij schopte zijn schoenen uit en volgde haar voorbeeld. Zijn pik was hard en smachtte naar bevrijding. Hij trok al zijn kleren uit en keek tevreden omlaag naar zijn schuin omhoogstekende pik. Actiebereid, snoeihard en de voorhuid helemaal teruggetrokken. Je mag jochie, zei hij in gedachten.

Katinka keek geboeid toe. Ze was benieuwd naar zijn stijve pik. Als getrouwde vrouw zag ze alleen maar het exemplaar van haar man. Een paar maal had ze nieuwsgierig naar een pornofilm gekeken, de films wonden haar wel op, maar de gedachte dat het acteurs waren stoorde haar.

Ja, dacht ze, toen zijn erectie zichtbaar werd. Bij Joost miste ik dit de laatste jaren. Hooguit half hard en dan moet ik hem helpen om hard te worden. Ze kon het niet nalaten om te vergelijken. Die van Joost was langer dacht ze, vroeger ten minste. Maar de stijve van Bob leek dikker. Vooral zijn gezwollen eikel leek enorm dik. Ze haakte haar bh los.

Tsjonge, dacht Bob, wat een joekels! Het vlees golfde letterlijk tevoorschijn. Haar borsten overtroffen zijn verwachting. Bekroond met grote tepelhoven en haar tepels bleken echte spenen, die er om smeekten om in de mond genomen te worden. Haar borsten hingen, maar ze hingen prachtig. Hij pakte ze in zijn handen, tilde ze omhoog en hij bukte zich om een tepel in zijn mond te nemen.

Katinka genoot van de aandacht en de duidelijke waardering voor haar borsten. Terwijl hij met haar borsten in de weer was had ze zijn pik vastgepakt en ze begon die zachtjes te kneden. Ja, zeker dikker, dacht ze de eikel omvattend. Ze wilde hem in haar voelen. Ze haakte haar vingers in haar slipje om het omlaag te trekken. Bob staakte het liefkozen van haar borsten en keek nieuwsgierig toe, hoe ze haar slipje uittrok.

Ze deed niet aan scheren of waxen, ze was maar licht behaard. Soms, als haartjes haar hinderden, pakte ze de schaar. Wetende dat veel vrouwen tegenwoordig met kale of getrimde poezen rondliepen, was ze benieuwd hoe hij zou reageren. Hij stak direct zijn hand uit en streelde over haar vachtje om daarna met zijn wijsvinger over haar spleetje te aaien.

“Hm…, lekker nat.” zei hij. Gevolgd door een verrassend, “draai je eens om.”

Even schrok ze, hij zal toch niet afknappen op mijn dikke kont?

Bob wilde die lekkere geile billen bloot zien. Hij merkte dat ze aarzelde voordat ze zich omdraaide. Hij stapte om haar heen en liet zich op zijn knieën zakken om haar kont te bewonderen. Hij legde zijn handen op haar billen en masseerde het stevige vlees.

“Wat een heerlijke kont,” zei hij en hij drukte een smakkende kus op iedere bil.

Toen hij haar na het kussen van haar billen vroeg om voorover te bukken aarzelde ze niet. Ze vertrouwde hem, ze bukte niet alleen maar ze ging ook wat wijdbeens staan.

“God, wat een lekkere pruim,” zei hij en ze voelde hoe hij een vinger in haar schoof om haar kut te verkennen.

De vinger werd teruggetrokken en ze merkte dat hij overeind kwam. Van achteren? Dacht ze. Gevolgd door, oh nee, we moeten een condoom gebruiken. Ze kwam overeind en draaide zich om.

“Heb je een condoom bij je.”

Verdorie, dacht Bob, stomme zak. Dat ik daar niet aan gedacht heb.

“Nee, sorry, stom van me.” Wat nu, dacht hij, vingeren en aftrekken?

Katinka dacht na en herinnerde zich dat er nog condooms in huis waren. Ze was ze liever vergeten en had ze al een paar maal bijna weggegooid. Ze waren van ruim een jaar terug, uit de periode van de verzoening na zijn vreemdgaan. Hij had bekend dat hij al jaren fantaseerde over anale seks en aangedrongen om het te proberen. Ze wilde hem niet teleurstellen en had ingestemd, “zolang het geen pijn doet.”

Voor die poging had hij glijmiddel en extra stevige condooms gekocht. Het was niets geworden. Het deed niet pijn, het deed verschrikkelijk zeer, toen hij probeerde zijn lul erin te persen. Ze had gegild van de pijn en geweigerd om het met meer glijmiddel nog eens te proberen.

Haar in haar blote gat heen en weer zien lopen om de condooms te halen was een lust voor zijn ogen. Het bewegen van haar borsten en die lekkere geile ronde billen. Maar een condoom? Het was lang geleden dat hij met rubber om gevreeën had.

"Extra safe", stond er op de verpakking, dat zou wel heel dik rubber zijn.

Komen die rot dingen toch nog van pas dacht Katinka Ze giechelde om het stomme puntje van het condoom boven op zijn omhoogstekende pik. Ze pakte zijn in rubber gehulde geval vast en trok hem zo mee naar het bed. Ze had geen behoefte aan meer voorspel, ze wilde hem in haar voelen. Ze ging liggen en keek tevreden toe hoe hij op zijn knieën tussen haar benen kwam zitten. Ze voelde hoe hij die dikke eikel tegen haar spleetje drukte en hoe ze verder geopend werd toen hij naar binnen gleed.

Zo, die heeft er zin in. Met die gedachte liet Bob zich aan zijn pik meesleuren naar het bed. Daarna dacht hij minutenlang niet meer, hij neukte. Hij vergat het condoom en stootte op en neer. Ze kreunde zachtjes bij iedere stoot. Hij begon pas weer te denken toen hij voelde dat hij op springen stond. Zij eerst, dacht hij en hij vertraagde zijn ritme om het langer vol te houden. Zijn langzamere stoten en zijn afgewende blik, maakte dat ze in de gaten had dat hij zijn best deed om niet te snel te komen.

“Laat mij maar boven.”

Op zijn rug liggend, genoot Bob van haar ruiterkunst. Ze bereed hem rustig en zo kan hij het volhouden. Hij ving haar zwaaiende borsten in zijn handen en liet zich verwennen. Zwevend op het randje, keek hij toe hoe ze zich naar een orgasme werkte. Haar gezicht vertrok en ze gilde zachtjes tot ze haar bovenlichaam op hem liet zakken. Nu ik dacht Bob met zijn bekken omhoog stotend tot hij de ontlading van zijn stromende zaad voelde. Ze ging mee en gilde opnieuw.

Met het, door haar zorgzaam dichtgeknoopte condoom, op de vloer naast het bed, lagen ze stil naast elkaar. Bob worstelde met zijn gedachten. Geen spijt, maar wat zeg je in godsnaam, zonder dat het banaal klinkt, tegen een vreemde vrouw naast je in bed. Een vrouw die je net ontmoet hebt en waarmee je heerlijk hebt geneukt. Was het lekker?

Katinka, verbrak het zwijgen.

“Zo paashaas, doe je dit vaker?”

Dat maakte, dat Bob vertelde dat hij voor het eerst in zijn huwelijk vreemd gegaan was en dat hij ervan genoten had.

“Op deze manier wil ik het vaker doen.”

Zonder over haar huwelijk te praten vertelde Katinka dat het voor haar ook de eerste keer was dat ze vreemd ging en dat ze haar redenen had. Voordat Bob daarop kon reageren stelde ze voor om te douchen. Het werd samen douchen, waarbij Bob het initiatief nam om haar in te zepen.

Katinka liet het gebeuren en genoot van de aandacht voor haar lichaam die ze lang gemist had. Op haar beurt waste ze zijn edele delen en zijn billen. Hij had nog een verrassing, met extra aandacht voor haar poes. Hij draaide de douchekraan dicht en knielde voor haar. Na haar tussen haar schaamlippen gestreeld te hebben drukte hij een kus op haar poes. Ze rilde even van genot en keek omlaag. Ze zag zijn glunderende blik en ze knikte ja. Hij boog zijn hoofd weer naar haar toe en begon haar te likken. Ze genoot en had moeite om te blijven staan. Ze wilde gaan liggen en terwijl hij haar likte wilde ze zijn pik voelen.

Ze droogden elkaar af en tijdens het afdrogen nam ze even de eikel van zijn half harde pik tussen haar lippen. Het effect kwam direct, hij werd weer hard.

“Vrolijk paasfeest,” zei ze. “Jan Kees zou dit moeten zien, de verrijzenis van Jezus.” Ze likte over zijn paarse eikel voordat ze hem mee terug naar de slaapkamer nam.

Ze vroeg Bob om te gaan liggen en ze schikte zich boven op hem. Ze pakte zijn pik vast en sloot haar lippen over zijn eikel. Daar liet ze het bij tot ze voelde hoe hij zijn hoofd onder haar bekken bewoog en met zijn tong haar spleet zocht. Het bewegen van het puntje van zijn tong door haar spleetje beantwoordde ze door met haar tong om zijn eikel te cirkelen. Dat spoorde Bob aan om met zijn tong haar genotsknopje te zoeken en te likken. Hij stootte omhoog om meer van zijn pik in haar mond te krijgen. Ze werkte mee, ze opende haar mond en met zo veel mogelijk van zijn pik in haar mond begon ze hem te pijpen.

Hij deed het goed. Katinka genoot van zijn vaardige tong en liet zich meevoeren naar een nieuw orgasme. Ze voelde dat het een heftig orgasme ging worden en ze ging er zo in op dat ze vergat om verder te pijpen. Met haar lippen om zijn pik gilde ze bij de golven van genot die door haar lichaam schoten. Haar bekken schokte en Bob proefde hoe ze de controle verloor. Op zoek naar zijn verlichting begon hij omhoog te stoten in haar mond. Ze merkte dat hij ging komen en net op tijd trok ze haar mond terug. Na een laatste handbeweging kwam Bob. Hij spoot op haar hand en op zijn eigen buik.

Minuten later, op hun zij naar elkaar toegedraaid knuffelden ze elkaar. Bob vroeg zich af of er een vervolg in zou zitten en vertelde haar dat hij haar graag vaker zou zien. Katinka reageerde niet direct en toen ze reageerde was het heel behoedzaam.

“Het was lekker en goed zo.” “Ze wilde het laten bezinken,” zei ze “en rustig nadenken.”

Op weg naar huis dacht Bob aan het behaarde kruis van Katinka. Pasen en kruizen, het was een lekkere kruisgang geweest. Veertien statiën had de kruisgang, herinnerde hij zich ooit gelezen te hebben. Hij had er nu drie gehad. Hij boven, zij boven en likkend. Hij haalde het beeld terug, hoe ze voorover gebogen stond en hij naar haar sappige pruim keek. Als er een vervolg kwam dan werd de volgende halte van achteren.

Nog maar net thuis werd Bob gebeld door Peter, met de vraag, of het goed was gegaan met het Paashaas spelen.

“Vond je het leuk om te doen?”

“Nou nee.”

“Heb je je dan helemaal niet vermaakt?”

“Ach, sommige dingen waren wel leuk.”

En of hij de nieuwe directrice op de school ontmoet had.

“Leuk mens, vind je niet?”

“Ja wel aardig.”

“Wist je dat ze getrouwd is met Joost van Dijk, dat kamerlid van de SGP. Je weet wel, die fijne moraalridder die advertenties van overspel websites wil verbieden?”

“Nee,” dat wist Bob niet.

Na Bob’s vertrek wilde Katinka het bed weer netjes opmaken. Ze zag een paar vlekken. Haar eerste impuls was schoon beddengoed pakken. Ze dacht na en nam een besluit. Laten liggen en als hij morgen thuis komt en het ziet, dan...

"Joost mag het weten".

Tinus Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?



HET WAKHET WAK

Posted by My 4Fingers Thu, March 15, 2018 12:17:50

HET WAK

“Kald docht?” Vroeg ze aan Bob, die druipend op het ijs stond. Hij verstond geen Fries, maar begreep wat ze bedoelde.

Het was vrijdag 2 maart en het had de hele week hard gevroren. Helaas had de straffe Oostenwind de ijsvorming afgeremd. Woensdagmiddag had hij al even op natuurijs gereden. Donderdag overdag was het met min 5 en windkracht 6 gewoon te koud. Hij had er geen spijt van dat hij moest werken. Vrijdag met iets minder wind en een extra nacht strenge vorst moest het gebeuren. Hij nam vrij, reed naar Friesland en lapte alles wat hij anderen altijd adviseerde aan zijn laars. Ga nooit alleen; rij waar al schaatssporen op het ijs staan en neem prikkers mee voor het geval je uit een wak moet klimmen. Voor alle drie de ‘zonden’ had hij excuses, zoals zijn maten die geen vrij konden nemen en dat het zo lekker ging met de wind in de rug. Die excuses hielpen hem niet toen hij in een wak reed en er niet uit kon komen. De vaart was niet diep, nog geen anderhalve meter. Echter de paar decimeter zachte blubber waar hij in wegzonk, maakte dat hij niet kon afzetten. Het dunne ijs rond het wak brak onder zijn steun zoekende handen en ellebogen af. Vertwijfeld begon hij zich af te vragen of het zo en hier zou eindigen.

“Hjir, ophelje,” klonk het en er verscheen een stok voor hem. Gretig pakte hij de stok vast. Het andere eind van wat een lange stok bleek, werd vastgehouden door een dik aangeklede vrouw met een oranje Unox muts. Ze zette zich schrap en trok. De eerste poging mislukte. Bob probeerde nog eens wanhopig tegen de zachte bodem af te zetten. Ze trok en over afbrokkelend ijs gleed Bob uit het wak.

Op steviger ijs gekomen krabbelde hij moeizaam overeind. De vrouw keek toe en begon hem in het Fries uit te foeteren. Hij verstond het niet, maar de toon maakte hem duidelijk dat ze kwaad was. Hij gaf geen antwoord, hij kon het ook niet. Hij was gaan rillen en hoe hij ook probeerde hij kon het klappertanden niet bedwingen. Ze had de stok op de kant gegooid en haar armen over elkaar geslagen. Triomfantelijk grijnzend keek ze naar hem.

“Kald, docht?” Vroeg ze spottend. Hij reageerde niet. Ze aarzelde even en toen zei ze.

“Binne jo komme”. Hij begreep de bedoeling “komme” zou wel komen betekenen. Ze draaide zich om en klom de wal op. Hij wilde achter haar aan. Met zijn schaatsen aan en zijn verstijfde ledematen lukte dat maar deels. Gelukkig had ze zich omgedraaid en hem een hand toegestoken. Boven liet ze hem los en ze stak zonder om te kijken de weg over. Hij wilde achter haar aan en bedacht zich op het laatste moment. Zijn dure ijzers! Zijn schaatsbeschermers waren in het wak achter gebleven. Hij bukte zich om zijn schaatsen uit te trekken. Zijn handschoenen uittrekken ging moeizaam. Het ritsje van zijn schoenhoes en de veters bleken een onmogelijke opgave. De vrouw had zich omgedraaid en ze snauwde, “stomme haelwiis”.

Ze kwam terug en hielp hem om zijn schaatsen uit te trekken. De schaatsen nam ze van hem over. Op blote voeten hobbelde hij achter haar aan. Over de weg en een tuinpad met grind, naar een kleine oude woning. Ze opende de deur van wat een soort van bijkeukentje bleek te zijn en ratelde nog wat in het Fries. Toen hij niet reageerde daagde het bij haar dat hij geen Fries sprak. Ze ging in het Nederlands verder door op dwingende toon, “hier uitkleden” te zeggen. Hij deed zijn best. Zijn jack lukte met moeite. Het kleine lipje van de rits van zijn schaatspak vergde hulp van haar vingers. Met af en toe wat ondersteuning stond hij twee minuten later bloot te rillen op de tegelvloer. Hij was te ver heen om zich het bloot zijn en het rillen aan te trekken. Het raakte hem op dat moment zelfs niet dat ze onbedaarlijk begon te lachen. Ze had naar zijn kruis gekeken en ontdekt dat wat daar normaal hoort te bengelen of te staan... ontbrak. Zijn zaakje had zich grotendeels teruggetrokken in de veiligheid van zijn buik.

“Gaatjesweer,” wilde hij zeggen, naar een oud grapje over wat kou met je pik doet. Met een van kou vertrokken mond en klappertandend lukte het hem niet om verstaanbaar te articuleren. Ze keek hem met een niet begrijpende blik aan, waarschijnlijk dacht ze dat hij raaskalde. Ze dirigeerde hem door een keuken naar een gang en een trap op naar een badkamertje boven.

Een badkamer zoals hij zich herinnerde van zijn grootouders. Een wastafel en een granito douchebak. Boven de wastafel een elektrische kachel, die ze voor hem aandeed. Ze draaide de kranen open en hij hoorde een geiser aan de muur aanslaan. Ze regelde de temperatuur en zei, “schiet op, niet te lang douchen. Mijn gas is bijna op”.

Onder de warme straal kwam hij langzaam weer tot leven en dat was pijnlijk voelbaar. Stomme klootzak, noemde hij zichzelf, toen de pijnlijke tinteling in zijn vingers, tenen, oren en pik begon. Hij had wel eeuwig onder de douche willen blijven. Helaas kwam ze al na een minuut of vijf met een handdoek de badkamer in. Ze keek naar hem en het viel hem op dat ze aandachtig naar zijn kruis keek.

“Je ziet er weer levendiger uit,” zei ze. “Genoeg gedoucht. Droog je maar af, dan breng ik je zo nog een badjas”.

De badjas bleek bij het aantrekken voorzien van het logo van een bekende hotelketen. Nog maar gedeeltelijk opgewarmd, ging hij terug de trap af naar de keuken. Hij rook soep. Zijn gastvrouw bleek ook wat ontdooit. Ze draaide zich om van het fornuis, waar ze in een pan met soep roerde.

“Zo Bob, voel je je beter?”

He, dacht hij, hoe kent ze mijn naam? Langs haar heen kijkend zag hij op het aanrecht zijn portemonnee liggen. De kleine portemonnee, die hij bij het sporten aan een koordje om zijn nek droeg. De inhoud lag er naast, keurig uitgespreid om te drogen, zijn bankpasje, zijn rijbewijs en wat klein geld. Daarnaast lag zijn deels gedemonteerde telefoon te drogen. Ze had de batterij en de simkaart er uit gehaald. Praktische vrouw, dacht hij. Ze gaf hem een hand.

“Baukje Dijkstra. Ik heb maar een blik soep opgewarmd. Iets warms zal er wel in gaan”.

Ze schepte een diep bord vol met soep. “Geniet er van. Ik ben even weg. Je kleren stonken naar modder. Ik heb ze uitgespoeld en ik breng ze naar een vriendin in het dorp. Ze heeft een droger en dat gaat sneller dan hier bij de kachel drogen”. Ze wees naar een snorrende houtkachel in een hoek van de keuken. Ze liet hem alleen en even later zag hij haar door het raam op de fiets vertrekken. De ijsmuts over haar oren getrokken en een boodschappentas met zijn wasgoed op de bagagedrager van haar opoefiets. Hij schoof een stoel naar de kachel en ging met zijn bord op schoot van de warme soep genieten.

Bijna op de kachel zittend genoot hij van de hete gloed en het warme voedsel. Hij voelde dat zijn lichaam weer op temperatuur kwam. Hij doezelde wat weg, tot hij wakker schrok doordat hij bijna van de stoel viel. Oeps, wakker blijven vermaande hij zich zelf. Hij dacht na over zijn stommigheid, de redding en de reddende engel. Hij corrigeerde zich in gedachten. Een engel was het niet. Het beeld dat hij van engelen had, was van tere frêle wezentjes. Zijn redster..., hij moest even nadenken, Baukje had ze gezegd, was geen teer wezentje. Meer een dijk van een vrouw. Ze was groter dan hij, met brede heupen, stevige billen en een forse boezem. Heel veel vrouw! Dacht hij. Rossig lang krullend haar en een open vriendelijk gezicht. Nou ja vriendelijk? Ze deed in het begin wel chagrijnig, alsof ze spijt had van zijn redding. Ze was met een minuut of tien terug.

“Gelukt zei ze, je kleren zitten in de droger. Wil je een boterham? Het pakje met boterhammen dat in de kontzak van je jack zat was nat, ik heb het brood buiten voor de vogels gestrooid. Ze smeerde boterhammen en ze zette thee.

Bob bekeek haar terwijl ze in de weer was. Groot, fors, gekleed in een dikke ruimvallende Noorse trui en een om haar billen en dijen spannende spijkerbroek. Geen knappe vrouw, wel een vrouw met uitstraling. Een vrouw voor een man die van borsten en billen houdt, was zijn conclusie. Een vrouw om kinderen te baren, een Friese oermoeder, fantaseerde hij. Aan de keukentafel aten ze hun boterhammen. Ze opende het gesprek door hem te vertellen dat hij een enorme klootzak was.

“Alleen gaan schaatsen op zulk onbetrouwbaar ijs. Je lijkt wel gek”.

Bob kon dat alleen maar beamen. Dat brak het ijs tussen hen en er ontstond een geanimeerd gesprek. Ze vertelde dat ze zelfstandig vertaalster was en dat de opdrachten de laatste tijd wat schaars waren. Het laten vullen van mijn gastank heb ik maar even uitgesteld en gelukkig voorziet een buurman me van brandhout”.

Ze vertelde over haar werk als vertaalster en dat ze drietalig was opgevoed. Fries, Nederlands en Zweeds. Haar moeder was een Zweedse. Oh, dacht Bob, een beetje teleurgesteld, toch geen volbloed Friese oermoeder.

“Trouwens,” zei ze, “ Ik heb eerst nog een tijdje culturele antropologie gestudeerd en daar moest ik net aan terugdenken”. Bob keek haar niet begrijpend aan.

“Tussen een geredde en de redder ontstaat een band. Bij oude volkeren, die in een veel gevaarlijker wereld dan nu leefden, was die band sterk. Er zijn ook mythes rond zo’n band. Mythes, zoals dat de geredde een stukje van zijn ziel afstond aan de redder. Een stukje dat hij pas terug kon krijgen door een weder daad. Bob keek haar aan en dacht na. Zou hij in de badjas, buiten in de kou moeten houthakken? Ze zag hem denken en ze lachte naar hem.

“Er is nog een andere mythe. Sjamanen leerden het volk dat een redder verantwoordelijk werd voor het welzijn van de geredde. Sta eens op, dan ga ik me overtuigen van je welzijn”.

Tegenover elkaar staand pakte ze zijn handen vast. Ze kneep een voor een zachtjes in zijn vingers.

“Als je door kou in gevaar komt dan gaat je lichaam eerst je organen beschermen. Je bloed wordt uit je ledematen getrokken en naar het centrum van je lichaam gestuurd. Je vingers hebben er niet onder geleden”.

Dat klopt dacht Bob en aan zijn pikkie denkend, er wordt nog meer ingetrokken. Ze pakte eerst zijn oren en toen zijn neus vast.

“Deze uitstekende delen zijn ook in orde”.

Het begon bij Bob te dagen waar dit onderzoek naar zou kunnen leiden en er ontwaakte een lichaamsdeel.

“Til je voeten eens op”. Ze inspecteerde zijn tenen en keurde ze goed. Met een ernstig gezicht keek ze hem aan.

“Tot zover lijkt alles in orde. Dat had ik ook wel verwacht. Er is een lichaamsdeel dat me ernstig zorgen baarde, toen ik je hielp uitkleden”. Ze keek omlaag en deed net of ze bolling in zijn badjas niet zag.

“Ik dacht nog, dat komt nooit meer goed. Doe je badjas eens open”.

Bob knoopte de ceintuur los. Als een potloodventer, dacht hij. Tot zijn teleurstelling pakte ze hem niet vast. Ze keek er naar en liet zich op haar hurken zakken om zijn apparaat van dichtbij te inspecteren.

“Net Lazarus,” zei ze, “uit de dood weer opgewekt. Zo op het eerste gezicht lijkt het in orde. Maar dat weet je nooit, als het niet getest is”. Ze kwam overeind. Verdomme mens, pak hem vast, dacht Bob. Haar aandacht ging van zijn pik naar de klok aan de muur. Ze aarzelde even en toen zei ze op commanderende toon:

“Neem hem eens in je hand. Ja, goed zo en nu bewegen”.

Verdomme, dacht Bob, wil ze dat ik me voor haar aftrek? Nieuwsgierig naar waar het op uit zou draaien, begon hij zijn hand te bewegen. Belangstellend en met haar mond een beetje open keek ze toe. Ze liet hem stoppen toen ze een druppel zag ontsnappen. Ze veegde de druppel af en rook er aan.

“Hoopvol,” zei ze. “Het ding lijkt nog in orde. Ga maar door”.

Bob was al te ver heen om te stoppen. Krijg de hik maar, dacht hij. Als jij er van geniet om te kijken hoe een man zich bevredigd, dan kan je het krijgen. Het kwam, alsof er geen ijskoude onderdompeling was geweest, spoot zijn kwakkie er uit. Deels wist hij het op te vangen en deels druppelde het op de linoleum vloerbedekking. Ze legde een vinger op een klodder op zijn hand en probeerde een sperma draad te trekken.

“Het plakt goed, het zit vol met spermatozoïden. Je hebt daar geen schade opgelopen”.

Gelul, dacht Bob, die zich weer op de operatietafel zag liggen voor het doorknippen van zijn zaadleiders. Ze liep naar het aanrecht om een rol keukenpapier te pakken, die ze hem toewierp met de woorden, “zelf opruimen”.

Het viel Bob op dat ze weer op de klok keek voordat ze hem met een ernstige blik aankeek en “wij sillen ficken,” zei. Daar hoefde hij niet over na te denken. Het werkwoord "ficken" begreep hij. Hij knikte en volgde haar met nog steeds openhangende badjas de trap op naar haar slaapkamer. Het bleek een verrassend ruime kamer. Twee samengevoegde kleinere kamers concludeerde Bob. Ze bekommerde zich niet om de gordijnen en liet hem op het bed zitten. Ze zette een elektrische radiator aan en voor hem staande begon ze zich uit te kleden. Ze trok de dikke trui uit en gooide die op een stoel. In haar T-shirt staken haar grote bolle borsten meer af. Bob registreerde dat en zijn pik reageerde door weer te ontwaken. Het T-shirt ging over haar hoofd en een gewone degelijke groot formaat bh werd onthuld. Bob zag dat ze voor een forse vrouw een strakke middel had, fors maar zeker niet dik. Ze ving zijn blik en bleef hem aankijken terwijl ze haar spijkerbroek losmaakte en uittrok. Geen sexy lingerie, gewoon een degelijke lichtblauwe boxershort. Het maakte Bob niet uit. Zijn erectie priemde trots schuin omhoog. Ze haakte haar bh los en onthulde een paar grote peervormige borsten. Dat ze wat hingen deerde Bob niet. Bob genoot en wilde overeind komen om ze vast te pakken.

“Zitten blijven,” zei ze en ze bewoog haar bovenlichaam om haar borsten heen en weer te laten zwaaien. Het kostte hem moeite om te blijven zitten. Als gebiologeerd keek hij toe hoe ze haar vingers in de rand van de boxer stak en de broek tergend langzaam omlaag schoof. Een couplet uit een liedje van vetklep Henk Westbroek schoot hem te binnen.

"Als jij je kleren aantrekt... zonder haast

en haast zonder erbij na te denken

kijk ik naar een omgekeerde striptease

van een volmaakte schoonheid

elke handbeweging: een gedicht

elke buiging als een roos die sluit”.

Alleen was dit niet omgekeerd en veel spannender.

Hij vergat het lied toen een weelderige bos rossig haar zichtbaar werd. Ze zette een paar passen naar voren om vlak voor zijn neus haar broek verder uit te trekken. Hij rook haar vrouwelijkheid en zijn pik was zo stijf geworden dat het pijn deed. Ze stapte weer achteruit. Hij kwam overeind om de badjas uit te trekken. De badjas op de stoel werpend hoorde hij een auto op de weg voor het huis stoppen. De auto draaide en knerpte het grindpad op. Een autoportier opende en sloeg dicht. Verdomme, dacht hij. Tot zijn verassing zag hij haar glimlachen. Hij hoorde geluiden van beneden en toen klonk er een vrouwenstem.

“Bauk, hier is de wasvrouw met droge kleren”.

“We zijn boven, kom maar,”

Hee? dacht Bob. Hij hoorde de bezoekster de trap op komen en roepen.

“Ik ben toch niet te laat? Ik moest eerst een oppas regelen”.

Een kleine donkere vrouw kwam de kamer in met een grote boodschappentas.

“Mijn vriendin Annejet,” zei Baukje.

“Ze komt kijken. We zijn jeugdvriendinnen. Het is een oude afspraak van ons dat we elkaar vertellen over onze seks en soms elkaar laten meekijken. Al vroeger deden we dat met vriendjes. Soms stiekem en soms gewoon openlijk. We vinden dat heel stimulerend.

Annejet trok haar jas uit en haalde Baukjes kleren van de stoel om te gaan zitten.

“Zo luitjes, ga maar verder waar jullie gebleven waren”.

Bob aarzelde en zijn pik aarzelde mee, die had wat van zijn fierheid verloren.

“Fraai exemplaar, heb je daar uit het water gevist Bauk. Hij lijkt alleen wat te verslappen”.

“Let op,” zei Baukje zijn pik vastpakkend.

Het werkte en Bob realiseerde zich dat de hele situatie met de toekijkende Annejet hem niet deerde. Het tegendeel, hij vond het geweldig. Zou ze mee gaan doen? Vroeg hij zich af?

Baukje liet zijn pik los. “Weet je nog wat ik je vertelde over het stukje van je ziel dat je terug moet verdienen? Lik me maar eens lekker”. Ze ging dwars op het bed liggen met haar benen over de rand en spreidde haar benen. Bob ging op zijn knieën tussen haar benen zitten. Rustig bekeek hij eerst het doelwit voor hij begon te likken. De kroezige bos rossig haar, de geopende schaamlippen en de roze binnenkant van haar geopende spleetje. Hij duwde zijn wijsvinger in haar vochtige spleet, op zoek naar haar kittelaar. Pas nadat hij die gestreeld had drukte hij zijn lippen op haar poes. Rustig begon hij door haar spleetje te likken, waarbij hij haar kittelaar negeerde. Een ongeduldig sturende hand op zijn achterhoofd maakte dat hij verder ging en met zijn tong haar kittelaar opzocht.

“Ja, goed zo,” hoorde hij. “Zo doorgaan”.

Er zijn slechtere manieren om een stukje van je ziel terug te krijgen, dacht Bob, al likkend. Baukje kreunde van genot en hij voelde haar bekken onder zijn mond bewegen. Ze gilde zachtjes en Bob proefde een ontsnappend golfje vocht toen ze klaar kwam.

“Kussen” zei ze, haar lichaam verplaatsend naar languit op het bed. Bob ging op haar liggen en kuste haar lang en intens. Ze verbrak de kus en zei.

“Hm…, dat was lekker”.

Bob die de aanwezigheid van Annejet vergeten was, hoorde een geluid en keek opzij naar de stoel. Annejet, had haar broek los gemaakt en zat zich met haar hand in haar slipje te vingeren. Ze grijnsde naar hem. Tering wat geil, dacht Bob, nu ik. Hij ging verleggen en Baukje kwam hem tegemoet door zijn pik vast te pakken en in de goede richting te buigen. Het was meer dan naar binnen glijden, het was of hij door haar omhoog stotende bekken naar binnen gezogen werd. Ze begonnen samen te bewegen. Dank zij het eerdere rukken in de keuken kon hij het goed volhouden. Hij stootte en Baukje ving hem op. Zachtjes jammerend werkte ze zich naar een nieuw orgasme. Voordat ze goed bij kon komen greep Bob zijn kans. Hij wilde klaarkomen met haar grote tieten in zijn handen. Hij werkte haar op haar knieën en keek naar haar achterste met de nat glanzende geopende pruim. Verdorie, wat een geil gezicht dacht hij, voordat hij zijn pik er weer in stak.

Met zijn handen op haar heen en weer zwaaiende borsten neukte hij haar. Het eerdere zachte jammeren ging over in zachtjes krijsen. Na een laatste harde diepe stoot hield hij zijn pik diep in haar en spoot. Hij voelde hoe de samentrekkende bewegingen van haar kut zijn pik leegmelkte. Hij kreunde van genot en kneep hard in haar borsten. Baukje liet zich met zijn pik nog diep in haar voorover op bed zakken en hij veerde, nog steeds haar borsten vasthoudend, mee omlaag. Terugkerend op aarde liet hij haar los en tilde hij zijn gewicht van haar rug. Opzij kijkend zag hij dat Annejet tijdens het eindspel op haar knieën naast het bed was komen zitten. Ze knipoogde en overeind komend zei ze.

“De wasvrouw heeft straks weer een slipje te wassen”.

Ze dronken koffie, voordat Annejet Bob een lift naar zijn auto zou geven. De dames vroegen hem uit over zijn leven en wat hij voor de kost deed. Bob zag, tussen het vertellen door, een kans om zijn nieuwsgierigheid te bevredigen.

“Jullie vriendschap... eh... , zijn jullie ook”. Ze begonnen te lachen.

“Wil je weten of we het ook samen doen?” Vroeg Baukje. Zonder een antwoord af te wachten ging ze door. “We hebben het een keer geprobeerd. Toen we nog tieners waren. Het werkte niet, we moesten ontzettend giechelen”.

“En samen met een man?”

Annejet reageerde daar fel op. “Uiteraard hebben we daar over nagedacht. We hebben afgesproken dat niet te doen. Het zou te veel gedoe geven en dit is minstens zo spannend”.

“Ja,” zei Baukje, “het is heel inspirerend om af en toe toeschouwer te zijn, of niet Anne?”

“Vandaag, vond ik wat saai,” zei Annejet met een ernstig gezicht. “Alleen maar de gebruikelijke standjes “

Onhandig bij het afscheid nemen vroeg Bob zich af of hij Baukje moest kussen of een hand moest geven. Hij stak zijn hand uit en bedankte haar voor zijn redding. Ze negeerde zijn hand en zei.

“Jij en ik zijn nog niet klaar! Ik voel dat er nog een stukje van je ziel in me zit. Kom volgende week vrijdag maar terug”.

Tinus Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?



CARNAVALCARNAVAL

Posted by My 4Fingers Thu, March 01, 2018 16:07:26

CARNAVAL

Carnaval, ik had er niets mee en nu nog minder. Vaak heb ik horen zeggen dat het beeld dat Noorderlingen zoals ik van carnaval hebben niet klopt. Het gaat niet om dronkenschap, liederlijkheid of benevelde seks. Het zal allemaal wel waar zijn, maar toch maakte ik het mee. Het overkwam me en indirect was het de schuld van de buurvrouw, als zij niet...

In het plaatsje waar mijn vrouw en ik wonen is een carnavalsvereniging en er wordt een optocht gehouden. Ik had niets met carnaval en van de optocht was ik per ongeluk een keer toeschouwer geweest. Ik vond het maar een zielige vertoning, met vier of vijf wagens en een verbaasd kijkend publiek. Het hele gedoe zou, net als andere jaren, aan me voorbij zijn gegaan, ware het niet dat we nieuwe buren hadden. We waren verhuisd en onze nieuwe buren bleken fanatieke carnavalsvierders. Ieder zijn meug, dacht ik, toen ze vertelden over hun lidmaatschap van de carnavalsvereniging. Dit jaar liep het anders en hoe.

De buurvrouw had met de nieuwjaarsborrel al vol trots verteld dat zij dit jaar Prinses Carnaval zou zijn. Ik hoorde het aan en dacht, dat komt of door dat nieuwe gender-neutrale gedoe, of er zijn geen mannen meer die in zo’n zottenpak willen lopen. Ik vergat het voorval tot ik op een avond thuis kwam en mijn vrouw me verraste.

“Ik heb slecht nieuws voor je, we gaan dit jaar carnaval vieren.”

“Hee?”

De buurvrouw bleek ons uitgenodigd te hebben voor het plaatselijke feest en mijn vrouw had geen “nee” willen zeggen. Zo kwam het dat we ons in carnavalshemden van de Lidl hulden en naar het "feest" gingen. Bij het binnenlopen van de feestzaal voelde ik me behoorlijk opgelaten. Allemaal verklede mensen, in een vrolijke roes die ik niet deelde. Een blije steeds weer “Alaaf” roepende meute, die opgetogen applaudisseerde voor de Dansmariekes.

De buurvrouw kwam ons speciaal welkom heten. Ze bleek een knappe truc met haar borsten uitgehaald te hebben. Ik had haar in badpak in de gezien en zo ontdekt dat ze ongelofelijke hangtieten had. Het geheel bleek nu ingebonden en opgestuwd tot een imposant decolleté. Ondanks een paar snel achterovergeslagen pilsjes lukte het me niet om in de collectieve vrolijkheid mee te gaan. Alleen de tenenkrommende toespraak van buurvrouw, prinses ‘Marianne de Eerste’, kon me doen glimlachen. Een glimlach die snel verdween toen ik op het verkeerde moment “alaaf” riep en de mensen om me heen me verwijtend aankeken. Ik voelde me als de spreekwoordelijke kat in een vreemd pakhuis.

Mijn vrouw paste zich beter aan. Ze is geboren tussen de grote rivieren, dicht bij Brabant en ze heeft roomse ouders, dat leek te helpen. Ze huppelde vrolijk mee in de zoveelste polonaise. Ingeklemd, tussen een naar oud zweet ruikende man en een oudere dame liet ik me nog eens meeslepen. Ergens brak het lint en zo kwam ik achter een ongelofelijke dikke vrouw terecht. De vetrollen op haar heupen boden goed houvast. Achter me voelde ik handen die mijn kiel vasthielden. Bij een zoveelste slinger door de zaal zag ik achter me een aapje. Nieuwsgierig draaide ik mijn hoofd om het dier goed te bekijken. Het bleek een kleine vrouw in een apenpak. Er viel niet veel van haar te zien. Wel veel imitatie apenhaar, het pak liet alleen haar gezicht vrij. Een rond koppie met een spits neusje. Ze lachte naar me en schreeuwde, “gezellig he?” boven de muziek uit. "He Jacqueline, waar is de vaseline". Lafbek die ik was, knikte ik ja. Haar adem rook naar sigaretten en wijn.

Ik moest pissen en maakte me los. Voor de urinoirs stond een rij en de vloer verried dat niet alle bezoekers zorgvuldig konden richten. Ik besloot het een verdieping hoger in het feestcomplex te zoeken. Bukkend onder een lint over de trap, kwam ik boven bij een schone en heerlijk rustige herentoiletruimte. Terwijl ik stond te plassen en me afvroeg, hoe ik onopvallend voor het einde van het feest al naar huis kon gaan, ging de deur open. Ik plaste door en schudde op mijn gemak de laatste druppels er af, toen achter me een vrouwenstem klonk.

“Lukt het een beetje of heb je hulp nodig? Je staat je toch niet af te rukken he?”

Ik borg mijn pik op en draaide me om. Het was de apin en ze keek me lachend aan. Ik bekeek haar nu beter dan beneden in de feestzaal. Ze had iets vaags bekends, dat ik niet kon plaatsen. Was ik haar eerder tegengekomen? Haar lichaamsvormen werden door het apenpak verhuld. Wat voor aap was ze eigenlijk, Chimpansee of Baviaan? Ik stapte naar haar toe om de achterkant te bekijken. Geen rode billen, wel een staart. Vast een chimpansee. Zonder nadenken en waarschijnlijk ingegeven door mijn bierconsumptie flapte ik het er uit, “hulp nodig? Je mag best mijn staart vasthouden, dan hou ik jouw staart vast.”

Ze vroeg of mijn staart wel groot genoeg was om vastgehouden te worden zonder pincet. Ik keek naar haar kleine handjes en stelde voor om het te proberen. Het gevoel van beroering in mijn kruis maakte dat ik er vertrouwen in had. Het blijft een wonder hoe snel een pik zich met de juiste stimulans kan oprichten. Ondanks de achterover geslagen sloot bier voltrok zich het wonder. Ik maakte mijn net dichtgemaakte broek weer los en toonde mijn trots.

“Rock solid,” zou mijn Amerikaanse collega Kevin gezegd hebben.

Zonder iets te zeggen pakte ze mijn leuter vast en begon ze er aan te sjorren. Het was niet romantisch en zeker niet teder. Het was letterlijk afrukken. Op dat moment deerde me dat geenszins. De absurde situatie, om op een toilet door een wildvreemde vrouw in een apenpak bevredigd te worden, was erotiserend. Het maakte dat ik, ondanks het pijnlijke gesjor, snel kwam. Het kwam niet in me op om iets wederkerigs aan te bieden of te ondernemen, net zo min als waarschuwen. Ik spoot een paar forse klodders, die op haar hand, pols en de vacht op haar onderarm landden.

“Zo,” zei ze, “hij is klaar” en ze verdween in een toiletruimte. Ik hoorde hoe ze de deur afsloot. Beter als “dank je wel” roepen wist ik niet te verzinnen. Er kwam geen reactie. Bonobo, geen Chimpansee, dacht ik de trap aflopend. Terug in de zaal was er een nieuwe toespraak gaande met veel alaaf. Ik was klaar met het gedoe en zocht mijn vrouw op.

“Waar was je?”

“Even plassen.”

“Drink je niet te veel?”

Ik had al lang geleerd op dit soort retorische vragen geen reactie te geven. Mijn vrouw wilde nog niet naar huis, ze vond dat we dat niet konden maken. Gelukkig wilde ze nog wel wat drinken en zo kon ik op weg naar de bar een nieuwsgierig rondje door de zaal maken. Op zoek naar de hulpvaardige apin. Ik zag haar niet direct, wel zag ik een aap in Bokito formaat. Met wel een opvallend verschil, bij Bokito zit de massa in de schouders en bovenbenen, bij deze imitatie zat het in zijn buik. Nieuwgierig werkte ik me door de meute naar de gorilla. Dichterbij gekomen zag ik achter de gorilla mijn aapje, zoals ik haar in gedachten noemde. Ik was benieuwd of er nog witte vlekken in haar vacht zaten. Achter het stel langs lopend zag ik wat bleeks op de bruine vacht van haar arm glinsteren. Tevredengesteld wilde ik doorlopen naar de bar, tot ik een duw kreeg en tegen Bokito op botste. Het bier vloog uit zijn glas en ik zag de apin onthutst kijken.

“He Bokito, ouwe reus. Leuk apinnetje heb je,” stamelde ik, me snel omdraaiend op weg naar een nieuw pilsje.

In de koude nacht liep ik gearmd met mijn vrouw naar huis.

“Het was toch niet zo erg?” vroeg ze.

Nou, dacht ik, wat zachter was nog fijner geweest. “Nooit meer,” zei ik worstelend met de gedachte of het wel of geen overspel was, om je door een vreemde vrouw te laten aftrekken. Ik besloot dat het een incident was en geen overspel. Ik had haar niet aangeraakt en ik hoefde dus ook niets op te biechten. Trouwens biechten daar doe ik als ongelovige niet aan.

“In ieder geval een ervaring rijker,” zei ik naar waarheid.

Het was een paar weken later dat ik me laat op de zaterdagmiddag door mijn vrouw naar de supermarkt liet sturen.

“Als je daar toch bent koop dan gelijk bij de Kruidpleister een doosje Paracetamol.”

Na de boodschappen in de auto geladen te hebben liep ik naar de drogist. Na even zoeken vond ik het goede schap. Voorzien van een doosje Paracetamol sloot ik aan in de rij voor de kassa. Bijna aan de beurt keek ik naar de caissière. Verdomme, dacht ik, het is de apin. Aan de beurt gekomen legde ik het doosje voor haar neer. Zonder me aan te kijken begon ze haar verhaal af te steken.

“Bent u op de hoogte met het gebruik van dit...”

Ze keek me aan stokte en kleurde.

“Ja,” zei ik, “ik ben op de hoogte van het gebruik.” Met een dikke vette nadruk op de hele zin. Ze noemde het bedrag. Ik betaalde en na een niet beantwoordde knipoog liep ik gniffelend naar buiten. Jammer, dacht ik, dat ik dit niet met mijn vrienden kan delen.

Je leest het wel eens in de krant. "Edelachtbare, ik was me zelf niet. Het was of er een duivel in me was gevaren."

Het duiveltje in mij fluisterde me bij het starten van de auto een plannetje in. Ik stopte de motor, stapte uit en ging terug naar de winkel. Gelukkig zat ze nog achter de kassa. Met een pak van 12 stuks Classic condooms ging ik opnieuw in de rij staan. Er waren nog twee klanten voor me en ze had me gezien en zich kunnen voorbereiden.

“Mijnheer, mag ik u attenderen op onze 2+1 actie. Als u nu twee pakken "Feather Lite" condooms koopt krijgt u een derde pak gratis.”

Ik bedankte haar voor het advies en ging terug de winkel in, op zoek naar de grootverpakking actie condooms. Terug bij de kassa was ik de enige klant.

“Ga je een feestje bouwen?” vroeg ze bij het scannen van het artikel.

“Ja, ik heb pas een leuke vrouw leren kennen. Een vrouw met apenstreken.” Een oudere vrouw kwam naar de kassa geschuifeld.

“Mevrouw kunt u me helpen?”

Voordat ze antwoord gaf, fluisterde mijn hulpvaardige aapvrouwtje.

“We gaan zo dicht, over een kwartier op de magazijndeur kloppen.”

Na afgerekend te hebben liep ik in gedachten terug naar de auto. “Was dit verstandig, kon ik niet beter instappen, de motor starten en naar huis gaan? Mijn verstand zei “kappen,” maar het duiveltje in mijn hoofd werkte niet mee. Uit de verpakking haalde ik twee condooms, voor alle zekerheid en je weet maar nooit. De rest verstopte ik bij de reserveband. Ik wachtte een krap kwartiertje, voordat ik op de deur aan de achterzijde klopte. Er werd direct open gedaan.

“Je bent me nog wat verschuldigd,” zei ze. In het midden latend wat er van me verwacht werd, een potje vingeren, omdat ze me afgetrokken had of meer? Ze sloot de deur achter me af en dat gaf me eindelijk de gelegenheid om haar goed te bekijken. In het apenpak en achter de kassa was dat niet gelukt. Klein, tenger gebouwd met kort blond krullend haar. Ik vertelde haar dat ik graag mijn schuld wilde voldoen en vroeg of ik haar mocht kussen. “Ik ben nog nooit door een vrouw bevredigd die ik niet gezoend heb,” voegde ik er aan toe.

Na haar, “wat let je,” kuste ik haar. Eerst voorzichtig en toen de kus beantwoord werd intenser. Ze smaakte naar kauwgom en ze had een speels spits tongetje. Het werd een geil spel van twee tongen. Op een schaal van 1 tot 10 verdiende ze zeker een 8. Al tongend hadden we onze lichamen, voor zover ons lengteverschil dat toeliet, tegen elkaar gedrukt. Dat moest beter kunnen. Ik verbrak de kus, keek rond en tilde haar met haar billen op de rand van een paktafel. Ze begreep de bedoeling en ging wijdbeens zitten. Tussen haar gespreide benen staande bleken we keurig op gelijke kruishoogte te zijn. Ik kuste haar opnieuw en met mijn armen om haar middel, trok ik haar onderlichaam tegen de bobbel in mijn broek. Ze werkte mee door haar bekken te bewegen en dat voelde goed. Onder haar ruimvallende Kruidpleister blouse en giletje vermoedde ik een paar kleine borsten. Al tongend ging ik met mijn hand op onderzoek. Blouse uit de broek, hand er onder en zo kwam ik uit bij een paar in minicups verpakte borsten. Mijn poging om met mijn hand in haar bh te gaan werd afgebroken, doordat ze haar mond terugtrok en “wacht even,” zei. Ze knoopte haar blouse los en trok haar bh omhoog.

Meisjesborsten, dacht ik, naar een paar parmantige puntige kleine tietjes starend. Maar wel geil, met roze harde knopjes. Heel anders dan mijn vrouw die nogal voluptueus is. Ik bukte me om haar tepels een voor een in mijn mond te nemen en smaakte het genoegen om ze te voelen verharden. Ik likte er aan, zoog er op en rolde ze tussen mijn vingers. Ik trok mijn trui en T-shirt uit om de harde priemende knopjes tegen mijn borst te voelen. Dat ze mijn broeksriem losmaakte begreep ik als wederzijdse instemming. Ik keek haar aan.

Ze knikte “ja” en zei, “ik wil dat je me neukt. Maar schiet alsjeblieft op, we hebben niet veel tijd.” Onder andere omstandigheden zou ik nagedacht hebben of gevraagd hebben, “hoeveel tijd?” Maar ja, het geilheidsduveltje had nog steeds de leiding. Ik schopte mijn schoenen uit en trok mijn broek en onderbroek uit. Ze was bijna net zo snel als ik met het uittrekken van haar broek. Ik kon haar nog net helpen met haar slipje. Klein en dun was ze, met gelukkig wel een gewelfd vrouwelijk buikje en daaronder een licht behaarde pruim. Donkere haartjes, dus geen echte blondine.

Ze wipte zelf weer op de tafel en ik kwam tussen haar gespreide benen staan. Ze schoof wat naar de rand en ik boog mijn pik voor gaats.

“Ho,” zei ze, “waar heb je de condooms gelaten?” Tering, dacht ik mijn broek oprapend.

Voorzien van condoom lukte de tweede poging en hoe! Met mijn hand boog ik mijn leuter met dat stompzinnige condoom tuutje naar haar geopende spleetje. Ik stopte even om te kijken en te genieten van het langzaam binnendringen in een nieuwe omgeving. Ze had haast. Ze duwde haar bekken naar voren en mijn eikel verdween “floeps” in haar gulzige gleuf. Ook goed, dacht ik, mijn hele geval naar binnen duwend. In drie woorden samengevat: Nat en strak. Het was eeuwen geleden dat ik met een kapotje had geneukt en het idee stond me tegen. Maar eerlijk is eerlijk, ik vergat het condoom, het was heerlijk.

Om lekker diep in haar te stoten en haar daarbij niet over de tafel te duwen had ik mijn armen om haar magere lijf geslagen met mijn handen op haar billen. Haar kont vasthouden bracht me op een idee. Een standje van heel lang geleden. Uit de tijd dat ik meer trainde en mijn vrouw minder volume had. Ik schoof mijn handen onder haar billen. Ze begreep me direct, want ze sloeg haar armen om mijn nek, zodat ik haar kon optillen. Ze klampte zich aan me vast. Als een aapje, dacht ik. Geholpen door mijn ondersteunende handen begon ze op mijn pik op en neer te wippen. Met mijn vingers in haar billen geklauwd tilde ik haar op... en neer. Over de volle lengte van mijn apparaat schoof ze met die lekkere strakke masserende kut over mijn pik.

Ik was vergeten hoe geil en lekker dit standje was. Jammer dat er geen spiegel is, dacht ik. Alhoewel, kijken naar haar billen en hoe ze over mijn pik schoof, zou me waarschijnlijk direct hebben doen komen. We werkten ons beiden naar een orgasme. Ik deed mijn best om niet te vroeg te spuiten. Dat was moeilijk met de heerlijke massage die mijn pik door de wand van haar schede kreeg. Ze begon te kreunen. Om me even af te leiden en het zo langer vol te kunnen houden, keek ik over haar schouder naar kar met "Lady”s Ultra Plus" maandverband. Net toen ik dacht, nu komt ze en dan spuit ik, werd er op de deur van het magazijn gebonsd.

“Tanja! Ik ben het, doe eens open.”

“Shit! Mijn man.” Ze begon te worstelen om van mijn pik af te komen. Met nog maar een paar stoten te gaan probeerde ik haar tegen te houden. Onberekenbare apin, ze haalde uit en gaf me een klap in mijn gezicht.

“Laat me los klootzak,” siste ze. Om vervolgens met een lief stemmetje, “ogenblikje, ik kom er aan,” te roepen.

Ik liet haar los en ze werkte zich van mijn pik af. Ze trok haar bh omlaag en knoopte haar blouse dicht. Ze wees naar een hoek van het magazijn en op een commanderende toon fluisterde ze. “Schiet op, naar de wc en neem je kleren mee.”

Met mijn kleren onder mijn arm en een heen en weer slingerende dikke onbevredigde pik, blies ik de aftocht. Ik trok me terug in een van de twee toiletruimtes. In de haast liet ik de deur van de voorruimte open staan. Ik hoorde de magazijndeur openen.

“Ha, schatje van me, wat ben je vroeg,”

“Ja, het verkeer zat mee en ik kon snel lossen.”

Het was even stil en toen hoorde ik Bokito, zeggen. “Ik heb je gemist, kom eens.”

“Nee laat me snel even opruimen, dan kunnen we naar huis.”

Ik hoorde wat gerommel en toen.

“He Tan, heb je nu een mannelijke collega?”

“Nee hoezo?”

“Er staan hier een paar herenschoenen.”

“Ja, raar verhaal, die stonden van de week ‘s morgens buiten voor de deur. Ik heb ze toen maar binnen gezet, voor als iemand er om komt vragen.”

“Dure schoenen, zo te zien en ... mijn maat. Ik ga ze passen... Mooi die zijn voor mij.”

Een tijdje later.

“Tan kom eens, ik heb zin in je.”

“Laat me nou even.”

“Nee kom eens. Weet je nog dat we het hier gedaan hebben?”

Wat snibbig antwoordde ze. “Ja, maar toen waren we vijftien jaar jonger en deden we het vaker.”

Ik hoorde voetstappen en wat gerommel.

“Nee Kees, laat dat.”

“Goddomme Tan. Zie je wel, je hebt er zin in. Je bent hartstikke nat. Wacht even.”

Ik hoorde wat gerommel.

“Keeeeeees! Nee, straks thuis, misschien.”

“Kom op Tan, ik ben in maanden niet zo geil geweest. Voel eens. Ouderwets hard.”

Stilte en daarna opnieuw gerommel en het geluid van dozen die op de grond vielen.

“Je buik zit in de weg.” Er viel nog wat.

“Zie je wel, zo gaat het.”

Stilte. Ik vroeg me af in welk standje ze bezig waren. Hoe neuken een klein dun vrouwtje en een grote aap met een dikke pens?

“Oh Tan.”

“Ja neuk me Ben. Goed hard, zoals in het begin.”

Waarschijnlijk van achteren, besloot ik, maar dan moet ze wel ergens op staan.

Met gespitste oren en nog steeds met mijn kleren in mijn handen op de pot gezeten, volgde ik het gebeuren. Af en toe hoorde ik het geluid van op elkaar kletsende lichamen. Gadverdamme, hij wel de klootzak, dacht ik. Plus al snel veel gesteun en gehijg. Bokito Kees ging te keer als een beest. Nee meer als het spreekwoordelijke “hijgende karrepaard”. Ja lul, dacht ik met jaloers leedvermaak, dat komt er van als je altijd maar met je vette reet in een vrachtwagen zit. Straks begeeft je hart het. Mijn onbevredigde pik, die op de pot zittend gekrompen was, groeide weer. Verdomme!, dacht ik, hem in de hand nemend. Dan maar zo.

“Toe Ben, nog een paar harde stoten.

Hardere geluiden van op elkaar stotende lichamen.

“Oh, oh. ooooooh.”

Ze komt dacht ik, terwijl ik een laatste ruk aan mijn pik gaf en mijn sperma op de toiletvloer spoot.

Ik hoorde ze uithijgen en aankleden en ik hoorde hem zeggen dat ze het vaker moesten doen. Ze gaf geen antwoord, maar lachte wat schamper.

“Ik moet nog even pissen,” zei hij voordat ze weggingen. Snel deed ik de deur op slot en ik ging op mijn hurken op de pot zitten. Even later rammelde hij aan mijn deur.

“He Tan...”

“ Ja, een van de wc’s is kapot. Die houden we maar op slot.”

Terwijl naast me de pis in de pot kletterde dacht ik, pleur nu eindelijk eens op klootzak, ik moet naar huis. Het stel vertrok. Gelukkig, dacht ik, tot ik hem hoorde vragen.

“Moet je het alarm er niet op zetten?”

“Oh ja,” zei ze. “Bijna vergeten en op luide toon, “ze hebben pas nieuwe bewegingsmelders geïnstalleerd. Alles wat groter is dan een muis en beweegt wordt gedetecteerd.”

“Pieeeeeeeeeeep”

Klik, ... stilte.

Daar zat ik op de wc. Ik kreeg het koud en kleedde me aan. Ze zou nog wel terug komen. Maar hoe laat? Mijn telefoon lag in de auto lag. Niet dat het wat uitmaakte, want wie had ik kunnen bellen? Het gaf me ruim de tijd om na te denken over een goede smoes en hoe, zonder dat het opviel, op sokken thuis te komen.

Tinus Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?



JIJ BENT TOCH...JIJ BENT TOCH...

Posted by My 4Fingers Thu, March 01, 2018 15:40:37

JIJ BENT TOCH…

Vroeger thuis bij Harrie hadden ze een buurman, Piet Verkerk. Piet had een timmerbedrijf en naast zijn werk had hij maar een hobby, begrafenissen. Piet stond er om bekend, dat als hij de kerkklok hoorde, hij zijn gereedschap liet vallen en achter de stoet aanging. Piet was waarschijnlijk daarmee de regelbevestigende uitzondering. Harrie had een pesthekel aan begrafenissen en crematies en moest, toen zijn moeder belde, aan de buurman van vroeger denken.

Zijn moeder belde en vertelde dat ze een probleempje had. Een nicht van haar was overleden en ze wilde naar de uitvaart plechtigheid. Door haar knieoperatie van een paar weken daarvoor was ze minder mobiel en ze vroeg of Harrie haar wilde brengen. Harrie wilde en hij kon het met zijn werk regelen. Dat maakte dat hij op een woensdagmiddag met zijn moeder naar het crematorium in Bilthoven reed.

Vooraf in de wachtruimte raakte zijn moeder op de gebruikelijke fluistertoon in gesprek met wat verre familie en Harrie keek om zich heen. Zo kwam het dat hij een vrouw naar zich zag kijken. Ongeveer zijn leeftijd en iets vaags bekends, dat hij niet kon plaatsen.

Tijdens de dienst, waar geen eind aan leek te komen, zat ze schuin voor hem en hij zag dat ze zich een keer omdraaide en glimlachend naar hem keek. Tevergeefs teisterde hij zijn geheugen, op zoek naar een ingeving of hij haar kende en zo ja waarvan.

Lang blond haar met een spoortje grijs in een vlecht. Ze droeg een donker broekpak en in de wachtruimte had hij gezien dat ze stevig was, maar zeker niet dik. Hij had haar jasje zien bollen over een stel opvallend grote borsten. Rond gezicht, blauwe ogen en een klein neusje. Geen uitgesproken knappe vrouw, wel een vrouw met uitstraling. Zelfverzekerd type en interessant, dacht hij. Harrie hield niet zo van grijze muisjes, hij vond haar aantrekkelijk.

Nadat de dienst eindelijk afgelopen was, probeerde hij zijn moeder snel mee naar de auto te krijgen. Helaas, ze was in gesprek met een kennis of verre verwant en ze stond op een kop koffie.

“Gezellig,” zei ze.

Jakkes, dacht Harrie, die het zat was en die zich een vorige gelegenheid herinnerde waarin hij de kleffe crematorium cake niet had afgeslagen. Met zijn moeder, achter een kop koffie, in een geanimeerd gesprek verwikkeld, verontschuldigde hij zich om naar het toilet te gaan. Op de terugweg naar zijn moeder stond ineens de blondine voor hem.

“Jij bent toch… Harrie?”

“Ook hallo,” zei hij, haar vragend aankijkend.

“Herken je me niet?”

“Help me eens.”

“Jopie de Klerk.”

Oei, dacht hij, ja natuurlijk. In gedachten verving hij het lange blonde haar door een kort kapsel. Haar verder opnemend, vielen vooral haar grote borsten weer op. Flinke borsten had Jopie aan het eind van de middelbare school ook al gehad, maar daarna waren ze zo te zien nog gegroeid. Nadat hij haar zo gemonsterd had, keek ze hem met een geamuseerde blik aan.

“En?”

“Verrek Jopie, dat is lang geleden. Laten we...”

Op dat moment tikte zijn moeder hem op de schouder. “Kom we gaan.”

“Ma, dit is Jopie de Klerk.”

“Ja, dat weet ik. Dag mevrouw,” en hij werd bijna meegetrokken door zijn moeder, die opeens een stuk beter ter been was. Verbaasd en lichtelijk geïrriteerd door het gedrag van zijn moeder handelde hij impulsief. Hij haalde een kaartje uit zijn zak en gaf dat met een ‘tot ziens’ aan Jopie. Zijn moeder had geen geduld tot ze het crematorium uit waren. In de gang barstte ze al los.

“Tot ziens! Ik mag toch hopen van niet. Die vrouw deugd niet.”

Naar de auto lopend dacht Harrie na. Jopie was de dochter van een autosloper. Op de basisschool had ze bij hem in de klas gezeten. Daarna gingen ze zonder nog klasgenoten te zijn naar de zelfde middelbare school. In die tijd maakte ze, net als hij, deel uit van een groep die gezamenlijk van het dorp naar de school in de stad fietsten. Hij herinnerde zich Jopie als een rustig meisje. De uitstraling van zelfverzekerdheid, die had ze toen zeker niet, ze was eerder wat bedeesd. Als hij het zich goed herinnerde, dan had hij eenmaal met haar gekust. Op zo’n puberaal feestje met spelletjes hadden ze getongd en daar was het bij gebleven. Hij was benieuwd wat zijn moeder over Jopie te vertellen zou hebben. Zijn moeder kennende en wetende wat voor verhalen ze oppikte, gokte hij op losbandigheid of overspel. Hij woonde weliswaar al lang niet meer in het dorp, maar via zijn moeder en zijn zussen bleef hij redelijk op de hoogte van de laatste roddels. Tot nu toe echter nooit over Jopie. De autosloperij bestond nog steeds, daar kwam hij vlak langs als hij op familiebezoek in het dorp ging.

Ma wilde haar verhaal kwijt. Ze trok het portier dicht en al voor ze haar gordel vast had begon ze te vertellen. Jopie bleek twee echtgenoten versleten te hebben. Een meer dan ik, dacht hij.

“De eerste, dat was die aardige jongen van de Bruin. Je weet wel?”

“Jan Willem?”

“Ja die. En terwijl ze getrouwd was hield ze het met een ander.”

Komt vaker voor, dacht hij, met zijn ex voor ogen.

“Die jongen van de Bruijn werkte bij haar in de zaak en toen ze gingen scheiden heeft ze hem de deur en de zaak uitgezet. Hij had toen van de een op de andere dag, geen huwelijk, geen huis en geen werk meer.”

“Wat voor zaak?”

“Weet je dat niet? Ze heeft de sloperij van haar vader overgenomen.”

Stoer, dacht hij, een vrouw met een sloopbedrijf.

Zijn moeder vervolgde met: “Er werken alleen nog maar buitenlanders. Ze schijnt ook in duistere zaakjes te zitten en met criminelen om te gaan.”

Harrie begon te lachen, “hoe weet jij dat?”

“Het hele dorp heeft het er over.”

Op zijn vraag of zijn moeder wist waarom Jopie bij de uitvaart was kreeg hij nog een stukje familiegeschiedenis te horen. Jopie bleek een tantezegger van de overledene en daarmee nog heel verre familie ook.

Met, “toch netjes dat ze er was,” deed hij een poging iets positiefs over zijn moeders lippen te krijgen. Ze reageerde er niet op. Wel zei ze even later, met een zuinig mondje “Ze is ook nog lepsies.”

“He?” zei hij

“Je weet wel, vrouwen die het met vrouwen doen.”

Hij begon te lachen, waarop zijn moeder kwaad werd en tot hij haar afzette demonstratief haar mond hield.

Na zijn moeder thuis gebracht te hebben voerde Harrie wat zakelijke telefoontjes. Op een rustige A1 met uitzicht op een nog saaie winters grauwe Veluwe dwaalden zijn gedachten af. De seizoenen wisselden, maar in het dorp was de roddel een constante factor. Dat maakte dat hij nadacht over de ontmoeting met Jopie. Leuke, aantrekkelijke vrouw geworden. Hoe zou ze er met die grote tieten in haar blootje uitzien en hoe stevig zouden die grote joekels zijn? Zou ze iets met zijn kaartje gaan doen? Harrie probeerde zich voor te stellen hoe het zou zijn, als hij in het dorp was blijven wonen. Wat voor verhalen zouden er dan over hem verteld worden. Het verhaal over Jopie had ongetwijfeld ook een andere kant. Met haar forse boezem voor ogen schoot hem een uitdrukking uit zijn jeugd te binnen, "een flinke bos hout voor de deur". Had hij tijdens het zoenen? Nee, dat zou hij zich zeker herinnerd hebben. In Harrie zijn ritme van werk en sport vervaagde de herinnering aan de ontmoeting. Het was twee weken later dat tegen de avond zijn mobiele telefoon rinkelde, onbekend nummer.

“Goedemiddag met Brands.”

“Hallo Harrie met Jopie.”

Omdat hij net bezig was een diepvries pizza uit de verpakking te halen, viel het kwartje niet direct.

“Met Jopie de Klerk.”

“Ha Jopie, leuk dat je belt.”

Ik ben nu in Deventer. Op je kaartje zag ik dat je hier woont. Ik heb hier een congres gehad en na een dag luisteren en praten heb ik zin om wat te gaan drinken. Heb je zin om...”

Zonder na te denken viel hij haar in de rede. “Ik kom er aan, waar spreken we af?”

Jopie bleek bij een vergadercentrum te zijn en ze bleek Deventer te kennen. Ze stelde voor om af te spreken in de "Heeren op de Brink". Harrie kende het eetcafé en vond het een prima keus. Pizza terug in de vriezer. Tanden poetsen en op naar de stad. Harrie besloot de fiets te nemen. Onderweg vroeg hij zich af wat voor ontmoeting het zou worden. Kletsen over vroeger, school, leraren en gemeenschappelijke bekenden? Eigenlijk had hij daar geen zin in. Er over nadenkend kwam hij tot de conclusie dat hij impulsief “ja” had gezegd in de hoop dat het op seks zou uitdraaien. Zijn laatste langere relatie was al een half jaar voorbij en het gedoe met daten had hij er aan gegeven. Hij was er helemaal klaar mee, om een avond te spenderen aan kansloze gevallen en belangstelling te veinzen bij maar doorzeurende types. Afgezien van een “one night stand” met zijn slechtste seks ooit, stond hij al maanden droog. Even nog dacht hij aan zijn moeder en haar opmerking. ‘Die vrouw deugt niet.’ Hij realiseerde zich dat de afspraak met Jopie daardoor extra aantrekkelijk werd.

Ze stond niet voor de deur van het café. Buiten wachten of naar binnen gaan? Fiets op slot en naar binnen. Ze zat al binnen, aan een tweepersoons tafeltje met een telefoon aan haar oor. “Ja dat is goed, ja dat zeg ik toch. Gewoon doen!”

Ze beëindigde het gesprek en stond op om hem een hand te geven. Een stevige handdruk. Hij constateerde tevreden dat het niet zo’n handdruk was, waarbij je op afstand werd gehouden. Dit keer droeg ze geen zakelijk broekpak, maar een jurk in herfsttinten. De jurk accentueerde haar grote borsten. Hij deed zijn best om er niet te lang naar te staren.

Jopie beet de spit af door, al voordat ze wat besteld hadden, te beginnen over het op zijn kaartje vermeldde beroep. ‘Actuaris,’ gelukkig hoefde hij niet uit te leggen wat een actuaris doet. Ze vroeg hoe hij in zo’n beroep terecht was gekomen.

“Is dat geen saai werk?” Voegde ze er nog aan toe.

Harrie vertelde haar de korte versie. Hoe hij na een studie wiskunde niet briljant genoeg was voor een academische carrière en een leven als wiskundeleraar, voor een klas met pubers, niet zag zitten. Zo was hij bij een verzekeringsmaatschappij terecht gekomen. Hij vertelde haar niet dat hij daar zijn ware roeping had ontdekt. ‘Problemen oplossen,’ dat is wat hij de laatste tien jaar deed. Op zijn kaartje stond nog steeds actuaris en als zodanig liet hij zich soms nog inhuren. Vaker werd hij echter ingehuurd voor lastige zaken, zoals vermoedens van fraude bij schades. Een van zijn opdrachtgevers noemde hem ‘de klusjesman’. Zolang ze zijn riante uurtarief betaalden vond hij dat prima. Sommige van zijn opdrachtgevers stelden het op prijs als hij op zijn facturen niet de ware aard van de uitgevoerde werkzaamheden vermeldde. Actuarieel advies was dan een mooi eufemisme. Voordat hij wat kon vragen kwam ze terug op hun ontmoeting in het crematorium.

“Ik zag je moeder lelijk kijken. Ze zal wel geen aardige dingen over me verteld hebben.”

Hij begon te lachen. “Nee dat zeker niet. Wil je weten wat ze vertelde?” Jopie knikte.

“Daar komt het, in volgorde. Twee gestrande huwelijken, overspel, arme Jan Willem en louche contacten.”

Ze keek hem onthutst aan. Gelukkig begon ze daarna te lachen. “Het is nog erger dan ik dacht. Ik wist dat er veel over me gekletst werd, maar dit...”

Hij brandde van nieuwsgierigheid om te vragen hoe het echt zat, maar wist zich in te houden. Ze zag of de nieuwsgierigheid in zijn gezicht of ze wilde haar verhaal kwijt.

“Wil je weten wat er van waar is?”

Hij knikte.

“Mijn scheiding van Jan Willem.”

Daarop volgde Jopie ’s verhaal. Na de middelbare school had ze een HBO opleiding laboratoriumtechniek gedaan en was ze gaan werken. Jong getrouwd en Jan Willem was bij haar vader in de zaak gekomen. Ze had nooit verwacht dat ze de sloperij zou overnemen. Haar broers hadden geen belangstelling voor de zaak en met Jan Willem in de zaak leek het goed te gaan. Tot haar vader plotseling overleed en ze bij de afhandeling van de nalatenschap zicht kreeg op de financiën van het bedrijf.

“Weet je,” zei ze, “Jan Willem had de zaak jarenlang besodemieterd. Hij was de boekhouding voor Pa gaan doen en had veel geld uit het bedrijf gehaald.”

“En jij had niets gemerkt?”

“Nee,” zei ze. “Als hij dure dingen had gekocht of zo, dan was het me wel opgevallen. Wel was hij veel ‘voor de zaak’ op pad. Toen ik alles ging uitzoeken en hem confronteerde met het verdwenen geld bleek hij een gokverslaving te hebben.”

Hij knikte, zo iets had hij wel vaker gehoord.

Ze vervolgde haar verhaal en vertelde, dat toen Jan Willem aan het opbiechten was er nog veel meer uitkwam. “De klootzak ging ook nog naar de hoeren. En dat in de tijd dat ik pillen slikte om zwanger te kunnen worden.” Ze had een scheiding geëist en hem gedwongen om ontslag te nemen in ruil voor geen aangifte. Daarna vroeg ze naar zijn leven. Ze bleek te weten dat hij gescheiden was. Ook dorpsroddel?

Op dat moment waren ze al een tweede drankje toe en ze besloten om ook eten te bestellen. Al pratende legde Jopie af en toe haar hand op zijn arm om iets te benadrukken. Harrie herinnerde zich dat niet van hun schooltijd, ze was toen veel afstandelijker. Hij merkte dat hij het prettig vond. Sterker nog, haar hand op zijn blote onderarm maakte dat hij het warm kreeg. Ze aten, ze dronken en ze kletsten. In de loop van de avond vertelde ze dat ze geen twee keer gescheiden was. Wel was er een vriend geweest en dat was uitgeraakt.

Over haar bedrijf vertelde ze over de forse schulden waar ze mee begon en dat de bank de stekker er uit wilde trekken. Ze wilde niet, dat wat haar vader had opgebouwd, zo zou eindigen. Ze had haar baan opgezegd, een tweede hypotheek op haar huis genomen en was de sloperij gaan leiden. De schulden waren nu afgelost en ze had haar broers uitgekocht. Harrie zag haar stralen, toen ze dat vertelde.

Geboeid door haar verhaal, vroeg Harrie, “en nu.”

“Nu heb ik twee nieuwe problemen. Ik wil uitbreiden en daarin word ik enorm tegengewerkt en ik kan geen goede medewerkers vinden.”

Ze bleek die dag in Deventer een bijeenkomst gehad te hebben met haar branche vereniging over de opleiding op de ROC ‘s voor autotechnici en een specialisatie voor auto-demontage. Ergens in dat deel van het gesprek had ze haar hand even op de zijne gelegd. Harrie voelde beroering in zijn kruis en de opmerking van zijn moeder over haar geaardheid schoot hem te binnen. Toen ze haar hand terugtrok keek hij haar aan. Iets te nadrukkelijk, ze onderbrak haar verhaal en vroeg: “Is er iets.”

Geheel naar waarheid zei hij dat hij het leuk vond om, terwijl ze praatte, naar haar te kijken.

“Wat ben jij een charmeur geworden, zeg. Waar was ik met mijn verhaal?”

Jopie had geen spijt dat ze hem wat impulsief gebeld had. Ze had behoefte aan gezelschap en ze was na de ontmoeting nieuwsgierig naar hem. Ze genoot van hun gesprek. Waar het haar soms stoorde als mannen naar haar borsten staarden vond ze leuk om te zien hoe zijn blik soms afdwaalde en hoe hij dan zijn best deed om haar weer aan te kijken. Vroeger al vond ze hem stoer en dat had hij behouden en in contrast daarmee had hij af en toe nog iets jongensachtig. Dan zag ze de puber die ze vroeger kende. De avond vloog voorbij en Jopie leegde haar wijnglas in het zelfde tempo als Harrie zijn bierglas. Het was een uur of elf toen ze aankondigde dat ze naar huis ging. “Eerst nog even naar het toilet,” zei ze.

Ze stond op en greep de tafel vast. “Oeps, iets te veel wijn.”

Die gaat geen auto rijden, dacht Harrie.

Hij stond op en liep met haar mee naar de toiletten. Galant, dacht ze toen hij de deur van het damestoilet voor haar opende. Daarna verraste hij haar. Hij keek naar binnen en zag niemand in de voorruimte. Hij stapte achter Jopie aan naar binnen en kuste haar onverwacht op haar mond.

“Sorry, dit wilde ik al een uur doen.”

Ze hoorden een toilet doortrekken en gemorrel aan de sluiting van een van de toiletten. Met een knipoog liet hij haar los om terug naar hun tafel te gaan. Jopie nam er de tijd voor en op de pot zittend dacht ze na.

Stel dat hij wil vrijen, ga ik dan met hem mee? Ze dacht aan haar voornemen van jaren terug. Nooit op de eerste afspraak. Nou ja, dacht ze met Petra was ik ook niet zo consequent. Ze nam een halfslachtig besluit, afwachten wat hij zou doen en dan besluiten. Laffe muts, dacht ze. Terugkomend van het toilet vertelde Jopie dat ze besloten had om niet te rijden. Ze wilde een hotelkamer boeken.

“Onzin,” zei Harrie. Ik heb ruimte zat, je kan bij mij slapen.”

Jopie dacht na, met een rimpel in haar voorhoofd. Na een paar seconden zei ze, “dat is aardig van je. Heb je dan een logeerkamer?”

“Twee,” antwoordde Harrie. “Je kan kiezen.”

De auto van Jopie bleek nog bij het zalencentrum te staan. Nadat Harrie, onder protest van Jopie, afgerekend had, stapten ze op de fiets. Jopie zat schrijlings achterop met, voor steun, een arm om Harriezijn middel. Na een paar minuten klonk het vanaf de bagagedrager, “Ik heb koude handen.”

“Je mag ze onder mijn jas opwarmen.”

Jopie aarzelde niet. Harrie voelde hoe ze haar handen onder zijn jas schoof en dat een van haar handen laag op zijn buik kwam te rusten. De snelle kus, haar mee naar huis nemen, de hand onder zijn jas en denken aan haar borsten, zijn pik werd er wakker van.

Zijn stille fantasie werd verstoord door een vraag.

“Of Harrie zich nog herinnerde dat ze eerder bij hem achterop de fiets had gezeten.”

“Nee,” zei Harrie, “wanneer was dat?

Jopie vertelde over een lekke band op weg naar school en dat ze toen bij hem achterop mocht. Hij herinnerde het zich niet, maar ingegeven door de hand op zijn buik zei hij.

”Ik herinner het me niet, maar als je me toen net zo had vastgehouden, dan had ik het me zeker herinnerd.”

“Zo?” vroeg ze, zijn shirt uit zijn broek trekkend en met haar vingers door het haar op zijn buik woelend.

“Ja, zo zeker.”

Ze wilde haar hand weghalen.

“Laat daar maar, je kan je handen zo beter opwarmen.”

Met haar beide handen onder zijn shirt reden ze, ieder in gedachten, verder.

Niks logeerkamer, dacht Harrie.

Logeerkamer of zijn bed, dacht Jopie. "Nooit de eerste afspraak", het refrein zat nog in haar hoofd. Nou ja, eerste afspraak, ik ken hem al veel langer.

Zo’n zestig kilometer daarvandaan reed Jozef Venema over de provinciale weg langs het dorp. Bijna thuis dacht hij. Hij hoopte dat zijn vrouw al naar bed was dan hoefde hij minder uit te leggen. Tevreden dacht hij terug aan de afgelopen avond. De vergadering met het provinciaal partijbestuur was goed verlopen. Zoals hij zich had voorgenomen, was het hem gelukt om met een smoes eerder weg te komen. Dat had hem de tijd gegeven om langs Club Privé te rijden. Hij had er naar uitgekeken en vooral naar de magere Roemeense. Ze was er en ze had tijd voor hem. Het was heerlijk geweest. Alleen al die kleine harde puntige tieten met die grote bruine tepels, daar werd hij geil van. De hangende borsten van Martha deden hem na tien kinderen niets meer. Als hij zijn mond wijd open sperde dan kon er een heel Roemeens tietje in. Ze zei altijd in haar gebroken Nederlands dat ze dat fijn vond. En dan haar lekkere kale strakke kutje. De schaarse gelegenheden dat hij het nog met Martha deed, dan was het alsof zijn pik een zwemdiploma nodig had. Hij moest er in zichzelf om lachen. Jammer dat ze zo moeilijk over een condoom deed, zelfs bij het pijpen wilde ze dat hij een condoom om had. Haar aanmoedigen maakten het wel goed. Hij probeerde hardop haar hoge stem en accent te imiteren.

"Voouittt Josefff stoooten. Ohhhh Josefffff, wat lekkerrrrr.” Martha hield tijdens de seks altijd haar kaken op elkaar.

Hij overwoog om het Roemeense sletje samen met een vriendin bij hem thuis uit te nodigen. In een vakantie als Martha met de kinderen bij haar ouders ging logeren. Een feestje met twee hoeren, zo’n triootje zoals hij wel eens op Internet bekeek. De wijven moesten dan wel in het donker komen en vertrekken. Niet meer dan twee, hij moest ze in de gaten kunnen houden. Dat soort vrouwen steelt als de raven. In gedachten verzonken miste hij bijna het zijweggetje langs de autosloperij. Die verrekte sloperij, het verstoorde zijn fijne herinnering aan het neuken met de Roemeense. Het was hem een paar jaar terug gelukt om een vergunning te krijgen om op agrarische grond te bouwen. Hij had slim gebruik kunnen maken van de regeling voor landgoederen. Hij was toen nog gewoon raadslid, maar hij wist de weg. Nu als wethouder deed hij zijn best de sloperij weg te krijgen. Het bedrijf verpestte zijn uitzicht en soms hoorde of rook je wat luchtjes als je in de tuin was. Het viel nog niet mee om ze weg te krijgen. Hij was nog maar net wethouder, toen hij hoorde dat de vergunning voor een uitbreiding al bijna klaar lag. Hij had de verantwoordelijke ambtenaar op zijn flikker gegeven en opgedragen om uit te zoeken hoe ze de uitbreiding konden stoppen. Milieu effect rapportage bleek de toverformule, daar was dat wijf een tijd mee bezig geweest. Trouwens, dat hij haar hand in hand met een andere vrouw had zien lopen hielp ook mee. De gemeenschap hier hield niet van homofielen. Hij had het ijverig rond verteld. Hij was er. Gelukkig was het licht al uit, als Martha sliep, hoefde hij ook haar gezeur over die late vergaderingen niet aan te horen.

Harrie opende zijn deur en ging opzij om Jopie voor te laten. Hij keek naar haar rug en haar vlecht. Hij probeerde zich voor te stellen hoe ze er bloot uit zou zien. Haar stevige billen, haar slanke middel en dan die vlecht op haar blote rug. Hij had een stijve en die wilde hij graag met haar delen. Jopie had op de fiets haar besluit genomen. Bij het plagen met haar hand onder zijn shirt vermoedde ze dat hij een stijve hand. Met moeite had ze zich ingehouden om dat te onderzoeken. Laat hem maar komen.

Harrie wist zich nog te beheersen tot nadat ze hun jassen opgehangen hadden en de woonkamer inliepen. Hij sloeg zijn armen om haar heen en kuste haar. Het was geen voorzichtige gestolen kus zoals in het restaurant. Er was geen aarzeling. Hij hield haar stevig vast en ze voelde zijn tong tegen haar lippen. Ze opende haar lippen en hun tongen vonden elkaar in een tango, waarin ze om de beurt leidden. Zijn handen gingen over haar lichaam en het waren geen halfslachtige strelingen, maar een stevig vastpakken van haar borsten en haar billen. Haar handen deden niet voor de zijne onder, ze pakte zijn kont vast en haar handen klauwden door de stof van zijn broek in zijn billen. Toen hij ruimte maakte om haar borsten te pakken en ze door de stof van haar kleding heen te kneden, had ze zijn stijve pik vast door de stof van zijn broek heen. Ze deelden de zekerheid dat ze seks met elkaar wilden en dat het hevige hartstochtelijke seks moest worden.

Ze kleedden elkaar uit, waarbij Jopie een voorsprong nam. Waar Harrie nog in de weer was, om onder haar omhoog geschoven jurk, haar panty en slip omlaag te stropen, had zij zijn riem al los. Zijn gulp ritste ze open en ze trok zijn broek, samen met zijn onderbroek omlaag om met twee handen zijn stijve vast te pakken. Het ging Jopie niet snel genoeg. Ze toonde haar haast door hem even los te laten en al haar kleren uit te trekken. Harrie volgde haar voorbeeld. Hij stopte met zijn shirt nog aan om haar ontblote borsten te bewonderen. Groot, lichtjes hangend, met grote tepelhoven en priemende roze puntjes. Hij legde zijn handen onder haar borsten, lichtte ze op en nam beurtelings haar tepels tussen zijn lippen. Daarna trok hij snel zijn shirt uit om de blote joekels tegen zijn borst te voelen.

Hij wist precies wat hij met haar wilde en zij deelde zijn zekerheid, neuken. Ze voelde zich ongelofelijk geil en vrij om aan te geven hoe ze geneukt wilde worden. Er was geen twijfel. Ze liet zich zachtjes naar de bank duwen en daar nam ze het initiatief over. Ze liet hem zitten om zich vervolgens schrijlings over zijn pik te laten zakken. Ze bereed hem. Harrie genoot van de voor zijn ogen bewegende borsten en de streling van de wand van haar schede over zijn pik.

Jopie, met sinds lange tijd, weer een warm kloppend lid in haar, genoot door heen en weer over zijn pik te schuiven. Rustig aan doen om het heerlijke gevoel te rekken lukte haar niet. Op zoek naar een bevrijdende climax bewoog ze steeds wilder.

Harrie voelde zijn zaad borrelen, het leek wel of ze het uit hem pompte. Hij wendde zijn blik van haar borsten af, hij probeerde aan een rotklus te denken. Het werkte niet en toch wilde hij niet voor haar klaarkomen. Het lukte hem net op tijd haar wat naar achteren te duwen en zijn pik uit haar heerlijke gulzige zompige kut te trekken. Hij zag haar teleurstelling. Hij kuste haar en legde zijn probleem uit. Jopie liet zich nieuwsgierig naar wat hij plan was overreden om te gaan liggen.

Tussen haar benen knielend pakte hij zijn pik vast en stuurde de gezwollen eikel tussen haar schaamlippen en tegen haar kittelaar. Hij gebruikte zijn eikel om haar kittelaar te strelen. Jopie vond het heerlijk, ze liet zich wegglijden in het genot, dat nog verhoogd werd door zijn vrije hand die een tepel streelde. Ze voelde dat ze op het randje van een orgasme zat.

“Nu er in en stoten.”

Ze gilde en daarna was er een explosie van genot. Ze was zich niet bewust dat ze krijste. Het leek of er iets diep in haar ontplofte en het ging als een schokgolf van genot door haar hele lichaam. Als vuurwerk, een raket die opstijgt, explodeert en vurige kleurrijke ballen de hemel instuurt. Ballen die op hun beurt weer explodeerden en...

Heel langzaam ebde het weg.

Ze keek hem aan en wilde iets zeggen. Ze slikte het in toen ze voelde dat hij weer begon te stoten. Ze zag zijn gezicht vertrekken en ze voelde hoe het vuurwerk terugkwam.

Harrie hoorde haar weer gillen en na een laatste diepe stoot hield hij het niet meer. Er kwam een geweldige eruptie, gevolgd door een gevoel van bevrijding. Hij liet zich op haar zakken om zo na te genieten. Het was Jopie die het eerste sprak.

“Hm…,” zei ze. “Ik wist het! Weet je nog dat we een keer gekust hebben?”

Harrie vertelde dat hem dat in het crematorium te binnen was geschoten.

“Je was wel een ongelofelijke zak toen.”

“Hee?”

“Ja! De dagen daarna keek je me niet meer aan. Je kletste alleen maar met de jongens over brommers en voetbal.”

Harrie kuste haar. “Dat spijt me nu met terugwerkende kracht enorm.”

In het landhuis was het Josef niet gelukt om stilletjes thuis te komen en naast een slapende Martha in bed te kruipen. Martha wachtte hem in de woonkamer met een boek op schoot op.

“Eindelijk!” zei ze. “Waarom duren die vergaderingen altijd zo lang?” Ezra ‘s tandjes komen er door en ik heb de hele avond met hem opgezeten. Hij bleef maar doorgaan. “Waar is mijn papa, ik wil mijn papa.”

In Deventer was Harrie wat overeind gekomen om zijn gewicht van Jopie te tillen. Op zijn vraag “douchen of slaapkamer?” reageerde ze met, “en je twee logeerkamers dan?”

Hij liet haar voorgaan zijn slaapkamer in. Haar achterzijde was net zo geil makend als hij verwachtte. De blonde vlecht op haar blote rug. De aftekening van de zomerzon rond haar badpak was nog net zichtbaar. Haar smalle taille met daaronder haar stevige ronde billen. Op de slaapkamer van Harrie werd het een ontdekkingstocht van handen en monden. De druk was van de ketel en ze genoten van de zoektocht naar elkaars genotsplekjes. Ze gaven en namen om uiteindelijk heerlijk rustig de liefde te bedrijven.

Voor het inslapen lagen ze lepeltje lepeltje met Harrie ’s arm over haar heen en zijn hand op een borst. Hij kon er geen genoeg van krijgen om ze te koesteren.

“Jopie?”

“Hm…”

“Als ik toen geweten had.”

“Wat geweten?”

“Dat het zulke joekels zouden worden.”

Jopie lachte. “Ik moet je wat bekennen.”

“Nee, ze zijn puur natuur, dat voel ik.”

“Iets anders. Als ik toen geweten had dat hij zo zou groeien.”

“He?”

“Je pik!” Anneke de Vries en ik hebben Peter Swarts, jou en nog een jongen een keer beslopen bij het zandgat. Het was in de eerste of tweede klas en jullie waren je daar achter de bosjes aan het aftrekken.” Anneke begon toen hard te giechelen en ik was bang dat jullie ons in de gaten hadden. Gelukkig waren jullie te druk met jezelf.”

De volgende morgen ontbeten ze na een gezamenlijke douche met een voortgezette ontdekkingstocht. Jopie naar haar auto brengend zette Harrie een vervolgstap met de vraag.

“Hoe gaan we verder.”

Jopie, dacht even na. Door ‘hoe’ te zeggen ging hij er vanuit dat er een vervolg kwam. Dat wilde ze ook, maar eerst moest ze eerlijk zijn en zijn verwachtingen temperen. Ze vertelde hoe ze twee jaar terug Petra had ontmoet. “Een leuk wijf, die onderdelen voor een oude Saab kwam kopen.”

Hoe ze aan de praat raakten en dat Petra nog een keer terug kwam. Dat ze nooit seksuele gevoelens voor vrouwen had gehad en pas door Petra ontdekt had dat ze bi was. “We laten elkaar vrij. Petra noemt dat polyamorie.”

De bekentenis weerhield Harrie er niet van zich voor het komende weekend te laten uitnodigen. Sterker nog het intrigeerde hem. ‘Polyamorie,’ hij had de term nog nooit eerder gehoord, maar waarom niet. Met monogamie en huwelijkstrouw had hij geen goede ervaring.

In haar auto dacht Jopie aan de voorgaande nacht. Het was heerlijke seks geweest en ze dacht aan Petra. In hun relatie was het een ongeschreven regel om niet te praten over de seks met andere partners. Ze ging die regel breken, ze ging Petra over de seks met Harrie vertellen. Sterker nog, ze dacht er over om Harrie met haar te delen. Hoe zou het zijn om met zijn drieën te vrijen. De gedachte maakte dat ze nat werd. Ze ging wat achter het stuur verzitten. Niet naar de zaak, eerst maar thuis langs om schoon ondergoed aan te trekken. In de drukte van het ochtendverkeer fantaseerde ze over wat ze met hem wilde doen, als hij zaterdag op bezoek kwam. Bij Amersfoort in de file tot stilstand gekomen keek ze opzij. In de auto naast haar staarde een man naar haar. Je moest eens weten waar ik aan dacht.

De zaterdag daarop ging Harrie ‘s middags bij zijn moeder op zoek. Hij ging bijtijds weer weg om vroeg bij Jopie te zijn. Ze had beloofd voor hem te koken. “Met toetje,” had ze met nadruk gezegd. In plaats van een opgewekte Jopie trof hij haar in een duidelijke mineurstemming aan.

“Oh, je bent er al.”

Zijn begroetingskus, plat op de mond, werd niet beantwoord. Harrie vroeg zich af wat er na hun hevige seks en het afscheid gebeurd was. Had hij iets nagelaten? Hij kon niets bedenken. Hooguit dat het galant geweest zou zijn, als hij met bloemen of zo op de stoep had gestaan. Hij vroeg het en tot zijn verbazing zag hij tranen in de ogen van de sterke zakenvrouw komen.

“De klootzak!” zei ze en toen kwam het hele verhaal er uit.

De aanleiding van haar stemming was een brief die ze die morgen van de gemeente had ontvangen. Een afwijzing op haar uitbreidingsplan. Ze liet hem de brief lezen. Volgens Jopie kwam het allemaal door ene Jozef Venema. Rijk geworden in de ICT, met software die hij vooral aan christelijke instellingen sleet. Hij was een jaar of tien terug in het dorp komen wonen. Eerst in een villa aan de rand van het dorp en later had hij iets protserigs nieuws gebouwd. Hij was voor een christelijke partij direct actief in de plaatselijke politiek. Eerst als gemeenteraadslid en sinds een jaar als wethouder.

“Toen die smerige fijne klootzak een paar weilanden achter mijn zaak voor zijn landgoed kocht en wilde gaan bouwen, toen had ik bezwaar moeten maken. Ik dacht toen, leven en laten leven. God wat stom van me.”

Waar eerst Jopie ’s vader en later Jopie altijd medewerking van de gemeente hadden gehad, was dat veranderd sinds Venema wethouder was. Haar uitbreidingsplan werd nu aan alle kanten gesaboteerd. Via een bekende op het gemeentehuis wist ze dat de wethouder er achter zat. Ze had echter moeten beloven dat ze de naam van die klokkenluider nooit zou noemen.

“Die Venema wil me daar weg hebben.”

Achteraf had ze ontdekt dat rond de tijd dat Venema zijn bouwvergunning had, de roddels over haar begonnen waren.

“Oh, vroeg Harrie, heeft hij je misschien ooit met je euh…, vriendin Petra gezien?”

“Ja en nu vertellen ze dat ik lesbisch ben. Waarom vraag je dat?”

“Nu weet ik waar mijn moeder haar wijsheid vandaan komt.”

“Dat had je me nog niet verteld.”

“Nee, ik geloof niet alles wat mijn moeder vertelt.”

Uit Jopie ’s verhaal bleek dat Jozef een goed christen was door goed voor zijn akker te zorgen. Het grote landhuis werd gedeeld met een bijna constant zwangere vrouw en 10 kinderen. In leeftijd variërend van een jaar tot een jaar of achttien. Haar verhaal delen had geholpen. Ze vrolijkte wat op en ging koken. Met een biertje in de hand keek Harrie toe en hij dacht na.

“Heb jij een pc die ik mag gebruiken?”

Hij verdiepte zich op Internet in de regelgeving voor bouwen in het buitengebied en landgoederen.

“He Joop. Kan je vrij wandelen op het terrein van die Venema?”

“Nee, er staat een hek om en de poort is altijd dicht. Hoezo?”

Harrie vertelde haar dat hij gelezen had dat landgoederen deels voor wandelend publiek opengesteld moeten zijn. “Hij ging zich er verder in verdiepen”, zei hij.

Het eten was klaar en Jopie bleek een prima kok. Onder het eten vertelde Harrie wat hij bedacht had om Venema aan te pakken. “Allereerst de openstelling van zijn terrein. Als dat voor hem van toepassing is, dan kan je hem daarop pakken.” Harrie stelde voor dat hij dat zou doen met een ingezonden brief onder zijn naam bij een regionale krant. Vervolgens het stukje uitknippen en verspreiden onder de plaatselijke politici. Dat moest geheid heibel voor Venema gaan opleveren. Hij vertelde iets meer over zijn opdrachten van de laatste jaren en sloot dat af met. “Mijn mensbeeld is er niet rooskleuriger van geworden. In mijn ervaring schuilt er in veel mensen een sjoemelaar. Dat zal zeker gelden voor die Venema. Die heeft vast wel iets te verbergen. We moeten alleen ontdekken wat. Als je nu eens camera ’s laat plaatsen? Vanaf jouw terrein, een gericht op de toegangsweg naar zijn huis en een op zijn huis. Ik heb wel een relatie die dat kan doen en die je dan ook nog een nette prijs rekent.”

Jopie klaarde helemaal op en zei, “ja. Het is lief van je dat me wilt helpen, maar waarom doe je het?”

Harrie begon te lachen. “Omdat je een vriendin ben en omdat ik een hekel aan onrecht heb. Plus een pesthekel aan huichelende christelijke politici, die vooraan in de kerk zitten en ondertussen alles doen wat hun lieve heer en de wet verboden heeft.

Jopie ’s gezicht begon te stralen. “Harrie ontpopt zich tot "Dirty Harry".”

Ze aten rustig, ze dronken wat en er kwam geen toetje op tafel. Dat had Harrie goed ingeschat. Hij hielp afruimen en de vaatwasser vullen en terug in de woonkamer vroeg Jopie of hij al trek in zijn toetje had. Harrie glimlachte en knikte.

Jopie verontschuldigde zich met de woorden “dat ze zich even wilde opfrissen.” Het duurde een kwartiertje. Hij hoorde water stromen en geluiden boven, tot Jopie hem riep.

Ze stond boven aan de trap in haar blootje. Hij liep de trap op en stopte met zijn gezicht ter hoogte van haar kruis. Voorover leunend met zijn neus bijna in haar driehoekje met kroezig blond haar, zei hij, “Dus, dat is het toetje, een blonde krullenbol.”

Jopie drukte haar bekken naar voren. “Tast toe.” Haar kutje stond licht open. Tussen haar naar buiten krullende schaamlippen was het roze binnenste van haar spleetje zichtbaar. Hij drukte zijn neus in haar schaamharen en snoof de geuren op van zeep en vrouw. Hij likte door haar spleetje. Ze smaakte naar vrouw.

“Lekker toetje.”

“Zot, kom mee, ik heb een verrassing.”

Ze nam hem mee naar de badkamer en hielp hem met uitkleden. Na een paar waarderende kneepjes in zijn schuin omhoog priemende stijve, trok ze hem aan zijn pik naar de wastafel. Ze waste hem en ze droogde hem af. Het vervolg kwam op haar slaapkamer waar ze hem vroeg om te gaan liggen. Het werd een geweldige 69. Jopie had na hun vorige seks besloten dat ze het zo wilde. Het was lang geleden dat ze door een man gelikt was. Na het stranden van haar huwelijk had ze een wilde periode met experimenteren gehad. Uit die tijd wist ze dat een gezwollen pik in haar mond en stimulering van haar klitje haar heftig deed klaarkomen. Ze wilde dat gevoel terug. Met Petra was het lekker en ze had wel eens geprobeerd om gelijker tijd op een dildo te zuigen, maar dat werkte niet zo heftig. Ze had alleen even getwijfeld of hij als man net zo kunstig met zijn tong zou zijn als Petra. Petra had de lat hoog gelegd. Ze merkte al snel dat zijn lik vaardigheid niet voor die van Petra onderdeed. Heel even liet ze zijn pik ontsnappen om hem aan te moedigen.

“Doorgaan, je hoeft je niet in te houden.”

Harrie met zijn hoofd in haar kruis begraven en haar dijen op zijn oren verstond het maar deels. “Doorgaan,” kreeg hij mee. Hij dacht er niet over om op te houden. Neem hem nu maar weer in je mond en zuigen, dacht hij al verder likkend. Hij voelde dat haar bekken begon te bewegen, hij hoorde gesmoorde geluiden en hij voelde zijn zaad drukken, op zoek naar een uitweg. Hij stopte met likken om haar gezwollen kittelaar tussen zijn lippen te pakken en er op te sabbelen. Het effect kwam direct. Hij hoorde haar gesmoorde gegil, hij voelde de mondbewegingen om zijn pik en er stroomde een golfje vocht over zijn tong.

Nu ik, dacht hij. Hij legde zijn handen op haar achterhoofd om haar mond om zijn pik te houden. Hij drukte haar hoofd omlaag en stootte zijn pik omhoog. Jopie was zich bewust van haar gegil en ze voelde hem schokken, gevolgd door de smaak van zijn sperma in haar mond. Ze slikte een paar keer en hield haar lippen om zijn pik tot hij stil lag.

Harrie bleef niet slapen. Hij had de volgende morgen al vroeg een wedstrijd met zijn veteranen rugbyteam. Jopie had een afspraak met Petra om samen naar een tentoonstelling te gaan. Ze popelde om Petra over Harrie te vertellen. Voor het slapen gaan dacht ze terug aan de seks en ze moest inwendig lachen. Ze ging haar minnares vertellen over seks met een minnaar. Fijn dat het zo kon. En Venema, zou de aanpak van Harrie helpen?

Het was ruim twee weken later dat Jozef op het gemeentehuis gebeld werd. Een journalist van de Gooi en Eemlander, zei de secretaresse. Jozef was altijd wel in voor een interview en zeker als er ook een foto bij kwam. “Verbindt maar door.”

Verbaasd luisterde hij naar het verhaal. Een ingezonden stuk en de journalist wilde "hoor en wederhoor", zijn reactie hebben.

“Nee, er was niets van waar, zijn landgoed was wel toegankelijk voor publiek.” Oh, de journalist was wezen kijken en had het hek dicht en op slot aangetroffen.

“Misverstand, tijdelijk even dicht, in verband met loslopende honden.”

“Ja, ja, dat mochten ze schrijven. Dat de wethouder er zich niet in herkende. Het landgoed was vrij toegankelijk voor publiek en dat was het altijd geweest.”

Rood aangelopen van kwaadheid legde hij even later de hoorn op het toestel. Wie flikte hem dat? Hij was potverdorie vergeten te vragen van wie het ingezonden stuk kwam. Daar kwam hij nog wel achter. Hij belde Martha dat ze de poort open moest zetten.

“Nee, niet protesteren. Het hek moet open blijven... Ik leg het je nog wel uit... Luister nou eens naar me mens... Dan hou je de hond maar binnen.”

Harrie had de smaak te pakken. Vroeger dan verwacht, op de terugweg van een afspraak in de randstad, belde hij Jopie mobiel. Voicemail. Impulsief reed hij naar het dorp en stopte bij de sloperij.

"VDK, De Klerk Voertuigdemontage." Harrie keek nieuwsgierig rond. Het bedrijf oogde netjes en opgeruimd, met de medewerkers in bedrijfskleding met VDK logo.

“Mevrouw de Klerk was afwezig. Ze was naar een afspraak buiten de deur.”

Terug in de auto reed hij een paar honderd meter door. Hij parkeerde zijn auto in de berm en wandelde door het open hek het landgoed op. Hij nam de tijd om rustig rond te kijken. Een groot uitgevallen landhuis met een rieten kap en een grote losse schuur met veel zonnepanelen op het dak. Het terrein was ingericht met wandelpaden en jonge aanplant van bomen en struiken. Hij liep een rondje over het terrein en terug bij het huis, zag hij een vrouw naar buiten komen. Gezette veertiger in een rok tot ver over de knie en opgestoken lang haar. Ze had drie jonge kinderen bij zich. Ze keek zijn kant uit en verdween toen schichtig met de kinderen weer naar binnen. Op weg naar huis dacht Harrie na over wat hij gezien had en hij kreeg een idee.

Veel zonnepanelen. Geen pijpje of condens pluim van een gasgestookte ketel zichtbaar. Waarschijnlijk aardwarmte en een warmtepomp, dacht hij. Verder in de week reed hij opnieuw naar het dorp, nu wel met een afspraak bij Jopie. Echter voordat hij naar Jopie ging had hij een afspraak bij de regionale omgevingsdienst. Hij ging de bouwtekeningen en vergunning bekijken van het landgoed. Zijn vermoeden klopte, het landgoed werd verwarmd met grondwater en een warmtepomp. Op naar de volgende stap.

Jopie nam hem na werktijd mee naar de sloperij om hem de recent geïnstalleerde camera ’s te laten zien en te demonstreren hoe ze op haar laptop de camerabeelden kon bekijken. Dat deden ze in haar kantoor. Jopie achter haar bureau in een grote leren bureaustoel.

“Lelijk ding, maar erfenis van pa,” zei ze. Harrie leunde over haar heen om naar de opgenomen beelden op te kijken. De beelden waren scherp en behalve wat auto’s op de weg en spelende kinderen op het erf van Venema was er niets te zien. Zijn ogen van het scherm afwendend en naar beneden kijkend zag hij de grote bolle borsten van Jopie in haar blouse naar voren steken. Hij pakte ze vast en vertelde haar dat hij daar al dagen naar verlangde. Ze draaide haar hoofd om gekust te worden.

“Ik ook,” zei ze, zich bevrijdend, “maar eerst wat regelen.” Ze liep naar de receptieruimte en drukte op een knop waardoor de grote toegangspoort naar het terrein dichtschoof. Terug in het kantoor deed ze de deur dicht en ze liet de luxaflex voor de ramen zakken. Ze knoopte haar blouse los en haakte haar bh los om haar borsten de vrijheid te geven. Harrie wist wat er van hem verwacht werd, hij nam haar borsten een voor een in handen. Terwijl hij afwisselend op haar tepels zoog, maakte zij zijn broek los en ze nam zijn erectie vast.

“Ik heb ook naar je knuppel verlangd. Ga eens zitten.” Harrie ging op de oude leren kantoorstoel zitten en keek toe hoe ze haar broek en slip uittrok. Ze wilde schrijlings op hem komen zitten maar de armleuningen verhinderden dat. Harrie zag haar teleurgestelde blik en stond snel op. Hij bukte zich om het ontgrendelingsmechanisme van de leuningen te zoeken. Met de leuningen er af ging hij weer zitten. Zijn pik stak uitnodigend omhoog. Hij zocht de handel voor de zitting en liet de stoel wat zakken. Jopie knikte goedkeurend, ze pakte zijn pik vast en liet zich er schrijlings over heen zakken. Ze hadden in de weken daarvoor een vertrouwde routine ontwikkeld. Een routine, waarin ze van elkaar leerden wat ze lekker vonden en op basis daarvan experimenteerden ze verder. Jopie begon op en neer te wippen en de vering van de stoel werkte mee. Harrie genoot en de Engelse term "easy ride" schoot door zijn hoofd. Een krakend geluid klonk en de zitting schoot centimeters omlaag. Harrie zag Jopie verschrikt kijken en toen schoot ze in de lach.

“Pa was het er zeker niet mee eens dat we zijn stoel zo gebruikten.” Zijn glimmende natte pik vastpakkend, “gelukkig is je pik nog heel.”

Wetend wat hij lekker vond, leunde ze voorover met haar ellebogen op het bureau en haar stevige billen naar hem toe. Harrie kwam achter haar staan, richtte en zijn pik vond de weg terug in haar warme vochtige schoot. Rustig begon hij te stoten. Verzot als hij was op haar borsten, wist ze dat hij haar borsten met zijn armen om haar heen vast zou pakken en zou koesteren. Ze genoot van zijn pik, die met lange halen heen en weer in haar gleed. Het soppende geluid en het getik van zijn heen en weer slingerende kloten verhoogden haar genot. Ze hoorde hem zachtjes grommen. Hij liet een van haar borsten los en stak zijn wijsvinger naast zijn bewegende pik in haar kut om haar kittelaar te strelen. Ze voelde een orgasme opkomen. Ze opende haar mond en hij stak zijn natte vinger in haar mond. Ze proefde haar geiligheid en gilde.

Het kostte Harrie de volgende dag een uur aan de telefoon met het Provinciehuis. Daarna had hij zekerheid.

Jozef zat in het gemeentehuis achter zijn bureau te genieten van een kop koffie. Geen afspraken die morgen en rustig wat bureauwerk doen. Hij dacht aan de vorige avond. Het regionaal overleg was op het laatste moment afgezegd. Hij had het in zijn agenda laten staan en zo een goede smoes gehad om weg te gaan. Jammer dat hij steeds wat moest verzinnen. Martha leek steeds meer bezitterig en controlerend te worden. Laat ze maar beter op de kinderen letten. Jammer dat de Roemeense er niet was, hoewel dat Chineesje! Beetje mager en kleine tietjes, maar een strak kutje. Hij moest grinniken om een oude grap die hem te binnen schoot, over vrouwen met spleetogen die hun kut overdwars hebben. Het klopte niet en het was een lekker strak kutje. Ze was helemaal geschoren en ze had geen uitstekende schaamlippen. Een lekker strak pornokutje dat had ze. Zou hij proberen of de Roemeense samen met het Chineesje in waren voor een huisbezoek. Verrekt, de telefoon ging.

Het bleek weer een journalist. Niet opnieuw, dacht hij. Het gedoe met de gemeenteraad en zijn collega ’s over het landgoed was net voorbij. Het bleek een journaliste van de Volkskrant, ze wilde een afspraak maken voor een interview. Even streelde het voorstel zijn ijdelheid, tot hij doorvroeg naar de aanleiding van het interview. Het bleek te gaan om zijn woning en het gebruik van grondwater voor de verwarming. “Of het waar was dat hij daar geen vergunning voor had?”

Het ingezonden stuk over de openstelling van het terrein was van ene H.F. Brands uit Deventer geweest. Na wat rondvragen bleek dat een zoon van mevr. Brands, die hij kende van de kerk. Waar bemoeide zo’n vent zich mee. Zou hij hier ook achter zitten?

Twee weken later zat Jopie samen met Petra bij haar thuis op de bank. Jopie las glunderend een artikel voor uit een huis-aan-huisblad. “Wethouder in het nauw. Oppositiepartijen eisen zijn aftreden.”

Petra gaf haar een ‘high five’ en boog zich naar Jopie voor een kus. De kus leidde tot een gang naar de slaapkamer en heerlijke seks. De dubbele dildo die Petra gekocht had werd door Jopie gewaardeerd, vooral toen ze het afmaakten met een lik-partij. Daarna bezorgde ze Petra een nat orgasme door met twee vingers in haar doos op haar clit te knabbelen. Later naar een televisiefilm kijkend en tegen elkaar aan leunend op de bank, dacht Petra na over haar relatie met Jopie. Tijdens de voorgaande weken had Jopie alles wat ze met Harrie beleefde in detail gedeeld met Petra. Niet alleen de aanpak van die zak van een Venema, maar ook de seks met Harrie. Voor Petra was dat een nieuwe ervaring. Ze lieten elkaar vrij en voor Petra hield dat in dat de andere partners niet besproken werden. Zo was het vanaf het begin met Jopie ook geweest, tot Harrie. Oh ze genoot van de verhalen. Met rode oortjes en een nat kruis, dacht ze. Na zo’n uitgebreide beschrijving, wilde ze graag direct vrijen en Jopie ook. Deed ze het daarom? Of zou ze Harrie met haar willen delen en beschreef ze de seks met hem daarom zo in detail?

Vreemd genoeg verwarde dat haar. Polyamorie was voor haar niet alleen lekkere seks maar daadwerkelijk houden van haar partners. En die partners, die bewaarde ze in verschillende denkbeeldige laatjes. Ze wisten van elkaars bestaan, maar de laadjes gingen maar met een tegelijk open.

Stel dat zij, Jopie en die Harrie? Dat voelde niet goed. Ze had nu twee partners. Jopie en Pierre. Ze kon zich niet voorstellen dat ze Pierre ook een partner van Jopie zou zijn. Ze had wel eens gedacht over een trio, maar besloten dat dat niet kon. Het paste niet in haar idee van Polyamorie.

Het gezeik kwam Jozef de strot uit. Hij had de blaren op zijn tong gepraat om steeds maar weer uit te leggen dat hij niet wist van de vergunningplicht. “De installateur heeft er niets over gezegd”, had hij verklaard. Ging zo’n rot journalist die klootzak bellen. De schoft was nog zuur, omdat hij zogenaamd meerwerk niet had willen betalen.

“Hij had mijnheer Venema er meermaals op gewezen dat hij een vergunning moest aanvragen. Hij had zelfs alle formulieren voor hem ingevuld. Hij hoefde ze alleen nog maar te ondertekenen.”

Gelukkig werd het meivakantie en dan ging Martha een paar dagen met de kinderen weg. Hij besloot om dan te proberen of de hoertjes met hem mee naar huis wilden.

Harrie had getraind en stond zich net af te drogen na het gezamenlijk douchen, toen zijn telefoon klonk.

“Daar gaat je pilsje Harrie,” grapte een van zijn ploegmaten. Dat bleek te kloppen. Jopie had interessant nieuws. De camera’s hadden hun nut bewezen. Ze had mevrouw Venema het gezinsbusje zien volladen en met alle kroost zien vertrekken. “Er vandoor of op vakantie?” Ze had Venema aan het begin van de avond zien vertrekken en pas in het donker zien terugkomen.

“En nu komt het. Hij kwam in het donker terug, maar toen hij voor het huis stopte ging zijn beveiligingsverlichting aan. Er stapten twee jonge vrouwen uit in topjes en hele korte rokjes.”

“Zijn ze nog binnen?”

“Ja.”

“Dan moeten we er achter zien te komen waar ze vandaan komen. Kan jij hem straks volgen?”

“Hij kent mijn auto, maar Petra is hier.”

Er werd overlegd en even later klonk het. “Petra is op de motor, ze gaat zich al aankleden, om op de hoek bij de zaak te wachten tot hij vertrekt.”

“Laat haar...”

“Ja, ze heeft een camera bij zich.”

Harrie ging naar huis om daar de ontwikkelingen verder af te wachten. Het was half drie ‘s nachts toen Jopie belde. Petra was Venema gevolgd naar een tent met de naam Club Prive. Ze had foto ‘s genomen van de twee uitstappende vrouwen, met op de achtergrond het gebouw herkenbaar in beeld. Plus nog een foto van zijn auto met het kenteken zichtbaar voor het gebouw. Helaas was hij zelf in de auto blijven zitten. Er was nog wel een hoop kabaal geweest, doordat de vrouwen hem bij het uitstappen uitscholden. “Bloody wanker,” had een kleine vrouw met Aziatische trekken geroepen.

Ze spraken af om vrijdag krijgsraad te houden bij Jopie thuis. Petra zou er ook bij zijn.

Harrie keek uit naar de vrijdag. Enerzijds om het afstraffen van Venena te kunnen afronden en anderzijds was hij erg nieuwsgierig naar Petra geworden

Jozef Venema bleef de dag na het hoerenbezoek thuis. Buikgriep had hij als reden genoemd. Hij was gruwelijk chagrijnig en wilde nadenken. De vorige avond was een mislukking geweest. Toen hij die wijven gevraagd had om met elkaar te vrijen was het overduidelijk gespeeld. Hij was niet gek. De spleetoog deed net of ze de andere befte, zonder haar met de tong aan te raken. Het stomme wijf werd nog hysterisch ook toen hij haar in haar kontgaatje wilde neuken. Waarom eigenlijk? Dan had ze maar geen hoer moeten worden, hij had toch een condoom om. Na het terugbrengen betaalde hij hen minder dan afgesproken, hadden ze naar beter hun best moeten doen. De hoeren hadden niet geholpen tegen zijn zorgen. Aftreden, dat ging hij zeker niet doen en gelukkig steunde zijn fractie hem.

Harrie hoefde niet aan te bellen. Op het moment dat hij uit de auto stapte ging de deur open. Een slanke vrouw van ongeveer zijn eigen leeftijd met een kort donker page kapsel. Petra? Hij stak zijn hand uit en zei,” dag ik ben Harrie.” Ze negeerde zijn hand en gaf hem een kus op zijn wang.

“Hallo, ik ben Petra. Je lijkt niet op "Dirty Harry". Jopie was nog even boodschappen doen.

Hij zag er wel uit zoals Petra zich hem had voorgesteld, op een ruige manier aantrekkelijk. Ze had verwacht dat het wat ongemakkelijk zou zijn, zonder Jopie als verbindende factor. Het tegendeel bleek waar, ze raakten direct in een geanimeerd gesprek en ze liet hem de foto’s zien die ze gemaakt had, plus de door Jopie uitgeprinte beelden van de camera’s. Zowel de camerabeelden als de foto’s waren voorzien van datum- en tijdaanduiding. Harrie complimenteerde Petra dat ze daaraan gedacht had toen ze de foto’s nam. Dat was het moment dat Jopie met een boodschappentas binnenkwam.

“Dag schatten,” zonder aarzeling kuste ze Harrie innig op zijn mond en daarna Petra.

“Wat denk je Harrie?”

“Ik denk dat we hem bijna te grazen hebben. Laten we het nog wat aandikken met wat foto’s van blote mensen bij zijn huis, alsof er ook orgieën gehouden worden.”

“Hoe wil je dat doen,” vroeg Petra.

“Ik kan via via wel wat dames inhuren maar dat vergt tijd en dan moet het ook nog als er niemand thuis is bij de Venema ’s.”

Hij dacht na. “We kunnen het ook zelf doen.”

“He?”

“Ja, zijn gezin is nu niet thuis. Als hij nu ook de hort op gaat, dan gaan we vanavond naar zijn huis. Met al die beveiligingsschijnwerpers is er licht genoeg om foto’s te maken.”

“En wij bloot op de foto?” vroeg Jopie met ongeloof in haar stem. “Dan worden we toch herkend!”

“We blurren de gezichten. En ik denk dat jij beter de foto’s kan nemen. Je heerlijke grote tieten verraden je misschien.”

Hij keek naar Petra. “Durf je het aan?”

Ze aarzelde even en zei toen. “Ja hoor.”

Ze aten de kant en klare pizza’s, die Jopie net gekocht had. De dames dronken er een wijntje bij en Harrie dronk een pilsje. De laptop van Jopie stond opengeklapt op tafel, ingelogd op de camerabeelden. Al vroeg, om een uur of zeven, zagen ze Venema keurig in pak en met een koffertje vertrekken.

“Die heeft ergens een bespreking en is voorlopig niet terug,” concludeerde Harrie. “Laten we gaan”.

Het was nog licht toen ze de auto bij Jopie’s bedrijf parkeerden en het weggetje afliepen naar het landgoed. Het hek stond open en er was niemand te zien. Harrie en Petra kleedden zich uit. Waarbij Harrie, zoals Jopie zonder jaloezie merkte, veel belangstelling had voor Petra. Harrie schaamde zich niet voor zijn belangstelling. Ze had, zoals hij al vermoedde kleine borsten en een streepje donker haar sierde haar venusheuvel. Slank en pezig, hij vermoedde dat ze veel aan hardlopen deed. Toen ze zich wat draaide zag hij een heerlijk rond kontje. Zijn pik roerde zich. Petra maande ze tot opschieten en vertelde al foto’s schietend hoe ze moesten lopen en staan.

“En nu tegen elkaar aan. Jij Harrie tegen Petra ’s billen aan en jij Peet met je gatje naar achteren.”

Petra voelde dat zijn halve erectie tegen haar billen groeide tot een regelrechte stijve. Ze vond het een geil gevoel. Zich omdraaiend pakte ze het geval vast.

“Neem deze foto ook maar Joop.”

Zo! Dacht Jopie, dat beloofd wat.

“Kom snel aankleden,” riep ze. “Voordat we betrapt worden.” Ja, dacht Petra in de auto, Jopie krijgt haar zin. Ik doe mee. Weer bij Jopie thuis bleek dat Petra haar laptop bij zich had en dat ze behendig was met Photoshop. De foto’s werden bewerkt en geprint. Harrie stond er op dat het geheugenkaartje uit de camera opnieuw geformatteerd werd en hij keek over Petra’s schouder mee hoe ze de foto’s van haar laptop verwijderde en ook de prullenbak leegde. Hij miste een vragende blik van Jopie en een knipoog van Petra. Petra vroeg nog aan Jopie hoever ze door wilde gaan met het Venema lastig maken.

“Net zo lang tot hij op zijn rug gaat liggen en met zijn pootjes trappelend in de lucht roept: “Oké jullie winnen. Ik geef me over. Ik zal het nooit meer doen.”

Het werd een gezellige en vooral vrolijke avond. Onder het genot van een fles wijn werkten ze gezamenlijk aan de tekst voor een brief aan Venema. Het werd bedtijd en het was vanzelfsprekend dat zowel Petra als Harrie bleven slapen. Harrie werd al sinds de "fotoshoot" geplaagd door een erectie. Een pijnlijke, knellende erectie en steeds als hij dacht, gelukkig hij slinkt, dan was een blik op de dames genoeg om hem weer te doen groeien. Hij was nog nooit met twee vrouwen tegelijk naar bed geweest en naar ze kijken was voldoende om zijn fantasie op hol te doen slaan. De dames waren diep in gesprek en leken geen haast te hebben. Harrie dacht er over om zijn erectie te voorschijn te halen en er mee op tafel te kloppen, om zo aandacht voor zijn probleem te vragen. Gelukkig kwam Jopie overeind met de woorden.

“Kom Peet dan zal ik het bed voor je opmaken in de logeerkamer.” Harrie met zijn fantasieën achterlatend verdween het tweetal lachend naar boven. Harrie hoorde gestommel boven, gelach, stromend water en nog meer gelach. Met de dames boven had hij zijn broek al eens los gemaakt om zijn knellende pik even wat vrijheid te geven. Jezus, dacht hij, kijkend naar een natte plek in zijn onderbroek, ik sta nu al op springen. Het duurde lang tot hij eindelijk Jopie van boven hoorde roepen.

“Harrie, kom maar. Je mag bij ons in bed, als je eerst gaat douchen.”

Ook dat hielp niet om de erectie te laten slinken. Het hielp wel om bij het wassen geen plooitje over te slaan. Dapper spoelde hij zich met koud water af. Zijn pik slonk er niet van. Dan maar zo, dacht hij de slaapkamer in lopend. In zijn blote kont en met zijn pik fier vooruit stapte hij naar het bed toe. De dames lagen onder het dekbed, dat ze tot hun kin hadden opgetrokken.

“Peet mag ik je voorstellen? Dirty Harry met zijn wapen in de aanslag.”

Petra begon te lachen. “En wat voor een wapen!”

Ze sloeg het dekbed terug. “Kom maar tussen ons in liggen.”

Harrie zag dat ze helemaal bloot waren en in bed stappend zag hij nog wat. Ze hadden zich of elkaar geschoren. Het blonde baardje van Jopie en het zwarte streepje van Petra waren weg. Hij boog zich over de onderlichamen van de dames en nieuwsgierig hoe het voelde, streek hij met zijn vingers over hun gladde schaamstreek.

“Als babyhuidjes.” zei hij. Hij knielde op het bed en boog zijn hoofd naar de dichtstbijzijnde onderbuik, die van Petra. Als een pruim dacht hij, een lekkere sappige pruim. Hij likte over de huid rond haar spleetje.

“Doorgaan,” klonk het en zijn pik werd vastgepakt. Hij keek even op en zag dat het Jopie was die zijn pik vasthield. Zich weer naar de pruim van Petra buigend zag hij dat ze lenig haar benen opgetild had en zich met haar armen onder haar benen door wijd geopend aanbood. Hij likte door haar vochtige spleet en zijn tong vond haar clit. Terwijl hij likte werd zijn pik losgelaten en verschoof Petra onder zijn gezicht wat. Er volgde nog meer beweging, een hand die zijn buik omhoog drukte, een gezicht dat onder hem schoof en toen de mond van Jopie, die zich om zijn pik sloot. Laat haar alsjeblieft rustig aan doen, dacht hij, ik sta op springen en wil nog niet komen. Jopie bleek zijn situatie goed in te schatten. Ze beperkte zich tot het speels likken van zijn eikel. Af en toe klemde ze even haar lippen om zijn schacht, bewoog ze haar mond even, om dan weer te stoppen. Alsof ze voelde dat zijn zaad er aan kwam en daardoor net op tijd afremde. Hij hoorde zacht gekreun, het klonk anders dan Jopie, die meer een giller was. Hij concentreerde zich helemaal op de kittelaar van Petra. Haar clit was zo gezwollen, dat hij er met zijn lippen omheen, op kon zuigen. Het gekreun werd een gilletje en hij voelde haar bekken schokken. En nu het toegift dacht hij. Hij tilde zijn hoofd op, richtte zich op en knielde tussen haar benen.

Jopie had haar mond nu op de mond van Petra. De vrouwen kusten elkaar met de smaak van Harrie ’s lekkende pik. Harrie stootte naar voren en gleed de zeiknatte kut van Petra in, terwijl ze haar benen om zijn rug sloeg. Hij kon en wilde het niet meer inhouden. Hij stootte een paar maal en toen kwam Petra met haar bekken omhoog. Ze gilde en Harrie hield het niet meer. Petra bleef gillen terwijl Harrie diep in haar, zijn lang opgehouden ontlading had.

Ze lagen naast elkaar op bed met Harrie in het midden. Hij kreeg wat rust, tot Petra ’s hand op onderzoek ging. Ze pakte het vel van zijn verschrompelde glibberige pik vast, tilde het gevalletje op en zei plagerig, “moet ik het hiermee doen?” Ze liet zijn pik weer op zijn buik vallen. Ze leek het een leuk spelletje te vinden. Ze herhaalde het gebaar een paar keer, tot het gevalletje weer op een geval begon te lijken en na loslaten niet meer op zijn buik plofte.

“Een wonderbaarlijke wederopstanding,” zei Petra. “Van friemeltje, tot piemeltje tot piemel, tot...” Ze had het handwerk van Jopie overgenomen, “... lekkere stijve lul.”

Jopie kwam overeind en ging op ellebogen en knieën over Petra heen zitten. Ze boog haar hoofd en kuste Petra terwijl haar kont uitnodigend schuin omhoog stak. Harrie kroop op zijn knieën achter Petra en genoot van de aanblik van haar lokkende kale pruim.

“Kom op, ik wil die lekkere dikke pik in me voelen.”

Dat wilde Harrie ook en hij stuurde zijn pik tussen haar openstaande gezwollen schaamlippen. Net bevredigd kon hij het lang volhouden en dat ging hij doen. Rustig stootte hij in de mee bewegende Jopie. Hij kende haar nu goed genoeg om te weten dat opgegeild als ze was, ze snel een orgasme zou krijgen. Het orgasme kwam, haar bekken schokte en ze gromde met haar lippen op die van Petra. Harrie zag zijn kans, vergelijken. Hij duwde Jopie wat naar voren en schoof zijn pik in de kut van Petra. Ook heerlijk, maar anders, natter! Door mijn kwakkie?, vroeg Harrie zich af.

Petra begon haar bekken omhoog te stoten en dat maakte dat de bijkomende Jopie besefte wat er gebeurde. Ze kroop van Petra af en zei.

“Ik heb een idee.”

Het idee leidde tot een herschikking met Jopie op haar rug en Petra knielend op de rand van het bed met haar hoofd in Jopie ’s kruis. Harrie stapte uit bed en ging tussen Petra ’s gespreide benen staan. Zonder verdere hulp en druk glipperde zijn paal weer naar binnen. Zo naaide hij Petra en zichzelf naar een nieuwe ontlading. Een ontlading die ingezet werd door het gegil van Jopie, die door de bedreven tong van Petra naar een lang en heftig orgasme gelikt werd. Het was voor alle drie een nieuwe ervaring, met drie volwassenen in een tweepersoons bed slapen.

De volgende morgen keek Petra toe hoe Jopie en Harrie elkaar bij het douchen inzeepten en streelden. Ze voelde geen jaloezie. De seks met zijn drieën was geweldig geweest en kijken naar het tweetal maakte haar geil.

Het was een paar dagen later dat Jozef Venema, weer min of meer opgelucht adem haalde. Hij had geluld als Brugmans, wat nog verschuldigde wederdiensten opgeëist en beloftes gedaan. Het zag er naar uit dat hij zijn ambtsperiode kon uitdienen. Zijn christelijke coalitiepartners wilden hem daarna niet meer steunen. Zo was in ieder geval voor nu zijn gezicht gered en de verkiezingen lagen nog twee jaar in het verschiet.

Om Martha en de joelende kinderschaar te ontlopen ontbeet hij in zijn werkkamer. Pas nadat Martha met het busje de kinderen naar school ging brengen kwam hij tevoorschijn om naar het gemeentehuis te gaan.

Bij binnenkomst gaf zijn secretaresse hem, met een nieuwsgierige blik, een dikke envelop. Er stond met grote vette letters "STRIKT PERSOONLIJK" op. Ze had de envelop niet durven openen, maar er wel tevergeefs aan gevoeld en hem tegen licht gehouden.

Bah, wat nu weer, schrok Jozef.

In de beslotenheid van zijn kantoor opende hij de envelop. Er vielen wat vellen met geprinte foto’s uit. Hij staarde geschokt naar de bovenste foto met de twee hoertjes bij hem voor de deur. Het sierde Jozef dat hij niet vloekte. Snel bladerde hij de foto’s door. Bij de blote man en vrouw in zijn tuin begon hij zich af te vragen wie dat waren en wie hem dit flikte. De begeleidende brief was kort maar duidelijk. Hij kreeg vier maanden de tijd om er voor te zorgen dat de omgevingsvergunning voor dat rotwijf rond kwam. Inclusief alle benodigde extra vergunningen, zoals voor de te kappen bomen, de te verplaatsen watergang en het in gebruik nemen van de extra apparatuur. Ook het wegmasseren van mogelijke provinciale bezwaren viel daaronder. Zo niet dan zouden de foto’s breed verspreid worden.

Om zijn medewerking te tonen, kreeg hij drie weken de tijd om met een ambtelijke delegatie en vergezeld van een journalist en fotograaf van het gratis huis-aan-huisblad het demontagebedrijf te bezoeken. Bij die gelegenheid diende hij te verklaren dat de gemeente er trots op was om zo’n innovatief bedrijf binnen haar grenzen te hebben.

"Een belangrijke motor voor de plaatselijke economie en werkgelegenheid. Een excellent voorbeeld van een transitie naar een circulaire economie".

De laatste zin las hij nogmaals en nu zachtjes hardop. “Gatverdamme,” zei hij. De brief was ondertekend met "Bezorgde Burger".

Een maand later kreeg Harrie een Whatsapp bericht van Jopie, met een afbeelding van een artikel in de krant. Bij het artikel stond een foto van Jopie die breed glimlachend de hand schudde van een zuinig kijkende Venema, met op de achtergrond een stapel geplette autowrakken.

Hij appte "en?"

De reactie kwam direct. “Daarna mijn vingers geteld en mijn handen met garagezeep gewassen.”

Tinus Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?



KERSTFEEST OP ZEE.KERSTFEEST OP ZEE

Posted by My 4Fingers Thu, January 11, 2018 12:03:03

KERSTFEEST OP ZEE.

Mijn vrouw, die de kerstkaarten verzorgt en het verhaal kent, stelde begin december de vraag die ze ieder jaar stelt: “Moet ik je ‘gastvrije herberg’ weer een kaart sturen.”

Zoals ieder jaar antwoordde ik, “ja doe maar.”

Het dreigde een kerstfeest op zee te worden. Ik zag op tegen het gevoel van eenzaamheid en het volvreten en zuipen. Ik had het vier keer eerder meegemaakt en het leek erop dat het dat jaar weer ging gebeuren. Drie maanden al zat ik op die rot boot en ik verlangde naar huis, naar mijn vriendin. De boot in kwestie was een oude tanker, rijp voor de sloop. Ik was de boot zat, ik was mijn mede bemanningsleden zat en ik miste mijn vriendin.

Ik was te nuchter om in wonderen te geloven en toch leek er een wonder te gebeuren. We kregen onverwacht een lading aan boord met bestemming Rotterdam. Als de machines ons niet voor de zoveelste keer in de steek lieten, dan zouden we ‘s morgens voor Kerstmis in Rotterdam aankomen.

De verwachting was dat we minstens tot tweede kerstdag in Rotterdam zouden lossen en laden. Naar huis gaan zat er niet in, het wachtensysteem draaide door. Net als mijn mede bemanningsleden stuurde ik een telegram naar het thuisfront met een ‘kom aan boord’ boodschap.

Niet alles zat mee, maar net voordat de kerstavond begon lagen we eindelijk afgemeerd. Direct na het afmeren kwam er een stoet vrouwen, vriendinnen en kinderen aan boord.

Mijn vriendin was er niet bij. Wel lag er een brief op me te wachten. De brief maakte dat we wat mij betreft weer rechtsomkeert mochten maken. Terug naar Zuid Amerika en al dat voluptueuze vrouwenvlees dat ik, sukkel, versmaad had. Na de in de beslotenheid van mijn hut gelekte tranen afgeveegd te hebben en uitgevloekt te zijn, bood ik aan om de wachten van collega’s over te nemen. Werken leek me beter dan het op een zuipen te zetten.

De ladingpompen stonden nog maar net aan toen er bericht van de wal kwam. -Stoppen met lossen-. De lading die we bij ons hadden bleek om de een of andere reden niet te verwerken en moest naar Liverpool.

Een uur later, alle vrouwvolk met kroost weer van boord, werden de trossen losgegooid

Het was al een boot met een niet al te beste stemming onder de bemanning. Wat er die kerstavond de Nieuwe Waterweg afvoer was een onbeschrijfelijk chagrijnig gezelschap.

De ‘kerstvreugde’ werd extra verhoogd doordat we een urn met as mee hadden. Een voormalig kapitein van de rederij, had als wens dat zijn as uitgestrooid zou worden over het Kanaal. Eerste kerstdag ‘s middags, na het kerstdiner zou de ceremonie plaats vinden.

In die tijd en bij die maatschappij was overmatig alcoholgebruik meer regel dan uitzondering. Zo lang je maar niet dronken je wachten draaide, maalde niemand er om.

Het kerstdiner was met veel alcohol weggespoeld en om vier uur ‘s middags zou de as uitgestrooid worden. Ik had gelukkig het kerstdiner gemist en mijn 12 tot 4 wacht zat er net op. Ik bood de eerste stuurman, die me kwam aflossen, aan om een half uurtje langer door te gaan. Hij trapte er niet in en dat maakte dat ik me schoorvoetend naar het achterdek begaf en achteraan aansloot voor het ‘een twee drie in godsnaam’, of wat er voor door moest gaan.

Het was koud en het regende pijpenstelen. De ceremonie was al begonnen. De ouwe zoals de kapitein genoemd werd stond samen met de hoofd machinist bij de railing. Ik had ze de maanden daarvoor leren kennen als twee drinkebroers. Waarbij de ouwe gelukkig geen kwade dronk had. De hoofdmachinist, chef azijnpisser, zoals ik hem in gedachten noemde, werd na een paar borrels een regelrechte ruziezoeker. Ik had geleerd het gezelschap van de man te mijden.

De ouwe kreeg met moeite de dop van de urn. Ik realiseerde me dat de goede man weer eens dronken was en nu niet gewoon dronken maar ladderzat. Om me heen kijkend bedacht ik dat ik waarschijnlijk een van de weinige nog nuchtere was. Zijn dronkenschap maakte dat de anders niet zo spraakzame ouwe een toespraak probeerde te houden. De boot slingerde behoorlijk en op het natte gladde achterdek kostte het hem moeite om op de been te blijven. Zijn onvaste stem en de neerkletterende regen maakten het verhaal grotendeels onverstaanbaar. Ik kreeg er van mee dat de overledene ‘een beste kerel was geweest.’ Laat hem in vredesnaam de as nu uitstrooien, dacht ik. Gelukkig had hij dat zelf ook bedacht. Ondersteund door zijn drankmaat deed hij een poging om te strooien. Dat lukte maar deels, er kwam wat over zee verwaaiend grijs poeder uit de urn en toen stopte het. Hij begon de urn op en neer te schudden. Ik hoorde hem tegen zijn maat klagen. “V.. vedomme hij wil er niet uit.”

Vermoedelijk had de regen het goedje doen klonteren.

Terwijl de ouwe, onder het mompelen van wat krachtermen, tevergeefs met de urn stond te schudden, gebeurde er iets onverwachts.

Voor mij stond de vrouw van de tweede machinist, die onder een in de wind omgeklapte paraplu probeerde droog te blijven. Ze had me over haar schouder al eens aangekeken. Terwijl ik probeerde de as uit de urn te kijken en het zojuist gehoorde originele nieuwe woord ‘grafurk’ in mijn geheugen opsloeg, duwde ze haar billen naar achteren. Haar heupen gingen heen en weer tot ze vond wat ze zocht, ze stopte met mijn kruis tegen haar billen. Mijn eerste reactie was geschrokken achteruitgaan. Terwijl ik dat deed dacht ik, waarom niet? Ik stapte weer naar voren en drukte mijn kruis tegen haar kont.

De vrouw, Anja heette ze, had in de twee maanden die ze aan boord was, een zekere reputatie opgebouwd. Ze was niet knap, maar wel gezegend met rondingen en een goddelijk lijf en dat wist ze. Voordat we terug naar Europa voeren was Anja bij het zwembad voor een groot deel van de bemanning een trekpleister. Gehuld in een minuscule bikini lag ze uren achtereen bruin te bakken. De naam wentelteef was al eens gevallen. Ik had het zwembad met Anja zo veel mogelijk gemeden, drooggeilen op de vrouw van een collega, niets voor mij. Van de bewoner van de hut naast die van Anja en haar man hoorde ik een keer een opmerking over de vele en felle ruzies van het echtpaar. Aan tafel en aan de bar had ik gemerkt dat ze een grote mond had en grove taal niet schuwde. Niet mijn type, en ik schatte haar minstens vijf jaar ouder dan mijn tweeëndertig.

Maar op dat moment en op die plaats, maakte het me geen reet uit. De tering voor het zooitje, dacht ik en ik voerde de druk van mijn kruis Anja d’r gat op.

Ik zag dat de ouwe zijn poging tot het uitstrooien van de as gestaakt had. Over de schouder van Anja kijkend, zag ik hem vertwijfeld in de urn staren.

“Godsamme, wat een teringzooi,” hoorde ik hem zeggen. Gevolgd door een tot de hoofdmachinist gericht, “M, mm meester, kan jij niet wat gereedschap halen om die as er uit te peuren.”

“Geef mij die urn eens.”

De hoofdmachinist tuurde op zijn beurt in de urn. “Da’ wor niks. Het ding is van aluminium. Ik kan er beneden in de machinekamer wel een groot gat in boren.”

Mijn aandacht werd even afgeleid door mijn zich pik, die zich roerde. Ik schoof wat heen en weer en volde hoe Anja dat beantwoordde. Lekker, dacht ik.

Een nieuwe vloek van de ouwe maakte dat mijn aandacht van het aangename terugkeerde naar de ceremonie.

“G.. god.. . godsamme man. Ge’f die verdomde urn weer ens.”

Hij rukte de urn uit de handen van de hoofdmachinist. Ik zag hem de urn naar zijn gezicht brengen om opnieuw in de opening te staren.

“Tsjesus,” zei hij.

Ja, Jezus doe iets, dacht ik. Vandaag is het tenslotte je negentienhonderd vijfentachtigste verjaardag. Of het goddelijke voorzienigheid was of gewoon omdat de ouwe het zat was, weet ik niet. Maar met een grote armzwaai en “zo dat is opgeruimd,” verdween de urn in het zog van het schip.

“Kom meester, we hebben goddomme wel een borrel verdiend.” Ik was het van harte met hem eens.

Achter de kapitein aan verdween het gezelschap terug de warmte in. Het bilcontact werd verbroken. Achter Anja aan naar binnen lopend fluisterde ik in haar oor. “Over tien minuten in mijn hut.”

Ik trok droge kleren aan en vroeg me af of Anja zou komen. Misschien stormde er zo wel een boze echtgenoot binnen. Alhoewel, haar man liep de 4-8 wacht en was voorlopig in de machinekamer aan het werk.

Het duurde een kwartier en toen ging zonder kloppen de deur open. Anja, eveneens in droge kleren. Een vrij korte rok met een panty er onder en een strak truitje met decolleté. Kleding waar ze vaker in rond liep en die door sommige aan boord gewaardeerd werd en anderen de wenkbrauwen deed fronzen. Ik had niet nagedacht over een begroeting. Dat hoefde ook niet. Nadat ze naar binnen geglipt was, sloot ze snel de deur.

“Vond je het lekker net?”

En zonder op een antwoord te wachten. “Je stond zo triest te kijken dat ik dacht, die vent kan wel een opkikkertje gebruiken.”

Ik bedankte haar voor de opkikker en naar de deur lopend om die op slot te doen zei ik, “dat het naar meer smaakte”.

Het was geen liefde, het was niet romantisch, het was pure geiligheid wat ons dreef. Er nu jaren later aan terugdenkend waren we als stuurloze bootjes die op golven van opgekropte frustratie en geiligheid op elkaar botsten.

Als reactie op mijn opmerking, over naar meer smaken, stak ze haar billen naar achteren. Ik drukte net als aan dek mijn kruis tegen haar kont en sloeg mijn armen om haar heen om haar volle borsten vast te pakken. Ze wreef met haar billen heen en weer terwijl ik haar tieten vasthield. Ik trok haar truitje uit haar rok en schoof het omhoog. Het zelfde deed ik met haar bh, blote tieten wilde ik in mijn handen hebben. Ik wilde die halve bollen, waar ze zo mee pronkte, vasthouden. Niks liefkozen, geen tepelstrelingen, gewoon die stevige grote tieten in mijn handen en er in knijpen. Ik genoot en te meer toen ik haar prammen vergeleek met de borsten van mijn ex. Schriele tietjes had ze maar, dacht ik wraakzuchtig.

Anja bleek ongeduldig. Ze maakte zich los en draaide zich om. Geen inleidende kus, ze bukte zich om mijn broek los te maken. Mijn broek werd samen met mijn onderbroek omlaag gesleurd. Ze deed dat zo ruw dat de hele handel werd tegengehouden door mijn erectie. Pas toen ze mijn pik omhoog boog lukte het haar om mijn broek omlaag te sleuren. Ze greep mijn jongeheer vast en zei, “en nu wil ik een beurt en gewoon van voren.”

Vanaf dat ik wist dat we naar Rotterdam zouden gaan had ik me niet meer afgetrokken. Zaad sparen, voor de vrouw die me nu gedumpt had. Het zaad zat hoog. Doordat Anja mijn pik kneedde, ontsnapte er al wat vocht Ik probeerde het strakke rokje omlaag te trekken, dat lukte niet. Daarna probeerde ik de rok omhoog te stropen en dat ging maar een stukje. Anja kwam me te hulp. Ze liet mijn pik los en maakte een sluiting en een ritsje aan de zijkant los. Het rokje ging omlaag en ze schopte haar schoenen uit. Met mijn vingers in de band van haar panty stroopte ik het kledingstuk samen met een witte slip omlaag. Ik bukte me om de panty en slip helemaal uit te doen en zo kwam ik met mijn gezicht op kruishoogte. Ik zag een weelderige bos blonde haren en ze rook heerlijk naar vrouw. Als mijn pik al niet op maximale sterkte was geweest dan zou die daar zeker van gegroeid zijn.

Later in de tijd kwam dat gelul over mannen die geen twee dingen tegelijk kunnen doen. Onzin, terwijl ik met mijn voeten in de weer was om uit mijn broek en onderbroek te stappen stopte ik twee vingers in haar spleet en dacht ik na over hoe in haar zou neuken.

Ze was er duidelijk klaar voor. Zonder liefkozingen en voorspel liet ze zich naar achteren, naar mijn kooi drukken. Ze ging wijdbeens liggen en ik kroop tussen haar benen. Het richten van mijn pik deed Anja en terwijl ze een lange zucht liet gleed mijn pik naar binnen.

Tedere seks, rekening houden met elkaar, niets daarvan. Het was gewoon dierlijk neuken, op zoek naar bevrediging. Ik steunde op mijn handen en ramde. Mijn pik ging als een goed gesmeerde glimmende plunjer met soppende geluiden heen en weer in haar kut. Terwijl ik ramde kwam ze me met haar bekken tegemoet. We gingen zo te keer dat mijn heen en weer slingerende kloten tegen haar kont tikten. Elders op het schip klonk Bing Crosby, Jingle bells had toepasselijker geweest.

Ik dacht er niet aan om me in te houden. Als een heer wachten totdat ze klaar kwam, bleek ook niet nodig. Ze kreunde en stopte een punt van mijn kussen in haar mond. Ze beet op het kussen en schokkend kwam ze klaar. Ondanks het kussen ontsnapte er nog wat onderdrukt gegil. Na een paar laatste stoten ledigde ik mijn volle zak diep in haar grot. Jezus, wat een bevrijding was dat.

Half over haar heen liggend drong het tot me door dat "White Christmas" overgegaan was in Stille nacht, heilige nacht. Overspel met de vrouw van een collega, nee een heilige was ik niet. Ze bleef maar kort liggen. Gehaast stapte ze uit mijn kooi en ik bleef met mijn handen onder mijn hoofd toekijken. Ze trok haar bh weer omlaag om haar fraaie dikke tieten op te bergen. Het truitje ging omlaag en ze raapte de in elkaar verstrengelde slip en panty op. Ze stopte met aankleden en ik zag haar omlaag kijken en mijn onderbroek oprapen. Het was geen onbevlekte ontvangenis geweest. Mijn onderbroek gebruikte ze om haar poes en dijen af te vegen. Daarna maakte ze er een prop van en wierp die naar mijn hoofd. Net mis, ik keek zwijgend toe hoe ze zich verder aankleedde.

Toen ze klaar was, kwam ze naar me toe en ze bukte zich voor een kus op mijn mond. “Was lekker,” zei ze.

Ze ontsloot de deur en keek voorzichtig de gang in of de kust veilig was. Kennelijk was dat zo, ze glipte de deur uit. Mij alleen en in gedachten achterlatend. ‘In de mensen een welbehagen’, zo voelde het.

Voor de avondmaaltijd ging ik even aan dek om aan de benauwde warmte van de accommodatie te ontsnappen. Het regende niet meer. Starend in het donker zag ik in de verte de lichtjes van wat andere schepen. De bevrediging door de seks, Kerstmis en de brief maakten dat ik in een melancholieke stemming was. Ik twijfelde over het voortzetten van mijn zeemanscarrière. Alhoewel, dacht ik, voor langdurige relaties leek ik ook niet in de wieg gelegd. Zo kwam ik in gedachten bij Anja uit. De beurt, ook al was het kort, had me goed gedaan. Ik voelde geen spijt over het neuken met de vrouw van een collega. Net goed dacht ik, bedenkend dat ik hem eigenlijk een lul vond. Geen fraaie kerstgedachte, corrigeerde ik mezelf.

Iets later aan tafel zat Anja schuin tegenover me. Ze was druk in gesprek met een andere meevarende echtgenote naast haar. De conversatie in de messroom werd overheerst door de twee drinkebroers. Ik luisterde niet echt, behalve toen de ouwe me aansprak. “St.. St.. s.. Steef, ‘t was een goede pl.. plechtigheid he?”

“Ja,” antwoordde ik geheel naar waarheid, “het was een fraaie vertoning.”

Ik at snel door. Ik wilde naar bed om nog wat uurtjes slaap te pakken voor mijn nachtelijke 12-4 wacht begon. De hondenwacht, ik hield er van. Alleen met een roerganger op de brug en de rest van de boot, op de machinisten in de machinekamer na, in diepe rust. Ik wenste de aanwezigen een “welbekomen” en stond op. Voor ik me omdraaide ving ik Anja’s blik op. Ze glimlachte naar me.

Die heeft er duidelijk geen spijt van, dacht ik de messroom uitlopend. Wonder boven wonder viel ik snel in slaap en werd ik om kwart voor twaalf bij het porren uitgerust wakker. Later die nacht vanaf de brugvleugel naar de lichtjes op de Engelse kust starend dacht ik na over de voorgaande dag. De lekkere seks en eerste diepe droomloze slaap in dagen. De zegening van een lege zak, dacht ik.

Ik was die nacht met mijn hoofd niet goed bij mijn werk. Starend naar de radarbeelden van de schepen om ons heen dwaalden mijn gedachten af. Het is dat de roerganger me stoorde, “Steef ben je er nog, wakker blijven.” Een zin van vroeger spookte in mijn hoofd. Een zin die ik waarschijnlijk overgehouden had van mijn kortstondig bezoeken van de zondagschool. Mijn ouders hadden, in de familietraditie, een halfhartige poging gedaan door me naar de zondagschool te sturen. Het was geen succes en duurde maar een paar weken. Waarschijnlijk werd daar de kiem gelegd van mijn latere conclusie dat God en ik elkaar niets te vertellen hadden. -In de herberg was geen plaats.- Dat klopte niet, dacht ik. Er was plaats in haar herberg en ik werd bijzonder gastvrij ontvangen.

Het duurde drie dagen waarin ik Anja niet opzocht en ook niet ontweek. Als ik haar tegenkwam waren we alle twee beleefd en deden we of er niets gebeurd was.

Na een avondrondje aan dek ging ik terug de accommodatie in en daar liep ik bijna letterlijk de man van Anja tegen het lijf. Hij kwam net van wacht af en bood me aan om ‘gezellig’ bij Anja en hem een borreltje te komen drinken.

Tering, dacht ik, hoe red ik me hier uit?

Hij drong aan en halfslachtig ging ik akkoord met een enkel borreltje, omdat ik nog wat wilde slapen voordat mijn wacht begon. Ik volgde hem naar zijn hut. Toen ik achter hem aan naar binnen liep zag ik Anja’s verbaasde blik. Het was duidelijk een opwelling van hem geweest.

“Ik heb Steef meegenomen voor een borreltje. Die arme man zit in de shit en kan wel een opkikkertje en gezelschap gebruiken.” Lul, dacht ik.

“Ik ga even douchen, schenk jij hem vast wat in?”

Weg was hij. Anja en ik keken elkaar verbaasd aan.

“Ik wilde dit niet, maar hij bleef aandringen.”

“Geef niet,” zei ze “alle gezelschap is welkom. Ik word er gek van om het grootste deel van de dag alleen te zijn.”

“Vermoedt hij iets?” Fluisterde ik.

Ze schudde nee. “Daar is hij veel te zelf ingenomen voor.”

We slaagden er in om het bij ‘koetjes en kalfjes’ gebabbel te houden, tot haar man terug kwam.

Hij stak direct van wal door over mijn ex en de verbroken relatie te beginnen.

“Trek het je niet aan joh, er lopen genoeg lekkere wijven rond. Zoals jij, he Anja?” Ik ving een boze blik van Anja op. Onze volgende bestemming met de lading uit Liverpool was Lissabon en daarna zou de boot bij Piraeus in dok gaan. Dat maakte dat hij begon uit te wijden over, zoals hij het noemde. “De Griekse wijven. In zijn vrijgezellentijd had hij… en dan op zijn Grieks, he,” zei hij met een vette knipoog. Terwijl hij doorging over Griekse wijven met grote bossen haar dacht ik na over dat op zijn Grieks. Wilde ze daarom zo nadrukkelijk van voren met me vrijen?

“Heeft ze een ander?” Viste hij verder.

Naar waarheid vertelde ik dat ze het alleen zijn zat was.

“Je mot er ook meenemen man. Lekker je wijffie in de buurt en dan regelmatig de zaak doorspoelen. He schat?”

“Verveel jij je niet aan boord?” Vroeg ik aan Anja. Voordat ze kon antwoorden reageerde haar man al. “Ik hou haar goed bezig.”

Ik bedankte om mijn glas te laten bijvullen, wat hem niet hinderde om voor zich zelf een tweede glas whisky in te schenken.

Na een half uurtje luisteren naar zijn verhalen had ik mijn glas leeg en mijn buik vol. Ik bedankte het echtpaar voor de gezelligheid en vertrok.

“Saaie vent,” hoorde ik hem mompelen toen ik de deur achter me dichttrok.

De dag daarop, op oudejaarsdag, kwam er bericht dat ik in Lissabon afgelost zou worden. Ik twijfelde, wilde ik wel naar huis? Ik was de boot en haar bemanning zat, maar thuis had ik ook niets te zoeken. Ik stuurde een bericht naar de rederij dat ik aan boord wilde blijven. Binnen een uur was er bericht terug. Ze waren onverbiddelijk. Alles was geregeld, ik werd afgelost.

"Geniet van uw verlof", stond er onder.

De daarop volgende nacht, dronk ik na mijn wacht nog een pilsje met de derde machinist, die dezelfde wachten als ik draaide. Ik lag net in mijn kooi en had het licht uitgedaan toen de deur van mijn hut open ging. Een gestalte glipte naar binnen.

“Ssttt,” hoorde ik.

Anja! Ik knipte het lampje boven mijn kooi aan en daar stond Anja in een badjas.

“Ik hoorde dat je morgen van boord gaat en ik kom nog even afscheid nemen.”

Ze deed haar badjas uit en stond daar in haar volle glorie met haar heerlijke rondingen. Weer sloeg ik vals aan het vergelijken, waarom was ik ooit op een gratenbak gevallen? Ik sloeg de deken terug en ze stapte naast me in bed. Ze rook fris naar zeep toen ik haar kuste. De vorige keer was het een ontlading van geile lust geweest. Die keer werd het een minnespel. Ze kuste me terug in een lange geile tongzoen. Ik had de gewoonte om alleen in een onderbroek te slapen en tijdens het tongen ging haar hand op onderzoek uit. Ze voelde hoe het kopje van mijn jongeheer boven de band van mijn onderbroek uitpuilde. Ze verbrak de kus en keek naar beneden.

“Zo jij hebt er zin in.”

“Jij ook,” zei ik na met mijn vingers over haar natte spleet gestreken te hebben. Ze verraste me door half overeind te komen en mijn onderbroek uit te trekken. Ze boog haar hoofd en proefde even aan mijn eikel. Oh god, dacht ik, hier wil ik meer van. Om dat te bereiken drukte ik haar zachtjes op haar rug en ik draaide me om haar poes te kussen. Toen ik met mijn gezicht bij haar geile natte kut kwam werd de lucht van zeep vervangen door de lucht van zinnelijkheid. Uit gewoonte met mijn vriendin of geur conditionering volgens Pavlov? Zonder er bij na te denken drukte ik mijn lippen op haar openstaande pruim en proefde haar vrouwelijkheid. Pas op het moment dat ik met mijn tong in haar spleet wilde gaan zeiden mijn hersens, “ho”. Wacht even, een vreemde vrouw, misschien heeft haar man er net zijn kwakkie in geloosd. Ik tilde mijn lippen van haar pruim.

“Toe ga door, dan zal ik je pijpen.”

Ik aarzelde, ik kon toch moeilijk zeggen dat ik geen trek had om de sperma van haar man uit haar kut te likken. Ze merkte mijn aarzeling en zei, “hij likt me nooit meer en al sinds ik aan boord ben wil hij alleen nog maar in mijn kont. Hij zegt dat het voor hem lekkerder is, omdat ik daar strakker ben.”

“En jij dan?” Vroeg ik.

“Ik vinger me klaar.” Ze lachte schamper. “Als we pas niet lekker gewoon geneukt hadden, dan was ik me weer maagd gaan voelen.”

Wat een zak dacht ik en ik boog me weer naar haar poes. Met mijn lippen op haar pruim ging ik in 69 houding op haar liggen. Ik wachtte met likken tot ze haar lippen om mijn pik sloot. Haar tong likte mijn eikel en mijn tong vond haar kittelaar. Even nog trok ze haar mond terug om “ja vooruit, lik me klaar,” te zeggen. Daarna nam ze mijn tampeloeres weer in haar warme mond en begon ze me te pijpen. Ik beantwoordde dat door haar kittelaar te likken. Ze pijpte geweldig. Dat die lul van een poepstamper dat niet weet te waarderen, dacht ik. Wat mij betreft kon ze zo doorgaan, tot het randje en dan er overheen. Gewoon lekker spuiten in haar pijpbekkie. Steunend op mijn ellebogen en met mijn voeten op de hoge rand van mijn kooi had ik mijn gewicht van haar afgehaald. Dat gaf me de ruimte om in haar mond heen en weer te stoten, ondertussen doorlikkend alsof mijn leven er van afhing. Ik hoorde haar zachtjes kreunen en voelde de veranderende beweging van haar mond om mijn pik. Ik herinnerde me hoe ze vorige keer in het kussen gebeten had om haar gegil te smoren. Nu zit er een flinke prop in haar mond, dacht ik, genietend van het gegorgel om mijn pik. Haar bekken begon te schokken en ik voelde mijn zaad komen. Ja, en nu in de roos, dacht ik. Helaas deed ze daar niet aan mee. Op het laatste moment opende ze haar mond en slaagde ze er in om haar hoofd weg te draaien. Shit mijn kussen, dacht ik al spuitend.

Later naast haar liggend zag ik sperma op haar wang zitten. Dat moet ik wel tegen haar zeggen voordat ze weg gaat. Die gedachte verdween toen ze in mijn kruis tastte.

“Zit er nog leven in dat ding?”

Ik dacht, als je zo doorgaat wel, en liet mijn pik voor zich zelf spreken. Mijn gedachten dwaalden even af "opstanding uit de dood", had dat niet met Pasen te maken? Kerstmis was nog maar net voorbij. Mijn gedachtegang werd verstoord door.

“Ik wil die grote geile knuppel weer in mijn kutje voelen.”

Zo expliciet had mijn ex vriendin het nooit verwoord. Preutse trut was het eigenlijk, dacht ik. Een vrouw met een weelderig lichaam die de zaken bij hun naam noemde. Ik werd er alleen maar geiler van. De grote geile knuppel had er duidelijk weer zin in en ik wilde op haar kruipen.

“Nee,” zei ze, “nu wil ik boven.”

Prima dacht ik en ik was nieuwsgierig naar wat ze van plan was. Op mijn rug liggend keek ik toe hoe ze zich over mijn pik liet zakken. Ze bleek sterker in haar benen dan ik had verwacht. Ze wipte op mijn pik op en weer. Godnondeju, wat lekker. Vanaf dat moment werd het mijn favoriete standje. Ik hielp haar een beetje door haar borsten vast te pakken en met haar dikke tieten in mijn hand haar beweging te ondersteunen.

Toen ze zachtjes begon te kreunen keek ik naar haar gezicht en zag ik de opdrogende klodder sperma weer. Ik liet haar borsten los en veegde met een vinger de klodder van haar wang. Afvegen aan het beddengoed? Het leek me een beter idee om mijn vinger voor haar open hangende mond te houden. Ze hapte toe en begon al kreunend op mijn vinger te sabbelen. Ze werkte zich naar een orgasme en gelukkig kon ik het uitstellen.

Van achteren, dat hadden we nog niet gedaan. Helaas, ze viel niet te vermurwen, ook niet toen ik haar verzekerde dat ik uit haar kontgat zou blijven.

“Schiet op,” zei ze, “Ik wil nu gewoon recht op en neer geneukt worden en ik wil het kunnen zien.”

We neukten met lange grote halen. Op haar rug liggend tilde ze haar hoofd zo ver mogelijk op om mijn pik heen en weer te zien gaan en om me zachtjes aan te moedigen. Ik hield geen rekening meer met haar en dat hoefde ook niet. Terwijl ik me naar een tweede zaadlozing stootte zag ik haar opnieuw een kussenpunt in haar mond proppen om haar gegil te smoren.

Later naast elkaar liggend bedankte ze me, dat ik eerder mijn vinger in haar mond gestopt had. “Dat was lief van je. Ik kom lekkerder klaar als ik iets in mijn mond heb en dan gil ik niet zo hard.”

Een dag later, op de kade met mijn koffers naar een wachtende taxi zeulend, stopte ik even en keek ik om naar de boot. Achter een raam zag ik een blond vrouwenhoofd en een zwaaiende hand. Ik zwaaide terug.

Mijn besluit stond vast ik ging op zoek naar een baan aan de wal.

Met Anja hield ik contact. Een paar maanden later scheidde ze van haar man. We zochten elkaar nog een paar keer op. De seks was goed, ik miste wel de spanning van aan boord. Betrapt kunnen worden geeft seks blijkbaar een extra dimensie.

Anja vond een nieuwe liefde, hertrouwde en wat restte waren de kerstkaarten.

Tinus Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?



De gluurder en de heksDE GLUURDER EN DE HEKS

Posted by My 4Fingers Fri, January 05, 2018 11:49:27

DE GLUURDER EN DE HEKS

Het was kwart over tien ‘s avonds en het motregende toen Hond eindelijk besloot om te gaan kakken. In de berm van een nieuwe weg met tijdelijke bestrating en recht tegenover een paar nieuwbouw woningen. Het was niet de meest ideale plaats, maar ook geen reden voor een poepzakje vond Hans. Terwijl Hond er de tijd voor nam, wachtte Hans weggedoken in de kraag van zijn jas. Een “Prrrr” geluid deed Hans zijn hoofd in de richting van het geluid draaien. Het bleek een omlaag zakkend rolluik te zijn. Hans zag hoe voor een raam op de verdieping van de dichtstbijzijnde woning een rolluik langzaam omlaag ratelde. Achter het raam zag hij bij het spaarzame licht van de straatverlichting een vrouw met ontbloot bovenlichaam. Het was niet het blote bovenlichaam dat maakte dat hij bleef kijken, het was het vreemde effect van het dalende rolluik dat haar langzaam aan het gezicht onttrok.

Oei, dacht Babette, dat was niet handig. Ik had beter eerst het rolluik kunnen laten zakken. Nou ja, alles was nog nieuw voor haar in deze woning en wie loopt er nu ‘s avonds laat naar slaapkamerramen te gluren. Rare vent, in plaats van zich om te draaien, bleef hij kijken. Hij kwam haar bekend voor, ze had hem vaker in het dorp gezien. Nou ja, dacht ze, voor mijn borsten hoef ik me niet te schamen. Alhoewel, haar ex had gekozen voor een tien jaar jongere vrouw met aanzienlijk grotere borsten. En een dikke reet, die laatste gedachte beurde haar even op. Naar de badkamer lopend vroeg ze zich tevergeefs af waarom ze was blijven staan, ze had zich toch ook snel om kunnen draaien.

Die avond in bed dacht Hans aan de vrouw voor het raam. Ze moest hem wel gezien hebben. Hij had haar wel eens zien hardlopen in de buurt van het dorp. Slanke vrouw, niet onaardig om te zien, maar wel een flinke neus. Hij drukte de gedachte weg. Seks had hij afgezworen na het plotseling overlijden van Mia zes maanden terug. Hij dacht aan Mia en hoe het kunnen zijn. Ze hadden, toen hij zestig werd, beiden hun banen opgezegd om te gaan rentenieren. Met hun huis vrij, hun spaargeld en opgebouwde pensioenrechten konden ze gaan genieten. Meer vrije tijd, meer tijd voor elkaar, samen de dingen doen waar ze nooit aan toegekomen waren. Toen, zo maar van de een op de andere dag, was ze er niet meer. Wat restte waren herinneringen, foto’s en de scherven van hun plannen. Gelukkig leken de kinderen na de eerste maanden van verdriet hun leven weer op de rit te hebben. Hans vergat het voorval, tot hij een paar dagen later op zijn avondwandeling door Hond meegetrokken werd. De straat met de nieuwbouw in. Doorlopen en niet omhoog kijken, dacht hij.

Babette had besloten die avond bijtijds naar bed te gaan. Ze liep haar slaapkamer in en deed het licht aan. Ze zag het zwarte gat van het raam en liep naar de schakelaar van het rolluik. Nieuwsgierig drukte ze nog even haar hoofd tegen de ruit om naar buiten te kijken. Verrek, daar heb je hem weer. Ze zag de gluurder van laatst met zijn hondje aan komen lopen. Hij hield schijnheilig zijn hoofd omlaag naar de straat gebogen. Die kijkt nog wel op, dacht ze en ze gaf toe aan een impuls. Ze trok haar blouse uit en drukte haar gezicht tegen de ruit. Ja, hij keek omhoog. Snel haakte ze haar bh los en toen reikte ze naar de knop van het rolluik. Ze bleef staan, terwijl het rolluik langzaam zakte. Zo, dacht ze, opa de gluurder heeft nu waar voor zijn geld, zal hij zo oma lastig gaan vallen?

Even later in bed, kreeg ze spijt en ze vroeg zich af wat haar in vredesnaam bezielde. Vrouw van zesenveertig, moeder, succesvol. Behalve in haar huwelijk, schoot het door haar hoofd. Leuke baan als HR manager en een lieve studerende dochter. Waar kwam nu die neiging tot exhibitionisme vandaan?

Daar ging mijn goede voornemen om niet omhoog te kijken dacht Hans. Het leek wel of ze wachtte tot ik langs kwam. De vorige keer kon het per ongeluk zijn, maar nu met het licht aan leek het wel opzet. Waarom doet ze zoiets?

Later in bed dacht hij weer aan de blote vrouw en hij voelde een erectie opkomen. Verdorie, dacht hij, dit wil ik niet, zo kan ik niet slapen. Hij besloot om te gaan lezen tot het zakte. Het hielp niet en het kostte hem veel moeite om in slaap te komen. Met de gedachte, morgen maar eens ouderwets trainen zodat ik flink moe wordt, viel hij eindelijk in slaap.

De volgende dag moest hij regelmatig aan de vrouw voor het raam denken. ‘Mannen denken gemiddeld negentien maal per dag aan seks’, had hij pas ergens gelezen. Daar was ik mooi van af, dacht hij, geen onrust meer in mijn kop. Door dat stomme mens was het weer terug. Ze doet het met opzet en omdat ze publiek wil, zal ze het krijgen. Hij besloot om die avond Hond weer in het nieuwbouwstraatje uit te laten. Misschien moest hij maar gaan applaudisseren op straat?

Babette dacht die dag een paar maal aan de gluurder en haar reactie op zijn gegluur. Tussen twee gesprekken met sollicitanten in besloot ze, dat als hij die avond weer kwam gluren, ze hem waar voor zijn geld zou geven. Ze zou die oude viezerik eens goed gek maken.

Die avond bracht ze eerst haar slaapkamer in orde. Schemerlamp aan en het Ikea krukje uit de keuken voor het raam. Ze was al weer op weg naar beneden toen er een idee in haar opkwam. Haar roze lingeriesetje, ze had het impulsief gekocht toen ze dacht dat haar huwelijk nog te redden viel. Stomme doos, dacht ze. Dit werd de derde keer dat ze het aantrok. Ze werkte tot een uur of tien achter haar laptop en deed toen in de woonkamer het licht uit om naar buiten te kijken.

Een kwartier later zag ze de ouwe met zijn hondje aankomen. Ze ging snel naar boven en klom op het Ikeatrapje zodat ook haar onderlichaam zichtbaar was. Ze knoopte eerst haar blouse los en wierp die naar achteren op het bed. Zou hij kijken? Even met mijn neus tegen de ruit? Nee, niet doen, dat bederft het effect. Ze maakte haar broek los en liet die langzaam zakken en stapte er uit. Zo sukkel, dacht ze, terwijl ze haar bh loshaakte en liet vallen. Ze tastte naar het knopje van het rolluik en terwijl het rolluik zakte drukte ze haar borsten tegen het glas. Ze voelde haar tepels tegen het koude glas verstijven.

Een exhibitionist, dacht Hans, terug naar huis lopend. Ze doet het echt expres. Hij had van exhibitionisme gehoord en er over gelezen, maar meegemaakt had hij het nog nooit. Zal ze op een trapje gestaan hebben? Even dacht hij nog dat ze ook haar slipje zou uittrekken. Ze leek wel een lokkende sirene. Nee, meer een heks, besloot hij aan haar forse neus denkend. Hij dacht er over om het tegen zijn trainingsmaten te vertellen? Toch maar niet, besloot hij. Hij hoorde het Bas de brave schoolmeester al zeggen, “waarom loop je ‘s avonds naar slaapkamerramen te kijken?”

Haar harde tepels brachten Babette op een idee. Dan maar zelf, het was tijd voor de spiegel. Uit haar nachtkastje pakte ze een handspiegel. De antieke spiegel met de zilveren lijst had ze ooit van de moeder van haar ex gehad. Ze had de spiegel in de scheiding gehouden en nu was het haar beste vriend. Vroeger had het zien van haar vagina haar nooit veel gedaan. Pas na de scheiding was ze masturberend op het idee gekomen zich zelf daarbij te bekijken. Daarbij had ze ook een nieuwe functionaliteit voor het handsvat ontdekt.

Voordat ze in slaap viel dacht ze na over het kopen van een speeltje. Tegen het einde van haar huwelijk, toen de seks minder werd, had ze het al eens overwogen. En sinds ze de spiegel was gaan gebruiken, vroeg ze zich af hoe het zou zijn met een dildo met ribbels of met een vibrator. Terugdenkend aan haar mislukte experiment met de tandenborstel moest ze in zich zelf lachen. Bij het terugzetten van de borstel in de houder had ze gezien dat ze de borstel van haar man gebruikt had.

In bed kwam Hans opnieuw moeilijk in slaap. De leestherapie werkte niet. Het beeld van de vrouw met haar borsten tegen het raam bleef door zijn hoofd spoken. In zich zelf vloekend over die tering-heks, gooide hij het dekbed van zich af om de hand aan zich zelf te slaan. Na afloop had hij spijt, hij zag het als ontrouw aan Mia. Het had wel geholpen, want denkend aan Mia viel hij in slaap.

De volgende morgen nam Hans een besluit; niet meer drooggeilen op de heks. Jammer voor Hond maar vanaf nu andere routes.

Babette nam ook een besluit. Stoppen, maar ‘s avonds zo rond tien uur wel stiekem naar buiten kijken of die ouwe vent weer kwam gluren.

Ze betrapte zich er op dat ze teleurgesteld was toen de gluurder de volgende dag en ook de dag er na niet kwam opdagen. Stomme doos, zei ze tot zich zelf. Wat wil je dan? Verder gaan met het opgeilen van een vreemde oude vent. Er kwamen tranen in haar ogen. Of toch maar, zoals Jeanne haar geadviseerd had, inschrijven op een datingsite. Zo alleen verder gaan, maakte haar gek. Gelukkig kwam Petra zaterdag eindelijk weer een weekend naar huis. Die gedachte maakte haar helemaal aan het huilen. Dit was ook Petra’s huis niet. Hun huis was aan de andere kant van het dorp, waar die klootzak nu met zijn gore slet woonde. Gelukkig voor Petra, kwam de scheiding pas toen ze al in Leiden een kamer had gevonden.

Zaterdagmorgen besloot Babette een rondje te gaan hardlopen. De laatste weken was er weinig van gekomen en Petra kwam toch pas na de middag. Ze besloot het sporthorloge dat Petra bij haar had laten liggen om te doen. Net buiten het dorp in het kastanje laantje begon het horloge te piepen. Het lukte haar niet om al lopend het vervelende piepje uit te zetten. Stilstaand de diverse knopjes uitproberend hielp ook niet. Ze liep naar een bankje en ging zitten.

Onder de kastanjebomen liep Hans met Hond. Netjes in het gras tot Hond zijn behoefte gedaan had. Terwijl Hond snuffelde en moeilijk kon besluiten wat nu de meest geschikte plek voor een drol was, zag Hans de heks aan komen hollen. Ze stopte en rommelde met iets aan haar pols en ging zitten. Stomme wijven, dacht Hans, zonder allerlei attributen kunnen ze niet eens meer een rondje trimmen. Er kwam een idee in hem op. Een heerlijk gemeen, vilein idee. Hij trok Hond mee en liep naar het bankje.

“Goedemorgen”, zei hij. “Mag ik naast u komen zitten?”

Ze keek verrast op.

Hij stak zijn hand uit. “Ik ken u van gezicht,” zei hij met een valse grijns. “Hans Dekker”.

Hij genoot van haar aarzeling en hoe ze rood werd toen ze haar hand uitstak.

“Babette de Vries, heu… Ik bedoel Babette Stevens.” Stomme trut, dacht ze, je heet al maanden geen de Vries meer.

“Ik zag u pas in een van de nieuwbouwhuizen. Mooi uitzicht hebt u daar. Ik hoop voor u dat er geen huizen voor gebouwd worden.”

Babette, normaal behoorlijk ad rem, was even sprakeloos. Klootzak, dacht ze. Ze besloot om een neutraal antwoord te geven.

“Ja, ik woon daar net en ik heb u ‘s avonds wel eens zien wandelen met uw hond. U laat hem toch niet bij mij voor de deur op straat poepen.”

Hij begon te lachen. “Neen, hoor altijd netjes in de berm en nooit waar kinderen spelen. Als ik zo de hond uitlaat, dan kom ik soms op verassende plekken.”

Niet reageren, besloot ze.

Het horloge was al lang opgehouden met piepen en ze begon het weer om te doen.

“Mooi sporthorloge, is er iets mis mee?”

Veilig neutraal onderwerp, dacht Babette en ze antwoordde. “Het is van mijn dochter en ik wilde het uitproberen. Tijdens het lopen begon het ineens te piepen.”

“Oh, dan denk ik dat ik weet wat er aan de hand was. Ik ken die horloges, sommige clubgenoten van me gebruiken ze. Uw dochter heeft waarschijnlijk een alarm op haar hartslag ingesteld. Mag ik eens kijken?”

Ze gaf hem het horloge.

Hij rommelde er wat mee. “Ik zie het al, ingesteld op een alarm bij 155. Hoe oud bent u?”

“Zesenveertig,” zei ze.

“Dan hebt u flink doorgelopen om uw hartslag zo omhoog te krijgen. Of hebt u onderweg iets spannends gezien, waarvan uw hartslag omhoog ging?”

Wat een zak, dacht ze. “Ik moet verder,” ze griste het horloge uit zijn hand, deed het om en begon te lopen.

Inwendig lachend keek Hans haar na en hij bewonderde haar, in strak lycra gehulde, billen. Lekker kontje heeft ze wel, de heks.

Hij is nog lelijk ook, dacht Babette onder het hollen. Kale kop en grote oren. Hij lijkt wel een trol. Wat zal die ouwe zak met sport hebben, dat hij van sporthorloges weet? Als ik hem met zijn hondje zie sjokken dan oogt het niet echt sportief.

Hans had zaterdagavond een feestje en kreeg zondagavond bezoek, de lange avondwandelingen met Hond schoten er bij in.

Babette, met haar dochter op bezoek kwam er niet toe om de trol, zoals ze hem nu in gedachten noemde, verder te pesten.

Maandagavond, Hans twijfelde niet. Hij was nieuwsgierig of de heks na hun ontmoeting nog verder zou gaan en zo ja hoe ver.

Babette kwam maandagavond bij het opruimen van het schone wasgoed een string van haar dochter tegen. Verdorie, dacht ze eerst nog, ze zou toch de was goed uitzoeken. Toen ze de string wilde opbergen kwam ze op een idee, -de trol-.

Haar voorbereiding die avond bestond uit het tegen tienen klaar zetten van het Ikeakrukje, uitkleden en de string aandoen. Ze had nog nooit eerder zo’n ding gedragen en ze voelde zich geil worden. Gadverdamme, stomme muts, dacht ze, het slipje van je dochter. Ze hield het toch aan.

De schemerlamp verplaatste ze, zodat ze van achteren aangelicht zou worden. Licht uit en met haar neus tegen de ruit wachten. Het was fris op de slaapkamer en rillend dacht ze, ik hoop dat hij opschiet. Ze zag hem komen en ze zag hem omhoog kijken. Schemerlamp aan en in alleen de string klom ze op het krukje. Ze draaide een rondje voordat ze op het knopje drukte om het rolluik te sluiten. Zo Trol, dan kan je straks lekker met je trollenpiemeltje spelen. Zal hij gezien hebben dat mijn tepels vooruit priemden? Jammer dat het van de kou kwam, dacht ze. Ze trok een kamerjas aan, zette haar laptop aan en ging op zoek naar aanbiedingen van speeltjes.

In gedachten verzonken liep Hans naar huis. Zo dat was het dan, de avondshow. Alle huizen in het rijtje woningen waren inmiddels bewoond, het ontbrak er nog maar aan dat hij gezien en herkend zou worden. Hitsige Hans, de gluurder. Hij kon al invullen hoe er gekletst zou worden. Stoppen? Ja, maar niet zonder wraak. Er kwam een plan in hem op.

De volgende avond nam Hans na het eten een douche, hij poetste zijn tanden en trok een schone onderbroek aan. Zeven uur, het tijdstip waarop collectanten vaak aanbellen, leek hem een geschikt moment. Met, “nee, nu niet,” werd Hond terug naar zijn mand verwezen. Hij wandelde naar het nieuwbouwwijkje en belde aan bij de heks.

Babette had net de afwasmachine gevuld toen de bel ging. Door het matglas van de voordeur zag ze een mannengestalte. Niets vermoedend en nieuwsgierig opende ze de deur.

“Goedenavond, mag ik even binnenkomen?”

De trol! Schrok Babette. Ze was zo verbouwereerd dat ze zich liet overdonderen.

“Ik wil je wat laten zien” en hij liep zo langs haar heen de gang in.

“Ho, wat ga je doen?”

Doorlopend naar de kamer, zei hij, “ik wil je laten zien wat jouw gedoe voor het raam met me doet en dat kan ik niet op straat doen. Ik beloof dat ik je met geen vinger aanraak.”

Achter hem aanlopend dacht ze koortsachtig na. De politie bellen; gillen in de hoop dat de buren thuis waren en het zouden horen? Hoe redde ze zich hieruit?

Ongevraagd ging hij zitten.

“Ik ben gekomen om je te laten zien dat je gedoe voor het raam me niet onberoerd laat.”

“Je hoeft toch niet te gluren!”

“Daar heb je gelijk in en jij hoeft toch niet bij een toevallig omhoog kijkende voorbijganger je tieten te laten zien.”

Au, dacht Babette, die is raak.

“Wil je de gordijnen sluiten?”

Hij zag haar aarzeling en herhaalde zijn eerdere uitspraak. “Ik raak je met geen vinger aan.”

Angstig en ook geïntrigeerd sloot Babette de gordijnen.

Hans kleedde zich, alsof het om een bezoek aan een dokter ging, op zijn gemak uit. Eerst zijn jas, toen zijn schoenen, zijn sokken, zijn broek, zijn trui, zijn T-shirt en als laatste zijn onderbroek.

Babette keek toe en zag van onder de kleren een gespierd en afgetraind lijf te voorschijn komen. Onwillekeurig vergeleek ze de trol met haar ex met zijn buikje. Geboeid bleef ze kijken hoe hij zijn onderbroek uittrok en een flinke hangende slurf onthulde.

Hij ging zitten en zei, “zo ga je gang.”

En als ik het niet doe? Dacht ze. Laat hem de pest krijgen. Ze bleef staan en keek hem aan. Hij haalde zijn schouders op en bleef zitten.

Ik moet hem kwijt, dacht ze en ze begon haar blouse open te knopen. Ze zag hem grijnzen. Lul! Ze gooide haar blouse op de bank en trok haar broek uit. Geen string en niet bijzonder pikant, gewoon degelijk ondergoed zag Hans. Het wond hem nog niet op.

De bh ging uit en werd kwaad op de bank gesmeten.

“Zie je het goed, vieze gluurder?”

Ja, dacht Hans, zonder antwoord te geven. Ik zie het goed en nu van dichterbij. Niets bijzonders, gewoon een paar niet al te grote borsten en ze hangen een beetje. Hij voelde dat zijn pik die mening niet helemaal deelde.

Babette kon het niet laten om even nieuwsgierig naar het kruis van de trol te kijken. Er zit leven in dacht ze. Zo lang hij zijn poten maar thuishoudt en niet op mijn vloer morst. Ze trok haar slipje uit om een stoppelige onderbuik te onthullen. Ze wreef met haar vingers over de stoppels. Vroeger hield ik het beter bij, waarom eigenlijk?

Dat gebaar met die vingers dat deed het hem. Zijn pik was al flink gegroeid bij het zien van de geschoren kut van de heks. Mia had zich nooit onthaard, ze had af en toe de grootste overdaad afgeknipt en hetzelfde deed ze bij hem. Hoe zou dat voelen, met mijn vingers over dat stoppelveld en over die grote uitstekende schaamlippen? Zijn pik was groot, dik en hard geworden en priemde schuin naar boven. Echt een trollenpik, dacht Babette. Veel te groot voor zo’n kleine man. Het lijkt wel een... knoestige knuppel. Ze voelde dat haar tepels verstijfden en dat ze nat werd. Gadver, dacht ze, stomme muts, het is een ouwe vent.

Hans keek tevreden naar beneden naar zijn kruis. En nu? Hij onderdrukte de neiging om op te staan en ging wat meer wijdbeens zitten. Zo nu ben ik ook een exhibitionist, rustig afwachten wat de heks gaat doen.

Over wat Babette daarna deed, daar heeft ze later veel over nagedacht. Het was iets dat ze nooit met anderen zou delen. Ze stapte op de zittende trol af en ze stak haar hand uit.

Hans keek toe en dacht, zo heks, hoever durf je te gaan?

Ver, naar het bleek, ze pakte ongevraagd zijn pik vast en kneep er in.

Voor Hans een signaal om op te staan zodat ze er beter bij kon. Opstaan? Ze hield vast en het leek wel of hij aan zijn pik overeind getrokken werd. Ze begon zijn voorhuid op en neer te bewegen. Hans probeerde oogcontact met haar te krijgen, maar haar blik bleef op zijn pik gericht. Hij overwoog opnieuw om met zijn vingers het stoppelveld te verkennen en met zijn wijsvinger tussen die grote uitstekende schaamlippen te gaan. Niet doen, dacht hij, laat haar er maar om vragen.

Babette zag wat vocht uit de pik van de trol komen en ze wist dat ze zelf ook nat was. Met de pik in haar ene hand veegde ze met de vingers van haar andere hand over haar spleet. Ik sop, dacht ze, wat nu? Ik wil die knuppel in me, maar ik wil niet met hem vrijen. Van achteren? Toen ze getrouwd was had ze er een hekel aan gehad. Ze had een paar jaar terug haar man verteld dat ze van achteren genomen worden vernederend vond en het daarna altijd geweigerd. Nu leek het een goede oplossing. Die dikke grote pik in haar, zonder afgeleid te worden door die lelijke trollenkop. Ze liet zijn pik los en stapte naar de salontafel. Ze boog zich met haar handen op de tafel leunend voorover. Op een commanderen toon zei ze, “kom.”

Hans genoot toen ze hem aftrok. Veel beter dan het eigen handwerk. Nog even, dacht hij en toen liet de heks zijn pik los. Wat een rotstreek, dacht hij teleurgesteld, toen ze zich omkeerde. Tot de naar hem toegekeerde kont hem duidelijk maakte wat er van hem verwacht werd. Dat ze begon te commanderen nam hij maar voor lief, hij maakte het zelf wel uit. Hij bukte zich om het gebodene te inspecteren. Er schoot hem nog even een oud spreekwoord door het hoofd, ‘een gegeven paard moet je nooit in de bek kijken’. Hij staarde naar haar lokkende pruim en haar kontgaatje en wat hij zag beviel hem prima. Haar lichtjes openstaande pruim lonkte en ze rook naar vrouw. Met moeite onderdrukte hij opnieuw de neiging om zijn vingers in haar spleet te steken. Hij zag dat ze nat was en wilde het voelen. Niet met je vingers aanraken, zei hij tegen zich zelf.

Hij ging tussen haar benen staan en drukte zonder zijn handen te gebruiken zijn eikel tegen haar gleuf. Nog niet erin, dacht hij, eerst even plagen.

Wat doet hij er lang over, dacht Babette. Ze keek over haar schouder en zag hoe hij zich bukte om naar haar kont te kijken. Schiet op, dacht ze. Ze zag hem weer overeind komen en ze voelde zijn pik tegen haar kut drukken. Ja, nu doorgaan, dacht ze. Ze nam het initiatief en drukte naar achteren.

Hans voelde hoe hij naar binnen gleed. Zo, dacht hij, die is nat. Het lijkt wel of ik naar binnen gezogen wordt. Hij begon direct hard te rammen. Met Mia was hij altijd een tactvolle geduldige minnaar geweest. Een minnaar die in alles rekening hield met zijn partner. Bij de heks vond hij dat nodig. Gewoon lekker neuken en klaarkomen. Heen en weer in die natte spleet en zijn ballen tegen haar billen laten tikken. Even overwoog hij nog om haar tieten vast te pakken, maar dat zou zijn ritme en de lange halen verstoord hebben, plus dat hij gezegd had, dat hij haar met geen vinger aan zou raken.

Barbara voelde hoe hij haar vulde. Ze voelde dat hij hard in haar stootte. Ze moest zich schrap zetten om niet verder over de salontafel geduwd te worden. Lul, dacht ze nog even, kan het niet rustiger. Die gedachte verdween door het genot. Ze pikte zijn ritme op en begon tegendruk te geven. Nu moet hij mijn borsten vastpakken dacht ze, zonder het uit te spreken. Ze realiseerde zich dat het ruwe seks was en dat het goed voelde. Ze werd hard geneukt en het was lekker.

Ze voelde hoe zijn kloten tegen haar kont tikten en ze voelde haar hart bonzen. Een warme gloed trok van haar benen omhoog door haar lichaam. Oh god, ik kom, dacht ze, terwijl haar bekken samentrok. In haar onderbuik ontplofte een genotsvuurwerk en dat golfde vanuit haar buik door haar lichaam. Het was alsof ze even buiten zich zelf trad en zag hoe hij zijn knuppel in haar ramde, ze zag zich zelf met een verwrongen gezicht schreeuwen. Het heerlijke gevoel ebde weg en ze voelde dat ze slap in haar benen werd. Met de grootst mogelijke moeite en geholpen door dat apparaat in haar, bleef ze staan.

Hij ramde door en ze voelde een nieuwe golf opkomen. Er volgde een nieuwe explosie van en een nieuwe nog heftiger schokgolf trok door haar heen en daarna was er even niets. Nadat het gevoel weggeëbd was werd ze zich bewust dat ze op haar buik over de salontafel heen lag en dat ze pijn haar knieën had.

Hans dacht maar aan een ding en dat was neuken. Met lange grote halen in die zompige kut heen en weer, op weg naar de bevrijding door een orgasme. Hij hoorde en voelde hoe de heks kwam. Ja! Schreeuw maar, dacht hij. Als je maar blijft staan, ik moet nog een paar stoten. Hij ramde door en voelde zijn zaad opkomen. Ze gilde en zakte onderuit over het tafeltje heen. Hij volgde haar met zijn pik zo diep mogelijk in haar spleet. Boven op haar liggend spoot hij zich in haar leeg en hij genoot van de ontlading toen zijn zaad er uit spoot.

Het duurde even tot hij bij zinnen kwam en zich realiseerde in wat voor houding ze terecht waren gekomen. Voorzichtig ging hij van haar af en voelde hoe zijn slap wordende pik uit haar glibberde. Hij keek naar beneden en dacht, goed gedaan jochie.

Hij aarzelde of hij haar overeind zou helpen. Hulp bleek niet nodig, de heks kwam op eigen kracht van het tafeltje af. Ze draaide zich om en keek naar hem met een blik die hij niet kon peilen.

Nou ja, dacht hij. Ze is heftig klaar gekomen, daar hoeft ze niet over te klagen. De heks negerend keek hij zoekend rond naar iets om zijn pik mee af te vegen toen ze zei, “kleed je maar aan, je mag wel gaan.” Ze raapte haar kleren op en liep de kamer uit. Hij hoorde haar de trap naar boven oplopen.

Voor hij zich aankleedde, liep Hans naar het keukenblok om een stuk van een keukenrol te scheuren. Hij veegde zijn pik af. Hij zag geen prullenbak en liet het stuk papier daarom maar in de gootsteen vallen. Met verende tred en met zich zelf ingenomen liep hij naar huis. Lekker geneukt en zo de heks letterlijk genaaid. Hij dacht aan Mia, haar nagedachtenis was hiermee niet bezoedeld. Het was gewoon wraak en een sanitaire daad. Beter dan een natte droom en veel lekkerder dan een potje rukken.

Babette wachtte tot ze de voordeur dicht hoorde slaan. Vanuit haar donkere slaapkamer keek ze hem met tranen in haar ogen na. Hij keek niet om of omhoog. Ze voelde iets glibberen op haar dijen. Douchen, dacht ze. Ze voelde zich vreemd. Ze had een heftig orgasme gehad. Veel beter dan wanneer ze zich klaar vingerde en toch voelde ze zich verdrietig. Waarom had ze het zover laten komen. Ze keek wel een slet! Wat als ze hem weer in het dorp zou tegenkomen?

De volgende dag op haar werk dwaalde de aandacht van Babette af en dacht ze aan de vorige avond. Ze wist niet goed te duiden wat haar overkomen was. De seks was heerlijk geweest en toch twijfelde ze. Was het slecht wat ze gedaan had? Naarmate ze er langer over nadacht voelde het slecht gevoel... goed. Ze was in jaren niet zo heftig klaar gekomen. De laatste jaren was dat alleen maar gelukt door hard te werken, bij haar ex was ze meestal maar mee gaan vingeren. In gedachten vergeleek ze dat klaarkomen met de climaxen van de vorige avond. Vingerend was het alsof ze eerst zwoegend een steile berg moest beklimmen om dan even op de top te kunnen zijn. Gisteren was het een overgave aan genot geweest met als climax de zinderende explosies en het daarop volgende gevoel van extase. Geen spaarzaam momentje op de top, maar vuurwerk en dan het gevoel dat ze buiten haar lichaam trad. Verdorie, dacht ze, ik zit hier achter mijn bureau te soppen en ik moet zo naar het management overleg.

In de dagen die volgden ging Hans niet meer terug naar de nieuwbouwwijk. Hij zou haar best nog eens willen neuken, maar drooggeilen voor haar raam? Dat nooit meer. Hij dacht na over manieren om weer met haar in contact te komen. Gewoon nogmaals aanbellen? Wat als ze niet opendeed of de deur gelijk weer dicht gooide? Hij kwam er niet uit en besloot het te laten rusten. Als de ‘nood’ hoog werd kwam er misschien wel een oplossing.

Babette dwong zich om ‘s avonds niet naar buiten te kijken. Ze koesterde de herinnering aan het genot en ze probeerde te vergeten dat ze zich aangeboden had. Overdag lukte dat aardig, echter ‘s avonds in bed kwam ze moeilijk in slaap. Ze draaide en woelde en zich zelf helpend vond ze niet de heftige bevrediging die ze zocht.

Een paar dagen na het bezoek van de trol nam ze ‘s avonds een besluit. Ze ging een dildo bestellen. Gewoon zelf doen, dan had ze geen kerel nodig. Ze zocht op Internet en er ging een wereld voor haar open. Na een half uur met rode konen zoeken, merkte ze dat ze met haar hand naar kruis ging. Nee, niet hier in de kamer, zei ze streng tegen zich zelf. Ondanks dat het zoeken haar opwond, vond ze niet wat ze zocht. Ze ging naar haar slaapkamer, trok haar broek en slipje uit en ging op bed liggen. Ze probeerde iets geils in haar hoofd te halen en dat lukte niet. In haar gedachten zag ze rubberen dildo ’s, glazen kunstpenissen, oppompbare exemplaren, gladde dingen, apparaten met ribbels, het hele spectrum. Het werkte niet, de opwinding die ze achter haar laptop gevoeld had was weggeëbd. Ze dacht terug aan de seks met de trol en voor haar ogen zag ze zijn knoestige knuppel, zoals ze het geval in gedachten was gaan noemen. Het werkte wonderwel, ze voelde zich weer nat worden en ze begon te vingeren. Het was lekker... maar het was het net niet. Ze stopte en kleedde zich weer aan. Ze trok haar jas aan, haalde haar fiets uit de schuur en vertrok.

Hans kwam terug de straat in van zijn avondrondje met Hond. Voor hem zag hij een vrouw met een fiets aan de hand tuinpaden oplopen en op naamplaatjes bij de voordeuren kijken.

“Zoekt u iets?” Vroeg hij vriendelijk.

Gelijk dat hij het gezegd had, herkende hij haar. Verrek de heks!

Ze draaide zich naar hem toe en hij zag dat ze schrok.

Verdorie, dacht Barbara, ik had het anders bedoeld. Aanbellen en hem overrompelen, net zoals hij bij mij deed. Ze herpakte zich.

“Fijn dat ik tref, ik wil met je praten. Ik wist dat je hier in de buurt woonde maar niet welk huis.”

Komt ze zich beklagen? Dacht Hans, die haar kwaad zag kijken. Hij nodigde haar uit om binnen te komen. Binnen zag hij haar nieuwsgierig rondkijken. Hij vroeg haar of ze iets wilde drinken en of ze haar jas wilde uittrekken. Ze wilde een glas wijn, ze trok haar jas uit en ging zitten. Het inschenken gaf Hans de gelegenheid om na te denken over een openingszin.

“Wat kan ik voor je doen?”

Het bleek een inkopper voor Barbara.

“Je uitkleden.”

He, dacht Hans, waarom kijkt ze dan kwaad?

“Toen je bij mij in je blote kont stond, heb ik het niet goed kunnen bekijken en jij hebt al zo vaak naar mij gegluurd.”

Gegluurd, dacht Hans. Mens je bood je op een presenteerblaadje aan. Geen discussie, neuken is neuken, besloot hij.

Rekening houdend met de buurt sloot hij eerst de gordijnen voor hij zich begon uit te kleden. Het idee van weer neuken maakte dat zijn pik al stijf werd voordat hij zijn kleren uit had.

Barbara keek toe en zag de zwelling in zijn onderbroek toen hij zijn broek uittrok.

Geile ouwe trol, dacht ze en ze kwam van haar stoel om zijn onderbroek omlaag te trekken. Zijn stijve pik kwam te voorschijn en zag er uit, zoals ze zich herinnerde: groot, knoestig en een beetje krom. Ze volgde met een vinger een dikke blauwe gezwollen ader en voelde zijn hartslag. Ja, dacht ze levend vlees en geen koud glas of een naar rubber stinkend geval. Heel even overwoog ze om het gevaarte in haar mond te nemen. Nee, dacht ze, ik moet eerst de trol zo ver krijgen dat hij me likt. De dikke pik vastklemmend zei ze, “je mag me uitkleden.”

Zo, dacht Hans, die komt duidelijk niet voor de gezelligheid of mijn sprankelende conversatie. De gretigheid waarmee ze zijn pik tevoorschijn had gehaald en had vastgepakt, bevestigde zijn idee dat ze alleen maar in zijn pik geïnteresseerd was. Even leek het of ze met haar hoofd omlaag zou toehappen. Ja, dacht hij, pijp me maar heks. Helaas, ze tilde haar hoofd weer op. Misschien een volgende keer? Uitkleden? Ze zei “je mag” en sprak het uit als een opdracht. Hij aarzelde.

“Vooruit kleed me uit, ik wil die knuppel in me voelen.” Dat was voldoende aanmoediging. Terwijl ze afwisselend met haar rechter of linkerhand zijn pik vast bleef houden kleedde hij haar uit. Met haar tieten ontbloot stopte hij om haar borsten vast te pakken en haar tepels te gaan strelen. De vorige keer had hij dat deel van haar anatomie verwaarloosd en nu kreeg hij de kans niet.

“Vooruit, trek mijn broek uit.”

Nou ja, dacht Hans, dan geen voorspel, je kan het krijgen zoals je het hebben wil.

Wilde die vent in eens romantisch gaan doen met knuffelen en zo. Daar was ze niet van gediend. Gelukkig begreep hij daarna direct wat ze wilde. Hij stroopte haar broek en slipje omlaag en tilde haar met zijn handen onder haar billen op. Ze moest haar benen wel om hem heen slaan. Zo droeg hij haar naar de bank om haar met haar billen op de leuning te planten. Hij had de hoogte goed ingeschat en drukte zijn knoest zo naar binnen. Ze voelde hoe ze opgevuld werd.

“Helemaal er in,” commandeerde ze.

Die aanmoediging had Hans niet nodig. Hij hield haar kont vast en perste zijn pik zo ver als hij kon in haar. Ze was er duidelijk klaar voor, hij voelde geen weerstand. Als Gods woord in een ouderling, dacht Hans en hij begon te stoten.

Het voelde weer goed. Als hij zo door ging zou ze snel komen en ze wilde nog wat uitstel. Ze miste nu ook handen die haar borsten koesterden. Ik moet de regie terug dacht ze. Ze duwde hem weg en zei, “ga eens op je rug liggen.”

Verdorie, dacht Hans, ik ben net zo lekker bezig. Hij pakte een kussen van de bank en ging met het kussen onder zijn hoofd op de parketvloer liggen. Ze stapte over hem heen en liet zich in een hurkstand zakken. Ze pakte zijn pik vast, richtte en liet zich er over heen zakken. Oei, dacht Hans, dit wordt nog lekkerder dan zelf rammen. Hij genoot van het geile schouwspel en het gevoel in zijn pik toen ze zich er over heen liet zakken. Ze begon hem te berijden. Hans tilde zijn hoofd op en keek hoe zijn natte pik in haar op en neer gaande kut verdween. Als een plunjer, dacht hij. Ze stoorde hem in zijn overpeinzing, op commanderende toon klonk het, “nu wil ik dat je mijn borsten vastpakt en verwent.”

Zolang ze maar door wipt dacht Hans en hij pakte haar op en neer zwaaiende tieten vast om ze zachtjes te kneden. Terwijl ze zich kreunend naar een orgasme werkte pakte hij haar tepels tussen duim en wijsvinger vast. Toen hij merkte dat ze ging komen kneep hij hard in haar tepels. Krijsend kwam ze klaar. Zo, dacht Hans, dit moet op straat hoorbaar zijn.

Babette kwam schokkend, gillend en nat klaar. Het duurde even voor ze kon denken en toen was haar eerste gedachte, Jezus! Ze voelde dat ze met haar bovenlichaam voorover op hem beland was. Terwijl ze langzaam bij zinnen kwam en haar hoofd optilde zag ze hem grijnzen.

“Welkom terug op aarde.”

Hij werkte zich onder haar uit en hielp haar overeind. Daarna leidde hij haar naar de bank en liet haar op haar rug liggen. Hij kwam op haar liggen en drukte die heerlijke knuppel weer in haar. Hij begon rustig te stoten en ze voelde een nieuw orgasme opkomen. Ze kon niet anders dan opnieuw gillen toen ze aan zijn schokkende bewegingen merkte dat hij zich in haar leegde.

Een paar minuten later ging hij voorzichtig van haar af. Babette bleef liggen en zag hem naar de keuken lopen en terugkomen met een keukenhanddoek. Zachtjes veegde hij haar onderlichaam droog. Hij is zorgzaam, dacht ze.

“Voor de bekleding van de bank,” zei hij.

Zwijgend kleedden ze zich aan. Ze zag hem zijn mond openen en sluiten, alsof hij iets had willen zeggen.

Hans vond het na zijn kwakkie geloosd te hebben een vreemde vertoning, er was geen voorspel geweest en nu ook geen knuffelende after-seks. Ze negeerden elkaar bij het aankleden. Ze zag er na de seks kwetsbaar uit.

Aangekleed en zonder iets te zeggen liep Babette naar de deur van de gang. Hij haastte zich achter haar aan en hield de deur voor haar open. Met de knop van de voordeur in haar hand keek ze om.

“Daag,” zei hij.

Impulsief reageerde ze. Ze liet de knop van de deur los en stapte naar hem toe.

Ze kuste hem kort op zijn lippen, “dank je wel.”

Verbouwereerd keek Hans haar na. De heks ontdooit, dacht hij. Tijd om naar bed te gaan. In de keuken kriebelde hij Hond achter zijn oren. “Bedankt ouwe, dat je rustig in je mand gebleven bent.”

Op de fiets naar huis voelde Barbara een schrijnend gevoel in haar kruis. Zijn we zo te keer gegaan? Hans heeft een heerlijke knots voor zo’n oude vent. Hé? Ze realiseerde zich dat ze hem in gedachten Hans genoemd had en geen Trol of Gluurder.

Er gingen wat dagen voorbij waarin Babette de neiging bedwong om weer op bezoek te gaan. Zijn beurt, besloot ze, ik ga me niet nog een keer op een presenteerblaadje aanbieden.

Hans wilde wel. De seks had hem goed gedaan en als hij er aan terug dacht voelde hij hoe zijn pik stijf werd. Hij dacht vaak aan Mia en hij worstelde met het idee dat hij zo haar nagedachtenis bedroog. Mia had weleens, zonder voor hem duidelijke aanleiding, gezegd dat als zij er niet meer zou zijn hij een nieuwe vrouw moest zoeken. Hij had het toen weggelachen en “hou op met die stomme onzin,” gezegd.

Het duurde vijf dagen voordat Hans ‘s avonds douchte, zich schoor en in schoon ondergoed gestoken op de fiets stapte. Hij belde aan en bijna direct werd er open gedaan.

“Dat duurde lang,” zei ze toen ze opzij ging om hem binnen te laten. Ze sloot de deur achter hem en ze kuste hem op zijn lippen. Even aarzelde Hans en toen kuste hij haar vol overgave terug.

“Huiskamer of slaapkamer?” Vroeg ze. Met de seks op de parketvloer in gedachten antwoordde hij “slaapkamer.” Boven in haar slaapkamer sloot ze eerst het rolluik.

“Dat geluid ken ik,” zei hij. Fronsend keek ze hem aan, ze wilde niet aan haar shows herinnerd worden. “Door dat geluid werd die eerste avond mijn aandacht getrokken en toen keek ik naar boven.”

“Sstt,” zei ze “straks gaan we praten. Eerst wil ik die grote geile knuppel van je weer zien.” Ze reikte naar zijn broek en begon die los te maken. Voor Hans het sein om haar uit te kleden. Met haar borsten bloot stopte ze.

“Wil je ze kussen?” Hans kuste ze, hij nam er zo veel mogelijk van in zijn mond en hij zorgde met zijn lippen dat haar tepels verstijfden. “Hm… lekker, zei ze, nu ik.”

Hans dacht dat ze zijn tepels bedoelde en trok snel zijn hemd over zijn hoofd. Ze bleek een ander plan te hebben. Ze trok zijn broek en slip samen omlaag en hielp hem met het uittrekken. Ze knielde voor hem op de vloer en ze pakte zijn pik met twee handen vast. “Al dagen denk ik aan die grote knoestige knuppel van je en vroeg ik me af...,” ze maakte de zin niet af. Ze opende haar lippen en sloot ze om zijn eikel. Hans genoot er van om te zien hoe zijn eikel in haar mond verdween en hoe haar tong langs zijn eikel streek. Het leek of zijn pik nog meer opzwol. Hij legde zijn handen op haar achterhoofd en drukte zo nog meer van haar mond over zijn pik heen. Wel halverwege dacht hij en hij zag en voelde hoe het likken van zijn eikel overging in een pijpend schuiven van haar lippen over zijn schacht. Oei! Dacht hij, als ze zo doorgaat dan kom ik. Een zelfde gedachte had Babette ook, ze stopte met pijpen en trok tegen de druk van zijn handen in haar hoofd terug.

“Dus zo smaakt een trollenknuppel.”

Trollenknuppel? Waar haalt ze dat vandaan. Hans dacht er niet verder over na. Hij hielp haar uit haar broek en slipje en zag dat het stoppelveldje getransformeerd was in een gladde grazige weide. Hij duwde haar zachtjes met haar rug op bed en haar benen buitenboord. Op zijn beurt ging hij op zijn knieën en hij boog zijn hoofd voor een kus op haar gladde poes. Hij proefde haar zilte natheid. Hm…, dat is lang geleden, dacht hij terwijl hij met zijn tong haar kittelaar opzocht.

Laat hem alsjeblieft zijn tong daar houden dacht Babette, die wat overeind kwam om haar handen op zijn hoofd te leggen en zo te zorgen dat hij bleef likken. Helaas had Hans een ander plan, na een minuutje likken maakte hij uit het gekreun van Babette op dat ze tegen een orgasme aanzat. Tijd voor andere actie. Hij trok zijn hoofd terug en veegde nadrukkelijk met zijn hand over zijn mond. “Heksensap! Heb je een spiegel?”

Teleurgesteld dat hij gestopt was en verwonderd over zijn vraag pakte Babette de handspiegel uit haar nachtkastje.

“Trollenknuppel, noemde je het net. Ik ga je laten zien hoe die trollenknuppel in je geile snee verdwijnt. Leun eens voorover en hou dan de spiegel tussen je benen.”

Babette aarzelde geen moment. Ze leunde voorover tegen de muur en zakte wat door haar knieën. Ze voelde hoe hij achter haar kwam staan en dat hij zijn pik tegen haar kut plaatste.

“Stop even, ik wil eerst de spiegel goed hebben”. Ze experimenteerde wat met de spiegel en zag zijn glimmende paarse eikel tegen haar schaamlippen drukken.

“Ja nu, langzaam.”

Heel rustig drukte Hans zijn pik naar binnen. Hij hoorde Babette zuchten terwijl hij naar binnen gleed.

“Oh god, dit is geil, nu stoten.”

Een paar stoten lang keek ze nog in de spiegel, tot ze het niet meer kon houden. Ze voelde dat ze ging komen, haar kruis gloeide, ze voelde nattigheid over haar dijen druipen. Haar benen werden slap, de spiegel liet ze op de grond vallen om met twee handen steun te zoeken tegen de muur. Hans drukte zich zo ver mogelijk naar binnen en voelde dat ze wankelde. Met zijn armen om haar heen hield hij haar overeind terwijl hij in haar kut spoot. Door Hans naar het bed geholpen kwam Babette langzaam bij zinnen. Ze streek met haar hand over haar onderbuik en dijen, “ik moet douchen.” Daarna verraste ze zich zelf.

“Ga je mee samen douchen?”

Even twijfelde Hans. De seks was prima, maar werd hij zo niet te intiem met haar? Ze douchten samen en daar bleef het niet bij. Babette nam het initiatief door Hans in te zepen en Hans beloonde dat initiatief. Later aangekleed bij Babette in de huiskamer met een glas wijn vroeg hij haar, hoe ze op trollenknuppel was gekomen.

Hoe leg ik dat uit, dacht ze en bood aan nog eens in te schenken. Hans liet zich niet afleiden en drong aan. Zo kwamen ze op een wederzijdse uitleg over een gluurder, een heks en een trol.

Vrijdagmiddag drie weken later. Babette kijkt op haar horloge. Verdorie pas drie uur. Ze had Hans overgehaald om wat klusjes in haar huis te doen. Als ik nu eens een uur vrij neem en eerder naar huis ga? Dan kan ik Hans verrassen en hem de deur uitwerken voordat Petra thuis komt.

Tinus Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?



WINTERNIMFENWINTERNIMFEN

Posted by My 4Fingers Wed, November 29, 2017 11:52:51

WINTERNIMFEN

Klaas werd wakker met een onbestemd gevoel. Het was een thuiswerkdag en hij had een stemming die het best omschreven kon worden als een relstemming. Het zal wel door het gebrek aan seks komen, dacht hij, het was verdomme al weer drie weken geleden. Het was maar goed dat hij die dag thuis werkte, straks maar eens een filmpje kijken en de druk van de ketel halen.

Na om zeven uur begonnen te zijn met het afhandelen van een overvloed aan e-mail, waarschuwde tegen negenen zijn knorrende maag dat hij nog niet ontbeten had. Zijn dagelijkse ergernis moment had hij al gehad, de achterstand in e-mail was weggewerkt. Na het verwijderen van troep en waarom vallen zij mij hier mee lastig berichten bleef er gelukkig maar weinig over.

Hij besloot zichzelf te trakteren op een korte wandeling en luxe broodjes. Op naar het winkelcentrum. Weggedoken in zijn kraag, trotseerde hij het waterkoude decemberweer met wind en druilerige regen. Er was, behalve een paar zich haastende bakfietsouders en hondenuitlaters, geen kip op straat en vreemd genoeg kwamen zijn gedachten op seks. Het is wel erg met me, dacht hij. Wordt het geen tijd voor een nieuwe vastere relatie?

Boven de ingang van het overdekte winkelcentrum hing een groot nieuw bord. Klaas las de tekst en moest lachen. De een of andere zot had verzonnen dat Stadshaege nog niet gek genoeg was voor een winkelcentrum, in een wijk die tien jaar eerder nog grasland was. Het heette nu “De Mall of Holland”. Tik van de malle molen, dacht Klaas en grinnikend liep hij naar binnen.

De winkels waren net bezig te openen en op het centrale plein werd iets ingericht met winterversieringen. Zijn aandacht werd getrokken door twee... Ja, wat waren het eigenlijk? Ze droegen ouderwetse kleding. Een soort van kuitbroek, de oude naam drollenvanger schoot hem te binnen, gestreepte overhemden zonder boordje en een colbert dat oogde als op foto’s van lang geleden. Beiden hadden een pet op, met daaronder half lang bruin haar. De gezichten waren wit met donkere vlekken. Mannen of vrouwen? Vroeg hij zich af. De grootste van de twee had de billen van een vrouw en ja het leek wel of ze borsten had, maar dan waren ze strak weggebonden en het colbert viel erg ruim. De kleinste had een meer jongensachtig figuur, hoewel het gezicht vrouwelijke trekken had.

Nieuwsgierig liep hij naar het tweetal toe om ze beter op te nemen.

“Mijnheer, kan ik iets voor u doen?” Vroeg de kleinste.

Man, vrouw? In ieder geval duidelijk een verdraaide stem. Hij aarzelde even.

“Kunnen we u ergens mee helpen?” De grootste had zich ook naar hem toegekeerd.

“Eheu, ik ben nieuwsgierig. Wie zijn jullie en wat gaan jullie hier doen?”

“We zijn winternimfen,” zeiden ze lachend in koor.

“He?”

“Ja, we zijn ras- en gender neutrale nimfen.”

Terwijl twee mannen in werkkleding doorgingen met het opbouwen van een podium en een decor kreeg hij uitleg. De voorzitter van de winkeliersvereniging had iets nieuws verzonnen. Geen gedoe meer over de kleur van Piet; over een roomse geestelijke of een door Coca Cola uitgevonden kerstman. In plaats daarvan een winterviering met seksloze nimfen in kleding uit de jaren ‘30.

In antwoord op zijn vraag, waarom de jaren ‘30, vertelde de wezens dat ze dat ook niet helemaal duidelijk was. Het had iets te maken met de toen al lang afgeschafte slavernij en zo. Er schoot hem nog iets te binnen van massale werkeloosheid, uitgebuite arbeiders en koloniale onderdrukking. Dat repliek slikte hij maar in. Hij was veel meer geïnteresseerd in het ras loze en gender neutrale van deze zogezegde nimfen.

“Zijn jullie dan "hetten", onzijdig?”

Ze knikten. Het idee intrigeerde Klaas en het zette hem aan het denken.

“Maar dan kunnen jullie je niet voortplanten en dan sterft jullie soort uit.”

De grootste van de twee schudde meewarig het hoofd. ”Nee hoor, we zijn hermafrodiet.”

Hermafrodiet, tweeslachtigheid had hij altijd met slijmerige slakken geassocieerd. Zelfs goed bereid, niet zijn favoriete diersoort. Deze twee wezens hadden niets van slakken. Het tegendeel, ze waren op een vreemde manier aantrekkelijk. Zijn overpeinzing werd gestoord door de kleinste. “We kunnen zowel man als vrouw zijn.”

Als ze op dat moment niet gestoord waren dan was hij erop doorgegaan. Er kwam een wat geagiteerd ogende man in pak aanlopen. “Hup mensen, opschieten. De winkels zijn al open.”

“De baas,” fluisterde de grootste.

Impulsief gaf Klaas de grootste zijn kaartje. “Als jullie hier klaar zijn, dan wil ik graag verder praten. Ik woon dichtbij, mijn adres staat op het kaartje.”

Later die dag. Klaas was opgegaan in zijn werk en zijn spontane uitnodiging was hij vergeten. Tot de deurbel klonk. Wie zal... hij herinnerde zich de nimfen. Benieuwd of ze het waren liep hij naar de deur. Door het matglas waren twee gestalten zichtbaar. Bij het openen van de deur klonk het tweestemmig. “Hallo, daar zijn we dan.”

“Kom binnen,” hij ging opzij staan om ze langs te laten. Ze stapten naar binnen, de grootste voorop, zeulend met een grote weekendtas. Tot zijn verassing drukte het wezen een kus op zijn lippen. “Ik ben Sneeuw.” En het liep verder. De kleinste volgde en ging op de tenen staan om hem eveneens op de mond te kussen. “Vlok,” zei het wezen en het liep achter Sneeuw aan verder naar binnen.

Ze gingen naast elkaar op de bank zitten en hij bood ze iets te drinken aan. Ze bleven, met een glas wijn voor zich, hem glimlachend vragend aankijken. Hij was duidelijk aan zet.

“Ras neutraal” begon Klaas, naar hun geschminkte gezichten kijkend. “Zijn jullie dan een nieuw neutraal ras of een mengeling van alle rassen?”

Sneeuw, met duidelijk Europese trekken en grijsblauwe ogen keek Vlok aan. Het viel hem nu op dat de bruinogige Vlok, onder de laag schmink, iets Aziatisch had. Indonesisch bloed? Vlok dacht duidelijk even na, hij zag een rimpel in het voorhoofd verschijnen.

“Rassen zijn er alleen in de menselijke geest,” doceerde het. “Mensen planten zich over de hele wereld onderling voort, we vormen dus één soort.”

Daar moest hij even op kauwen, het leek hem prima verwoord. Het voortplanten over de hele wereld deed hem in ieder geval aan zijn laatste vakantie denken. Met dat binnenpretje in gedachten, vroeg hij verder.

“Maar, eh… genderneutraal, zijn jullie dan seksloos?” Ze keken elkaar aan en begonnen te lachen.

“Ik bedoel, hebben jullie ook vrouwelijke of mannelijke uiterlijke sekskenmerken?”

Het was Sneeuw die daarop antwoordde. “Natuurlijk hebben we die en we kunnen ze afhankelijk van het geslacht en de voorkeur van onze partner inzetten. Het wezen zag Klaas denken en zei. “Kijk maar, neem bij voorbeeld onze monden, die zijn heel onzijdig.”

Sneeuw boog het hoofd naar Vlok en ze begonnen elkaar gepassioneerd te tongen. Ze hielden hun ogen open en Vlok keek naar Klaas om zijn blik te vangen. Hij vond het een erotiserend schouwspel en voelde dat zijn Klaasje er op reageerde. Vlok zag dat hij zijn jongeheer een zetje gaf voor wat meer ruimte in zijn broek. De kus werd afgebroken en Vlok zei, “Je hebt nu duidelijk last van een bekneld zittend mannelijk geslachtskenmerk. Geef het toch meer ruimte.”

Waarom niet, dacht Klaas, hij maakte zijn broek los en schoof die samen met zijn slip omlaag.

“Zie je,” zei Sneeuw, “je reageert goed op twee neutrale monden.”

Ja, dacht Klaas, dit is allemaal heel veelbelovend, maar stel je voor dat een van de twee een man is. Op die onthutsende gedachte reageerde zijn pik direct. Van een pik werd het een plasser, Klaasje liet zijn kopje hangen.

“Wat gebeurt er?” Reageerde Vlok.

Klaas bekende dat hij moeite had met het idee van seks met een mannelijk wezen.

Ze lachten hem uit. Sneeuw lachte het hardst en zei. “En met onzijdige types zoals ons niet? Jij bent een rare. Weet je wat, sluit je ogen eens.”

Vertrouwend op de vrouwelijkheid van het tweetal gaf hij zich over door zijn ogen te sluiten. Hij voelde strelende handen die van zijn plasser weer een pik maakten. Hij voelde vochtige lippen op zijn mond en op zijn pik. Een klein spits tongetje streelde zijn tong en een andere tong cirkelde om zijn eikel. Hij was geen gelovig mens, maar als hij het was geweest dan zou hij de grote vader in de hemel bedankt hebben. Het was niet gewoon lekker, het was goddelijk lekker. De mond om zijn pik werd teruggetrokken, net toen hij teleurgesteld zijn ogen wilde openen bleek dat ze gewisseld hadden. In zijn mond voelde hij een dikkere tong en hij voelde hoe een mond zich om zijn pik sloot. Geen cirkelende beweging met een tong dit keer, maar lippen die over zijn schacht schoven. Hij voelde hoe zijn pik heel ver in een warme zachte mond opgenomen werd. Met een tong diep in zijn keel en lippen die vederlicht over zijn pik heen en weer schoven voelde hij zijn zaad als het ware opborrelen. Als een vulkaan die druk opbouwt voor een knallende eruptie. Het wezen dat hem pijpte voelde of proefde de naderende uitbarsting. De heerlijke lippen verdwenen. Teleurgesteld opende Klaas zijn ogen en zag hoe Vlok het hoofd uit zijn schoot optilde. Vlok likte de lippen af en lachte naar hem.

“Nu de tepels,” zei Sneeuw. Tepels zijn genderneutraal in hun gevoeligheid. Hè? Dacht Klaas. Hij had wel eens vriendinnen gehad die aan zijn tepels zaten of er op knabbelden. Hij had het nooit fijn gevonden en het leidde enorm af van de hoofdzaak.

“Trek je shirt eens uit.”

Terwijl Klaas zijn shirt uittrok zag hij dat Vlok het colbertje begon uit te trekken. Nieuwsgierig keek Klaas toe en hij besloot om zijn broek en de boxer die nog op mijn knieën hingen uit te trekken. Ondanks het gender neutrale geleuter wist hij zeker dat Vlok een vrouw was en hij was benieuwd hoe ze er in haar nakie uit zou zien. Het overhemd werd losgeknoopt en een wit hemd werd zichtbaar.

"Wacht even,” Sneeuw bemoeide zich er mee. We kunnen zijn vlaggenmast als seinpaal gebruiken en zo zijn gender neutraliteit testen.

Wat een onzin, dacht Klaas, in het hemd van Vlok zag hij duidelijk de aftekening van kleine borsten en tepels. Vlok trok het hemd over het hoofd en een vrouwelijk bovenlichaam werd onthuld. Een tenger licht getint bovenlichaam met heel kleine puntige borsten en geil makende grote donkere tepels.

“Het sein staat op veilig,” merkte Sneeuw op. Alsof Klaas dat niet voelde.

Vlek zag Klaas naar haar borsten staren en ze omcirkelde met duim en wijsvinger een van de kleine borsten. “Toe maar,” nodigde ze uit. Klaas stapte naar Vlok toe, boog zijn hoofd en nam een van de tepels tussen zijn lippen. Hij voelde hoe de tepel verstijfde. Een sturende hand op zijn achterhoofd zorgde dat hij het verwennen van de tepel even volhield. Tot Vlok zijn hoofd losliet en zei, “en nu ik.” Denkend aan zijn vorige ervaringen zei hij, “hoeft niet hoor.”

“Hm…, klonk het naast hem, het kopje gaat hangen. Test eens verder Vlok.”

Vlok boog haar hoofd en likte een van de tepels van Klaas. Gevoelig maar niet te. Ze verplaatste haar tong naar de andere kant en ze beroerde de tepel voorzichtig met haar lippen. Dat voelde goed en zelfs toen ze er heel zachtjes in beet was het op een vreemde manier lekker.

Na zo met zijn tepels gespeeld te hebben begon Vlok zich verder uit te kleden. De schoenen uit en de ouderwetse broek uit. Een neutrale boxershort werd zichtbaar. De short zakte en een rond vrouwelijk buikje werd zichtbaar. Ze schoof de short langzaam verder omlaag, een bosje donker kroezend haar onthullend. Klaas zijn seinpaal steigerde.

Ze draaide zich naar Sneeuw, daarbij Klaas haar geile ronde billen tonend.

“Nu jij Sneeuw,” zei ze en ze begon het colbertje van Sneeuw los te knopen.

Met het colbert van Sneeuw uit begon Klaas te twijfelen over zijn eerdere aanname van het geslacht van Sneeuw. Hij voelde hoe de standvastigheid van zijn seinpaal afnam. Had hij getongd met een man en had een man zijn pik in de mond gehad?

Sneeuw was verder gegaan met uitkleden en Klaas zag een bleke blote haarloze torso. Niet echt mannelijk, maar zeker niet vrouwelijk en borsten, zoals mollige mannen die hebben. Gadver… dacht hij en zo dacht zijn pik er ook over. Die leek zich bijna terug te trekken.

Sneeuw zag zijn verschrompelende trots en begon te grinniken. “Kijk Vlok, hij is geschrokken.”

“Arm ding,” zei ze zonder een poging tot reanimatie te ondernemen.

De broek ging omlaag samen met de onderbroek. Klaas droomde regelmatig over seks, dit was geen droom, dit was een nachtmerrie! Een slappe blote puistige kale buik was zichtbaar geworden, met onder die buik een vreemd uitziende naar voren priemende piemel. Hoewel hij niets met piemels had bekeek hij het ding met extra aandacht. Het was een lang bleek dun geval, net een witte pier.

“Kijk eens,” zei Vlok, “wat een lieverd he?”

“Shit,” dacht Klaas, “waar ben ik in terecht gekomen?”

“Nu hebben we een vagina, twee penissen, drie monden en drie anussen beschikbaar,” zei Vlek.

Ja, en? Dacht Klaas.

“Anussen zijn ook gender neutraal,” merkte Sneeuw op.

Hel leek of Sneeuw met zijn heen en weer zwaaiende witte ding wat dichter bij was komen staan. Klaas deinsde wat achteruit. Gelukkig stapte Vlek naar voren om het witte ding vast te pakken. Ze boog zich voorover en nam de pier in haar mond. Die kus ik niet voordat ze haar mond gespoeld heeft, dacht hij nog, voordat hij afgeleid werd. Nou ja afgeleid, zijn blik werd gevangen door de ronde billen van Vlok. Voorover gebogen met haar achterste naar hem toe bood ze een geweldig gezicht op haar behaarde kut. Net een pruim met stekeltjes, hoe heette die Aziatische vrucht ook al weer? Het leek alsof haar poes naar hem lonkte. Kom maar, kom er maar in. Zijn lichaam begreep die non verbale communicatie, zijn seinpaal was keihard en hij zag dat hij wat vocht verloor. Achter Vlok staande boog hij met zijn hand zijn snikkel omlaag zodat zijn eikel tegen haar schaamlippen drukte. Vlok voelde het, ze drukte haar bekken naar achteren en ‘bulls eye’, recht in de roos naar binnen.

Voor Klaas was het een kut met de 3 S-en, Strak, Strelend en Sappig, in één woord geweldig! Ware het niet, dat hij vlak voor zich de kop van Sneeuw zag. Aan diens uitdrukking te zien genoot hij van de behandeling van zijn bleke worm. Dat leidde Klaas zo af dat hij zijn ogen sloot om zich beter over te geven aan het genot van de 3 S-en. Gelukkig werkte dat en het werd nog beter toen hij Vlok zachtjes hoorde gillen. Om te kunnen gillen moet de mond open, dacht hij. Hij opende zijn ogen en zag dat de pijpbeurt van Sneeuw klaar was. Hij leunde over Vlok heen en pakte al doorstotend haar kleine borsten vast. Met haar tepels tussen zijn vingers stopte hij met stoten. Zijn ritme werd overgenomen door Vlok. Ze schoof met haar lekkere strakke doos over zijn pik heen en weer en dat voelde nog beter dan toen hij zelf bewoog. Vlok gilde en hij loosde kreunend van genot zijn kwakkie in haar. Tot de laatste druppel dacht hij, Vlok strak tegen zich aantrekkend.

Pas toen zijn pik uit haar glibberde dacht hij aan een condoom. Shit, te laat.

Vlok kwam met het voorstel om samen te douchen. Eerst dacht hij, dat ze met ‘samen’ hun tweeën bedoelde, om de schmink er af te boenen. Echter, ze drongen aan om met zijn drieën te douchen. Met name het aandringen door Sneeuw maakte hem wantrouwig. Dat en de krappe doucheruimte maakte dat hij twijfelde. Nadat Vlok bleef aandringen gaf hij aarzelend toe.

Tot zijn teleurstelling zeepte Vlok zich zelf in. Hij had graag willen helpen. Het schouwspel bezorgde hem wel een nieuwe harde. Die harde pik was geen probleem, dat voelde lekker, wel een probleem was de beperkte ruimte. Hij kon zich niet omdraaien zonder dat zijn pik langs het lijf van Sneeuw streek. Dat was nog daaraantoe, het gevolg was erger. Het wormpje van Sneeuw werd weer een lange dunne witte worm en Sneeuw stak zijn hand uit naar Klaas zijn trots. “Zal ik je eens lekker inzepen.”

“Nee laat maar, ik ben al klaar met douchen.”

Er ontstond een ruzieachtig sfeertje waarin Sneeuw Klaas beschuldigde van oneerlijkheid en niet willen delen. “Stomme relnicht, dacht hij.

Gelukkig loste Vlok het op. “Rustig jongens, ik heb een idee.”

Haar idee was afdrogen en verzoenen met Vlek in het midden.

Op de slaapkamer nam Vlok het initiatief. “Jij mag als eerste kiezen”, zei ze tegen de mokkende Sneeuw. “Mondje of kontje?”

“Zijn kont?”

“He, Bob, doe nu niet zo flauw.”

Oh, dacht Klaas, de Sneeuw en Vlok komedie is voorbij.

“Oké dan, jouw kontje.”

Verdomme, dacht Klaas, dan blijft er voor mij het mondje over. Ik had ook wel lekker tussen die geile ronde billen willen stampen.

Vlok bukte zich en smeerde flinke klodders spuug op de kop van de witte worm. Daarna ging ze op haar zij op het bed liggen. Ze hadden dit duidelijk vaker gedaan, want Bob ging lepeltje-lepeltje achter haar liggen. Jaloers en gefascineerd keek Klaas toe hoe Bob nog wat klodders speeksel op de worm smeerde en toen het ding naar voren drukte. Hij liep om het bed heen om het beter te zien. Best een geil gezicht, moest hij aan zichzelf toegeven, zoals die lange bleke dunne worm tussen haar getinte billen in haar donkere gaatje verdween.

Bob begon te bewegen en Vlok riep, “kom maar.”

Klaas liep om het bed heen en ging naast Vlok op zijn zij liggen, met zijn hoofd naar haar kruis en zijn pik voor haar gezicht. Ze hapte direct toe. Zijn jaloezie verdween. God wat kon die meid pijpen. Als er cijfers uitgedeeld mochten worden, een dikke 10. Terwijl Vlok pijpte stopte hij twee vingers in haar spleetje om haar clitje te strelen. Ze bleek een heel klein knopje te hebben. Klein maar fijn, want ze reageerde heftig op de combinatie van gevulde lichaamsopeningen en gestimuleerde kittelaar.

Eigenlijk duurde het te kort. Klaas zweefde op het randje en had het nog wat uit kunnen stellen. Vlok begon al snel te kreunen, met zijn pik in haar lekkere pijpbekkie. Haar gekreun nam toe en haar bekken begon te schokken. Vlok had een heftig en luidruchtig orgasme. Ja, nu spuiten! Dacht Klaas en met een paar bekkenstoten kwam hij klaar. Hij bekommerde zich er niet om dat zijn sperma in haar mond belandde. Ze had tenslotte het kwakkie van Sneeuw ook al doorgeslikt.

Het tweetal wilde na de seks weer douchen. Klaas hoefde niet zo nodig en trok, na zijn pik droog gewreven te hebben, zijn kleren aan. Terwijl ze douchten ging hij koffie zetten.

In de keuken dacht hij aan droge handdoeken. Teruglopend naar de badkamer hoorde hij ze praten.

Vlok: “ ik heb gewonnen. Ik zei toch dat hij hartstikke hetero is.”

Bob: “ik weet zeker, dat als jij niet zo makkelijk had aangeboden om in het midden te liggen, ik hem had kunnen overhalen. Jammer, want hij heeft een lekker kontje.”

Vlok: “Jij kookt vanavond.”

Bob: “Ik denk dat hij niet ras neutraal is en dat het door jouw getinte velletje komt.”

Na twee douchebeurten was alle schmink van hun gezichten en uit de weekendtas kwamen gewone kleren te voorschijn.

Bij het afscheid kuste Vlok Klaas op de mond. “Ik ben Kim,” zei ze.

Ook Bob kuste hem op de mond. “Dag, tot ziens lekker kontje.”

Tinus Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?



KOUDE CONCEPTIEKOUDE CONCEPTIE

Posted by My 4Fingers Tue, November 14, 2017 15:03:44

KOUDE CONCEPTIE

Ik ben van 20 oktober 1963, een datum als alle anderen. Geen datum die in de geschiedenis boekjes is gekomen of in het collectieve geheugen is blijven hangen. Van mijn ouders hoorde ik ooit dat het een natte winderige herfstdag was. Over het weer op de dag van mijn conceptie hebben ze, behalve indirect, nooit iets verteld.

In 1985 belde ik trots naar huis. Ik had me ingeschreven voor de Elfstedentocht die twee dagen later op 21 februari gehouden ging worden en dat wilde ik delen. Mijn moeder vertelde daarop dat ze in 1963 in Bartlehiem bij een oom van mijn vader naar de tocht hadden gekeken. Vervolgend met dat het zo jammer was dat de boerderij van oom Bertus niet meer in de familie was, anders konden ze er weer heen om me aan te moedigen. Ik hoorde op de achtergrond mijn vader, die ook naar de telefoon gekomen was, lachen. Door dat lachen is de opmerking me waarschijnlijk bijgebleven. Zomaar lachen, dat was niets voor mijn vader. Een rustige sterke man, maar zeker geen lachebek.

Als schaatsliefhebber zijn de datums van de laatste Elfstedentochten in mijn geheugen gegrift. Ook die van 1963, hoewel ik toen nog geboren moest worden. 18 januari 1963, de barste tocht ooit. Verreden in een Siberisch landschap, met een loeiharde harde noordooster wind, stuifsneeuw en bijtende kou van achttien graden onder nul. De tochten daarna reed ik mee en die tochten waren met die van 1953 vergeleken een makkie.

Hoewel mijn beide ouders schaatsliefhebbers waren, was dat in ons ouderlijk huis niet terug te zien. Op een ingelijste foto na. Zo lang ik me herinnerde hing er boven de eettafel een ingelijste foto van het bruggetje bij Bartlehiem. De brug in een ijzig landschap met wat supporters er op en twee schaatsers onder de brug. De foto hing daar zo lang ik me kon herinneren. De foto aan de muur was voor mij als kind vanzelfsprekend en ik vroeg me nooit af waarom ze die foto aan de muur hadden hangen. Na het overlijden van onze ouders gunde mijn zus me de foto en kreeg de foto een ereplaats in mijn werkkamer.

In januari 2013 was er een uitzending van "Andere tijden sport" met beelden van de tocht van vijftig jaar eerder. Uiteraard keek ik en ik las alle artikelen en verhalen die naar aanleiding van de tocht van vijftig jaar terug verschenen.

Er was één artikel, dat me aan denken en rekenen zette. Er stond een stukje in uit een interview, dat na de tocht van 1997 was gehouden met de reporter die in 1963 vanuit Bartlehiem verslag had gedaan. In 1997 had ik te midden van het vele materiaal dat er over de tocht gepubliceerd werd het interview gemist. Een interview met de legendarische sportverslaggever Arie Kleywegt, die het volgende verhaal vertelde:

"In 1963 waagde de toen nog prille televisie zich voor het eerst aan rechtstreekse beelden van de Tocht der tochten, en ik was daarbij op het ijs van Bartlehiem de commentator. Grauwer, guurder en onaangenamer heb ik het daarna in mijn leven niet meer gehad. In mijn herinnering was er in dat godverlaten oord bijna geen sterveling te bekennen, en waren slechts wij, die paar televisiemensen en wat bewoners, de getuigen van de doorkomst van dat handjevol overgebleven dapperen. We stonden in de tuin van een grimmige boerderij. De boer was gastvrij en voorzag ons regelmatig van warme dranken.

Om een beter uitzicht te hebben, besteeg ik op aanraden van de boer ‘s middags de trap naar de bovenverdieping. De kamer aan de voorzijde had twee smalle ramen, ieder slechts ruimte biedend aan één persoon. Bij het rechterraam stonden al een vrouw en een man. Hij stond achter haar, en keek over haar schouder mee naar het tafereel beneden op het ijs, waar af en toe wat schaarse verkleumde rijders passeerden.

Terwijl ik mij naar het andere raam wilde spoedden, viel mij plotseling op dat de kleding van het tweetal gedeeltelijk rond hun enkels lag, en drong het tot mij door dat het paar zich in de beslissende fase van een krachtige copulatie bevond. Ik heb me toen maar omgedraaid en ben stilletjes naar beneden gegaan."

Ik las het artikel en begon te lachen, wat een verhaal. Mijn lachen stopte toen ik aan het verhaal van mijn ouders dacht. Ik begon te rekenen en wat ik begon te vermoeden klopte. Ik ben bijna op de dag af negen maanden na de roemruchte tocht geboren. De boerderij van pake Bertus, zoals wij hem noemden, herinnerde ik me vaag. Als kinderen waren we er op bezoek geweest, tot we op mijn achtste verhuisden. Pa was als predikant in Oude Tonge beroepen en we vertrokken van Bergum naar Goeree. Goeree was toen nog een eiland en ver van Friesland. Ik herinnerde me dat ik als kind kwaad over de verhuizing was. In mijn herinnering zijn we na de verhuizing niet meer bij pake Bertus op bezoek geweest. Wel herinnerde ik me als tiener zijn begrafenis in Leeuwarden met pa als voorganger.

Ik probeerde om me de boerderij voor de geest te halen. Teruggaand in mijn herinnering zag ik het water van de Dokkumer Ee voor me, met snaterende eenden, bomen rond de boerderij en natuurlijk de dieren. De koeienstal, de kippen en de trekker, waar ik op mocht zitten. Het lukte me niet om me de indeling van het huis of de gevel te herinneren. Stom, dacht ik, al die keren dat ik later schaatsend of op de racefiets langs Bartlehiem kwam, had ik alleen oog voor het ijs of de weg en mijn voorgangers gehad.

Ik besloot mijn zus An te bellen. An is twee jaar ouder en wist mogelijk meer.

Ik vertelde An van mijn vermoeden over het moment en de plaats waarop ik verwekt was. Ze was even stil en toen begon ze te schateren.

“Mem en heit op zijn hondjes voor het raam?” Ze viel weer even stil en vervolgde toen. “Weet je, van mem kan ik me het nog voorstellen. Mem had altijd iets avontuurlijks en ondeugends in zich, maar heit? Het was een lieve man, maar zo preuts als wat.”

“Ik ben een mens en niets menselijks is mij vreemd”, citeerde ze met lachende stem. “Lees me dat interview nog eens voor.”

Ik las en toen ik klaar was wachtte ik op haar reactie. Ik kon haar bijna horen denken.

“Het zou kunnen. Ik herinner me dat ‘s winters als het blad van de bomen was, je vanaf boven goed zicht had op het water, daar waar de Finkumervaart en de vaart naar Aldtsjerk op de Dokkumer Ee uitkomen. En als ik het me goed herinner waren het smalle ramen”. We praatten verder en eindigden giechelend over onze ouders. An had nog een goed advies.

“Je zit zo veel op de fiets. Ga een tocht in Friesland maken en ga in Bartlehiem kijken.”

Het was voorjaar voordat ik er toe kwam om haar advies op te volgen. Ik besloot zonder fietsmaten alleen naar Friesland te gaan. In gedachten zag ik mijn queeste als een bedevaart. Een bedevaart zo veel mogelijk langs de route van de Elfstedentocht naar Bartlehiem, de plaats van mijn conceptie. Van de juistheid van die conclusie was ik inmiddels overtuigd.

Over de afsluitdijk reed ik Friesland binnen. Hoewel ik vanaf mijn achtste op Goeree gewoond heb, voelt het binnenrijden van Friesland altijd als thuiskomen. Vreemd dacht ik, voor iemand die het Fries wel verstaat, maar niet spreekt en die zich alleen maar flarden uit zijn vroegste jeugd herinnert.

Met in gedachte de bedevaart parkeerde ik de auto in Witmarsum langs het water van de Elfstedentocht. Vanuit Witmarsum had ik een route uitgezet die de officiële route over het ijs zo veel mogelijk volgde. Het was een warme dag en met een Zuidwestenwind grotendeels in de rug bleef het Elfstedentocht gevoel van kou en afzien uit. Het deel van de tocht over de Blikvaart bij Sint Annaparochie in Noord Friesland is vaak omschreven als de hel van het Noorden. Een bittere koude Oostenwind tegen en slecht ijs. Op die warme dag met de wind in de rug en goed asfalt, was het een plezierrit.

Nog geen twee uur na mijn vertrek stopte ik, met een keurig gemiddelde, bij het beroemde bruggetje over de Finkumervaart bij Bartlehiem. Het was een lome warme zaterdagmiddag. Er klonk wat geroezemoes uit tuinen en ik rook de geur van een barbecue. Eenden in het water en op de kant, maar het was denk ik te warm om te snateren. Er kwam een jacht langs en schuin aan de overkant zag ik door de bomen het huis, dat volgens mij, de boerderij van pake Bertus geweest moest zijn. Het huis was duidelijk niet meer in gebruik als boerderij, het zag er meer als een fraai buitenhuis uit. In de naar het water gekeerde voorgevel zag ik op de verdieping twee hoge smalle ramen. Het rechter raam binnen, dat is het linker raam van buiten. Het raam zag er uit als alle andere ramen.

Ik moest naar de overkant. Terug op de fiets trapte ik over het fietspad langs de Ee naar de brug bij Birdaard. Ik voelde me net als het weer, zonnig. Genietend van de omgeving en enthousiast zwaaiend naar de opvarenden van passerende boten. Over de brug, aan de overkant langs het water terugfietsend betrapte ik me er op dat ik langzamer begon te fietsen. Wilde ik onbewust het moment van aankomst en een mogelijke teleurstelling uitstellen? Vreemd was dat ik me op dat moment pas realiseerde, dat ik weliswaar besloten had om naar Friesland te gaan en de boerderij van dichtbij te bekijken, maar me geen moment had afgevraagd wat ik daarna ging doen. Voor de deur staan en een foto nemen voor An en mezelf en dan het rondje Friesland afmaken?

Niet veel later stopte ik bij de voormalige boerderij. Met mijn fiets aan de hand liep ik verder. Ik tuurde over de heg en zag een goed onderhouden tuin en de tot luxe woning verbouwde boerderij. Ik keek omhoog naar de twee ramen en vroeg me af hoe het er vanaf het ijs uitgezien zou hebben. Zou het zichtbaar geweest zijn, die twee copulerende mensen achter het glas. De ramen waren hoog met zo op het oog een lage borstwering. Het lukte me niet om mijn moeder in zo’n situatie voor te stellen. En dan mijn vader, al stotend en over de schouder van mijn moeder naar buiten naar het gebeuren op het ijs kijkend. Het in mijn hoofd gevormde beeld wilde niet beklijven. Dat was het moment dat ik in mijn gedachten gestoord werd door een vrouwenstem.

“Mijnheer, kan ik u ergens mee helpen?”

Achter de heg zag ik een vrouw staan. Later bleek dat ze gebukt in de tuin aan het werk was geweest. ‘s Avonds in de auto op de terugweg naar Ouddorp vroeg ik me af waar mijn uitgebreide reactie op haar beleefdheidsvraag vandaan kwam. Ik ben niet zo van de spontane contacten en uitgebreide verklaringen. Mijn ex had me regelmatig en veelal terecht verweten dat ik nors en lomp was. Was het mijn nieuwsgierigheid, was het haar vriendelijke stem of haar uitstraling?

Ik antwoordde, “ja graag, hebt u een ogenblik?”

Zonder haar reactie af te wachten stak ik over de heg mijn hand uit. “Bertus Gerritsma.”

“Christina Dekker,” zei ze me verbaasd aankijkend. Ze veegde haar handen aan haar broek af, voordat ze me een hand gaf.

“Tuingrond,” zei ze.

Ik begon mijn verhaal te vertellen. Over pake Bertus die hier gewoond had, de tocht van 1963 en mijn ouders die hier naar de tocht hadden gekeken.

Dat was het moment dat haar ogen begonnen te twinkelen en er een lach op haar gezicht verscheen. Ze viel me in de rede.

“Hoe oud bent u?”

“Vijftig,” antwoordde ik.

“Dan klopt het.” Zei ze zonder verdere uitleg. Ze vroeg of ik iets te drinken wilde hebben. Dat wilde ik en ze nodigde me uit om mee naar binnen te gaan. Ik liep om naar het tuinhek, zette mijn fiets tegen een struik en hobbelend op mijn fietsschoenen volgde ik haar. Achter haar lopend realiseerde ik me dat ik haar nauwelijks opgenomen had. Ergens in de veertig schatte ik. Donkerblond lang haar in een vlecht en blauwe ogen. Ik bekeek haar achterzijde. Slank, maar dan wel met heupen en billen. Ze droeg een verwassen T-shirt en een oude, net onder de knieën afgeknipte spijkerbroek. De broek spande om haar billen en dijen en daaronder zag ik een paar gespierde kuiten. Lekkere kont, dacht ik. In de staart zag ik wat grijs glinsteren. Binnen gekomen keek ik nieuwsgierig rond, helaas was er niets dat mijn herinnering op gang bracht. Ze nam me mee naar een grote woonkeuken en bood me een stoel aan. Terwijl ze een pak sap uit de koelkast haalde nam ik haar verder op. Tweede helft veertig stelde ik mijn eerdere schatting bij. Niet uitgesproken knap en met kleine borsten en vrij brede heupen geen fotomodellen figuur. Ze had daarentegen andere kwaliteiten. Ze was op een zelfverzekerde wijze enthousiast en sprankelend. Ik kwam tot de conclusie dat ik haar heel aantrekkelijke vond. Toen ze een ingeschonken glas sap voor me neerzette viel me op dat ze geen bh droeg. Ik zag geen bandjes en haar tepels drukten tegen de stof van haar shirt. Met zelf ook een glas nam ze tegenover me plaats aan de keukentafel. Ze keek me glimlachend aan en zei.

“Ik denk dat ik al weet waarom u komt. Ik woon hier pas vier jaar, maar toen ik hier kwam wonen vertelden de buren me over de geschiedenis van het huis en de buurman liet me een stukje lezen uit een krantenartikel dat hij had bewaard. Het was een interview met een bekende sportverslaggever van vroeger, eh...”

“Arie Keywegt”, vulde ik aan.

“Ja die. En u bent dus…?”

“Het vermoedelijk resultaat van wat afleiding tijdens het schaatsen kijken,” zei ik lachend. Ze lachte met me mee.

“Er was toen vast nog geen verwarming op de slaapkamers, misschien wilden ze warm blijven,” opperde ze.

We raakten in een geanimeerd gesprek over sport, werk en onze levens. Hoe ik als Fries op Goeree terecht was gekomen en hoe zij als Brabantse in Friesland. Een tweede glas sap sloeg ik niet af. Ik genoot van haar gezelschap en mijn rondje Friesland kon ingekort worden. Na het tweede glas vroeg ze me of ik de kamer boven wilde zien. En of ik dat wilde. Ik volgde haar naar boven. In die tijd was een foute opmerking van Berlusconi over het achterste van Merkel veel in de publiciteit. Op de trap naar de billen van mijn gastvrouw kijkend, dacht ik in een variatie op de Berlusconi opmerking, wat een lekkere neukbare kont. De kamer bleek haar slaapkamer te zijn. Tweepersoons bed, vrouwelijke inrichting en geen mannenspullen te zien. Ik liep naar een van de ramen en keek naar buiten. Riant uitzicht op de Dokkumer Ee en de kruising. Ze was zelf naar het andere raam gelopen.

“Ik denk dat het dit raam geweest moet zijn. Voor het raam waar jij nu staat stond een boom, die heb ik drie jaar terug weg laten halen.”

Ik ging achter haar staan en keek over haar schouder naar buiten. Over wat daarna gebeurde bestaan twee versies. Ik ben er van overtuigd dat mijn versie de juiste is: Terwijl ik achter haar stond drukte zij met haar billen tegen mijn kruis aan. In mijn herinnering ben ik uit beleefdheid nog iets achteruit gegaan en heb ik een verontschuldiging geuit. Ik kan het me nog zo voor de geest halen, hoe ze daarna voorover boog en haar billen nog verder naar achteren drukte. Het maakt ook eigenlijk niet uit wie er begon. Het resultaat van het gezamenlijk naar buiten kijken was dat mijn kruis tegen haar billen drukte en ik een stijve kreeg. We zijn het er wel over eens dat die opdringerige (zoals zij het noemt) stijve voor haar voelbaar was en dat ze daarom met haar billen begon te bewegen. Dat bewegen gaf mij de moed om mijn armen om haar heen te slaan, een vrouw die ik nog geen uur kende en haar borsten vast te pakken. Na een tijdje maakte ze zich los en draaide ze zich om me te kussen.

“Ik stink van het fietsen,” zei ik nog.

“En ik van het werken in de tuin, eerlijk zweet ruikt niet vies.”

Ik schoof haar hemd omhoog om haar borsten te zien en te liefkozen. Eerst met mijn handen en toen bukte ik me om haar tepels een voor een in mijn mond te nemen. Christina taste in het kruis van mijn wielerbroek. De dikke zeem moet haar teleurgesteld hebben, want ze begon tevergeefs aan mijn broek te sjorren om die omlaag te trekken. Dat wordt niets zo, dacht ik en ik onderbrak het liefkozen om mijn shirt uit te trekken en de hinderlijke galgen van de broek van mijn schouders te trekken. Ze hielp me uit mijn broek om vervolgens mijn stijve vast te pakken en zachtjes te kneden. Ik trok haar hemd over haar hoofd en maakte haar broek los. Ze kuste me weer en terwijl zij me zachtjes begon af te trekken stak ik mijn hand in haar broek en haar slip. Vochtig en behaard. Ze liet me los om zelf haar broek en slipje uit te trekken. Toen ik haar weer in mijn armen wilde nemen, zei ze.

“Wacht even, voordat het te laat is.” Ze liet me staan en liep de kamer uit. Ik keek haar verdwijnende lekkere blote billen na en vroeg me af wat ze ging doen. Ze kwam terug met een condoom en ze stond er op om die zelf over mijn pik te rollen. Mijn verwachting om op het bed te eindigen kwam niet uit, ze trok me mee naar het raam. Maanden later deed ze me na een gezellige avond een bekentenis.

“Weet je, nadat de buurman me dat artikel liet lezen, heb ik me steeds afgevraagd hoe het zou zijn om voor het raam te vrijen.”

Ze ging voor het raam staan en leunde met haar handen op de vensterbank. Met haar billen uitnodigend naar achteren gestoken zei ze.

“Kom, maar doe het alsjeblieft rustig. Ik heb al lang niet meer gevreeën.” Met mijn pik in mijn hand bewoog ik mijn eikel over haar schaamlippen. Ik hoorde haar zachtjes zuchten en ze duwde haar billen verder naar me toe. Met mijn nat gemaakte eikel tegen haar spleetje drukte ik zachtjes. Het werkte prima, mijn pik vond zijn weg naar binnen en heel rustig begon ik te bewegen. Eerst met alleen mijn eikel in haar en daarna langzaam verder. Het initiatief om mijn pik helemaal in haar schoot op te nemen kwam van haar. Ze stootte ongeduldig naar achteren, zodat ik over de volle lengte in haar kwam. Voor mij was dat het teken om harder te gaan stoten. Ik deed dat met haar borsten in mijn handen. Zij zei lang niet meer gevreeën te hebben, voor mij was het weken geleden. Dat en de geile situatie maakten dat ik op springen stond. Ik wilde niet voor haar klaarkomen en gelukkig werd ik geholpen. Er kwamen schepen langs, een heel konvooi. Er was zeker ergens een brug opengegaan. Over haar schouder keek ik naar de schepen en dacht, als ze omhoog kijken dan zien ze ons. Stel dat ze zwaaien, zwaai ik dan terug? Het hielp om het klaarkomen uit te stellen. Christina bleek geen schreeuwer maar een grommer. Toen ze grommend klaarkwam hield ik stil om haar orgasme om mijn pik te voelen. Door de heerlijke massage stond ik opnieuw op springen. Het was Christina die vanuit haar heupen de beweging weer op gang bracht. Ik gaf een paar tegenstoten en toen kon ik het niet meer houden. Jammer van het condoom dacht ik nog, gelukkig hebben Heit en Mem het zonder gedaan. Terwijl Christina kreunde stroomde ik leeg.

Achteraf heb ik nagedacht over hoe het daarna ging. Na een zogenaamde “one night stand” of seks met bijna onbekende vrouwen had ik me vaak ongemakkelijk gevoeld. Soms ook merkte ik aan mijn sekspartners dat ze na afloop met de situatie verlegen waren. In een extreem geval had ik na geweldige seks meegemaakt dat mijn sekspartner zei.

“Het was lekker, bedankt. Nu mag je wel weer oprotten.” Nog net niet de vrouwtjesspin die na afloop het mannetje verorbert.

Niets van dat alles met Christina. Alsof we al jaren met elkaar vreeën gingen we boven op haar dekbed liggen knuffelen en we doezelden bijna weg. Een toeterend geluid van buiten deed me opschrikken. Feestvierders op het water. Christina maakte zich los uit onze zweterige omhelzing.

“Kom we gaan douchen.” Niet, “wil je douchen?” Voor haar was het vanzelfsprekend om samen onder de douche te gaan en ik zei geen nee. Even later stonden we samen onder de straal en begon ik haar in te zepen. Met extra aandacht voor borst, buik en billen. Aandacht die mijn pik deed ontwaken. Hij richtte zich op en tegen de tijd dat ik haar billen voor de tweede keer inzeepte was hij weer helemaal arbeidsgeschikt. Christina had het ontwaken met belangstelling gevolgd. Ze pakte hem vast en zei, “nu ik,” haar andere hand uitstekend om de shampoo over te nemen. Ze zeepte mijn edele delen goed in.

“Zo in gestrekte toestand, blijft er geen vuil in plooitjes zitten.”

Ook de rest van mijn lichaam kreeg voldoende aandacht, waarbij ze opvallend lang met mijn billen bezig was.

“Lekker kontje,” zei ze. Ik bleek niet alleen in mijn billenliefde. Ze draaide de kraan dicht. Afdrogen dacht ik en ik keek rond naar een handdoek. Christina had een verrassing in petto, ze pakte mijn pik vast en sprak hem toe.

“Zo dus jij hebt mij zo lekker verwend.” Ze bukte zich en sloot haar lippen om mijn eikel. Ja! Dacht ik, nu verder. Ze liet het helaas bij wat spelen met haar tong om mijn eikel.

Het elkaar afdrogen was een nieuw feest. Eenmaal afgedroogd liepen we hand in hand terug naar haar slaapkamer en haar bed. Ze ging wijdbeens op haar rug liggen en ik kroop tussen haar benen. He, dacht ik nog, geen condoom? In antwoord op mijn vraag antwoordde ze.

“Kom zo maar in me, ik vertrouw je.” Dat deed ik en het voelde lekker... vertrouwd. Ze liet me zachtjes grommend begaan tot ze op het randje van een orgasme zat en toen begon ze met haar bekken omhoog te stoten. Op mijn handen en tenen steunend tilde ik mijn gewicht van haar af en ontstond er bewegingsruimte. Ze benutte die ruimte ten volle door haar bekken op en neer te stoten. Het leverde een geweldige pik-strelende massage op. Zorgzaam lette zij nu op mij, ze zag mijn vertrokken gezicht en kreunde “spuit maar, dan gaan we samen.”

Terwijl we nagenietend naast elkaar lagen streek ze met haar wijsvinger wat gelekt vocht met zaad van haar dij. Ze keek er naar en smeerde het toen in mijn schaamhaar.

“Zo, dat is een goede reden om nog eens samen te douchen.”

We douchten en daarna liet ze me het huis zien. Zij en haar ex hadden het gekocht, nadat de vorige bewoners de boerderij verbouwd hadden, Christina had er daarna nog meer aan verbouwd. Ze bleek van de vorige bewoners foto’s en tekeningen gekregen te hebben van hoe het voor de verbouwing was. Op een van de foto’s stond een oudere man achter een kruiwagen. Pake Bertus? Ik maakte er een foto van om met An te delen.

Pratend over de verbouwing bleken we een gemeenschappelijke achtergrond te hebben, een studie bouwkunde. Zij het dan dat we verschillende richtingen gekozen hadden, Christina werkte als architecte en ik heb een constructie advies bureau.

De middag was voorbij gevlogen en met de vanzelfsprekendheid die ik inmiddels van haar gewend was bood ze me aan om te blijven eten. Ik rekende en het kon. De kortste weg terug Witmarsum, dan was ik bij vertrek om een uur of zeven nog ruim voor donker bij de auto. Terwijl ze voor een macaroni-maaltijd zorgde zat ik aan de keukentafel en keek naar haar.

In een middag had ze bereikt wat nog geen vrouw gelukt was... alles loslaten en overgave. Het leek alsof ze uren terug besloten had dat wij voor elkaar bestemd waren.

Later die dag op de fiets ervoer ik iets wat ik nog het best kan omschrijven als ‘lichtheid’. Licht en zorgeloos in mijn hoofd, de lucht was onbewolkt en de lenteavond leek nog vol van licht. Het trappen ging zonder weerstand en ik dacht na over Christina, wat een vrouw!

Op mijn uitnodiging bij het afscheid nemen om het volgende weekend samen uit eten te gaan had ze “ja graag” gezegd. Me verheugend op het komende weekend en denkend aan Christina lette ik in Leeuwarden niet goed op. Een richtingaanwijzer met ‘sneek" deed me beseffen dat ik verkeerd gefietst was. Onder andere omstandigheden zou ik een verwensing geuit hebben, op dat moment dacht ik, prima een paar kilometer meer.

Gedurende de week hadden we telefonisch contact over de afspraak. Op haar vraag of ik in Friesland bleef overnachten vertelde ik dat ik een hotelkamer in Leeuwarden had geboekt. In haar “oh!” hoorde ik teleurstelling.

“Tweepersoonskamer,” vervolgde ik.

De tweede opeenvolgende zaterdag op weg naar Friesland dacht ik voor de zoveelste keer na over de vorige zaterdag en hoe verder. Zou dit serieus worden en wilde ik dat? Na de scheiding en wat gewenning, was het vrijgezellenleven met veel vrijheid me gaan bevallen: Afwisseling, voldoende seks en vooral geen verplichtingen.

Ik had geboekt in het Post Plaza Hotel in het centrum en Christina zou daar om vier uur naar toe komen. Rond half vier en nog maar net op mijn kamer, werd er geklopt. Room service? Nee, Christina stond al voor de deur, met een rolkoffertje op sleeptouw. Ze kwam in mijn geopende armen, we kusten en tussen het kussen door slaagden we er in het koffertje naar binnen te trekken en de deur te sluiten. Ik was gretig en Christina deed niet voor me onder. Met nog maar net haar hemd uit haar broek en mijn handen op weg naar haar parmantige kleine borsten had zij mijn broek al los. Ze onderbrak onze kus om te vertellen dat ze een verrassing voor me had. Gek op verrassing vroeg ik, “wat dan? Kom vertel op.”

“Dat merk je zo wel.” En ze kuste me weer.

De verrassing bleek even later, toen ik haar broek los en omlaag had. Ze had een kale poes.

“Hm… lekkere originele verrassing.”

Ik liet me op mijn knieën zakken en drukte een lange kus op haar schaamlippen. Mijn lippen troffen de zilte nattigheid die ik verwachtte en ik duwde het puntje van mijn tong naar binnen. Ze liet me even begaan en trok me toen overeind.

“Kom,” zei ze, “samen. Ik wil jou ook proeven.” We kleedden elkaar verder uit en ze vroeg me om te gaan liggen. Op mijn rug liggend naar haar kijkend wachtte ik af. Ze liep naar me toe, boog zich over me heen en kuste me, daarna draaide ze haar hoofd naar mijn onderlichaam.

“Zo, die heeft er zin in,” zei ze.

Ze opende haar lippen en nam mijn gezwollen eikel in haar mond en net als een week terug likte ze er met haar tong langs. Het voelde geweldig en smaakte naar meer. Verder naar binnen in die heerlijke verwennende mond, zo ver mogelijk. Mijn hele pik laten omgeven door de vochtige warmte van haar mond en mijn eikel diep in haar keel. Ik stootte omhoog. Dat werkte averechts. Ze opende haar lekkere mond en tilde haar hoofd op.

“Rustig,” zei ze, “nu samen.” Ze kwam op me liggen met haar gladde natte kut boven mijn lippen. Het werd een dijk van een samenwerking. Het leek wel alsof iedere lik langs haar kittelaar door een pijpbeweging van haar lippen beantwoord werd. Of omgekeerd, het maakte niet uit wie initieerde en wie volgde, het was heerlijk. De genietende grom geluiden uit haar keel streelden mijn pik extra en ik voelde een niet te remmen orgasme opkomen. Uit haar mond, dacht ik nog vol consideratie en ik probeerde om uit haar mond te ontsnappen. Ze had haar armen om mijn bovenbenen geslagen en liet zich niet wegduwen. Haar lippen hielden mijn pik vast en ik moest wel. Met haar mee kreunend loste ik mijn zaad in haar mond en ik proefde hoe zij een nat orgasme beleefde. Pas na de laatste druppel liet ze mijn pik uit haar mond ontsnappen. Nagenietend bleef ze nog even op me liggen voordat ze naast me in mijn armen kwam liggen.

Christina was de eerste die weer wat zei en wat ze zei bleek een voorspelling.

“Zaad slikken zorgt voor verbondenheid.” Op dat moment dacht ik, hè waar haalt ze die wijsheid vandaan?

We zijn nu vier jaar verder en we hebben er ieder al heel veel kilometers tussen Bartlehiem en Ouddorp opzitten. Het is dat zakenreisjes het ritme verstoorden, anders waren we na die zaterdagmiddag in Bartlehiem alle weekenden en vakanties samen geweest.

Spijt? Geen moment, of het moet zijn dat we elkaar niet eerder hebben ontmoet. Christina zegt dat onze relatie zo gegroeid is. Ik denk dat zij op die eerste lentemiddag, al of niet bewust, besloten heeft om haar en mijn lot met elkaar te verbinden.

Zus An, die spiritueler is ingesteld, wijt het aan ingrijpen door Heit en Mem. Weliswaar anders dan dat An bedoelde, hebben Heit en Mem hier wel de hand in gehad.

Tinus Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?



De KerstmanDE KERSTMAN

Posted by My 4Fingers Fri, October 27, 2017 12:01:24

De Kerstman

Tweede kerstdag ‘s morgens. Vermoeid na een slapeloze nacht werd Dolf het verhoorkamertje binnengeleid. Hetzelfde duo als van het eerdere verhoor de vorige dag wachtte hem op.

“U wilt nog steeds geen advocaat?”

“Nee, stelletje klootzakken. Ik ben onschuldig, ik ben er in geluisd”.

“Wilt u iets drinken?”

“Ja koffie, zwart”.

Terwijl de lange koffie ging halen, dwaalden zijn gedachten af naar hoe hij hier terecht gekomen was.

Een paar maanden terug was zijn tegenspoed begonnen. Zijn ontslag dreigde al een tijdje, er waren genoeg waarschuwingen en signalen geweest. Door zijn toegenomen alcoholconsumptie en de lucht er van tijdens werktijd verslechterde de relatie met zijn werkgever. Hij had redenen genoeg om te drinken. Suze had hem verlaten en de kinderen hadden haar kant gekozen. Het onverstandig belegde spaargeld en het gekloot op zijn werk werkten ook niet mee.

In oktober was hij het huis uit gegaan en het voelde als uitgezet zijn. ‘s avonds alleen op zijn flatje viel er weinig anders te doen dan te zuipen. Trompet spelen zat er na de tweede ruzie in de gehorige flat niet meer in. Kutburen. En waarom allemaal? Hij was vreemd gegaan. Een keertje maar, nou ja een paar keer, maar met de zelfde vrouw. Er stond pas nog een artikel in de krant, vijfentwintig procent van de Nederlanders gaat wel eens vreemd. Suze was vooral kwaad omdat het met een vriendin van haar was. Nou ja vriendin? Mooie vriendin, dat ze met hem naar bed ging.

Gelukkig had hij recht op een flinke vertrekpremie. Zo flink, dat hij besloot een paar maanden niets te doen. Een nieuwe rotbaan zoeken kon altijd nog. Achteraf gezien had hij dat beter wel kunnen doen. Het niets doen in de winter op die tering flat viel tegen en al snel sloeg de verveling toe. Om niet de hele dag te drinken stelde hij zich als regel ‘nooit voor drieën”. Dat lukte, maar met moeite.

De verveling werd zo groot dat hij af en toe door tijdschriften en folders bladerde en zo las hij over ‘Kerstman te huur’.

‘U bent hier op de juiste pagina voor een goede, vriendelijke, charmante en echte klassieke Kerstman!’

‘Kerstman zijn is meer dan een pak aan, een baard om, een hohoho roepen!

De Kerstman is een echte entertainer die een Kerstman is en niet speelt!’

Zijn trompet mee en Kerstman spelen, het leek hem wel wat. Zijn buikje groeide toch al door het nietsdoen en drinken, zo’n pak zou hem goed passen. Nog een beetje doordrinken dan werd zijn neus permanent rood. Hij was er voor geknipt.

Als Kerstman ging hij afstand nemen van zijn ouwe werk en routine. Hohoho! Lol trappen en af en toe een neutje tegen de kou. En over kou gesproken, wat leuke vrouwen met hun warme billen op schoot, dat zou hem wel uitkomen. De laatste seks was meer dan twee maanden terug. Het ging zo lekker, thuis zijn natje en zijn droogje en Anne als bonus. Als dat stomme wijf nu gewoon haar mond gehouden had, maar nee hoor. Nadat ze een ruzietje hadden gehad kreeg ze ineens spijt. Moest ze zo nodig hun relatie aan zijn vrouw opbiechten.

Takkewijf, zij was nota bene begonnen. Vier maanden terug op een tuinfeest bij haar thuis. Iedereen aan de hapjes en de drankjes in de tuin en hij was even naar binnen gelopen om wat biertjes te halen. Anne stond in de keuken iets klaar te maken en hij wilde met de biertjes in zijn handen achter haar langs. Per ongeluk schuurde hij toen langs haar billen. Ze had zich omgedraaid, “dat komt er van als je een buikje krijgt”.

Dat liet hij niet op zich zitten, “goed gereedschap hangt onder een afdak”.

“Oh ja?” Ze had haar hand uitgestoken en hem zachtjes in zijn ballen geknepen. Met in iedere hand drie flesjes kon hij niets terug doen. Rood aangelopen en met een opkomende erectie was hij naar buiten gelopen. De dag er na had hij haar gebeld, “ik wil revanche”.

Revanche had hij gekregen en steeds bij haar thuis. Met zijn goede gereedschap had hij haar twee maanden lang regelmatig geneukt. Omdat ze niet in haar echtelijk bed met hem wilde vrijen kreeg het vrijen een extra dimensie. Net als in het begin met Suze. Op de keukentafel, onder de douche, in een logeerbed en één keer, op een avond tijdens een feestje, in een fietsenschuurtje.

Tot het mis ging. En hij maar denken dat ze een geil loeder was, die overal voor in was. Ondanks het Christelijke visje dat zij en haar man achter op de gezinsauto hadden leek het wel of ze de Kamasutra wilde herschrijven. Overal voor in. Tot op een middag waarop ze samen een paar uur van hun werk verzuimden. Zij had hem gepijpt en toen wilde ze dat hij haar zou beffen. Wat hij precies gezegd had wist hij niet meer. Iets van. “Als je die lekkere geile Christelijke kut van je scheert dan ga ik je likken. Nu ben je vanonder net een kerel met een baard”.

Ze was kwaad geworden en had hem uitgescholden voor “asociale klootzak”. Omdat hij geen zin had om zijn neus in een natte bos haar te steken, kreeg ze last van haar geweten. Stomme trut.

Hij meldde zich aan als Kerstman en zo waar, hij werd aangenomen. Zijn eerste optreden was op een personeelsfeest. Geen alcohol, zo was hij vooraf geïnstrueerd. Dat lapte hij aan zijn bont gevoerde Kerstmanlaarzen. Het was nog een saai feest ook, met een optreden van een bekende Volendamse zanger. Alle vrouwelijke aandacht ging naar die verdomde palingboer en geen enkele vrouw wilde bij de Kerstman op schoot.

Zijn tweede optreden was bij de aankomst van een cruiseschip op de passenger terminal Amsterdam. Behalve twee ouwe Chinese of Japanse wijven liep iedereen langs hem heen. Selfies met oma’s daarvoor was hij hier niet aan begonnen. De rest van de passagiers stormden langs hem heen. Op weg naar de koffieshops en de hoeren. “Red light district turn left, marihua turn right,” riep hij balorig naar de laatste passagiers die hem passeerden. Als hij niet de volgende dag een optreden in een nieuw geopende hudson bay vestiging in het vooruitzicht had, dan was hij er mee gekapt.

De ochtend viel tegen, alleen maar pensionado’s en moeders met baby’s en peuters. Hij kreeg huilende en angstig kijkende peuters op schoot, maar geen jonge sappige moeders. Zelfs geen oma’s. De enige afwisseling kwam van twee stomme spijbelende pubermeiden. Ze hadden een tijdje staan kijken om moed te verzamelen en gefluisterd.

“Kerstman?”

“Hohoho, wat kan ik voor jullie doen?”

“Is het waar dat u net als de schotten geen onderbroek draagt?”

“Ja hoor, kijk maar”.

Ze renden lachend weg.

‘s Middags werd het beter. Hij scoorde drie moeders die voor een selfie bij de Kerstman op schoot gingen zitten. Van de drie was er een zeker de zonde waard. Hoezo zonde? Dacht hij later, ik ben nu godverdomme vrijgezel. Het was een Surinaamse met grote tieten en een stevige kont. Hij had de indruk dat ze expres lang prutste met de selfie en met haar billen op hem zat te draaien om hem op te geilen. Toen ze weg was kwam hij op een idee. Kaartjes laten maken. Kerstman te huur en zijn telefoonnummer. Dat diende dan gelijk twee doelen. Contact met interessante vrouwen en promotie. Waarom zou hij genoegen nemen met vierentwintig euro per uur en die kutorganisatie rijk over zijn rug laten worden? Het duurde nog een paar dagen tot het kerstmis was en misschien kon hij er een mooi slaatje uit slaan.

De volgende dag had hij weer dienst in het warenhuis. De ochtend was bijna een kopie van de vorige morgen. Behalve dan dat er nu een oude Indische dame op schoot wilde voor een selfie. Hij mocht haar wel en speelde mee. ‘s Middags kwamen er twee vriendinnen langs. Rond de veertig schatte hij hen. Een stevige forse blondine met dikke tieten en een kleine donkere, met zo te zien leuke punttietjes. Ze bleven staan en hij zag dat ze naar hem keken.

“Hohoho, selfie met de Kerstman jongedames?”

Ze wilden wel. Het werd een hele fotosessie. Foto met zijn drieën, foto ieder apart met de Kerstman en een foto van hem met de forse blonde op schoot. Als hij had mogen kiezen, dan liever de kleine donkere.

“Als jullie een Kerstman nodig hebben, dan ben ik er voor jullie”. Ze namen de kaartjes met een glimlach aan.

Tegen het eind van de middag voelde hij zijn telefoon trillen. Het was even rustig en hij haalde zijn telefoon te voorschijn.

“Dolf”.

Er klonk een vouwenstem. “Spreek ik met de Kerstman?”

“Hohoho, met Santa Claus”.

Het bleek de blonde van het tweetal van die middag. Hoe laat de Kerstman vrij was en of hij trek had in een borreltje?

Ja, en in neuken, dacht hij. Hij werd uitgenodigd op hun kamer in het Bastion hotel “en oh ja, wil je het Kerstmanpak meebrengen?”

Met het pak in een Aldi boodschappentas klopte hij op de deur van kamer 213. De kleine donkere deed open. “Oh, zie je er zo uit!”

Van de grote blonde kreeg hij een kus op zijn wang. Ongevraagd kreeg hij een glas Jägermeister aangereikt. “Tegen de kou”. De forse blonde stelde zich voor als Toos en de naar de kleine donkere wijzend, “dat is Kim”.

Terwijl de kleine nors toekeek, deed de blonde haar best voor een gesprek. Ze vroeg hem waarom hij Kerstman speelde. Hij vertelde dat hij tussen twee banen inzat en wat te doen wilde hebben.

En in contact wil komen met lekkere wijven zoals jij, dacht hij. Ze kletsten door over hoe het was om Kerstman te zijn en of hij zo leuke dingen beleefde. De kleine donkere bleef zwijgen en haar enige bijdrage was het nog eens volschenken van zijn glas. Nadat hij zijn tweede borrel achterovergeslagen had vertelde de blonde dat zij zich ook wel eens Kerstman wilde voelen.

“Dan trek je toch mijn pak aan”.

Om het pak te passen kleedde de blonde zich zonder schroom tot op haar ondergoed uit. Ze droeg een gewone maar goed gevulde bh. Dat was niet wat zijn aandacht trok, dat was haar string. Suze droeg nooit strings en takkenwijf Anne had altijd degelijke onderbroeken aan. Om het pak uit de tas te halen had Toos zich met haar billen naar hem toe voorover gebukt. Flinke billen en daartussen zag hij wat schaamharen uit haar string krullen. Toos met een harige doos.

Hij wilde overeind uit zijn stoel komen. Dat werd verhinderd door twee handen die op zijn schouders drukten. Chagrijnige Kim was achter hem gaan staan en ze siste met een venijnige stem in zijn oor, “zitten blijven”.

Het pak paste Toos. Ze liep een showrondje door de kamer en verdween toen in de badkamer om voor de spiegel de baard te schikken.

“Hohoho,” zei ze, de kamer weer inlopend.

“Meisje wil jij even bij de Kerstman op schoot?” Ze ging op het bed zitten en Kim kroop bij haar op schoot. Daarna ik? Dacht hij hopend op een trio. Een trio, dat had hij nog nooit gehad, goddomme wat een geluk. De gedachte aan wat kon volgen maakte dat hij met een knoeperd van een erectie toekeek. Kim kuste de Kerstman op de bebaarde lippen. “gadver,” zei ze en ze trok de baard omlaag.

Hij keek toe hoe de twee vrouwen elkaar tongden en vroeg zich af wanneer hij mee kon doen. Ondertussen nam hij een voorschot door alvast door zijn broek heen zijn pik te kneden. Hij zag hoe Toos langs het hoofd van Kim naar hem keek. Knipoogde ze naar hem? De dames verbraken hun kus en stonden op. En ik dan? Dacht hij.

Toos begon het pak weer uit te trekken en ze deed het alsof het een striptease was. Toen ze weer in haar ondergoed stond keek ze hem lachend aan. Ze keerde hem haar rug toe en stroopte haar string omlaag. Met haar billen naar hem toe bukte ze zich en ze plaatste haar handen op het bed. “Kom maar,” zei ze over haar schouder. Dat ze haar bh aanhield had hij niet eens inde gaten, zijn blik was gefixeerd op de tussen haar benen lokkende behaarde pruim. Hij maakte zijn riem los en ritste zijn gulp open. Met zijn broek en onderbroek op zijn enkels hopte hij naar haar toe.

“Ho stop even,” hoorde hij”. Kim tikte hem op zijn schouder en toonde hem een condoom en een tube. “Condoom om je pik en de punt goed insmeren,” commandeerde ze.

“Shit,” dacht hij en dat bleek een voorspelling.

Onder het toeziend oog van Kim prutste hij met condoom. Verdomme, dacht hij, rubber! Dat heb ik in twintig jaar niet meer gebruikt. “Easy glide,” las hij op de tube. Glijmiddel? Hij wreef wat van het spul over het condoom.

“Meer op het puntje,” klonk het.

Terwijl hij verder naar voren hupte pakte Kim zijn pik vast. Dat was het moment waarop hij doorkreeg wat er van hem verwacht werd. En dat was niet in haar lokkende harige natte spleet. Kim stuurde zijn pik naar het sterretje van Toos. Suze had anale seks altijd afgewezen en bij Anne was hij nog te druk geweest met het vullen van haar andere openingen. Met zijn pik door Kim keurig voorgaats gericht gleed hij na wat persen naar binnen. Het voelde... anders, maar wel lekker. Terwijl hij voorzichtig verkennend in haar poepertje heen en weer ging, was Kim op het bed gaan zitten. Ze zat dicht bij Toos en opeens voelde hij dat zijn heen en weer slingerende ballen iets raakten. Het was de hand van Kim en het ging niet om zijn ballen. Kim was Toos aan het vingeren. Ondanks dat het geen trio was met hem als middelpunt vond hij het een geil gedoe. Hij vond het jammer dat hij niet kon zien hoe de vingers van Kim in de doos van Toos van zaten. Die twee hebben dat vast vaker gedaan, dacht hij. Om Toos hoefde hij zich dus niet te bekommeren, gewoon rammen en spuiten. Na de zaadlozing in het condoom vroeg hij zich af hoe het gevoeld zou hebben, als hij met de blanke sabel zijn kwakkie in haar darm had kunnen lozen. Na het klaarkomen was, hield hij zijn pik in haar in haar reet. Hij wilde ervaren hoe het in daar voelde als ze klaar kwam. Dat voelde prima, zo goed dat zijn slap wordende pik weer hard werd. Jammer dat ze overeind kwam en hem wegduwde. De chagrijnige kop van Kim ontmoedigde hem om een vervolg voor te stellen. Het gevulde stinkende condoom liet hij op de grond vallen, dat mochten zij opruimen.

De dames leken daarna in eens haast te hebben. Er werd snel aangekleed en er werd hem geen nieuw glaasje aangeboden. Demonstratief de laatste druppel uit zijn glas likken vermurwde ze niet. Gelukkig vroegen ze bij het afscheid of hij de volgende dag zin in een feestje had.

Ja, dat had hij.

“Of hij dan vroeg om vier uur wilde komen, met pak?”

Dat kwam niet goed uit, hij werd geacht tot vier uur in het warenhuis te blijven. Hij dacht na, stel dat hij de kans kreeg om Kim te neuken. Die kleine palen en als ze dan bijna kwam ophouden en het chagrijnige kreng laten smeken, “toe ga door, alsjeblieft stoot door”. Hij besloot stiekem eerder weg te gaan.

Iets over vieren de volgende dag klopte hij op de kamerdeur. Hij kreeg een vluchtige kus op zijn mond van Toos en Kim negeerde hem. Dat verandert straks nog wel kreng, dacht hij. Hij werd uitgenodigd om op het bed te gaan zitten en er stonden drie gevulde glazen klaar. Een kleurrijk drankje, een soort cocktail vermoedde hij. Niet zijn favoriete drank, maar alcohol is alcohol besloot hij. Kim reikte hem een glas aan. Vooruitgang, dacht hij. Hij nam een paar flinke slokken, want des te eerder kon de actie beginnen. De dames kletsten en hij wilde wat terugzeggen. Verrekt, dacht hij nog, dat gaat moeilijk. Hij voelde zich draaierig worden en... Hij werd wakker met een rotsmaak in zijn mond en een bonkende koppijn.

Gedesoriënteerd keek hij om zich heen en heel langzaam begon het te dagen. De hotelkamer van die twee wijven. Waar waren ze? Voorzichtig kwam hij overeind, op zoek naar zijn telefoon in zijn jaszak. Tering, acht uur! Wat was er gebeurd? De wijven waren er niet meer en ook zag hij geen kleren, geen bagage, niets. Zijn Kerstmanpak was weg en toen hij in zijn jaszakken zocht zijn autosleutels ook. Godverdomse klerewijven. Gelukkig hadden ze zijn portemonnee niet meegenomen en kon hij een taxi naar huis nemen. Pal voor het flatgebouw, op een plaats met een parkeerverbod, stond zijn auto met een bon onder de ruitenwisser. Hij probeerde het portier, niet op slot. De sleutels zaten in het contact en op de achterbank stond de tas met zijn Kerstmanpak. Hij verzette de auto en ging naar binnen, op weg naar een flinke dosis paracetamol. Aangifte doen? Hij dacht er over na, maar aangifte waarvan?

De volgende dag hoorde hij op Amsterdamfm een bericht over een gewapende overval op een postnl afhaalpunt. De dader was verkleed geweest als Kerstman. Zo iets zou ik ook kunnen doen, dacht hij. De verslaggever vervolgde dat er veel pakketjes geopend waren, maar dat er slechts een paar pakketten miste. De politie... Hij zocht een andere zender op, met muziek.

Vier dagen later, eerste kerstdagen hij kon uitslapen. Hij lag in bed na te doezelen. Het Kerstmanpak hoefde hij pas ‘s middags weer aan. De gedachte aan die rotwijven kwam terug. Ze hadden hem genaaid, maar hij had toch maar mooi die Toos in haar reet geneukt. De gedachte daaraan deed zijn pik groeien. Rukken, douchen en dan ontbijten besloot hij.

Hij was net lekker op dreef, nog even sjorren en…, trrringgg, de bel. Barst maar, dacht hij en hij rukte verder. Verdomme, weer de bel, welke klootzak? Er werd op de deur gebonsd, ‘politie open maken’.

Zijn pik was nog nooit zo snel gekrompen. Hij moest zich godbetert onder toezicht aankleden. De hufters hadden een huiszoekingsbevel en ook zijn auto werd meegenomen.

Een uur later zat hij in een verhoorkamer. Hij werd verdacht van de gewapende overval op het postnl afhaalpunt. Of hij wilde uitleggen waar hij op het moment van de overval was?

“In het verdomme Bastionhotel, verdoofd op bed”.

Ze geloofden hem niet. Zijn auto was net voor en net na de overval door camera’s dicht bij de plaats van de overval gefilmd. “kon hij dat verklaren?”

“Ja, de wijven, die zijn sleutels gepikt hadden”.

Ze bleven maar drammen over het wapen, hoe hij er aan gekomen was en waar het nu was. Wist hij veel.

En dan dat gezeik over die klote pakjes. “waarom er maar twee pakjes meegenomen waren en waarom juist die twee?

“Zoek die kutwijven op en vraag het aan hen”.

Hij kreeg te horen dat hij, hangende verder onderzoek, in verzekering werd gesteld.

Het tweede verhoor was een kopie van het eerste. Ze geloofden zijn verhaal niet. Op zijn verweer, dat hij te zien zou zijn op de beelden van de bewakingscamera’s bij het Bastionhotel, gingen ze niet in. Ook zijn verhaal over de taxirit, “met een dikke chauffeur, Marokkaan, Turk of zo iets, geloofden ze niet.

Die volgende middag werd hij opnieuw opgehaald en naar een verhoorkamer gebracht. Weer de lange rechercheur en nu met een vrouw met een dikke reet. Inspecteur Vriezema en onderzoeksleider, zo stelde ze zich voor. Ze legde uit dat hij in verzekering gesteld werd en wat dat inhield. Hij schold haar uit voor “takkenwijf” en hij vroeg haar “of ze bij de recherche zat omdat haar dikke kont niet meer in een uniformbroek paste”. Tot zijn plezier zag hij haar rood van kwaadheid worden.

Kerstmis was al lang en breed voorbij toen hij weer naar een kamertje met de lange en de kont werd gebracht.

“U hangt mijnheer,” zei ze met een triomfantelijke grijns.

In ambtenarentaal begon ze uit te leggen waarom dat was. Op de plaats delict was sporenmateriaal gevonden, dat van hem afkomstig was. Echte haren en baardharen, identiek met die van zijn Kerstmanbaard. Hij keek haar ongelovig met open mond aan.

Ze had er duidelijk plezier in. “en dan waren er ook nog sporen van lichaamssappen”.

“Heee?”

Ze begon te lachen. “weet je hoe ze je hier op het bureau noemen?”

Hij schudde ‘nee’.

“De rukkende rover. We vonden spermasporen op de pakjes. Over twee dagen krijgen we de uitslag van de DNA-test.

Tinus Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?



OBSESSIE Deel 2OBSESSIE - 2

Posted by My 4Fingers Fri, October 27, 2017 11:53:35

OBSESSIE Deel 2

Aan de haak

Ik kon het niet laten en dacht na over een nieuwe advertentie op een ander platform. Doordat ik onverwacht op reis ging kwam het er niet van om een advertentie te plaatsen. Een van mijn opdrachtgevers voorzag problemen met een overname bij een Duitse dochteronderneming. Dat maakte dat ik voor een paar dagen naar Limburg an der Lahn ging voor een ‘due dilligence’ onderzoek van de boekhouding van het betreffende bedrijf.

Onverwacht en slecht voorbereid reed ik naar Duitsland. Bij het bedrijf in Limburg kreeg ik Frau Ute Burst ter assistentie toegewezen. Frau Burst zou alle deuren in het bedrijf voor me gaan openen. Frau Burst werd naar het directie kantoor ontboden. In afwachting van Frau Burst en in een halfslachtige poging tot beleefd naar mijn gastheren luisteren sloeg mijn fantasie op hol. Frau Burst, met zo’n naam, die moest wel een geweldige boezem hebben. Ze bleek een genie in het vinden van de juiste stukken, maar helaas, ze was zo plat als een pannenkoek. In de loop van de middag vroeg Frau Burst of ik al onderdak had en waar. Dat moest ik nog regelen. Ze tipte me over haar nicht Aleit, die sinds ze weduwe was het pension van haar ouders had overgenomen. Ze had vast wel plaats en Ute wilde wel even bellen. Als ik kan declareren ben ik niet zuinig en een hotel bood kansen met interessante ontmoetingen aan de bar. Ze drong echter aan en uit beleefdheid zei ik ja. Dat maakte dat ik tegen de avond bij pension "Am Lahn" naar binnen liep. Met Ute in gedachte verwachtte ik een oudere boezem-loze dame. In de gang kwam me een vrouw van, naar schatting, midden dertig tegemoet. Dat was niet wat maakte dat ik even sprakeloos was en verward reageerde op haar begroeting. Het was haar verschijning, ze leek zo weggelopen uit het koortje. Een zelfde figuur met een formidabele boezem. Ze toonde me een comfortabele ruime kamer met een tweepersoons bed en uitzicht over de rivier. ‘Of ik al gegeten had’? en ‘nee, het was geen moeite’.

Een uurtje later zat ik bij Frau Aleit aan tafel. Samen met vier Polen die als vaste gasten in het pension verbleven. De Polen dronken bier bij het eten en ik dronk mee. Na het eten vertrokken de Polen de stad in en ik sloeg het aanbod van koffie niet af. Frau Aleit kwam er gezellig bij zitten. Na de koffie toonde ze een fles Obstler. Een merkloze fles, van een kennis die het zelf stookte, vertelde ze. Ze zag mijn twijfel en drong aan, voor de gezelligheid dronk ze een glaasje mee. Het smaakte prima en ja Herr Stoffel beliefde nog een glaasje. Op de vraag van Frau Aleit, wat ik op het Geschäft van haar nicht deed, vertelde ik over mijn werk als accountant. We pimpelden en de alcohol deed zijn werk. Het formele ‘sie’ werd vervangen door ‘du’ en na het inschenken van het tweede glaasje had ze de stoel tegenover me verruild voor een stoel naast me. Al pratende vergat ik dat het niet beleefd is om je gesprekspartner niet aan te kijken. Mijn blik ging regelmatig naar haar boezem. Ik was me er van bewust en ik zag aan haar dat ze het merkte. Het leek haar niet te deren, sterker nog ze bood een derde glaasje aan. Omdat ze zo aandachtig luisterde vertelde ik over "Aktiva" en "Vermogenswerte" en hield mijn ogen gericht op haar "wichtigsten Vermogenswerte”. Moeders mooiste was ze niet, maar haar zandloper figuur met die grote tieten maakte me geil. Zo geil, dat ik haar vertelde dat ze me ergens aan deed denken. De alcohol van drie Obstlers in mijn bloedbaan was daar waarschijnlijk mede schuldig aan. Ze keek me aan en vroeg, “waaraan dan”.

“Aan een filmpje,” flapte ik er uit. Gevolgd door de vraag of ze kon zingen. Ze lachte om de vraag. Vroeger had ze als meisje in een kerkkoor gezongen. “Bij pastoor Bauer,” voegde ze er aan toe.

“Waarom vraag je dat?”

Ik liet het filmpje zien. Tot mijn verrassing begon ze mee te neuriën. Toen het filmpje afgelopen was, keek ze me lachend aan en ze vroeg waarom ze me aan de zangeressen deed denken.

“Je hebt me nog nooit horen zingen,” zei ze. Ze wilde het horen.

“Omdat je ook van die mooie grote borsten heb”.

Ze was even stil, ze nam een slokje en net toen ik dacht dat ik te ver was gegaan, begon ze te vertellen. Dat ze tot haar zestiende in het kerkkoor zong en over pastoor Bauer. Pastoor Bauer was een liefhebber van jonge ontluikende borsten. Dat was de oorzaak van de vroegtijdige beëindiging van haar koor carrière. Nadat zij en een paar vriendinnen de voorkeur van de pastoor ontdekt hadden, maakten ze er een spel van om de arme man gek te maken. Op weg naar een repetitie op een stil plekje de bh afdoen en een extra knoopje los. Alles om de arme man te laten zweten. Tot er gekletst begon te worden, toen moest ze van het koor af.

Ze vroeg of ze het filmpje nog eens mocht zien. Ik vroeg me af waarom, wilde ze vergelijken of meezingen? Ik stelde de vraag niet maar startte het filmpje weer. Terwijl we samen, met de hoofden dicht bij elkaar, naar het filmpje keken ging de deur open. Een meisje van een jaar of veertien kwam binnen. Ze keek verbaasd.

“Wat doe je,” vroeg ze naar ons toelopend.

“Mijn dochter Beate,” zei Aleit.

“Gadver, wat stom” en weg was ze. Dochter Beate was een spelbederfster. Het filmpje was afgelopen, de fles werd opgeborgen en Aleit zei dat ze ging afruimen.

Teleurgesteld droop ik af naar mijn kamer en mijn laptop met cijfers. Aleit’s boezem, haar nabijheid, haar belangstelling voor het filmpje en de drank maakten dat ik mijn gedachten slecht bij mijn werk kon houden. Ik dacht na over een list om weer met haar in gesprek te raken. Ik besloot de volgende dag een dure fles wijn te kopen en haar uit te nodigen om ‘s avonds samen een glas te drinken. Het was onvermijdelijk dat ik die avond in bed fantaseerde over Aleit met blote tieten. Dat maakte dat ik pas in slaap kon komen nadat ik de hand aan me zelf had geslagen. Dat zal die pastoor ook wel gedaan hebben, dacht ik nog.

De volgende morgen aan de ontbijttafel vroeg Aleit of ik nog een tweede kopje koffie wenste. Achter me staande en over me heen leunend, schonk ze in. Tante Julia, dacht ik met het refrein van een oud nummer van Boudewijn de Groot in mijn hoofd.

"Ja, tante Julia ik lijkt al weer veel ouder,

Ik speel piano als u wil

Maar haal uw borsten van m’n schouder”.

Wat mij betreft kon ze wel door blijven schenken. Tot mijn genoegen zag ik dat ze bij de andere gasten meer afstand hield.

Die avond geen aanbod van koffie, Schnaps of Obstler na het eten. Was de wens de vader van de gedachten of wenste ze me echt met nadruk “een prettige avond”. Ik deed mijn best om nog wat te werken en wachtte tot een uur of negen voordat ik op de met ‘Privat’ gemerkte deur klopte. Frau Aleit was alleen en reageerde enthousiast. Ze wilde graag wat met me drinken. Ze vond dat het beter om dat op mijn kamer te doen, haar dochter kon zo thuis komen. Ze nam wijnglazen mee.

Op mijn kamer, met Aleit in de enige fauteuil en ik op het bed dronken we van de wijn. Na het eerste glas wilde Aleit graag nog eens het filmpje zien. Ze kwam naast me op bed zitten en ze neuriede weer mee. Ik keek naar haar en zag kleine zweetpareltjes op haar voorhoofd. Na afloop vroeg ze of ik een borstenman was. Ik vertelde naar waarheid dat ik een liefhebber van rondingen was”.

“Ik zag je gisteren steeds naar mijn borsten staren. Hoe vind je ze?”

Ik verklaarde dat ik ze geweldig vond en dat ik ze graag zonder verpakking zou willen zien. Het was op haar voorstel dat ik het filmpje weer aanzette, ze wilde haar borsten op de muziek laten zien. Een voorstel als een geschenk uit de hemel. Ik zat op het bed met de telefoon in mijn hand en Aleit ging voor me staan. De muziek begon en Aleit knoopte langzaam haar blouse. Een groot formaat witte bh werd zichtbaar. Ik heb geen verstand van lingerie, maar het leek me een niet alledaags, vooraf voor de gelegenheid aangetrokken luxe exemplaar. Ze stripte met stijl en ritme gevoel en deed zeker niet onder voor de dames in het filmpje. De blouse ging uit en werd op de stoel geworpen. De bh werd losgehaakt en naar mij geworpen. Cups zo groot, dat ik ze met een iets kleiner hoofd als muts had kunnen gebruiken. Met de figuurlijke ‘ogen op steeltjes’ keek ik toe. Haar borsten waren minder groot en minder stevig dan die van Suri, maar toch. Heerlijke joekels met roze knopjes. Ik hield het niet meer op het bed. Ik stond op om haar borsten vast te pakken en haar tepels en mond te kussen.

Al kussend trok ik haar onderlichaam tegen het mijne om haar te laten voelen hoeveel trek ik in haar had. Gedeelde trek, naar het bleek. Ze duwde me wat weg om een hand tussen ons in te krijgen. Een onderzoekende hand, die door de stof van mijn broek heen mijn stijve pik pakte en begon te kneden. Ik hield het niet meer. Ik verbrak de kus en maakte haar broek los en trok die omlaag. Ze droeg een bij de bh passende slip. Ik rekende op een behaarde poes, net als bij de dames in het filmpje en had geen geduld om eerst haar slip netjes uit te trekken. Ik trok de bovenrand omlaag en onthulde een echte poezenvacht. Gretig liet ik mijn vingers door haar bosje naar haar spleet gaan. Zo, dacht ik, die heeft er zin in! Terwijl ik haar met twee vingers vingerde, maakte zij mijn broek los. Ze bevrijdde mijn jongeheer en begon er zo hard aan te sjorren, dat het bijna zeer deed.

“Ein richtiger Schwanz,” zei ze. Daarbij in het midden latend of ze daarmee mij of mijn jongeheer bedoelde. Door de gretigheid, waarmee ze met mijn apparaat te keer ging, vermoedde ik het laatste. Zij nam het initiatief en duwde me achterover op bed om mijn schoenen, mijn broek en mijn onderbroek uit te trekken. Terwijl ik toekeek schopte ze haar schoenen uit en ze trok haar broek en slipje verder uit. In mijn carrière als man had ik meestal het initiatief gehad, die keer niet. Ook de theorieën over een lang, teder en passievol voorspel lapte ze aan haar laars. Ze mompelde nog iets over ‘schwanz" en "füllen" terwijl ze op me ging zitten. Mijn stijve snikkel werd vastgepakt en ze wipte wat omhoog. Ik tilde mijn hoofd op om te kijken en zag mijn jongeheer door de nooit getrimde bos haar heen in haar natte warme spleet verdwijnen. Ik vond het prima. Ze bereed me door heen en weer te schuiven met mijn pik in haar kut. Ik genoot van het gevoel van mijn pik, die in haar zompige warme kut letterlijk klaar gestoomd werd en het zien van haar borsten. De joekels zwaaiden op en neer en af en toe ving ik er een mijn handen. Nou ja opvangen, voor een deel dan. Ik had reuze handen moeten hebben om ze helemaal in mijn handen te kunnen houden. Gelukkig werkte ze zich snel naar een orgasme en had ik me de avond ervoor nog afgetrokken, anders was ik voortijdig gekomen. Een Suri debacle wilde ik niet meer mee maken. Ze kwam snel en stil. Even twijfelde ik, doorgaan met wat opwaartse stoten of de rollen omkeren in een ander standje. Een toegift, rente op haar investering. Het werd het laatste.

Ik liet haar even boven op me liggend bijkomen. Met een toegift in het vooruitzicht wilde ze wel van me af. Compliment voor Aleit, een vrouw naar mijn hart, ongevraagd ging ze op de rand van het bed op haar knieën zitten. Haar stevige gat naar me toe, haar hoofd op de matras en haar benen wat gespreid. Het was perfect, de geur van haar poes, mijn stijve van haar vocht glinsterende pik en haar spleet op de juiste hoogte. Zonder helpende hand gleed mijn pik weer in haar. Ongeremd begon ik haar met grote lange halen te neuken. Ze kreunde heel zachtjes en het enige dat ik miste was een spiegel. Het was geweldig en het had super geweest, als ik in een spiegel haar gezicht had kunnen zien. Er is niets zo geil als het gezicht van een vrouw tijdens een orgasme. Aan haar zachte kreungeluiden hoorde ik dat ze een nieuw orgasme naderde en mijn zaad was als lava vlak voor een eruptie. Superman, voelde ik me, toen ik haar heupen vastpakte en mijn pik zo diep mogelijk in haar drukte. Over haar heen gebogen, met mijn handen om haar bungelende borsten en mijn pik gekneed door haar orgasme, kwam ik. Een eruptie als een vulkaan, na eeuwen van druk opbouwen. Al mijn zintuigen waren geprikkeld, de huid van mijn vingers door haar grote borsten, mijn neus gevuld met de geur van onze seks, mijn oren door haar gekreun en mijn pik door de bewegingen van haar bekken. Ik spoot en er leek geen eind aan te komen. Ze liet zich voorover op bed zakken en ik zakte met mijn pik nog in haar mee omlaag. Pas toen mijn krimpende pik er uit floepte, ging ik met mijn armen om haar heen naast haar liggen. Na een paar minuten kwam ze overeind.

“Ik moet weg”. Ze wilde haar kleren oprapen en stopte. “Guck mal,” wijzend op een kleverig spoor op haar dijen. Ze raapte mijn onderbroek van de grond om het af te vegen. Aangekleed vertrok ze met een knipoog en “Tschüss”.

Ik had de volgende dag nog een paar uur werk en het plan was om na de middag naar huis te rijden. Voor ik in slaap viel dacht ik vergeefs na over smoezen om langer te blijven. Mijn laatste gedachte was, niet slecht voor een cijferneuker.

De volgende morgen verwende ze me bij het ontbijt met een extra ei en een extra glas sap, prestatiebeloning. Bij het afscheid vroeg Aleit of ik snel weer zou komen. Naar waarheid zei ik, dat ik hoopte van wel.

De opdracht afgerond, ‘s middags op weg naar huis kon de balans opgemaakt worden. De verlies en winst rekening van de Duitse beurt zag er beter uit dan die met Suri. Een fles wijn van zeventien en een halve euro voor een geweldige wip. Het pension was goedkoper dan een hotel. Ik besloot om zonder bonnetjes toch maar de duurdere hotelkosten te declareren, dat compenseerde het verlies door de dure ketting.

Na thuiskomst stortte ik me op het werk en na een paar dagen merkte ik dat de drang om filmpjes met dikke tieten te kijken er niet meer was. Ook het plan om een nieuwe advertentie te plaatsen raakte op de achtergrond. Ik leek van mijn obsessie genezen en besloot mijn stiekeme telefoon nog een laatste maal aan te zetten. Daarna alles wissen en de telefoon verkopen. Met Suri exit had ik het ding een dag voor mijn vertrek naar Duitsland uitgezet en er niet meer aan gedacht. Tot mijn verbazing zag ik drie gemiste oproepen en een bericht van Suri.

"Hi Dushi, ik ben niet boos meer. Bel me”. Dat laatste klonk nogal dwingend en daar hou ik niet van. Een paar weken terug had ik van zo’n bericht een harde plasser gekregen, nu bleef een erectie uit. Het was mijn nieuwsgierigheid, die maakte dat ik haar belde. Het werd een lang gesprek. Ze was niet boos meer en vond het nu ‘reuze’ grappig. Ze miste ons contact en wilde me graag weer zien. In antwoord op mijn vraag, vertelde ze dat de overige kandidaten voor de functie van bijman afgevallen waren. Ze nodigde me de woensdag daarop bij haar thuis uit. Overdondert, zei ik ja. Bij het beëindigen van het gesprek zei ze, “oh ja Dushi, wat ik zeggen wilde, je moet wel in pak komen met je stropdas om”.

“He?”

“Ook beter voor de buren. Bij een man in een net pak denken ze niet aan een minnaar”.

Het gesprek leverde veel stof tot nadenken, wilde ik nog wel? Ik leek gepromoveerd tot minnaar en haar gebruik van het woord ‘ook’. Dat intrigeerde me, waarom nog meer in pak dan voor de buren? Ze kon het krijgen, ik besloot een krijtstreeppak aan te trekken, een pak dat ik voor officiële en chique gelegenheden gereserveerd hield.

Ik parkeerde de auto bij Suri in de straat, de Wim Sonneveldlaan in Utrecht Oost. Vaag herinnerde ik me een door Sonneveld gezongen liedje over een vrouw in vestzakformaat. Dat sloeg niet op de afmetingen van Suri. Vanuit de gewoonte in Utrecht niets in de auto te laten liggen, liep ik met mijn tas onder mijn arm het tuinpad op. De deur werd direct geopend.

“Je lijkt wel een Jehova met die tas”.

Ze sloot de deur achter me en kuste me. Ik had het al gezien en nu voelde ik ze tegen mijn borst drukken. Het was een bh loze dag. Achter haar aan naar binnen lopend roerde mijn pik zich al. Ze droeg opnieuw een legging en alles wat er over vrouwen in legging aan negatief gezegd wordt is waar. Alleen niet bij Suri, wat een kont. Ze schonk koffie in en nieuwsgierig keek ik rond. Een grotere en chiquere woning dan ik had verwacht. Ernesto met de bijvrouw, zo begreep ik uit haar verhaal, deed iets wetenschappelijks op de Uithof.

Zij had me uitgenodigd en ik haastte me niet. Vooraf had ik besloten om het initiatief ditmaal aan haar te laten. Ik was nog maar halverwege mijn koffie toen ze opstond en de ‘in between’ gordijnen van de woonkamer sloot.

“Zo hebben we privacy”. zei ze naar me toelopend.

“Goed idee,” zei ik opstaand om haar te kussen. Vozend kwamen we op de bank terecht. Ik hielp haar uit haar truitje voor een hernieuwde kennismaking met de joekels. Wat een luxe, dacht ik met mijn neus tussen haar kolossen. Met de herinnering aan de vorige keer in mijn achterhoofd, was ik blij dat ik de avond daarvoor met Nelie gevreeën had. Ik wilde mijn kleren uittrekken om de huid van haar fantastische lijf tegen mijn huid te voelen.

“Niet doen,” zei ze. “Ik wil dat je je jasje aanhoud en je stropdas om”. Verwonderd keek ik haar aan.

“Dat is toch niet lekker bij het vrijen”.

Ze vertelde dat het haar heel bijzonder leek om te vrijen met een man in colbert. Na hulp van de gretige handen van Suri stond ik even later naast de bank verbaasd naar beneden te kijken. Mijn pik stak trots onder mijn colbertje naar voren. Geen fotomoment, dacht ik. Interessanter dan mijn harige blote benen was Suri. Eindelijk helemaal naakt. Als ik een dichter was, dan had ik voor de rest van mijn leven inspiratie gekregen, wat een lijf. Super borsten met daaronder een slanke taille, een licht gewelfd vrouwelijk buikje en een gladde onthaarde schaamstreek. Haar buik vertoonde, zonder dat het haar ontsierde, sporen van haar zwangerschappen en dan haar kut. Een kut, zoals een van mijn vrienden het ooit noemde, ‘een porno kutje’. Een strakke gladde snee zonder uitstekende schaamlippen. Terwijl ze mijn pik masseerde verkende mijn vingers haar gladde spleet. Goh, wat nat, dacht ik nog. Twee van mijn vingers gleden naar binnen en ik dacht, dat is niet nat dat is soppen. Het kloppen van mijn hart pulseerde in mijn opgezwollen pik. Mijn pik won het daardoor van mijn besluit om af te wachten. Haar gladde zeiknatte spleet was als een lokkende sirene. Suri naar de bank duwend protesteerde ze.

“Wacht even,” zei ze, zich losmakend. Ze bukte zich om iets onder de bank te pakken. Het leverde een geweldig uitzicht op haar bruine ronde kont met een donkerbruin poepertje en haar spleet op. Helaas was het niet bedoeld om haar van achteren te mogen pakken. Ze haalde een badlaken onder de bank vandaan en spreidde dat over de bank uit. Ze ging op de bank liggen, spreidde haar benen en wenkte. Prima dacht ik, de eerste keer missionaris, niets mis mee. Mijn pik had geen helpende hand nodig. Een beetje richten en floep. Het leek wel of hij naar binnen gezogen werd. Ik begon te stoten en al snel miste ik wat. Ik miste contact, ik miste wrijving. Ik miste het strelen van mijn pik door de wand van haar flamoes. Ze werd steeds natter. Ik voelde dat mijn zak nat werd en van lekker neuken was geen sprake meer. Het voelde alsof mijn leuter in een vijver plonsde. Het leek Suri minder te deren dan mij. Haar ademhaling versnelde en ze steunde. Ik dacht aan de vorige keer toen ik haar te kort had gedaan en plompte verder. Twee vingers er bij en haar kittelaar strelen. Het werkte, ze kwam schokkend klaar. Ze bleek zich van haar overdadige natheid goed bewust. De handdoek werd gebruikt om haar poes te drogen en toen ging ze op haar knieën met haar billen naar me toe op de bank zitten.

“Nu is het jouw beurt,” zei ze. Ze hield haar benen tegen elkaar en met haar benen tussen de mijne en een beetje druk, zat mijn dikke natte pik terug in haar gleuf. Gelukkig in die positie met meer wrijving. Ik gedroeg me als de heer die ik boven mijn middel was, de man in krijtstreep met stropdas. Ik wachtte tot ze een nieuw orgasme kreeg en stootte toen door. Ik weet niet of het normaal is, maar klaarkomend krijg ik soms bizarre ingevingen. Die keer was het mijn besef dat het de eerste keer was dat ik een gekleurde medelander geneukt had. In mijn gedachten verwoordde ik het anders.

Na het afscheid genomen moest ik terug naar kantoor, naar het reserve overhemd voor nood gevallen. Met het verkreukelde overhemd met de bevlekte natte onderkant kon ik niet thuis komen. Op weg naar huis schoot me een fout rijmpje te binnen over een schoorsteenveger. De juiste woorden kende ik niet meer, maar het was ongeveer zo:

"Toen kwam ik bij een negerin.

En vloog meteen haar schoorsteen in.

Haar schoorsteen was wat wijd.

Ik raakte haast mijn bezem kwijt”.

Die avond lag ik lang na te denken. Een goddelijk lijf maar het neuken met Suri was zeker niet beter dan de seks die ik thuis had. Wilde ik hier mee wel door? Naarmate ik het meer rationeel benaderde luidde het antwoord nee. Te meer; toen ik uitrekende hoeveel verzuim van mijn werk er voor nodig was en hoeveel verloren declareerbare uren het me kostte.

De beslissing over wel of niet doorgaan werd me uit handen genomen door Suri, die aandrong op een nieuwe afspraak. “Niet bij haar thuis,” zei ze, “te riskant”. Het werd het Bastion hotel in Utrecht. Ik voelde me gigantisch opgelaten toen ik daar een kwartier voor het afgesproken tijdstip binnenliep. Ik deed mijn best nonchalant over te komen, maar had het gevoel dat iedereen die ik tegen kwam me als vreemd-ganger herkende. Het werd extra gênant toen ik niet contant kon betalen.

Suri stond er op om samen te douchen. Eerlijk is eerlijk, het was een feest. Vooral toen ze mijn pik waste en zich daarna bukte om hem in haar mond te nemen. Terugdenkend aan haar geile zondvloed, deed de gedachte aan wederkerigheid me even terugschrikken. Even leek mijn pik daardoor te krimpen en een compliment voor Suri die zorgde dat het bloed naar mijn pik bleef stromen. Ze stopte helaas op tijd. Na elkaar afgedroogd en verwend te hebben gingen we op het bed verder. Op aandringen van Suri had ik mijn stropdas weer omgedaan. Wat ik al vreesde gebeurde, Suri wilde gebeft worden en nog wel in negenzestig houding met haar boven. Daar trapte in niet. Ik had eens in een film de CIA martelmethode ‘waterboarding’ gezien. Ik mooi niet.

Ze ging akkoord met mij boven en zo viel het mee. Ik had wel een ongelofelijke natte snuit, maar haar behandeling van mijn pik compenseerde dat meer dan. Het slotakkoord vond plaats met Suri op haar buik. Mijn armen om haar heen en mijn handen op haar dikke tieten. Zij weer met de benen dicht bij elkaar voor meer wrijving.

Een dag later nam ik een moedig besluit. Het was genoeg. Goede seks had ik thuis ook en dit gedoe kostte me te veel tijd en geld. Mijn obsessie met super tieten was over. Jammer van Suri, een lieve meid maar...

Ik belde Suri op voor een afspraak om het haar in een gesprek netjes te vertellen. Ze voelde het of aankomen of ze hoorde het in mijn stem. Ze viel me in de reden en zei, “je wilt me zeker dumpen, mannetje. Zo gemakkelijk kom je niet van me af”.

Dat bleek te kloppen. Een paar uur later, ik zat net te broeden over de tekst van een accountantsverklaring. Ik wilde iets schrijven over een slechte investering en mijn telefoon kondigde een boodschap aan. Niet mijn stiekeme telefoon, maar mijn gewone. Een bericht van Suri. ‘sukkel, ik laat me niet dumpen. Woensdagmiddag om twee uur kom je me ophalen, anders bel ik je vrouw’.

Over slechte investering gesproken.

Dat is nu drie maanden geleden en sindsdien treffen we elkaar wekelijks. Als ze ongesteld is gaan we naar een stomme film en krijg ik rust. Verder doen we wat zij verzint. Het stomme mens lijkt obsessief bezeten.

Tinus Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?